ΟΜΟΡΦΑ ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΤΕΡΑΤΑ

.

Στα μέρη μας, υπάρχει -ακόμα- μια συνήθεια να αναφέρονται σε μια γυναίκα μέσα από το μικρό όνομα του άντρα της. Θα ακούσετε τους παλιότερους να λένε: «Ήταν αυτού» (ήταν δηλ. εκεί) «και η Γιώργαινα» (Κώτσαινα, Νάσαινα κλπ)

Στα χρόνια της εφηβείας μου άρχισα να αμφισβητώ ως ιδεολογία αυτή την υποταγή της γυναίκας στο κυρίαρχο ανδρικό μοντέλο. Είχα την αίσθηση ότι αυτή η συμπεριφορά αποτελούσε μια απόδειξη της καταπίεσης της γυναικείας φύσης μέσα σε μια ισχύουσα φαλλοκρατική νόρμα.
Είχα κάθε λόγο να στοιχειοθετώ αυτή την άποψη στο μυαλό μου, σαν ήταν φανερό ότι η ευθύνη της γυναίκας σε υποχρεώσεις του σπιτιού, αλλά και η συμμετοχή της σε εξωτερικές εργασίες της φαμίλιας ήταν αυξημένες χωρίς να έχει την έμπρακτη αναγνώριση για το ρόλο της αυτό.
Αντίθετα (σκεφτόμουν) απέναντι στην ουσιαστική προσφορά της, εισέπραττε την απομόνωση από τις «αντρικές υποθέσεις» τόσο σε οικογενειακές αποφάσεις όσο και σε κοινωνικό επίπεδο μέσα από την ανυπαρξία συμμετοχής της στα «κοινά».
Ένα μοντέλο στωικής «μάνας» φαίνονταν ότι ήταν αρκετό να αντικαταστήσει τον αρχικό αντρικό πόθο που την επέλεγε … έμοιαζε δηλαδή η ζωή της σαν μια μικρή χαρά που τελείωνε στην εφηβεία και έμπαινε μετά -για πάντα- σε μια ιδιότητα αφανούς εργάτη μέχρι τα γεράματα.
Στην πραγματικότητα ο ρόλος της γυναίκας ήταν ισχυρός και αντιστάθμιζε το «φαίνεσθαι» με το ουσιαστικό «άρχειν» στον πλάγιο κυρίαρχο ρόλο της στην οικογένεια. Αλλά όλα τούτα δεν θα τα καταλάβει ένας έφηβος που οι θεωρίες στο μυαλό του πιάνουν περισσότερο χώρο από την παρατήρηση του στη ζωή…

Οι κοινωνιολόγοι μέσα από το γνωστικό τους υπόβαθρο μπορούν να κάνουν ατέλειωτες αναλύσεις για τους λόγους και τις ανάγκες που όρισαν αυτή την συμπεριφορά στις ομάδες των ανθρώπων… Μπορούν να μας θυμίσουν ακόμα, ότι σε άλλες περιοχές που οι γυναίκες ως μάνες ναυτικών είχαν τον κυρίαρχο ρόλο διαχείρισης του σπιτιού, εισέπρατταν ως φυσική συνέπεια ένα αναβαθμισμένο ρόλο στην οικογένεια αλλά και στην κοινότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στην Κάρπαθο το σημαντικό σε προνόμια πρόσωπο σε κάθε σπίτι ήταν το πρωτότοκο κορίτσι … η επονομαζόμενη και «Μανάρα».

Όμως η οπτική της σκέψης που καταγράφεται εδώ δεν έχει κανένα σκοπό να αναπαράγει πληροφορίες που αφορούν κοινωνιολογικές αναλύσεις… τέτοιες μπορεί να βρει ο καθένας που ενδιαφέρεται.
Αφορμή της προβληματικής που αναπτύσσεται εδώ, είναι ότι το σημερινό μοντέλο στις οικογενειακές σχέσεις σαφώς δεν είναι βιώσιμο και για να το πούμε με άλλη έκφραση «Το καράβι μπάζει νερά!»
Φύγαμε από τους δεσμούς της περιοριστικής οικογένειας και φτάσαμε σε μια παθογένεια μοναχικών ατόμων που ψάχνουν εναγωνίως τον προσωπικό τους ψυχολόγο.
Η βία τώρα είναι μεταλλαγμένη και έχει ντυθεί από "πιστεύω" που μέσα από μια ωφελιμιστική έκφραση των θεωριών τους, συγκλίνουν ή αποκλίνουν από σχέσεις ανάλογα με το ατομικό συμφέρον.

Η ασθένεια έχει προχωρήσει ακόμη περισσότερο μια και αναπαράγει κλώνους ψυχικά απομονωμένους, ενσταλάζοντας στην ψυχή των παιδιών το πρότυπο της μονογονεϊκής οικογένειας με ότι επιπτώσεις έχει αυτό ως ψυχική ισορροπία για την ανάπτυξη τους.

Μια κοινωνία γυμναστηρίων και σωματικής περιποίησης για την επιδιωκόμενη ατομική αυτοπεποίθηση, όλα σε ένα πρότυπο σωματότυπου που τους έχει υποβάλει ασυνείδητα η αντίληψη της εποχής, πορεύονται την ηδονή της αυταρέσκειας σε ελλειμματικές από επικοινωνία σχέσεις.
Ακόμα και σε αυτόκλητα «υψηλές» συζητήσεις μέσα από ομολογητικές επικοινωνίες… η ωφελιμιστική σκέψη της κάλυψης ατομικών αναγκών είναι εμφανής σε ένα έμπειρο και απαλλαγμένο από ψευδαισθήσεις βλέμμα.
Δραστήριες στη ζωή γυναίκες που έχουν επιλέξει να κάνουν κοινωνικά ορφανεμένα παιδιά χαριεντίζονται στην διάθεση ευζωίας τους , ενώ αντίστοιχα μοναχικοί ανίκανοι (στη σκέψη γονέα) πατεράδες, ποζάρουν ως συγκροτημένοι σε ένα κοινωνικό γίγνεσθαι επίπλαστων συνευρέσεων.

Φοβούνται οι άνθρωποι να ανήκουν … μια και ο ένας κλέβει από τον άλλο σαν βαμπίρ την ανάγκη μιας σκέψης που θέλει να πετύχει προσωπικούς στόχους … Έφτασε ο πολιτισμός των «όμορφων τεράτων» να κάνει και προγαμιαία συμβόλαια στο κοινό όνειρο που λέγεται οικογένεια…

Θα άντεχαν σήμερα οι άνθρωποι να έχουν την ταυτότητα της ονομασίας τους κατ’ αντιστοιχία με του συντρόφου τους; Θα μπορούσαν οι γυναίκες να αντέξουν την προσφώνηση επί παραδείγματι «Γιώργαινα» και αντίστοιχα οι άντρες τον προσδιορισμό τους ως «Ο άντρας της Τασίας» ;
Θα δεχόντουσαν οι άνθρωποι σήμερα να έχουν συνύπαρξη πέρα από την ατομική τους ωφελιμιστική συμπεριφορά;
Θα τολμούσαν να δεχτούν την αδυναμία να τους προσφέρει ο σύντροφος και να τον θεωρούν ακόμα δικό τους;
Θα μπορούσαν οι άνθρωποι σήμερα να δέχονται την διαφορετικότητα σε σχέση με τον εαυτό τους;
Ερωτήματα δύσκολα … γιατί είναι έντονα πολιτικά … και τα ζούμε στην καθημερινότητα μας ως αρνητικές αποδείξεις μιας κοινωνικής «λογικής».
Η πολιτική μας σκέψη (δηλαδή η κοινωνική εκφορά της αντίληψης μας) πάντα έχει ένα φιλοσοφικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο κινείται και αυτό τροφοδοτεί με εμπειρίες τις επιλογές μας.
Πως να δούμε ότι είμαστε όμορφοι ως άνθρωποι … αλλά αυτή η ομορφιά μας είναι ένα μοντέλο παραδοχής που το συνηθίσαμε βλέποντας το στη σκέψη μας …ενώ στην πραγματικότητα γίναμε μοναχικά τέρατα;
Γιατί πως αλλιώς να προσδώσει κάποιος χαρακτηρισμό στους ανθρώπους που έχουν ως προμετωπίδα την αντίληψη … «Δεν έχω ανάγκη κανένα» μόλις περάσει λίγη ώρα από τον οργασμό…

