GOOD CARMA ΗΛΙΘΙΕ!

.
Αρχείο ήχου όλης της ανάρτησης
Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση. 
Στο διαδίκτυο που διακινούνται οι πληροφορίες με ταχύτατο ρυθμό συμβαίνει να λαμβάνουμε μηνύματα που περιέχουν αρχεία με όμορφα λόγια που μας προτρέπουν να τα στείλουμε σε δικούς μας γνωστούς ώστε να έχουμε μια υπέροχη Τύχη. Κάποιες φορές μας εκφοβίζουν αν αδιαφορήσουμε λέγοντας πως ο τάδε που δεν το έστειλε έπαθε τη δείνα αρρώστια και άλλα τέτοια φαιδρά πράγματα.

Με χαρά λοιπόν δημοσιεύω για καλή Τύχη και εγώ από τον χώρο τούτο ένα μήνυμα που έλαβα, στο οποίο όμως εισήλθε ο Διάβολος εκ της διαβολής στο πνεύμα μου, και σημείωσε με πράσινα γράμματα την δεύτερη σκέψη πάνω στα όμορφα νοήματα.
Ο Τρις- κατάρατος Δαίμων με διαβεβαίωσε ότι ενεργών την διακίνηση τούτου του αρχείου, θα πεθάνω κάποια στιγμή και εγώ του είπα να σταματήσει τις μαλακίες, μια και ολόκληρο το Σύμπαν θα πεθάνει και τούτος ο λόγος του δεν αποτελεί πρωτοτυπία.

Ο λόγος που αναρτώ αυτή την πνευματική παρωδία, είναι γιατί θα πρέπει να αρχίσουν οι άνθρωποι που σκέφτονται να κατανοούν ότι γίνονται αγωνιώδεις προσπάθειες από ηλιθίους παγκοσμίως να προετοιμάσουν μια νέα Θρησκεία που θα έχει ένα αχταρμά θεωριών στην πνευματική της αποβλάκωση. Ολίγον Βουδισμός με μια δόση Πνευματικής Ανάτασης αρχαίας σκέψης, θα κολλήσει σε στοιχεία της επιστήμης όπως η κβαντική, για να νομιμοποιήσουν την εξέλιξη της προσπάθειας που γίνεται από τους ηγέτες των εκκλησιών παγκόσμια να μαζέψουν την εξουσία τους σε μια περισσότερο εύπεπτη μορφή για να συνεχίσουν το φούσκωμα του πνευματικού σώματος των εκκλησιών τους από λίπος.

Κάποια στιγμή θα λέμε ότι η οπισθοδρόμηση σε παραδόσεις συντήρησης δοξασιών των παππούδων μας, αποτελεί επαναστατική πράξη… Κουράγιο στους νεώτερους που εκπαιδεύονται στη βάση του Πιστεύω και χάνουν όλο και περισσότερο από το λεξιλόγιο τους το ρήμα Θεωρώ!

O tempora ! O Mores !




Σημείωση: Σε αναζήτηση στο διαδίκτυο βρήκα την ερώτηση "Ποια είναι η καλή Carma" και έτσι αποφάσισα να αναφερθώ στο φαιδρό ζήτημα της εποχής παραλλάσσοντας την γραφή της λέξης Karma με το C, κρατώντας με την γραφή αυτή παράλληλα μια απόσταση σεβασμού από τις δοξασίες των πραγματικών Βουδιστών.



Η εκ της παιδείας “έκθεσις” του μαθητού


 Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση. 


Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας !
Για περάστε να δείτε το τέρας με τα δύο κεφάλια που το λένε Παιδεία της Ελλάδας.

