Αναζητώντας την ευημερία

.

Αναζητώντας την ευημερία

(Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας)

Του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Έλαβα ένα υποτιτλισμένο βίντεο που με πολύ καλό τρόπο οργανώνει και προσφέρει ενημέρωση σε θέματα που έχουν κατ’ ουσία απασχολήσει την αρθρογραφία σε τούτο το χώρο.
Ο τίτλος του είναι Thrive, που θα το μεταφράζαμε ως αναζήτηση της ευημερίας ή της ευδοκίμησης των απόψεων που παρουσιάζει. Θα ήθελα να κρατήσουμε την πίσω ερμηνεία των λέξεων μια και ο δόκιμος (υπό έγκριση αποδεκτός γενόμενος) άνθρωπος μπορεί να κερδίσει την ευδοκίμηση (καλή φήμη, επιτυχία) μέσω της ευημερίας (ημέρα ευτυχίας) του…
Το βίντεο είναι διαιρεμένο σε δύο τμήματα και θα πρότεινα στους επισκέπτες του ηλεκτρονικού χώρου να το παρακολουθήσουν.
Ξεκινά από την αντίληψη της ύπαρξης προς εμάς πληροφοριών από όντα ανώτερης νοημοσύνης, για να περάσει σε πληροφορίες επάνω στον τρόπο που οργανώνεται η ανελευθερία των ανθρώπων από ανθρώπους. Θα αναλύσει με σαφήνεια στη συνέχεια τους κύριους πυλώνες άσκησης της παγκόσμιας βίας που αφορούν σε διατροφικά, ιατρικά και διαμόρφωσης κοινής γνώμης θέματα.
Μέσα σε όλα αυτά προσεγγίζει με καταληπτό τρόπο την ουσιαστική λειτουργία του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος και τις βασικές επιδιώξεις του επάνω στην χειραγώγηση του ανθρώπου σαν μονάδα αλλά και κατ΄ επέκταση σαν κοινωνίες.
Τέλος θα αφιερώσει η ταινία ένα κεφάλαιο με τις προτεινόμενες λύσεις για την διέξοδο ενός ολόκληρου πλανήτη από αυτήν την στρεβλή και αυτοκαταστροφική λογική.

Τα θέματα που αναλύονται μου είναι γνωστά ως γεγονότα και κάποια τα έχω παρακολουθήσει στην εξέλιξη τους αρκετά χρόνια πιο πριν. Αυτό που απουσιάζει από το βίντεο, είναι η προσφορά γνώσης μέσα από την φιλοσοφική προσέγγιση της ίδιας της ζωής. Μένει στην παρατήρηση της αρμονίας στη Φύση και αντιστοίχως στην επισήμανση της παραβατικής ανθρώπινης σκέψης, χωρίς να πλησιάζει φιλοσοφικά την αιτιολόγηση ύπαρξης αυτής της ανισορροπίας.
Ότι υπάρχει γύρω μας δεν χωρίζεται μέσω ανθρώπινης ωφελιμιστικής ηθικής σε καλό και κακό, αλλά έχει λόγο ύπαρξης χωρίς συναισθηματικές προσεγγίσεις. Δεν είναι καλό το λαγουδάκι και κακός ο Λύκος, γιατί αν δεν φάει αυτός το χαϊδεμένο στα παραμύθια ζώο απλώς θα εκλείψει. Άσε που σαν γεμίσει χωρίς την θέληση μας με λαγούς ο κήπος μας, θα επιζητούμε εκτός από το τουφέκι μας και ένα «καλό» λύκο να τους φάει… Το "καλό" ή το "κακό" είναι ερμηνείες της θέασης του εκάστοτε παρατηρητή στη ζωή. Φιλοσοφική σκέψη που ακουμπά τους συλλογισμούς της σε έννοιες καλού και κακού, είναι ύποπτη και επιλεκτικά ωφελιμιστική.
Λέγοντας το πιο καθαρά, θα ήθελα να κρατήσετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας, ότι κάθε κοινωνική δράση ή θεωρία που αναπτύσσεται μεταξύ των ιδεολογημάτων «καλό και κακό», εξυπηρετεί την ανάπτυξη ιδεοληψιών, δημιουργώντας διαφόρων τύπου θρησκείες.

Θα βγάλουμε κυβέρνηση;

.