Όμως κάθε όμορφο τέρας κατά βάθος έχει την ανάγκη της μεταμόρφωσης του απλά σε όμορφο… και έτσι υπάρχουν μερικές στιγμές που λένε κρυφά και όχι δημόσια στον εαυτό τους για να μη χαλάσουν το προφίλ του επιτυχημένου γνωστικά και ισόρροπου ψυχικά ατόμου… «Δεν πάει άλλο η μοναξιά».
Όμως ο Κέρβερος της αδράνειας -μιας συνήθειας- που έχουν επιλέξει τους ντύνει εκ νέου με την μουτσούνα του επιτυχημένου όμορφου τέρατος … και συνεχίζουν τον κανιβαλισμό ακόμη και στα παιδιά τους… Ίσως δεν υπάρχει μεγαλύτερος φασισμός από αυτόν της άποψης που επιλέγει να εφαρμόσει -ως ζωή- για ένα παιδί ένας μοναχικός γονιός.

Το προτεινόμενο κουίζ στον επίλογο αυτής της ανάρτησης έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι να ελέγξουμε αν θα αντέχαμε τον ετεροπροσδιορισμό μας μέσα από μια σχέση και ως δεύτερο και ουσιαστικότερο να διαπιστώσουμε αν ο καθρέφτης μας μπορεί να φανερώσει το υφιστάμενο «όμορφο Τέρας»…
Εξαιρούνται βέβαια από αυτό το κουίζ όσοι δεν εμπίπτουν -ως παθολογία- στην ανάλυση του θέματος μια και δεν είναι «όμορφα τέρατα» …Πάντως ο γράφων είναι σε προσωπική διαδικασία αξιολόγησης (ως οφείλει πάντα να κάνει)... άλλοτε επιτυχώς και φορές ανεπιτυχώς.

Βέβαια κάτι μου λέει, ότι η εξαίρεση αφορά την συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών του άρθρου και έχω ένα μικρό προβληματισμό αν πρέπει να χαίρομαι ή όχι γι αυτό.

Η ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ ΤΟΥ ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟΥ

.

Υπάρχουμε μέσα από το μέτρο της ζωής μας που όμως την αξία του την δίνει η παρεκτροπή μας κάποιες στιγμές από αυτό. Ζωντανοί είμαστε σαν μπορούμε να σταθούμε δίπλα στις υπερβάσεις μας.
Σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη, σε αυτή την ομιλία των ανθρώπων με τα πολλά φωνήεντα, υπάρχει μια μυσταγωγία στην έκφραση των ανθρώπινων ορίων.

Μια μυσταγωγία που κρατά ένα Διονυσιασμό χαρμολύπης εκεί που η λογική βρίσκει τα αδιέξοδα της. Τότε ο «πολεμιστής», σηκώνει τα χέρια μέσα από ένα μέτρο αυτοκυριαρχούμενης θλίψης και στέκεται έτοιμος να ακούσει την δωρική τονικότητα της ψυχής του.
Τα χέρια τα σηκώνει στο ύψος που έχουν οι ώμοι του…ποτέ πιο πάνω σαν υποτελή ικεσία προς κάτι άλλο, μα μήτε αφημένα κάτω σε μια υποτονική παραίτηση.
Το κέντρο της ζωής του είναι στα όρια και το ύψος του ματιού του… ίδιο με τα αγάλματα που έφτιαξε η γλώσσα του.  Τότε σταματά το χρόνο και κάνει την ανάγκη γιορτή για να μετατρέψει μέσα στη δική του στιγμή το μούστο της ζωής του οίνο εκλεκτό και ευωδιαστό για την ψυχή του.

Εκείνη τη στιγμή ακόμη και οι ομόγλωσσοι θεοί του, στέκουν αμήχανα μια και ξέρουν καλά ότι χωρίς αυτόν δεν υπάρχουν και τώρα τους θέτει σε αμφισβήτηση όντας ανίκανοι να πράξουν οτιδήποτε.
Αυτός ο «πολεμιστής» τότε μεταμορφώνεται… το σώμα του γεμίζει από συσπάσεις αθέατες στον αμύητο και στα ανοιγμένα χέρια του σαν φτερά κρατά όλη τη σοφία της γλώσσας του που του λέει ότι τα πάντα «είναι» και «δεν είναι» την ίδια στιγμή.
Αρχίζει να γυρίζει αργά , τελετουργικά γύρω από το κέντρο της ζωής του και λιτανεύει τη μνήμη του στην Άγια Τράπεζα των Συμποσίων της ύπαρξης του.

Δεν κάνει βήματα μεγάλα μια και δεν έχει ανάγκη να σταθεί σε ανύπαρκτο χώρο… ξέρει ότι ο χώρος που του όρισε η «άγνωστη» παιδεία του είναι μια λεπίδα και αυτός αναγκασμένος να ανοίγει χώρο ζωής πάντα επί ξηρού ακμής.

Δεν χρειάζεται πλέον την ακοή του ούτε τα μάτια του για να καθρεφτιστεί στους άλλους ανθρώπους… έχει στραμμένες όλες τις αισθήσεις του στα σκαλοπάτια που βάδισε πριν από αυτόν ο Ορφέας στο μοναχικό τούτο κατέβασμα στον Άδη της ζωής του.

Ξέρει εκείνη τη στιγμή ότι περιγελά τον θάνατο και του δίνει ίδιο μπόι με αυτόν … τον αντιπαλεύει χωρίς να τον φοβάται γιατί η μέθεξη είναι το όπλο του και δίνει την πραγματική διάσταση σε ότι πριν από την τελετή αυτή φοβόταν.

Στο μυαλό του γυρίζουν εικόνες που δεν έχουν ταυτότητα , αλλά μυρωδιά από τη ζωή που έζησε και γεύσεις από τις ηδονές που πήρε. Σε αυτή την τελετή δεν χωρούν σκέψεις περιοριστικές μια και μέσα του μια μεγαθυμία κυριαρχεί χαρίζοντας ή πετώντας ότι ακόμα του ανήκει προσφέροντας απλόχερα σε όσους ζήτησαν ή έκλεψαν από τη ζωή του.