Έτσι θα μπορούσε να διαλαλεί την πραμάτεια της Ελληνικής παιδείας ο κήρυκας, για να πουλήσουμε σήμερα ως παράδειγμα προς αποφυγή το μόρφωμα της παιδείας που κατέστρεψε ένα λαό.
Το μυστικό στην αγορά είναι να μπορείς να βγάζεις χρήματα και από τα κουσούρια σου, γεγονός που ξέρουν να το κάνουν καλά οι απανταχού της γης επαίτες σαν επιδεικνύουν τα ανάπηρα μέλη τους για να προσποριστούν τον επιούσιο.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όμως και έτσι διάλεξα να αναρτήσω μια έκθεση που βρήκα από την εποχή της ακμάζουσας χούντας στην Ελλάδα. Την μεγαλύτερη αξία στο ντοκουμέντο τούτο, πέρα από την εκφραστική αφασία του μαθητή έχει η δίγραμμη οδηγία του ανεκδιήγητου καθηγητή που η σχέση του με την παιδεία είναι ανύπαρκτη.  Μερικοί θα νομίσουν ότι η φαιδρότητα αποτελεί ένα ιστορικό παρελθόν και θα φορτώσουν στην τότε εποχή αυτές στις αντιλήψεις.
Η πραγματικότητα της φαιδρότητας όμως είναι πολύ διαφορετική.
Ακόμη και σήμερα έχουμε μεταλλαγμένους ράθυμους εκπαιδευτικούς και σαφώς αντίστοιχη με την τότε, ζαβλακωμένη κοινωνία που συνεχίζει να υπάρχει ως ανάπηρη με δημοκρατικές ταυτότητες κάτω από ένα χυδαίο πολιτικό κατεστημένο που αδυνατεί να το αντιληφθεί.
Απόδειξη είναι η ισχύουσα διαπλοκή της πάμπλουτης εκκλησιαστικής κάστας με την εκπαίδευση και γενικώς με το κράτος που γεννά σκάνδαλα τύπου Βατοπεδίου.
Όλοι γνωρίζουμε το φλερτ των πολιτικών με την εκκλησία και σαφώς την αδυναμία εξέλιξης ενός συστήματος παιδείας πέρα από τους τύπους και τα οργανογράμματα της αποστεωμένης δημοσιοϋπαλληλικής σχεδίασης. Οι όποιες δημιουργικές φωνές έχουν μπροστά τους ένα θεσμικό σιγαστήρα που τις κάνει να ακούγονται αδύναμες και έτσι όλα επιτρέπονται σαν σκέψεις, αλλά τίποτε δεν αλλάζει σε τούτο το τσίρκο που περιφέρεται στο χρόνο και λέγεται Ελλάς!

Για περάστε λοιπόν … δεν είναι βόας δεν είναι κροταλίας… είναι το παρελθόν, παρόν και δυστυχώς το μέλλον στο διαχρονικό τσίρκο μας!
Η παιδεία μπορεί να γίνει μια επικίνδυνη “έκθεσις” εις πνευματικούς κινδύνους του εκάστοτε μαθητού με ανίατες και μόνιμες βλάβες. Λέτε ο συγκεκριμένος μαθητής να γλύτωσε τις πνευματικές βλάβες;  Κομμάτι δύσκολο μου φαίνεται έστω και αν νομίζει ο δόλιος το αντίθετο! 

Έκθεσις 3η
“Ο εκκλησιασμός του σχολείου μου”
Κωνσταντίνος Ζωγραφόπουλος
Εν Πειραιεί τη 13/11/69