του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Παρακολούθησα για λίγο μέσα από το διαδίκτυο, μια και συνειδητά δεν διαθέτω τηλεόραση, τις εξελίξεις από τις πρωτοβουλίες του Προέδρου της Δημοκρατίας σχετικά με την προσπάθεια εξεύρεσης μιας κοινά αποδεκτής κυβέρνησης.
Οι δημοσιογραφικοί τόνοι, ήσαν αγωνιώδεις τονίζοντας το πόσο σημαντικό είναι να ευρεθεί μια κοινά αποδεκτή λύση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, για να οδηγηθεί η χώρα μας σε μια ευρωπαϊκή προοπτική, αποφεύγοντας την οικονομική κατάρρευση.

Όλα αυτά τα αναφέρω ως πρόλογο, για να προσεγγίσουμε το δίλημμα λίγο διαφορετικά σε τούτο το άρθρο. Η προηγούμενη αποτύπωση της ειδησεογραφίας είναι το πασπάλισμα της τεράστια άγνωστης «πίττας» που κρύβεται κάτω από τα «προφανή» που διαχειρίζεται η λογική μας.
Το εύκολο θα ήταν να αναπτύξω μια εύπεπτη ρητορική που σχηματικά θα λέγαμε ότι μπορεί να ανήκει στην μνημονιακή ή αντι-μνημονιακή πολιτική στάση. Άλλωστε αυτό το έχω κάνει (όπως όλοι μας) δηλώνοντας το στίγμα μου μέσα από ότι κουβαλώ ως πολιτική συγκρότηση.
Συνήθως σαν εκφράζουμε μια φαινομενικώς τεκμηριωμένη άποψη, μας επευφημούν όσοι έχουν την ίδια θέση, ή κάποιοι άλλοι μας προσάπτουν με ευκολία τον χαρακτηρισμό του ερωτικώς αυτό-ικανοποιούμενου πολίτη. Το αστείο είναι πως τα επιχειρήματα ένθεν κακείθεν μπορεί να ανήκουν σε σκέψεις ανθρώπων που ονομάζονται έγκριτοι. Εδώ υπάρχει μια ασάφεια της λογικής, αν θεωρήσουμε ότι οι αντιμέτωπες ομάδες επιχειρηματολογούντων δεν έχουν μέσα τους την σκοπιμότητα του ψεύδους προσβλέποντας σε μια ιδιωτική ωφέλεια.

Βέβαια το πιο εύκολο είναι να κατηγορήσουμε για λακέδες της εξουσίας όσους πολίτες θέλουν να υπάρξει άμεσα συμφωνία διακυβέρνησης, ή να θεωρήσουμε ότι είναι αλαζόνες τυχοδιώκτες όσοι θέλουν να λειτουργήσει μια κυβέρνηση πάνω σε αρχές αξιότερης διαχείρισης του Κράτους προτείνοντας αριστερή διακυβέρνηση.
Αν όμως δεχτούμε πως δεν είναι κάποιος περισσότερο πατριώτης από τον άλλο τότε καταπίπτουν οι ύβρεις και πρέπει να αναζητήσουμε την ουσία των διαφορών με νηφάλιο τρόπο. Ίσως να ψάξουμε την αιτία των βεβαιοτήτων μέσα μας.

Πολλοί, ανεξάρτητα του αν έχουν προβεβλημένη διαστρωμάτωση στην κοινωνία, δεν πρόκειται ποτέ να φανταστούν ότι οι επιστημονικά τεκμηριωμένες «γνώμες» βρίσκονται υπό την επήρεια υποκειμενικών αποδεικτικών βεβαιοτήτων.
Ουδείς αμφιβάλει για τις βεβαιότητες των «πιστεύω» του…και βέβαια νιώθει σπουδαίος για την διαφωνία του. Νομίζετε ότι τυχαία έγραψε ο Βίλχελμ Ράιχ (1) το «Άκου ανθρωπάκο»;

Δουλεύοντας στην “Φαύστα” του Μπόστ

.

Θα σας μιλήσω για την Φαύστα του Μπόστ.

Στη ζωή μου έχω αποφασίσει τη σκέψη μου να την χαρίζω στα γεννήματα της καθημερινής ζωής που προκύπτουν.  Έτσι η επιλογή της Φαύστας δεν είναι προϊόν μιας χαριτωμενιάς για να δείξω τις γνώσεις που διαθέτω αναζητώντας το «Δοξάστε με».  Άλλωστε «μεταξύ» μας όποιος κομπάζει για προσωπική εποπτεία πάνω στη γνώση κουβαλά το καμαρωτό διάδημα της βλακείας  στο μέτωπο, αθέατο από τα μάτια του.

Έτυχε λοιπόν να βρεθώ μέσα στο κείμενο του θεατρικού έργου Φαύστα του Κωνσταντινουπολίτη Μέντη Μποστατζόγλου, συμμετέχοντας εμβόλιμα προς αντικατάσταση ενός ρόλου μια και υπήρχε πρόβλημα εξυπηρέτησης όλων των παραστάσεων από τον ηθοποιό.