Δεν υπολογίζει το στροβιλισμό του και ένας χώρος τεράστιος ανοίγεται γύρω του τόσο άδειος και όμορφος σαν το γυμνό σώμα της ψυχής του.
Αυτός ο «πολεμιστής» είναι τώρα στα όρια της υπέρβασης του μέτρου της ζωής του.
Μια υπέρβαση που είναι σε αρμονία με την ψυχή του και ταπεινά εξελισσόμενη σε ένα μικρό χώρο που του αναλογεί σαν πάτημα σταθερό της αναπνοής του.
Είναι όλα και τίποτα … έρωτας και θάνατος μαζί …

Αυτό είναι σε μια άλλη γλώσσα το ζεϊμπέκικο που δεν μπορούμε να το χορεύουμε χωρίς λόγο και ψυχική προπαιδεία.
Όμως αν μια μέρα θελήσει κάποιος να λειτουργήσει την μυσταγωγία του, όντας έτοιμος από την ίδια τη ζωή του, καλό είναι να τη βιώσει έξω από τις καρμπόν γιορτές της ζωής του.

Μπορεί να σταθεί με το αυτοκίνητο του, δίπλα σε ένα πλάτωμα της παραλίας, ή σε ένα βουνίσιο αγνάντι και αφού δυναμώσει τη ζεμπεκιά που επιλέγει στο ηχοσύστημα, να σταθεί με ανοιχτή την πόρτα στον προσωπικό του χορό …Να στροβιλιστεί για τον εαυτό του μια φορά και όχι για τους άλλους όπως έκανε συνήθως….

Εγώ θα πρότεινα σε μια τέτοια περίπτωση μια από τις υπέροχες ζεμπεκιές που έχει αυτή η γωνιά του πλανήτη, ερμηνευμένη από την Χαρούλα Αλεξίου που τιτλοφορείται «Απόψε θέλω να πιω»

Αν (ω μη γένοιτο) είστε έτοιμοι , διαλέξτε το δικό σας τραγούδι… αλλά μην το χαρείτε απλά ακουστικά ... μα με την απαραίτητη έκθεση στα δικά σας «μάτια» … Χορεύοντας!

ΑΣ ΚΟΙΤΑΧΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΛΜΠΥ

.

Το ράθυμο πρωινό της Κυριακής με βρήκε νωχελικό στο κρεβάτι. Αυτό διακόπηκε από την επίσκεψη της μεγάλης μου κόρης με ένα ενθουσιώδες χαμόγελο και ένα βιβλίο στο χέρι.
«Κοίτα το βρήκα» ήταν τα λόγια της ενώ παρατηρούσα τον τίτλο του βιβλίου που ήταν η «Ιστορία ζωολογικού κήπου» του Έντουαρντ Άλμπυ  που έτυχε να ανακαλύψει σε ένα ράφι βιβλιοπωλείου (μια και το έψαχνε καιρό τώρα).
Έτσι άρχισα να διαβάζω την ίδια στιγμή τους διαλόγους του θεατρικού έργου, ζώντας μέσα από την ανάγνωση τη σκέψη του εμπνευσμένου Αμερικανού συγγραφέα.
Η αίσθηση του βιβλίου με την επικοινωνία των ηρώων που φαντάζει ως παράλογη ενώ κοινωνούν την αλήθεια τους σε δύο παγκάκια ενός πάρκου μου έκανε "κάτι" στη σκέψη. Δυο άνθρωποι (σκέφτηκα) από δύο διαφορετικούς κόσμους φαινομενικά … έτσι μου ήρθαν εικόνες στο νου και είπα να τις καταγράψω μέσα από αυτές τις λέξεις του άρθρου.

Ζούμε οι άνθρωποι παράλληλες σκέψεις στις ζωές μας, που νοιώθουμε ότι είναι τελείως διαφορετικές μεταξύ μας, μια και τις ορίζουμε έτσι (ως διαφορετικές) από το περιβάλλον που τις λειτουργούμε.
Το εύκολο είναι να βρούμε τις διαφορές στο «κουίζ» της ζωής μας και το δυσκολότερο τις ομοιότητες… Άλλο να είσαι Πακιστανός και άλλο Αμερικάνος… ή αν θέλετε σκεφτόμαστε δεν ζω στην Ισπανία ούτε στην Κροατία αλλά στον κρύο Καναδά ή την μακρινή Αυστραλία… Μα και πιο κοντά (σε μια περιοχή) έχουμε τις σκέψεις (συνήθειες της ζωής μας) που μας κάνουν να νοιώθουμε την διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων.
Όμως μέσα μας μια φωνή ψάχνει και ζητά να καταλάβει το ποιοι είμαστε έστω και αν νομίζουμε ότι το γνωρίζουμε και το έχουμε τακτοποιημένο τουλάχιστον στην ταυτότητα που δηλώνουμε με την σιγουριά του Γνώστη της ζωής μας.
Δειλά ο κάθε ένας μέσα από την συνήθεια του λαθραναγνώστη …(μια νοοτροπία που λειτουργούμε αθέατα νομίζοντας ότι είμαστε ασφαλείς) βάζει το βλέμμα του στο πανόραμα του διαδικτύου και αντλεί πληροφορίες μέσα από την ανάγκη κατανόησης - ταύτισης του με το άγνωστο - διαφορετικό…. Ότι δηλαδή έχει βαθιά ανάγκη η ψυχή του.

Τα δύο παγκάκια του Άλμπυ που φιλοξενούν τα πρόσωπα του έργου δηλαδή τον Πήτερ και τον Τζέρρυ, μου έφεραν στο νου όλους εμάς που βρισκόμαστε μπροστά από ένα ίδιο κείμενο στο διαδίκτυο και διαβάζουμε την ανάγκη μας που θέλει υπάρξει στην ασφάλεια του αθέατου.
Αγαπητοί μου αναγνώστες, ζούμε ζωές που έχουν μέσα τους ένα δισταγμό… ένα κράτημα να μη χάσουμε ότι νομίζουμε ότι είμαστε μέσα από τις παγιωμένες σκέψεις και μια εικόνα που αναγνωρίζουμε στα μάτια όσων συναναστρεφόμαστε.
Έχουμε μέσα μας ένα Κέρβερο που μας κρατά με τον φόβο για να πούμε λέξεις σε επίπεδο πραγματικής ζωής…όπως το «Συγνώμη», «Σ’ αγαπώ», «Σε καταλαβαίνω» ή φράσεις σε πραγματική επικοινωνία …όπως «Δεν θέλω αυτή τη ζωή» , «Ήταν λάθος μου».
Το πιο εύκολο είναι να βρισκόμαστε πίσω από τεκμηριωμένες στο μυαλό μας θεωρίες ή δοξασίες, που δικαιολογούν τη στάση της ζωής που δίνουμε στον εαυτό μας σαν ταυτότητα.

