Η εποχή της πτώσης και της επερχόμενης αναμέτρησης





Δεν θα φανταζόμουν πριν από δώδεκα χρόνια, που είχα ξεκινήσει αυτόν τον ιστοχώρο με το όνομα του χωριού καταγωγής μου, πως το ίδιο θα γινόταν πρώτο θέμα στην διάδοση του τρόμου για τον θάνατο από επιδημία.
Πρόκειται για ένα χωριό κρατημένο στις πλαγιές της δωρικής ιστορίας του ορεινού όγκου της Πίνδου, που είναι στα αζήτητα της πολιτείας, ανήκοντας διοικητικά σε ένα δήμο που επίσης αγνοείται παντελώς από την επικαιρότητα της ταραγμένης Αθηνοκεντρικής πολιτικής. Η Δραγασιά είναι μια γη που κρύβει την ίδια αξία της ιστορίας με όλα τα χωριά που κρατούν λόγο και έθιμα που έρχονται από το άγνωστο παρελθόν. Μια ιστορία που δεν έχει εμπορευματοποιημένη αξία για όσους την εκμεταλλεύονται. Το παλιό κάστρο της εποχής του Μ. Αλεξάνδρου περιμένει αθέατο, μη έχοντας αποφασίσει κι αυτό, αν θα πρέπει να χαθεί οριστικά στην λήθη των βαρβάρων που θα περάσουν από την εγκαταλελειμμένη γη της στο μέλλον, ή θα πρέπει να κρατήσει τις δύσκολες τούτες μέρες περιμένοντας την αναγέννηση.
Όταν ήμουν μικρός, κάθε απόγευμα, τα καλοκαίρια, γύριζαν τα μοσχάρια με τις αγελάδες από την βοσκή τους πάνω στο βουνό και γέμιζαν οι δρόμοι του χωριού από μουγκανητά και το νωχελικό βάδισμα των μεγαλόσωμων ζώων. Οι άνθρωποι είχαν ονόματα που καμάρωναν γι αυτά.
Τούτο φαινόταν στο καθαρό τους βλέμμα στις γιορτές και τους γάμους.
Σήμερα η ζωή αποφάσισε να φύγει από τα έρημα μικρά ανηφορικά δρομάκια του χωριού μου, όπως έφυγε από όλα τα χωριά της Ελλάδας. Οι άνθρωποι που έμειναν σε αυτό γέρασαν και σκοτείνιασε η χαρά της ζωής τους.
Έτσι είναι η ζωή, θα ακούσεις να λένε όσοι καταναλώνουν χωρίς να ξέρουν το «γιατί».
Να με συγχωρέσουν, αλλά η ζωή είναι τελείως διαφορετική από την εξέλιξη που μεθοδευμένα - χρόνια τώρα - θέλουν να μας επιβάλλουν ως μοντέλο όσοι απεργάζονται το ελεύθερο μέλλον αυτού του Κόσμου.
Να σας θυμίσω στην ελληνική πραγματικότητα με βάθος τριακονταετίας, πως μεθοδευμένα από την εποχή της άνθισης των συνεταιρισμών, της επιδότησης των χωματερών και της αλλαγής των καλλιεργειών, οι σχεδιαστές δούλεψαν καλά για να κάνουν τους ανθρώπους της υπαίθρου Ελλάδας, καταναλωτές, βολεμένους και μικροαπατεώνες. Αντίστοιχα στην κτηνοτροφία η πολιτική των τιμών, η αλητεία όσων έκλεβαν στους συνεταιρισμούς, η γραφειοκρατική δομή των αρμόδιων υπηρεσιών και η έλλειψη πολιτικής από το αντίστοιχο υπουργείο, έφεραν τα μουγκανητά στα δρομάκια όλων των χωριών της Ελλάδας να γίνουν θύμηση ως υλικό ντοκιμαντέρ.