Κάθε Τετάρτη, πρώτη ώρα, έχουμε εκκλησιασμόν εις τον Άγιο Δημήτριο. Θα σας περιγράψω την μετάβαση μου εις τον ιερόν ναό. Ήταν η ώρα οκτώ με οκτώ και τέταρτο, όταν ηκούσθη η φυρίκτρα. Δείγμα να πάμε επάνω να αφήσωμε τις τσάντες και να ξανακατεβούμε για σύνταξιν.
Η τάξις μου ονομάζεται Α1 και επειδή είναι πρώτη τάξις θα πάη πρώτη, αλλά επειδή είμεθα και το 1ον τμήμα προπορευόμεθα όλων των τάξεων. Λοιπόν, όλη η ταραχή του σχολείου, ξεκινά από εμάς !... Άλλος πατά το παπούτσι του άλλου διότι τον επάτησε και εκείνος κατά λάθος. Και όταν τους ρωτήσει ο κύριος γιατί μαλώνουν , κάνουν και οι δύο τις παναγίες και απαντούν : “Τίποτα κύριε, τίποτα, δεν μαλώνουμε εμείς”. Δηλαδή και εγώ δεν είμαι καλύτερος, αλλά λέει μια παροιμία ότι “ο άνθρωπος των άλλων τα κακά βλέπει , τα δικά του τα έχει στην πλάτη του”.
Ας επανέλθωμεν στο θέμα μας.
Προχωρήσαμε ακόμη λίγο και βλέπουμε μπροστά τον Άγιο Δημήτριον. Μπαίνομεν πρώτοι μέσα και καθόμαστε στην αριστερά μεριά όπως βλέπουμε το ιερόν. Ορισμένα παιδιά όπως και εγώ πάμε και ανάβουμε κανένα κεράκι, φυλάμε τις εικόνες και κατόπι επανερχόμεθα στην σειρά μας.
Κανένα τέταρτο δεν ακούς τίποτε και λες: μα τι τάξις είναι αυτή;… Χαράς τα παιδιά  και την υπομονήν των. Έπειτα αρχίζει η μουρμούρα όχι ότι μας μάτιαξε κανείς αλλά από την πλήξιν που μας κυριεύει. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και συζητάμε. Τα σκοινιά που υπάρχουν εμπρός στο ιερό αλλάσουν θέσιν διότι τα μετακινούμε εμείς.
Τέλος πάντων με τα πολλά περνά η ώρα και σε λίγο βγαίνουμε έξω δια σύνταξιν. Άλλα παιδιά τρέχουν αριστερά, άλλα δεξιά και τέλος συντασσόμεθα με κάποια ευχαρίστησιν που η ψυχή μας αλάφρυνε από τις αμαρτίες. Και να που ξαναγυρνούμε στο σχολείο να συνεχίσουμε ξεκούραστοι τα μαθήματα μας.
Η εκκλησία είναι μια αρετή στον άνθρωπο, ή καλλίτερα μια κιβωτός που , όπως έσωσε τον Νώε από τον κατακλυσμό, έτσι σώζει καθημερινώς και τον άνθρωπο από τον κατακλυσμό των αμαρτιών.

Η εκπαιδευτική οδηγία του καθηγητού:
Ποτέ ο άνθρωπος Χριστιανός δεν νοιώθει πλήξιν εις τον οίκο του Θεού!
Πρόσεξε!! Δίνεις την εντύπωσιν ότι είσαι άθεος!


Βοήθεια μας … και καλές σκέψεις στο παρόν μας.





ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ


Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση. 

Μια μικρή ιστορία του Κώστα Ζωγραφόπουλου από την καθημερινότητα

Το κρύο ήταν τσουχτερό και η πεσμένη φωτιά στο τζάκι έδειχνε να χρειάζεται την τροφοδότηση της με ξύλα. Έτσι και έγινε βάζοντας στην πυρά αγκαλιαστά δύο κούτσουρα πάνω στα μισό-καμένα ξύλα για να φουντώσουν οι πύρινες γλώσσες της.
Καθόμουν ακριβώς δίπλα στο τζάκι έχοντας στο χέρι μου το μεταλλικό σκαλιστήρι όταν μέσα στην κουβέντα που είχα με το παιδί μου εντόπισα με την περαστική για έλεγχο ματιά μου στα ξύλα κάτι ασυνήθιστο.  Κάτι πολύ μικρό ένιωσα να σαλεύει στην ανοιχτόχρωμη εγκάρσια επιφάνεια του ενός ξύλου και με μια πιο προσεκτική ματιά διέκρινα ότι δύο μικρά ζωύφια πρόβαλαν ενοχλημένα από την ενδεχόμενη άνοδο της θερμοκρασίας στο περιβάλλον τους. 
Ώσπου να το συζητήσω άρχισαν να προβάλλουν και άλλα και ο αριθμός τους έγινε μετά από λίγα λεπτά αρκετά μεγάλος. Τα περισσότερα έμοιαζαν με μικρά μυρμήγκια και η αβεβαιότητα μου οφειλόταν στο ότι δεν είχα κοντά μου τα γυαλιά της πρεσβυωπίας για να έχω ακριβή εικόνα.   
Οι συνθήκες για την αποικία είχαν διαταραχθεί και ένας γενικός συναγερμός τα οδηγούσε σε μια αναζήτηση διαφυγής κάνοντας τα να εξερευνούν τα ακόμη κρύα μέρη του ξύλου περιδιαβαίνοντας τα αρκετές φορές.
Για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου να “παίξω” το ρόλο του από μηχανής θεού που θα σηκώσει το κούτσουρο και θα το βγάλει έξω στην αυλή λέγοντας στον εαυτό μου το ψεύδος πως έκανα ότι μπορούσα να σώσω από ένα μαρτυρικό θάνατο μια κοινότητα μικρών ζωυφίων.  Στην ουσία θα υπηρετούσα το ιδεολόγημα της λεγόμενης μεγαθυμίας μεταθέτοντας τον θάνατο της κοινότητας σε άλλο χρόνο που δεν θα ήμουν παρατηρητής και άρα θα ήμουν ήρεμος μη έχων την ευθύνη της ομολογίας ενός γεγονότος. Ήμουν σίγουρος ότι το βιώσιμο περιβάλλον τους είχε καταστραφεί και σαφώς ο χαμός τους ήταν θέμα χρόνου.