Όλη αυτή η βία που υπάρχει σε διάφορα επίπεδα όπως των σχέσεων, των αντιλήψεων, των πολιτικών απόψεων , των κοινωνικών ομάδων αλλά και των κρατών του παγκόσμιου χάρτη, πίσω της έχει ένα ατομικό , ομαδικό, συλλογικό ή και εθνικό «Φοβάμαι» …
Όσο πιο πολύ επιθετικός είναι ένας άνθρωπος, μια ομάδα, ένα Κράτος , ένα Έθνος … τόσο πιο πολύ έχει (έχουν)  μέσα τους την σκέψη (αντίληψη) που περιλαμβάνει κυρίαρχα τον Φόβο.
Αποφασίσαμε οι άνθρωποι, ότι διαφέρουμε από τα ζώα, και χάσαμε την κυρίαρχη σχέση μας με τη φύση που είναι η επιθυμία της ζωής… Αναπτύξαμε τη λογική μας και την αφήσαμε (μόνη) να μας οργανώνει τους συμβιβασμούς της ζωής που δεν ζούμε…

Σκέφτηκα λοιπόν να σας πω με δικά μου λόγια την «Ιστορία Ζωολογικού Κήπου» γιατί ακριβώς επάνω σε αυτά τα παγκάκια του έργου, είμαστε αγαπητοί μου εμείς οι λαθραναγνώστες σκέψεων της ζωής των άλλων, αποφεύγοντας να δούμε τη δική μας…
Ακόμα και σαν νομίζουμε ότι εκφραζόμαστε, φωνάζοντας τις κοινωνικές , πολιτικές και ιδεολογικές μας απόψεις … πάντα ο «Εαυτός» είναι καλά κρυμμένος στον φόβο της ατομικής του έκθεσης.
Τα έγραψα αγαπητοί μου αναγνώστες για όλους εμάς που φτάνουμε να συναντηθούμε μέσα από σύμβολα γραμμάτων και λέξεων, πάντα αθέατοι στην ίδια τη ζωή μας που νομίζουμε πως περιμένει.
Το ερώτημα όμως παραμένει…πέρα από τα σύμβολα χωρίς ζωή της γραφής ενός άρθρου...
Μπορούμε να κοιταχτούμε φανερά μέσα από τη ζωή …από τα παγκάκια δηλαδή του Άλμπυ;

Υ.Γ
Αυτές οι σκέψεις είναι αφιερωμένες στους αναγνώστες αυτού του χώρου τόσο από την Ελλάδα όσο και από τις εννέα χώρες του πλανήτη που με σταθερή επισκεψιμότητα, αφιερώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους σε ότι επιλέγουν.

ΠΑΜΕ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΟΝΤΡΙΑ … ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ

 .

Η ζωή μας το τελευταίο διάστημα βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, δεχόμενη πιέσεις από κάθε μεριά. Θέλεις ως κύρια αφορμή τον γενικότερο φόβο που έχει σπείρει η επέμβαση του ΔΝΤ; (Διεθνής Νεοφιλελεύθερος Τραμπουκισμός)  Θα συμφωνήσω! Όμως -σκέφτομαι- είναι πιο οδυνηρό σαν σε βαράνε και δεν έχεις κάποιον να σε εμψυχώσει με μια πρόταση για διέξοδο…πονάς περισσότερο γιατί νιώθεις πρόσθετα και "ορφανός" … Μιλώ για την έλλειψη ηγετών με στόχους σε αυτή την ανάπηρη δομή του υποτιθέμενου Κράτους… γιατί μεταξύ μας, ετυμολογικά το «κράτος» το χρησιμοποιούμε μάλλον κατ’ ευφημισμόν…

Λένε ότι ενός κακού μύρια έπονται και ίσως δεν έχουν άδικο… μια και δεν φτάνουν τα οικονομικά προβλήματα στη ζωή του κόσμου, αλλά έρχονται και οι διαταράξεις στις προσωπικές του σχέσεις, μια και ο σύγχρονος θεός «έρωτας» έχει μεγάλη αδυναμία στην προσφορά αναθημάτων και η έλλειψη των αφιερωμάτων φέρνει γκρίνια στην καλύτερη περίπτωση μια και η χειρότερη είναι η διακοπή της ευλογίας του.   Ξέρετε… τα βέλη είναι αναλώσιμα και η φαρέτρα με το τόξο θέλουν συντήρηση …  δεν γίνονται όλα αυτά αν δεν δώσει ο πιστός το "κάτι τις" του.
Όλες αυτές οι σκέψεις να δημιουργήσω αυτό το μικρό ταξίδι, προέκυψαν από επαφές και κουβέντες σχετικές που είχα σήμερα με συνεργάτες που εξωτερίκευσαν τον πόνο τους... Έτσι σκέφτηκα να τους πάω μια βόλτα στα Όντρια, από αυτές που πηγαίνω και εγώ με το νου μου για να ξορκίσω τις δύνες του μυαλού της φοβικής σκέψης …σαν οι καρπαζιές πέφτουν βροχή από την υφιστάμενη πραγματικότητα.

Άλλοι αυτά τα ταξίδια του νου τα λένε "θετική σκέψη" … αλλά εγώ ακόμη το «θετικό» ως αφηρημένη έννοια, δεν μπόρεσα να το ζωγραφίσω (αν και κάτι "πιάνουν" τα χέρια μου)… Προτιμώ λοιπόν να τα λέω τα ταξίδια αυτά "φυσική σκέψη" και "χάσιμο" του εαυτού μου μέσα σε ότι είναι βαθιά δικό μου που από την σκέψη του φόβου το έχω λησμονήσει…
Άντε παλικάρια μου ας ξεκινήσουμε.μια και σας το υποσχέθηκα στην πρωινή μας κουβέντα.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Τα Όντρια λοιπόν είναι ένα οροπέδιο που θέλει πολλές... ώρες να το περπατάς για να γνωρίσεις το πυκνό δάσος του. Γύρω του το οροπέδιο έχει γκρεμούς που από το ύψωμα τους αφήνεις το βλέμμα σου να ταξιδέψει στον μακρινό ορίζοντα.

Το να διασχίσει κάποιος το οροπέδιο μπαίνοντας στο δάσος με τις οξιές και τα έλατα, είναι λίγο επικίνδυνο να χαθεί και να κάνει κύκλους σε μια περιοχή συνέχεια, μια και έχει πολλά όμοια τοπία και δεν ξέρεις αν όντως πέρασες ή όχι από αυτά. Υπάρχουν ξέφωτα και πυκνά σκιερά δασώδη μέρη...

Στην επόμενη φωτογραφία ο Σωτήρης που είναι ένας εξαίρετος οδηγός του δάσους, βάζει ένα σημάδι γιατί και αυτός καμιά φορά ψάχνει για λίγο την πορεία του. Γενικότερα το δάσος σε μαθαίνει να έχεις "πορεία" και παράλληλα να απολαμβάνεις τις στιγμές που σου προκύπτουν... Όσοι δεν έχουν πάει σε δάσος να εκτεθούν κινδυνεύοντας το "χάσιμο" τους ... το ψάχνουν σε ισορροπίες της σκέψης... αλλά κάπως αφηρημένο μου ακούγεται αυτό μπροστά στη φυσική ζωή με τις προκλήσεις της.

Υπάρχουν στιγμές που σαν φτάσεις στην άκρη στα βράχια, νιώθεις τον αέρα να σου φωνάζει να σηκώσεις τα χέρια και να νοιώσεις σαν σταυραετός που αγναντεύει τον κόσμο από ψηλά. Όλα είναι τόσο ορατά μα και τόσο απρόσιτα , όπως και η ίδια η ζωή που μας καλεί να υπερβούμε τα όρια που η ίδια  βάζει.

Ότι βλέπουμε έχει πολλαπλές εξηγήσεις ... που είναι σύμφωνες με το τι ξέρουμε μέχρι αυτή τη στιγμή... Το περίεργο είναι ότι νομίζουμε πως εξηγούμε τον κόσμο με την άγνοια μας... Έτσι σαν δεις στα Όντρια νερόλακκους στρογγυλούς, δεν τους έφτιαξαν οι προηγούμενοι εκδρομείς για να παίξουν τα παιδάκια τους με κουβαδάκια... Πάλι από παιχνίδι είναι αλλά αυτό ανήκει στην παρέα των αγριογούρουνων που δροσίζονται  τις ζεστές μέρες.