Μα αυτή είναι η εξέλιξη θα πει πάλι ο ανόητος που δεν συναρτά τους πολιτικούς σχεδιασμούς με την εξέλιξη της ίδιας της ζωής των κοινωνιών.
Κάποτε που είχα πάει σε ένα συνέδριο της κτηνοτροφίας στο Βόλο, συζήτησα μεταξύ των συνέδρων κάτι που σίγουρα δεν βόλευε να μεθοδευτεί η αναπαραγωγή του. Θα ξέρετε πως κάτι που δεν βολεύει κάποιον, ο καλύτερος τρόπος είναι να το αγνοήσει. Αν επιμένει πολύ η άποψη που δεν τον συμφέρει, τότε αρχίζει να το κοροϊδεύει. Αν τέλος πάρει διαστάσεις η αμφισβήτηση των προθέσεων του ισχυρού, τότε υιοθετεί την βία για να συνετίσει τον αντίθετο. Αυτά δεν τα λέω εγώ, αλλά είναι με άλλα λόγια η σοφία που άφησε ο Γκάντι από τον αγώνα τους ενάντια στους επικυρίαρχους των Ινδιών.
Έτσι λοιπόν, οι πιο σπουδαίες σκέψεις είναι οι απλές. Αν στην Ελλάδα, οι συνεταιρισμοί αντί να είναι καταστατικά περιορισμένης ευθύνης νομικά όργανα είχαν γίνει ομόρρυθμης ευθύνης, τότε στην πατρίδα μας δεν θα είχαν σταματήσει οι φυτικές παραγωγές ούτε οι ζωικές. Άξια άτομα θα αναλάμβαναν τις διοικήσεις των συνεταιρισμών και σήμερα οι εξαγωγές θα έφερναν συνάλλαγμα αλλά και χαρά στα χαμόγελα των κατοίκων αυτής της χώρας. Μη νομίζετε πως δεν το γνώριζαν τούτο οι κυβερνώντες της εποχής…
Αν κάποιος διερωτηθεί γιατί αυτός ο νομικός όρος θα έφερνε διαφορετική κοινωνική εξέλιξη, η απάντηση είναι απλή. Οι εταιρείες Ε.Π.Ε, μειώνουν την ατομική ευθύνη και δεν χάνει κανένας τίποτε πέραν του μικρού κεφαλαίου της επιχείρησης αν πτωχεύσει. Αν τα φάει δηλαδή για να μιλάμε σε γλώσσα κατανοητή. Αντίθετα, στις ομόρρυθμες εταιρείες, έχουν ευθύνη της αποτυχίας όλα τα μέλη με την περιουσία τους. Ποιος θα άφηνε λοιπόν τον ανήθικο μπατζανάκη του να γίνει διευθυντής σε μια επιχείρηση που θα εγκυμονούσε τον κίνδυνο της απώλειας για την περιουσία του; Έζησα από τόσο κοντά, σε όλα τα επίπεδα, την αλητεία των κυβερνητικών παραγόντων από τα υψηλότερα κλιμάκια μέχρι τους αγρότες. Δεν μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης πόσο σιχάθηκα και φυσικά έφυγα να μη τους βλέπω. Ήξερα από τότε πως όλα θα αλλάξουν, αλλά ποιος θα άκουγε την εποχή του πλασματικού χρηματιστηρίου φωνές που έμοιαζαν με αυτές της Κασσάνδρας για το μέλλον τους; Σαφώς και οι άξιοι πολίτες που βρέθηκαν κοντά στην εξουσία απλώς απομακρύνθηκαν και οι συνειδητοί συνεταιριστές έμειναν πίσω χαμένοι από την σπατάλη των κλεφτών. Αυτή είναι η Ελλάδα όσων σήμερα καμαρώνουν για το παρελθόν της ζωής τους και δεν πάνε στα πιο σκιερά λαγούμια να κρύψουν την ντροπή της συμμετοχής τους στην κατάντια του Έθνους.