Διάλεξα να φανταστώ την ανθρώπινη ζωή μέσα από την δύσκολη τούτη κατάσταση και να αφήσω  κατά μέρους το ιδεολόγημα του καλού προσκόπου που γνωρίζει να περνάει γιαγιάδες από τους δρόμους αλλά στερείται παντελώς επίγνωσης των γενοκτονιών (ανθρώπινων και όχι μόνο) που συμβαίνουν κάθε στιγμή στον πλανήτη, αφού δεν τις έχει μπροστά στα μάτια του. Άλλωστε ο χαρακτηρισμός “καλός” που ψάχνουν εναγωνίως οι άνθρωποι κρύβει μέσα του μια υποκριτική ιδιωτεία που ζητά εξαργύρωση, ενώ στη φύση αυτό το ιδεολόγημα είναι ακατανόητο μαζί με το αντίθετο του.

Μου ήρθε λοιπόν η σκέψη που θέλει όλους εμάς να ελέγχουμε το περιβάλλον της ζωής μας μέσα από το “ύψος” που έχουν ως θέαση οι ανάγκες μας και γνωρίζουμε καθορισμένες διαδρομές από τη συνήθεια της ζωής μας.  Έμαθα να έχω τη δουλειά μου, να οδηγώ αυτοκίνητο, να χρησιμοποιώ χρήμα, να επικοινωνώ αναζητώντας την ευκαιρία της αγοράς για την εύρεση αγαθών και πολλά άλλα παρόμοια, θα πει το “ζωύφιο” άνθρωπος που η διαδρομή της ζωής του είναι ποιοτικά ανάλογη με την επιφάνεια του κούτσουρου.  Όταν διασαλευθούν οι νόρμες του φυσιολογικού που έχει ορίσει από την εμπειρία του ο καθένας μας ως συνήθεια, τότε αρχίζει να λειτουργεί πανικοβλημένος κάνοντας τις ίδιες διαδρομές ψάχνοντας για λύση χωρίς να έχει γνώση για την αιτία του προβλήματος που έχει προκύψει.
Μάθαμε ότι το δικό μας κούτσουρο έχει διαδρομές που ονομάζονται εκχρηματισμένη οικονομία, νόμοι, γιορτές που επαναλαμβάνονται και λύπες που πίσω τους περιμένει η λήθη για να επιστρέψουμε στην κανονικότητα της συνήθειας μας. Όταν όμως τα πάντα διασαλευτούν και δεν έχουμε μέρος να σταθούμε για να λειτουργήσουμε τη συνήθεια μας αρχίζουμε να έχουμε φαντασιώσεις πως κάνοντας τα ίδια πράγματα θα προκαλέσουμε μια διαφορετική λύση. Αυτή είναι η κοινή μας μοίρα με τα ζωύφια που το μπόι μας τα περιγελά, αλλά η ανάγκη μας τα φέρνει ίσια στο ύψος της ασήμαντης ζωής μας πάνω σε μια καμπούρα καρυδότσουφλου που τη λέμε Γη στο άπειρο του Σύμπαντος.
Πιστεύουμε ότι το είδος μας είναι τόσο κραταιό που ελέγχει την ίδια τη φύση και πως εμείς θα μπορέσουμε να την τιθασεύσουμε γενόμενοι μικροί δημιουργοί της. Αυτό είναι ύβρις και οι συνέπειες της γνωστές.