Κοντά στους νερόλακκους και στα υγρά χώματα των πηγών, θα αφήσει το αποτύπωμα του ο κάθε περαστικός.
Μερικοί περαστικοί δεν είναι τόσο συνηθισμένοι στην Αθήνα και χρειάζεται να πας μέχρι το Αττικό πάρκο ώστε να καμαρώσεις μετά για την εμπειρία σου ότι τους είδες σε αιχμαλωσία... όμως στα Όντρια παίζεις με ίσους όρους και αυτό λέγεται σχέση... Η φύση σου μαθαίνει να δημιουργείς σχέσεις με σεβασμό και χωρίς να πληρώνεις για να απολαύσεις την ψεύτικη εμπειρία του ζωολογικού κήπου της ζωής σου. Η συγκεκριμένη σχέση φαίνεται από το πάτημα και είναι του Κου Μπεν του Αρκούδου, των Ελληνικών βουνών

Πάντα ένα ταξίδι στη φύση της σκέψης μας...οφείλουμε  να το τελειώνουμε  με μια όμορφη εικόνα που δεν θα περιέχει ίχνος από φόβο μια και αυτός, είναι αρκετός αγαπητοί μου μέσα στη ζωή που επιλέξαμε να λειτουργήσουμε.  Από αυτό το σημείο της φωτογραφίας λοιπόν μπορεί κάποιος να ρίξει μια πέτρα κάτω από το βράχο που πατά και να ακούσει για ώρα το πέσιμο της στο φαράγγι, που με τίποτα δεν φαίνεται από την μακρινή οπτική της εικόνας. Μήπως και στην καθημερινότητα μας βλέπουμε ακριβώς μπροστά μας ;  ...Λέω εγώ τώρα.

http://dragasia.blogspot.com/2010/12/blog-post_09.html

Τέλος , επανερχόμενοι στα καθ ημάς και θέλοντας να χαλυβδώσουμε λίγο την αντίσταση μας σε ότι σχεδιάζουν για μας χωρίς εμάς και πάντα ορφανοί από ηγέτες... λέω να δούμε την τελευταία εικόνα που ο πιτσιρικάς της φωτογραφίας πιάνει το πουλί του και κατουρά απέναντι σε ότι η κοινωνία θεωρεί πρέπον και σοβαρό...  Είναι ένας  κόσμιος τρόπος για να εκφράσω την γνωστή λαϊκή ρήση που κατευθύνει τα προβλήματα στην εν λόγω περιοχή του σώματος μας... Αν δεν λειτουργήσουμε κάποιες στιγμές -και έτσι- απέναντι σε ότι μας χαλά την προσωπική αισθητική ... είμαστε χαμένοι από χέρι.  Το βασικότερο αγαπητοί μου φίλοι είναι να μην αφήνουμε κανένα να "πατά" την φαντασία και την περηφάνια μας σε ότι έχουμε δημιουργήσει με αξιοπρέπεια ως "Εαυτό" σε αυτή τη ζωή!

Αυτή η φωτογραφία αποτελεί την υπογραφή του γράφοντος
μέσα από μια απρέπεια του παρελθόντος

Νομίζω ότι ο καθένας μας οφείλει να κάνει κάποιες δύσκολες στιγμές ... βόλτες με το μυαλό στα δικά του γνωστά Όντρια... γιατί πάντα υπάρχει λόγος!

ΚΙΝΗΜΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ … ΑΣΤΟ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ

 .

Κίνημα …

 Μια γνωστή πλην όμως -εκ νέου- «μοντέρνα» λέξη που φοριέται σε όλους τους χώρους τον τελευταίο καιρό.

Κινήματα πολιτών εξαγγέλλουν προβεβλημένα άτομα όπως ο Μίκης Θεοδωράκης χωρίς να ενδιαφέρει σε αυτό το άρθρο ο σχολιασμός της κίνησης, αλλά οι εξαγγελίες τέτοιων κινημάτων φτάνουν μέχρι το κάθε ένα άτομο που του έρχεται κάποια σκέψη -αυτόκλητα καλοπροαίρετη- στο μυαλό.
Ζούμε στην εποχή που ο καθένας δικαιούται να είναι ηγέτης της άποψης του και το χειρότερο είναι ότι ευελπιστεί να συσπειρώσει πίσω του κόσμο που θα τον δοξάσει!

Αφορμή αυτού του άρθρου δεν είναι η πολιτική κίνηση του μουσικοσυνθέτη, αλλά ένας χώρος που έπεσε στην αντίληψη μου και καλούσε τους κατοίκους του διαδικτύου να συσπειρωθούν πίσω από ένα Κίνημα Συνειδητότητας.
Η πρώτη μου έκφραση στο πρόσωπο , συνοδεύτηκε από μια ατάκα που μου ήρθε στα χείλη … «Εδώ έχει πολύ ψωμί!» … μια και με έχει απασχολήσει αυτή η αφηρημένη έννοια πίσω από την εύκολα προ φερόμενη λέξη "συνειδητότητα"

Θα ξεκινήσω το μικρό ταξίδι στην δική μου θέαση επάνω στις αφηρημένες έννοιες… για να μπορέσω να κάνω το δυσκολότερο εγχείρημα στη ζωή μας που είναι η σπανίζουσα Συν-κοινωνία ή η γνωστότερη ως έκφραση Επι-κοινωνία.

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι ο εγκέφαλος μας σκέφτεται με εικόνες που εμφανίζονται ακόμη ως βιώματα και στις πιο δύσκολες αφηρημένες έννοιες που καλούμαστε να τους δώσουμε περιεχόμενο.
Έτσι η γνωστή μας αφηρημένη έννοια «αγάπη» σε κάποιον μπορεί να του φέρνει την εικόνα της (όποιας) Κούλας, σε ένα θεοσεβούμενο το εικόνισμα της αρεσκείας του, ή σε ένα οικογενειάρχη κλασικού τύπου (που τσακώνεται με τη γυναίκα του) τα παιδιά του.
Με μια φράση … άβυσσος η –κινηματογραφική- ψυχή του ανθρώπου!

Όταν ζητάμε να συσπειρώσουμε κόσμο πίσω από μια αφηρημένη έννοια … όπως ας πούμε αυτή της Αγάπης ή του Εθνικό-σοσιαλισμού… τα πράγματα μπλέκονται… γιατί κάπου μέσα στο μυαλό μας δημιουργούνται νέα αυθαίρετα στερεότυπα που τροφοδοτούν την ταύτιση μας με την ομάδα και ενισχύουν την αντιπαλότητα με τον άλλο που δεν ανήκει σε αυτήν.
Αυτό δεν το λέω εγώ … αλλά η ιστορία σε όλο της το θλιβερό μεγαλείο.
Προέκυψε λοιπόν το ζήτημα να κοινωνήσουμε μεταξύ μας τον κόσμο που παρατηρούμε και έτσι φτιάξαμε ένα ουσιαστικό που το είπαμε Συνειδητότητα. Το μόνο που δεν είπαμε μέσα από αυτή τη λογο-πλασία, είναι σε ποιο σημείο την πουλάνε για την αγοράσουμε με όποιο τίμημα και αν έχει…
Οι καιροί είναι πονηροί … και την πονηράδα την αναπαράγει η ίδια η σκέψη μας που έχει εκπαιδευτεί να είναι ράθυμη και ωφελιμίστρια χωρίς κόπο.