Τα πάντα ήταν προσχεδιασμένα. Αυτό που δεν ξέρουμε σήμερα σε ευρεία κλίμακα είναι το πού ήθελαν να το πάνε εδώ και τριάντα χρόνια σχεδιασμού της απαξίας και φτωχοποίησης ενός λαού.
Σημασία έχει πως ο παππούς του χωριού μου και ο γιος του, ο Λάκης, ως θύματα της πανδημίας σήμερα δεν βρίσκονται στην ζωή. Καλή ανάπαυση στις ψυχές τους. Αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων που κρίνονται αναλώσιμοι από τις εξουσίες και υφίστανται τους πολεμικούς σχεδιασμούς, εμφανείς στα πεδία ή κρυφούς με τις κατασκευασμένες πανδημίες. Κατά τον ίδιο τρόπο στον οικονομικό πόλεμο της Ευρώπης, κρίθηκαν ως αναλώσιμοι και όσοι πτώχευσαν από τα μνημόνια που επιβλήθηκαν χωρίς ανθρωπισμό από το διεθνές νομισματικό ταμείο. Τότε δεν ενδιαφέρθηκαν οι επικυρίαρχοι αν πεθαίνει κόσμος. Τώρα, παραδόξως, έχουν θορυβηθεί μη και χαθούν οι ευαίσθητες ηλικίες. Κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το ήθος. Αν δεν μεταλλάχθηκε με κινηματογραφικό εφέ το τέρας της εξουσίας, πως έγινε ανθρωποκεντρικό μέσα σε μία στιγμή;  
Ίσως θα πρέπει να μας προβληματίσουν τα ερωτήματα: 
-  Ποια μπορεί να είναι η νέα στόχευση των επικυρίαρχων; 
-  Θα πετύχει ο έλεγχος στις μάζες των λαών να τους κρατούν απομονωμένους όποτε θελήσουν; 
Χαρά τους θα ήταν αν μπορούσαν να αναλάβουν την διακυβέρνηση ενός διαφορετικού είδους παγκόσμιου μαζανθρώπου, που δεν θα έχει έθνος και ιδιοκτησία, δεν θα έχει συνείδηση φύλου και σαφώς θα ελέγχεται πλήρως με τον φόβο του θανάτου εκ των ασθενειών. 

Έχει αναρωτηθεί κανένας αιθεροβάμων του αφηρημένου ανθρωπισμού, αν η μεθοδευμένη μετακίνηση των δύστυχων μουσουλμάνων (φανατισμένων στρατιωτών και μη) από όλο τον κόσμο προς την Ευρώπη, (και όχι από την Συρία) είναι μέρος αυτού του σχεδιασμού για την πλήρη αποσταθεροποίηση της εθνικής ταυτότητας των κοινωνιών της Ευρώπης; 

Πριν λίγο καιρό η πολιτική εκλογική πρακτική, σύμφωνα με τις επιταγές της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, ενσωμάτωνε στο στελεχιακό δυναμικό της πρόσωπα που δήλωναν απερίφραστα πως δεν υπάρχει οικογένεια, δεν υπάρχει φύλο των ανθρώπων και πως αξίζει να πάνε στο πυρ το εξώτερο όλες οι θρησκευόμενες κοινότητες και η ιστορική συνείδηση των εθνοτήτων. 