Η φωτιά είχε θερμάνει αρκετά τα ξύλα και η κινητικότητα άρχισε να μετατρέπεται σε θανατερή ακινησία. Στο τέλος είχαν δημιουργηθεί μικρές συγκεντρώσεις από ακίνητες ομάδες  που διάλεξαν να έχουν ένα τελευταίο άγγιγμα μεταξύ τους. Εμείς οι άνθρωποι όμως ξέρουμε καλά ότι η νόηση είναι αποκλειστικό προνόμιο δικό μας μια και ο Θεός μας έκανε όλα τα υπόλοιπα ως καταναλωτική δημιουργία για να νιώθουμε καλά εμείς μια που του μοιάζουμε ως τα μόνα ένθεα όντα.
Πόσο μου έμοιαζαν τα μικρά νεκρά σώματα τους με το αγωνιώδες άγγιγμα των ανθρώπων που εξέπνευσαν στην Πομπηία κατά την έκρηξη του Βεζούβιου, δε λέγεται.
Είμαι σίγουρος ότι σε μια διαφορετική γλώσσα κάθε ον στο αχανές σύμπαν λέει το ποίημα “Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον” του Καβάφη κατά τις τελευταίες στιγμές της απόγνωσης σαν οι αλλαγές έξω από τη γνώση του παίζουν απειλητικά με το είδος του.  Λέω είμαι σίγουρος, γιατί η ποίηση  ίσως δεν είναι δημιούργημα των ανθρώπων, αλλά μια δεξιότητα τους, που αφουγκράζεται νόμους και ήχους συν- αισθημάτων πέρα από τις βεβαιότητες της συνήθειας της κάθε βασικής ανάγκης.

Όταν όλα τελείωσαν και η στάχτη φεγγοβολούσε ακόμη, δεν υπήρχε η παραμικρή μνήμη της τραγωδίας που συνέβη μια και όλα ακολούθησαν την διαρκή ροή μεταλλαγών που μας είχε πει κάποτε ο Ηράκλειτος και φυσικά όλοι τον καταλαβαίνουμε, αλλά σχηματικά χωρίς να σκεφτόμαστε πως περιλαμβανόμαστε και εμείς στην αλλαγή και στην λήθη της διαρκούς ροής…

Ας αφήσουμε όμως την μουσική δόνηση του ποιήματος να ακολουθήσει ως σπονδή στην αγωνία της κοινότητας του κούτσουρου, που υπήρξα παρατηρητής της χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε γιατί ποτέ δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε σε ότι μας περιέχει ως Υπέρτατος απροσδιόριστος Νόμος. 


Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου•
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 



Υ.Γ
Επισυνάπτω το κείμενο σε μορφή αρχείου ήχου, γιατί τώρα έγινα ικανός να συνειδητοποιήσω πως ο αδερφικός μου φίλος Τάκης δεν βλέπει πλέον να διαβάσει -αν και πολύ θα ήθελε- τι γράφει ο φίλος του.
Σε εκτιμώ πολύ φίλε μου και ξέρω ότι έχεις πολλά να δώσεις μέσα από την θεώρηση σου για τη ζωή, που την εμπιστεύεσαι και την μακαρίζεις  κόντρα στην φοβισμένη γκρίνια όσων από μας αδυνατούν να βλέπουν με τα μάτια τους έστω και αν είναι σε πλήρη λειτουργία.
 



.