Ας έρθουμε αντιμέτωποι με την ίδια μας τη σκέψη και να δούμε πόσο εύκολα πέφτουμε στην παγίδα της συσπείρωσης πίσω από αφηρημένες έννοιες…
Η συνείδηση του ανθρώπου , διευρύνεται κάτω από την παιδεία που λαμβάνει μέσα από βιωματικό τρόπο στη ζωή του… αλλά κυρίως μέσα από την κρίση που αναπτύσσει για τους σκοπούς που τον κατευθύνει η παιδεία του.
Προσέξετε … εδώ δεν μιλάμε για καλό ή κακό … Δεν υπάρχει καλό ή κακό … Μιλάμε μόνο για προσανατολισμό της παιδείας…
Ο γερμανός στρατιώτης του Γ. Ράιχ , είχε μια ανεπτυγμένη συνείδηση και επί το πλέον εκμοντερνισμένο –συνειδητότητα- για την παιδεία που είχε λάβει επάνω στις θεωρίες και την πολιτική του μοντέλου που εκπαιδεύτηκε.
Αντίστοιχη συνείδηση αναπτύσσει και ο Βουδιστής μοναχός, ο Ισλαμιστής πολίτης, ο Έλληνας πολιτικός, κλπ.
Το ερώτημα όμως Συνείδηση για ποια παιδεία;… Είναι Πολιτικό! Όχι με την στενή σύγχρονη έννοια του όρου … αλλά με την αρχαία προσέγγιση της ουσιαστικής σημασίας του.

Η «Συνειδητότητα» λοιπόν δεν μπορεί να είναι κίνημα, αλλά προϊόν μιας ατομικής αλλά και συλλογικής διεργασίας μιας κοινωνίας μέσα από την παιδεία της…
Φυσικά η παιδεία μιας εποχής … έχει πίσω της τα φιλοσοφικά μοντέλα που την οδηγούν …

Δεν νομίζετε ότι το πράγμα γίνεται πολύπλοκο και αρκετά Σοβαρό;

Δεν ονομάζεται συνειδητός πολίτης αυτός που δεν πετά το χαρτί από τα μπισκότα του έξω από το αυτοκίνητο … ή σε άλλη περίπτωση αν χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς… Αυτό μπορεί να το κάνει μέσα από μια εκπαίδευση που στηρίζεται στο φόβο ή στην σύμπλευση –μιμητισμό- με την κοινωνική ισχύουσα νόρμα…(στο τσίρκο ή στα πάρκα τα ζώα λειτουργούν σύμφωνα με τις νόρμες εκπαίδευσης τους)
Το «συνειδητός» είναι αρκετά υψηλότερη έννοια του φιλοσοφικού μοντέλου που μετέχουμε …
Θα έλεγα ότι αυτή η δια βίου εξέλιξη, αφορά σε μια -χωρίς τέλος- διαβάθμιση του ατόμου και κατ’ επέκταση του συνόλου μιας κοινότητας με το φιλοσοφικό υπόβαθρο που έχουν μέσα από την παιδεία τους…
Για να «πάρουμε» όμως παιδεία θέλει να βρέξουμε καλά τον ποπό μας ψαρεύοντας την άγνοια μας στα θολά νερά της ζωής μας…
Ε απέναντι σε αυτό (ως ευκολία) μια εγγραφή σε ένα κίνημα μας δίνει (ψευδώς) την εύκολη ταμπέλα μιας αυτοπεποίθησης του «Σκεπτόμενου με Συνειδητότητα Ανθρώπου».
Κάτι σαν τα παράσημα δηλαδή που βάζουν στο πέτο όσοι δεν έχουν αριστεύσει ποτέ… και είναι αρκετοί ετούτοι στη σημερινή εποχή του "τζάμπα μάγκα"…

Το αστείο είναι ότι σήμερα ο «πολιτισμός» μας που καταναλώνει άκριτα ότι δεν παράγει σε βάρος της φύσης… αυτόν πληρώνουμε (ως εαυτό) … Τον «τζάμπα μάγκα» της σκέψης που αναπτύχτηκε σε μια λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση …
Δηλαδή άλλο η Ινδιάνικη φιλοσοφία ως μοντέλο σκέψης και άλλο αυτή του Άνταμ Σμίθ… για να καταλαβαίνουμε και τι λέμε…

Τώρα... μέσα από αυτές τις συλλογιστικές … είναι κανένας για Κίνημα;
Ή θα πούμε το γνωστό ρητό που "λέγεται" μαζί με την φραπεδιά της απογευματινής βόλτας…και δεν είναι άλλο από το....
« Άστο να πάει στο Διάολο…»

ΣΥΝΝΕΦΟ ΜΕ ΠΑΤΕΛΟΝΙΑ

 .

- Θέλω να σου πω ένα ποίημα

- Για ποιήματα είμαστε τώρα;
- Άκου το ρε είναι του Μαγιακόφσκι
- Πως και έτσι;
- Το βρήκα μπροστά μου στην αίσθηση που είχα για τον κόσμο το ήξερα και μετά το άκουσα…
- Αυτές τις μαλακίες να μην έλεγες.
- Αλήθεια σου λέω… πρώτα το ήξερα και μετά το βρήκα στον Τάκη (*) που το έκανε θέατρο και ..
- Τώρα ρε ! Άσε τον Μαγιακόφσκι αυτός έζησε πάει… τώρα έχουμε 2010!
- Έχουμε;
- Έχουμε βέβαια…
- Αυτή η βεβαιότητα σε έφαγε…
- Και τι έχουμε ρε μεγάλε;
- Έχουμε … τι σημασία έχει να σου πω; Μήπως είναι αλήθεια; Μήπως θα το αισθανθείς; Υπάρχει περίπτωση να δεις τον εαυτό σου σαν ένα σύννεφο με παντελόνια;
- Είμαι πραγματιστής φιλαράκι. Η ζωή (ένα), είναι το γουστάρω μέσα μου (το δεύτερο), είναι το μπορώ και με παίρνει για να το κάνω (το τρίτο)… το Σήμερα … κατάλαβες;
- Καταλάβαινα…
- Δηλαδή τώρα αγάθεψες;
- Προχώρησα και είμαι στην πόρτα … τόσο απλά χωρίς να ξέρω τι έχει μέσα εκεί.
- Ρε αφού είσαι εδώ και μιλάμε ποια πόρτα μου λες και κουραφέξαλα… ιδεολογήματα του κερατά μέσα στο μυαλό σου.
- Υπάρχουν πόρτες πολλές και συνήθειες πολλές , υπάρχουν τοπία πολλά και είμαι σίγουρος ότι θα το ακούσεις το ποίημα και θα νομίσεις ότι δεν σου λέει τίποτα… και θα το αφήσεις …και
- Και θα χάσω το χρόνο μου
- Το χρόνο σου;
- Ναι το χρόνο μου…
- Έχεις χρόνο;
- Έχω και έτσι πιστεύω!
- Πιστεύεις;…. Αυτό είναι το άνοιγμα της πόρτας φίλε μου … μια αμφισβήτηση στο προηγούμενο Πιστεύω μας… Έχεις τα κάκαλα που λένε οι Πόντιοι;
- Δεν ξέρω….
- Το ξέρω ότι δεν ξέρεις … ούτε και εγώ… θες να αλλάξουμε το δεν ξέρω;
- Τι;
- Να αλλάξουμε τον δεν ξέρω με μια άλλη λέξη;
- Πως και τι να πούμε … γνωρίζω;
- Όχι
- Τι;
- Μια καλύτερη … που είναι η ίδια αλλά έχει διαφορετική αίσθηση μέσα στα δωμάτια της ζωής μας…
- Ποια;
- «Δεν ξέρουμε»…. τώρα άκου τον Μαγιακόφσκι και ας μην καταλάβεις τίποτα δεν είμαι καλύτερος από σένα και εγώ απλά ψάχνω … ψάχνω ότι νομίζω ότι ξέρω…

Σιωπή

 Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι «Σύννεφο με παντελόνια» από το Ποιείν.