Με μεγάλη ευκολία χρησιμοποίησαν την μεταστροφή της έννοιας του φασισμού σε ότι ήταν αντίθετο με την νέα τάξη πραγμάτων που ευαγγελίζονται. Όλοι οι άνθρωποι που δεν συμφωνούν μαζί τους ήταν φασίστες, εκτός βέβαια των ισλαμιστών. Μια ηθελημένη άγνοια καθιστούσε τους μηδενιστές αυτούς, αλληλέγγυους με τις θρησκευτικές πολιτικές των ακραίων μουσουλμάνων, οι οποίοι δεν είναι φεμινιστές και σίγουρα θανατώνουν τους ανθρώπους που έχουν διαφορετικό ερωτικό προσανατολισμό επιλογής από την φύση τους. Ακούγεται αρρωστημένο, αλλά άτομα που θα τα θανάτωναν για την σεξουαλική επιλογή τους οι οπαδοί του Ισλάμ, τα ίδια το υπερασπίζονται κατηγορώντας τους ομόγλωσσούς τους που κατανοούν τις επιλογές τους, αλλά δεν επιλέγουν να ζήσουν όπως εκείνοι.
Σήμερα, που άρχισαν τα κράτη της Ευρώπης να ζητούν την εθνοκεντρική ανάπτυξη, τι θα έχουν να πουν οι λάτρεις της παγκόσμιας πολιτιστικής και φυλετικής σούπας; 
Το αντεπιχείρημα στην λογική της βίας και του μίσους της δήθεν προοδευτικής θέσης, μέσω της απλής λογικής, λέει, πως για να υπάρχει ο πραγματικός πλουραλισμός των υπέροχων εθνοτήτων στον κόσμο, θα πρέπει να κρατήσει κάθε ένας την αξία του και να την περιφέρει με περηφάνια και σεβασμό των άλλων στο οικουμενικό γίγνεσθαι. Η άφυλη, αμόρφωτη σούπα που προωθούν, μόνο δυστυχία θα φέρει στους ανθρώπους και κανιβαλισμό μεταξύ τους.
Τέλος, αυτοί που αυτοαποκαλούνται προοδευτικοί και χτυπούν το δέντρο της καταγωγής τους, σε λίγο θα το έχουν ανάγκη και αυτό οφείλει να τους αγκαλιάσει, γιατί η έννοια του εθνικού συλλογικού καλού, οφείλει να προστατεύει όλα τα μέλη του. Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να θέλει βίαια να αλλάξει τον άλλο καθιστώντας τον ταιριαστό στις αντιλήψεις του. Ο σεβασμός της διαφορετικότητας δεν σημαίνει και πλήρη αποδοχή των επιλογών του διαφορετικού. Αυτό καλούνται να το καταλάβουν οι φονταμενταλιστές των ακραίων θρησκειών και των απόψεων που εξυπηρετούν – ηθελημένα ή ανόητα - την δυσαρμονία της ζωής ως φιλοσοφική θέση.

Το ελπιδοφόρο μήνυμα έρχεται μέσα από την γνώση. Μια σπουδαία πραγματικότητα της γνώσης λέει, πως η Ανάγκη δημιουργεί τις συνθήκες για να κερδίσει ο άνθρωπος την επιβίωση αρχικά και στην συνέχεια, την ευτυχία που πάντα επιδιώκει. Το λάθος αυτών που σχεδιάζουν το μέλλον των λαών είναι συγκεκριμένο και δεν μπορούν τώρα να το αναιρέσουν : Χρησιμοποίησαν μεθόδους και πρακτικές σε παγκόσμια κλίμακα για να εξωθήσουν τον φόβο σε ακραίο σημείο ώστε να καταστήσουν ψυχικά και πνευματικά νεκρό ένα ανθρώπινο πλανήτη, αυξάνοντας την αδρεναλίνη που θα τον καθιστούσε αμήχανο και υποταγμένο. Λόγω ανυπαρξίας φιλοσοφίας στην κουλτούρα τους, αγνόησαν πως ο θάνατος πάντα κρατά δίπλα του τον Έρωτα ως αναγκαίο στοιχείο για την αρμονία της ζωής. Ο Έρωτας μετουσιώνεται σε ορμή προς την ζωή και τούτος ανδρώνει τον πόλεμο απέναντι στον φόβο. Οι επιστήμονες ξέρουν πως ο ακραία επιθετικός άνθρωπος είναι ο ακραία φοβισμένος.