Τώρα το πώς το αποφάσισα μια και είχα κατασταλάξει μετά από δώδεκα χρόνια αποχής από το σανίδι ότι θα υπηρετώ μόνο σκηνογραφικά ως συντελεστής το αγαπημένο μου θέατρο, είναι μια άλλη υπόθεση που δεν ανήκει στην παρούσα ροή του λόγου.

Σημασία έχει πως βρέθηκα μέσα στην καρδιά του κειμένου, αφήνοντας τον εαυτό μου να ζήσει σε μια αθέατη συντροφιά με τον Μπόστ ,δίπλα στη  συγγραφική του διάθεση που χάραξε με λεκτικές κονδυλιές τις σκηνές του έργου.

ΑΤΙΤΛΟΝ

Είπα, να γράψω,
Το μετάνιωσα.
Είπα, να λογιάσω
Το φοβήθηκα.
Είπα, να μολογήσω
Το σιώπησα.
Είπα, ν’ ακούσω
Το δέχτηκα.
Είπα, να μοιραστώ
Το χάρηκα.
Είπα, τι θα μοιράσω;
Δεν τ’ όρισα.
Είπα, ζούμε
Το ψεμάτισα.
Είπα, αξίζει
Τ’ αμφέβαλα.
Είπα, γνωρίζω
Το γέλασα !

Κ.Ζ

Είπε:
Ο Νίκος Καββαδίας με απαγγελία του Νότη Περιγιάλη στο ποίημα : Ένα μαχαίρι

 

Ο ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ

 .

Ο ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ 

του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Μου είπε στο τηλέφωνο μια φίλη μου, πως χρησιμοποιώ έννοιες που δεν είναι αποδελτιωμένες στα άρθρα μου και ο καθείς μπορεί να δώσει την ερμηνεία που ταιριάζει στην αντίληψη του. Με παραίνεσε μάλιστα να ερμηνεύσω αυτή την έννοια που χρησιμοποιώ κατά κόρον τελευταία (τον ωφελιμισμό) και μέσα της στηρίζω ένα ολόκληρο οπτικό πεδίο στις αναλύσεις μου.

Θα έλεγα ότι έχει δίκιο και σπεύδω αμέσως μέσα από την γραφή τούτη να περιγράψω την έννοια τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό (άρα πολιτικό) επίπεδο.
Θα ήθελα να σημειώσω ότι κάθε έννοια που ερμηνεύουμε οι άνθρωποι, είναι ένα ατομικό μόρφωμα αντιλήψεων  που το αντλούμε (ως μερικό σύνολο) από την παγκόσμια παρακαταθήκη της γνώσης. Καλό είναι να είμαστε έτοιμοι για τη θανάτωση κάθε απόψεως μας μέσω της πειθούς , αφού παλέψει πρώτα με κριτή την λογική. Αυτός ο θάνατος δεν είναι χάσιμο, αλλά κέρδος μια και μας διευρύνει ως άτομα μέσα από την γονιμοποιό νέα νοηματική προσέγγιση.

Ψιλό- βαριέμαι τις τεκμηριώσεις βάσει λεξικών, αν και τα συμβουλεύομαι (συχνά) αξιοποιώντας ορισμένα σπάνια όπως αυτό του Ζηκίδου, πέρα από αυτό του Μπαμπινιώτη που είναι μοδάτος και κραταιός πολιτικά στο σήμερα. Έτσι δεν θα περάσω σε ανιαρές αντιστοιχήσεις των λέξεων για να φτάσω στον συλλογισμό που θα αναπτύξω.
Το κυριότερο είναι να λέμε με απλά λόγια την άποψη μας και να είμαστε έτοιμοι να ξεπεράσουμε την θέση μας μέσα από την διαλεκτική απόρριψη της κουβέντας. Αυτό είναι κομμάτι σπάνιο άρα και πολύτιμο ως δυσεύρετο.

Από τα πρώτα ερωτήματα που έθεσα στον εαυτό μου ήταν αν ο ωφελιμισμός ως πρακτική ατομικής και συλλογικής σκέψης είναι καλό. Επειδή το ερώτημα διαπίστωσα -σχεδόν αμέσως- ότι είναι ανυπόστατο, λόγω του ότι η φύση δεν έχει καλό ή κακό … είπα να μπούμε με τα «καλά μας ρούχα» σε μια μικρή ανάλυση που σίγουρα έχει κάτι να προσθέσει στην παρατήρηση της σκέψης μας.