(*) Τάκης Τζαμαριάς σκηνοθεσία έργου «Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι Ιδού Εγώ»

Βιογραφία Μαγιακόφσκι

ΕΔΩ ΣΕ ΘΕΛΩ ΚΑΒΟΥΡΑ… ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ

.

Σήμερα την έκτη μέρα του Δεκέμβρη διοργανώνονται πορείες και συλλαλητήρια σε πόλεις της Ελλάδας με αφορμή την θλιβερή επέτειο δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, έχοντας όμως στραμμένα τα βλέμματα της διαμαρτυρίας στα προβλήματα που ενοχλούν την πάντα αντιδρούσα –ευαίσθητη- νεολαία σε ότι βιώνει μια ολόκληρη κοινωνία ως οικονομική και ηθική κρίση.

Αυτό είναι ένα γεγονός … μια αλήθεια που συμβαίνει.

Η πλειοψηφία που παρατηρεί τις κοινωνικές αυτές δράσεις, κυρίως απαρτίζεται από άτομα που εκφράζονται υπόγεια (ανώνυμα) με επιτιμήσεις ή αφορισμούς.
Οι επιτιμήσεις ανήκουν σε όλους όσους κρύβουν «επαναστατικές» προσδοκίες πίσω από ένα επιθετικό λόγο ξύλινης προοδευτικότητας … και φυσικά όσοι αφορίζουν τους διαδηλωτές, έχουν την αίσθηση του «φοβισμένου βολεψάκια», που ευελπιστούν στο κομμάτι κρέας που θα πετάξει (ενδεχομένως ξανά) το αφεντικό της εξουσίας στα σαγόνια τους.

Δυστυχώς και αυτό είναι ένα γεγονός … μια αλήθεια που συμβαίνει.

Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία (πτωματοφάγας σκέψης) που ζει από την λεγόμενη «επικαιρότητα» και υποκριτικά κρατά αποστάσεις περιμένοντας την είδηση από το αίμα και την βία για να την κάνει αποκλειστικότητα… δηλαδή προϊόν που συντηρεί την επιβίωση της.

Μήπως αυτό δεν είναι γεγονός και μια αλήθεια που συμβαίνει;

Δεν αναφέρομαι καθόλου στην Νομοθετική εξουσία δηλαδή στους «Σοφούς» που νομοθετούν μέσα από μια οπτική φιλοσοφίας θεσπίζοντας το Άριστο και Αγαθό προς τις δομημένες σχέσεις της Πολιτείας…
Θα διορθώσω αμέσως το αστείο της διατύπωσης λέγοντας πως η ώρα δεν είναι για ανέκδοτα… επάνω στο κρεβάτι του επικείμενου πνευματικού θανάτου μας.
Η εκτελεστική εξουσία, είναι μια συγκροτημένη ομάδα ατόμων, που έχουν διπλά χαρακτηριστικά. Είναι δηλαδή ταλαιπωρημένοι πολίτες που όμως πίσω από το άρμα της σχέσης τους με την Νομοθετική εξουσία , λειτουργούν το ρόλο του δημίου στους ίδιους τους εαυτούς τους και τις οικογένειες συμπολιτών τους. Είναι μια ψυχοπαθολογική περίπτωση που θα μείνει στην ιστορία του υποτιθέμενου λαϊκού καπιταλισμού (μιας οικονομικής ολιγαρχίας δηλαδή), ως διανοητική παρέκκλιση των ανθρώπων από τον εαυτό τους.

Το τραγικά αστείο είναι ότι τα παιδιά των προηγούμενων πανελλήνιων εξετάσεων ντύθηκαν με ένα αστείο κράνος και τώρα έχοντας εξασφαλίσει ένα πενιχρό μισθό επιτίθενται στους συμμαθητές τους που τους φωνάζουν άδικα «Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» ενώ και οι ίδιοι (ως πλειοψηφία) μόλις βολευτούν θα ακολουθήσουν την βία της εξουσίας που θα τους δίνει η διαστρωμάτωση τους.

Δυστυχώς και αυτό είναι ένα γεγονός … μια πικρή αλήθεια που συμβαίνει.

Το «σύστημα» αυτής της φιλοσοφίας, ξέρει να επιβιώνει μέσα από την βία που παράγουν μεταξύ τους οι υπήκοοι του Κολοσσαίου και δυστυχώς αυτό δεν το βλέπουν οι μονομάχοι της αρένας.
Η θεσμοθετημένη Δικαστική βέβαια εξουσία, είναι καλυμμένη από την τήβεννο της σοβαρότητας που αποπνέει ο πολιτικός της ρόλος και γνωρίζει καλά να εφαρμόζει τους νόμους της δομής του συστήματος με τρόπο που δεν θα διαταράξει την επαγγελματική της υπόσταση.

Έχετε σκεφτεί ότι η λέξη Θεσμός … έχει φτάσει να είναι το άλλοθι κυριαρχίας μιας ομάδας φοβισμένων ιδιοτελών ατόμων επάνω σε μια κοινωνία … χωρίς να υποχρεούνται να λογοδοτούν;

Αυτό που λείπει όμως ή βρίσκεται σε μικρές –δυσεύρετες- δόσεις, είναι η υπεύθυνη σκέψη που θα έδινε το πρακτικό φιλοσοφικό πλαίσιο των διαδικασιών αντιπαλότητας – σύγκλισης της κοινωνίας.

Ακούμε συχνά ότι δεν υπάρχουν τοποθετήσεις υπεύθυνες από την διανόηση του τόπου πάνω στα φλέγοντα ζητήματα και αυτό είναι επίσης μια αλήθεια.

Επανερχόμενος όμως στις σκέψεις που δημιουργεί η επικαιρότητα με τα διαχρονικά προβλήματα της κοινωνίας, θα ήθελα να κάνω ένα ερώτημα.
«Η κρίση που βιώνουμε σε οικονομικά και ηθικά ζητήματα θα είχε ξεπεραστεί αν υπήρχε μια εισροή οικονομικών πόρων στην κοινωνία;»
Σε παλιότερες εποχές η κρίση που βίωναν οι πολίτες σε οικονομικά ζητήματα επιβίωσης, ισοφαρίζονταν σε μια ηθική ιδεοληψία ότι θα αμειφτούν μετά θάνατο … γεγονός που ακόμα «δουλεύει» σε κοινωνίες που λειτουργούν πίσω από οδηγίες όπως αυτές που προσφέρει το Κοράνι.