Όσα έγραψα είναι εντελώς συγκεκριμένα και «μαθηματικά» υπολογισμένα. Η λογική ανάλυση σε κάνει ελεύθερο πολίτη και σίγουρα θέλει αρετή και τόλμη όπως μας συμβούλεψε ο Κάλβος η πορεία της ζωής μας. 
-  Το ποιος θα κερδίσει διαμορφώνοντας την πορεία της ανθρωπότητας, αποτελεί το μεγάλο στοίχημα. 
- Θα γυρίσουμε στο τοπίο μικρών κοινωνιών που παράγουν πρωτογενώς υπολογίζοντας στην αυτάρκειά τους, ή θα προμηθευόμαστε τα πάντα από μεγάλα υπερκαταστήματα ελεγχόμενα από το διεθνές κεφάλαιο, μη γνωρίζοντας τον τρόπο παρασκευής των προϊόντων και την ωφελιμότητα αυτών στην διατροφής μας; 
- Θα ελέγχει στο μέλλον καθολικά το νερό του πλανήτη η γνωστή πολυεθνική που το έχει στερήσει σήμερα από χώρες της Αφρικής, καταδικάζοντάς τες σε δίψα και πείνα; 
- Θα επικρατήσει το τροποποιημένο γενετικά τρόφιμο για να ελέγχουν την παραγωγή παγκοσμίως; 
- Θα συνεχίσουν να είναι ανήθικοι οι πολιτικοί των κρατών που έχουν φτιάξει μια δική τους προνομιακή κάστα και χαίρονται με τους υψηλούς μισθούς και τις μίζες που παίρνουν κάτω από το τραπέζι; 
- Οι υπάλληλοι που δουλεύουν για αυτούς σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες ή οι δύστυχοι που εργάζονται σε εταιρείες εισπρακτικές ή τραπεζικές, θα καταλάβουν επιτέλους πως μόλις τελειώσουν το έργο τους θα τους πετάξουν ως μη συμφέροντες στην οικονομία; 
- Θα κατανοήσουν πως το εθνικό συλλογικό καλό δεν σημαίνει την ιδιωτικοποίηση των πάντων στο όνομα της ελεύθερης οικονομίας; 
- Θα διδαχθούν πως ο έλεγχος της ηθικής όσων χειρίζονται δημόσια αγαθά θα πρέπει να γίνει απόλυτος και παραδειγματικά τιμωρητέος;
Είναι πολλά αυτά που πρέπει να καταλάβουμε και σίγουρα δεν υπάρχει πολύς χρόνος. Όλα τρέχουν με ξέφρενους ρυθμούς αλλαγής διαμορφώνοντας το προσεχές μέλλον της ανθρωπότητας. Η αλληλεγγύη θα πρέπει να είναι προτεραιότητα μεταξύ των εθνών για να αντέξουν την πίεση των επικυρίαρχων μέσα από τις εντεταλμένες κυβερνήσεις των λαών.
Το μόνο σίγουρο είναι πως ζούμε την εποχή της ανθρώπινης πτώσης και της επερχόμενης αναμέτρησης…
Τα περισσότερα θα τα διαπιστώσουμε στην ζωή μας… Τίποτε δεν έχει κριθεί γιατί ο αγώνας μόλις άρχισε.
Μακάρι να ήταν όλα μια ανοησία της σκέψης, αλλά τα υπάρχοντα παγκόσμια γραπτά, τα έργα, η ανάλυση της ιστορίας και η στοιχειώδης λογική, δεν δικαιώνουν τους εφησυχασμένους καταναλωτές της ίδιας της ύπαρξής τους…


Υ.Γ
Η εικόνα επιλέχτηκε τυχαία από το διαδίκτυο και τον χώρο:
https://www.ieidiseis.gr/ellada/item/39050-koronoios-diasolinomenos-o-gios-tou-protou-thymatos-apo-ti-dragasia