Fortino Samano

.
Ποιος μας είπε ότι υπάρχει το εδώ και το εκεί;
Ποιος μας είπε ότι υπάρχει το τότε και το τώρα;
Ποιος μας είπε ότι υπάρχει το εμείς και οι άλλοι;

Αν ψάξει κάποιος να βρει αυτόν που μας το είπε τότε έχει αρχίσει να ανεβαίνει το βουνό της αιτιολογημένης αποδεικτικά αυτογνωσίας της ζωής του. Αντίθετα βέβαια μπορεί να εικάσει και να μεταφέρει σε ένα απροσδιόριστο  ισχυρό πνεύμα τις  ευθύνες και τις βεβαιότητες της αδυναμίας του να ανέβει με “γνώση” το βουνό.
Η παρούσα τζαζ ανάρτηση με τον εσκεμμένα χωρίς ανάπτυξη λόγο, περιέχει πρώτον μια φωτογραφία που καλείται ο αναγνώστης να εικάσει τις συνθήκες του περιβάλλοντος που έχει τραβηχτεί. 




Στη συνέχεια προτείνεται στον αναγνώστη να ακούσει ένα τραγούδι που επισυνάπτεται ακριβώς από κάτω για να διαπιστώσει πως η μουσική χωρίς ιστορική επίγνωση και αντίληψη, είναι ένα άλογο που γυρίζει στο στύλο του περιορισμένου αλωνιού της προσωπικής μας αντίληψης για τον κόσμο που καταλαβαίνουμε.


Αφού τελείωσε και το τραγούδι μπορεί να επισκεφτεί τον σύνδεσμο που επισυνάπτω για περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα της ζωής του εικονιζόμενου Fortino Samano.


Τέλος το συναίσθημα που δημιουργείται στο μυαλό μας, αν το παρατηρήσουμε, είναι αφορμή ξεκινήματος για μια αποδεικτική διαδικασία (μονολογώντας) σχετικά την ποιότητα του αναρριχητή που κουβαλάμε στη ζωή μας.
Μην εκπλαγείτε αν διαπιστώσετε ότι μπορεί να είστε άχρηστος (άνθρωπος) για αναρρίχηση, γιατί πέρα από την παρέα που θα κάνουμε ως δύο τουλάχιστον μαζί με εμένα, απέναντι στην αδυναμία αυτή πέρα από την λεκτική απαξίωση μας, υπάρχει και η σκέψη: 
- Να προπονηθώ και να αποκτήσω δυνάμεις για ότι μου έρχεται και οφείλω να το αντιμετωπίσω…
Άλλωστε όποιος κάνει αυτή την διαπίστωση είναι ο γλυκύτερος άνθρωπος του κόσμου και ικανός για τις μεγαλύτερες αναβάσεις των ορίων του...


Υ.Γ
Το διαδίκτυο εκτός από χυλός πνευματικής ανεπάρκειας (αυτόκλητα σπουδαίων και μη αξιόλογων γενικώς) είναι και ένας υπέροχος ψαρότοπος πληροφοριών που αξίζει να μνημονεύονται. Εν προκειμένω η διαδρομή πληροφόρησης για την ανάρτηση περιλαμβάνει μια γλυκύτατη φίλη από την ζωή και όχι την εικονική πραγματικότητα, την Ειρήνη Σιδέρη και μέσω αυτής την ανάρτηση http://novus-foundobject.blogspot.com/2009/09/fortino-samano.html από ένα αξιόλογο blog που δηλώνει έδρα σκέψης τη Φλώρινα.

.

Ένα παιδί απ' τη Θεσσαλονίκη

.


Όταν είχε πέσει στα χέρια μου πριν από χρόνια το βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου με μικρά διηγήματα, μου είχε προκαλέσει εντύπωση το ομώνυμο με τον τίτλο του βιβλίου του διήγημα «Ένα παιδί απ’ τη Θεσσαλονίκη». Ο συγγραφέας δεν φοβάται να δώσει όνομα και ταυτότητα στις σκέψεις που κατοικούν στο ανθρώπινο μυαλό και σκιαγραφεί ανάγλυφα τον κόσμο έξω από την μικροαστική αντίληψη αυτών που με άγνοια φαντάζονται (αντί να ξέρουν) την ζωή ενώ έχουν άποψη για αυτήν. Ο κόσμος του «πεζοδρομίου» δεν έχει καμία διαφορά στις ανεπεξέργαστες προθέσεις της σκέψης του από αυτούς που κυκλοφορούν με το προσωπείο της ανώτερης πνευματικά τάξης. Τα μόνα που αλλάζουν είναι τα λόγια της έκφρασης, ενώ οι προθέσεις και ο κοινωνικός κανιβαλισμός έχει τον ίδιο ανεπεξέργαστο παρονομαστής καρδιάς, αν βέβαια μπορέσουμε να δούμε κάτω από το σχήμα. Συνήθως αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την σκληρότητα της ανθρώπινης σκέψης και κάπου βαθιά μέσα μας ψάχνουμε τα «αγγελάκια» μιας αφηρημένα καλής πρόθεσης. Η συνενοχή μας είναι δεδομένη σαν βρισκόμαστε παρατηρητές των δραστών της κοινωνικής βίας. Αυτό δεν κάνουμε άλλωστε μπροστά σε μια τηλεόραση; Είμαστε υποκριτές που στρέφουμε το κεφάλι κάνοντας την σκέψη «που να μπλέξω τώρα», ενώ αφήνουμε να εξελίσσονται γύρω μας δράματα, νομίζοντας ότι κρυβόμαστε από αυτά ξορκίζοντας το ενδεχόμενο να τα υποστούμε σαν κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε.
Μπορούμε να μιλάμε με στατιστικές και με αφηρημένες εκφράσεις για την ύπαρξη ανέχειας στον κόσμο, παραβλέποντας πως έστω και ένας πεινασμένος άνθρωπος σε μια πολιτεία αποτελεί μομφή για όλους τους πολίτες. Χρησιμοποιούμε την επικίνδυνη λέξη «φυσιολογικό» για να περιγράψουμε την ανυπαρξία σκέψης, αξιοπρέπειας, φαγητού και κάθε άλλο που στιγματίζει την κοινωνία μας, χωρίς να βλέπουμε ότι η αφηρημένη έννοια «φυσιολογικό» μπορεί να διευρυνθεί κάποια στιγμή και να μας περιλάβει προσωπικά στις ομάδες που βρίσκονται σε κοινωνική μειονεξία. Εμείς να είμαστε καλά … κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά, θα πει ο ιδιώτης και κατά τα άλλα ευυπόληπτος πολίτης και γείτονας μας. Το ίδιο λέμε όμως και εμείς που εύκολα κατακρίνουμε τους άλλους, αλλά δύσκολα παρατηρούμε την δική μας απολιτική συμπεριφορά. Δεν θα σκεφτούμε ποτέ, ότι η "αγάπη" της ζωής είναι μια καθαρά πολιτκή πράξη με περιεχόμενο φωτεινής δράσης...

Όταν θυμώσουμε με το βλέμμα στραμμένο σε μια αδικία που δεν εμπίπτει στο προσωπικό μας συμφέρον, τότε και μόνο τότε γινόμαστε ελεύθεροι πετώντας τον χαλκά του απολιτικού δούλου και ομήρου της ιδιωτικής ανάγκης.

Διάλεξα να αναρτήσω το συγκεκριμένο διήγημα του κυρίου Δημητρίου μέσα από αφήγηση, ώστε να πλησιάσει περισσότερο στην πραγματική ζωή που νομίζουν κάποιοι ότι δεν υπάρχει, μια και καταναλώνουν την ζωή τους μέσα από τα ζωτικά ψεύδη μιας επίπλαστης ευμάρειας σε ιδιωτικό -ελεγχόμενο- περιβάλλον.
Ίσως η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στην πληροφορία της μουσικής παρακαταθήκης του Μάνου Χατζηδάκι που μας είπε πως τα παιδιά δεν έχουν μνήμη, τους προγόνους τους πουλούν … κι’ ότι αρπάξουν δεν θα μείνει γιατί ευθύς μελαγχολούν…
Μεγάλες σκέψεις που κατά την κρίση μου ταιριάζουν στο διήγημα που δείχνει την πληγή αντί να την σκεπάζει με ψεύτικα γιατρικά κρύβοντας την.

Πατήστε στην εικόνα την αρχική για να παρακολουθήσετε το βίντεο