Σήμερα όμως το μοντέλο του υποτιθέμενου λαϊκού καπιταλισμού και της ατομικής άκριτης κατανάλωσης, εκπαίδευσε στο «όνειρο» της συμμετοχής στο κεφάλαιο τους πολίτες που "έμαθαν καλά" το χρηματιστήριο επί ημερών του εκσυγχρονιστικού Σοσιαλιστικού μοντέλου.
Έχει λοιπόν περιθώρια να λυθεί το πρόβλημα μέσα από την εισροή χρήματος;   Ή αν θέλετε το ερώτημα να το κάνω πιο καίριο και παράξενο…
«Το χρήμα υπάρχει ή είναι ένα ψέμα που διώχνει τον άνθρωπο από την πραγματική ζωή;»
Θα διαβάσει κανένας οικονομολόγος αυτή την τοποθέτηση και με το δίκιο του θα τραβάει τα μαλλιά του από αυτό το ερώτημα, μια και θα είναι γνώστης των αρχών της οικονομίας του Σκωτσέζου Άνταμ Σμίθ μια και σίγουρα θα έχει μελετήσει βιβλίο του «Ο πλούτος των εθνών»
Οφείλω να τον κατευνάσω και να του πω ότι το χρήμα ως ανταλλακτική αξία δεν στοχεύει να το ενοχοποιήσει η σκέψη που αναπτύσσεται εδώ. Απλά θέλησα να τον στείλω λίγο πιο πίσω και να ψάξει ποιος ήταν αυτός που επηρέασε αυτό τον σπουδαίο Σκωτσέζο…και να δει αν επιθυμεί τι άλλο υπήρξε ως φιλοσοφικό ρεύμα εκείνη την περίοδο...
Ότι και να κάνουμε αγαπητοί μου συνοδοιπόροι της σκέψης, θα φτάσουμε μέχρι τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα … και θα δούμε ότι κάπου μέσα σε αυτούς βρίσκεται το σπέρμα της εξέλιξης του προβλήματος και η αντιπαλότητα της σημερινής πραγματικότητας.
Έχω μετάσχει σε φιλοσοφικές αναλύσεις που θέτουν το ερώτημα που θα αφήσω ως πληροφορία στην κρίση σας.
«Μήπως η φιλοσοφία του Πλάτωνα δημιούργησε τις εξουσίες που δεν μπορούμε να τις προσεγγίσουμε και η αντίστοιχη του Αριστοτέλη τις ολιγαρχίες που δεν μπορούμε να τις ελέγξουμε ;»
Βέβαια την ώρα που λειτουργούν τα αιτήματα μιας κοινωνίας μέσω διαδηλώσεων, φαντάζουν οι σκέψεις που άπτονται τέτοιων φιλοσοφικών προσεγγίσεων επιεικώς ανόητες …
Όμως θα ξέρετε ακόμα ιστορικά ..ότι καμία αλλαγή δεν έγινε στους αιώνες χωρίς να υπάρχει το φιλοσοφικό πλαίσιο που την περιελάμβανε….

Επανερχόμενοι όμως στην επικαιρότητα ... σκέφτομαι ότι σήμερα θα λειτουργήσουν όλα τα μέρη της οργανωμένης Πολιτείας…Ακόμη και σε αυτή την κρίση με τα συλλαλητήρια και τις πορείες απέναντι σε οικονομικά και ηθικά προβλήματα.
Έτσι τα οργανωμένα συμφέροντα που θέλουν μερίδιο από τον ανύπαρκτο και πλασματικό πλούτο, θα μιλήσουν για πλήγμα των κυβερνώντων από την μαζική συμμετοχή των διαδηλωτών.
Οι κυβερνώντες απλά θα κωφεύσουν γιατί ποιος διανοείται να κατέβει από το αλογάκι του καρουζέλ … για να πιάσει κουβέντα με τους άλλους πελάτες της εξουσίας. Εκτός και αν του το πουν τα μεγαλύτερα αφεντικά που τον στηρίζουν.
Η εκτελεστική εξουσία με προεξάρχοντες στη δράση τους αφιονισμένους  αστυνομικούς, θα γυρίσει ιδρωμένη στο σπίτι της από το άγχος του μεροκάματου.
Η δικαστική εξουσία θα κάνει ότι αρμόζει στο ρόλο της εάν και εφ΄ όσον κληθεί …

Και τέλος οι διαδηλωτές θα γυρίσουν κουρασμένοι και αγανακτισμένοι στα σπίτια τους μέσα από μια αντίληψη ότι η εξουσία είναι οι ταλαίπωροι (αφιονισμένοι) ματατζήδες…που τους έκοψαν στο δρόμο ουρλιάζοντας και σπάζοντας τους στο ξύλο, χωρίς να περάσει από το μυαλό των περισσοτέρων ότι η εξουσία υπάρχει πέρα από αυτούς τους αποκριάτικα ντυμένους χαμηλόμισθους και το χειρότερο ακόμη , ότι η διατήρηση της εξουσίας συντελείται στο μερίδιο της ίδιας της σκέψης τους…
Το μόνο που δεν θα τους περάσει από το μυαλό (στην πλειοψηφία) είναι η περίπτωση μήπως οι πορείες και οι φασαρίες βοηθούν το σύστημα της ολιγαρχίας να έχει άλλοθι για την καταπίεση...    Η Ευρηματικότητα άλλων αγώνων  εκτός της βίας που προωθούν τα κομματικά μαγαζιά αλλά και τα πληρωμένα λούμπεν παιδιά της ολιγαρχικής εξουσίας  είναι λέξη άγνωστη.
Ο μόνος που δεν θα γυρίσει στο σπίτι του και αποτελεί το σφάγιο της θυσίας από μια κοινωνία με αφροσύνη, είναι ο ίδιος ο Αλέξης Γρηγορόπουλος

Και αυτό είναι ένα γεγονός… μια τεράστια αλήθεια που συμβαίνει! 

Ίσως η σημαντικότερη Αλήθεια που δεν χωρά σε στατιστικές, οικονομικά μεγέθη και βαθμούς αγωνιστικής συσπείρωσης…
Για να σκεφτούμε τώρα… εδώ στην περίπτωση του Αλέξη (δηλαδή στον αδερφό ή παιδί μας) υπάρχει η διάσταση του χρήματος σε αυτή την απώλεια;
«Πόσο κάνει» η περίπτωση του σφαγιασμού του από την αντίληψη που θέλει τους εξουσιαστές και τους εξουσιαζόμενους απέναντι και εμπόλεμους ...στον κουβά με το μέλι της τζάμπα ευζωίας ;

....Εδώ σε θέλω Κάβουρα … να περπατάς στα κάρβουνα !

Ο ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΣΤΗ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ

 .

Κάθε άνθρωπος μιλά μέσα από την ανάγκη του και την αντίληψη που έχει για τον κόσμο που μπορεί να καταλάβει.  Αυτό ισχύει για φιλοσόφους, δημόσιους υπαλλήλους, πολιτικούς, στρατοκράτες, επαγγελματίες -ή μη- πόρνες και κάθε λογής υπέροχη διαφορετικότητα που έχει προσφέρει το Σύμπαν στη ζωή μας.

Ίσως ο «κόσμος» είναι μια συνύπαρξη μονολόγων σε επίπεδο ατομικής ανάγκης που σε σχηματικό επίπεδο κοινωνικής συγκρότησης οι άνθρωποι συνομολογούν την κατανόηση για να διαφυλάξουν την ανικανότητα τους να συν-αισθανθούν τον άλλο.
Η μεγαλύτερη «πλάκα» είναι ότι τις περισσότερες φορές ο «αυτιστικός» μονόλογος των προσωπικών αναγκών (ανάγκη = δομή σκέψης του: Εγώ έτσι Υπάρχω ) κρύβεται πίσω από μεγάλες φιλοσοφικές ιδέες και ουμανιστικές αντιλήψεις.

Ο Αριστοφάνης , τότε σε εκείνη την Αθήνα που ήταν ένας τεράστιος λάκκος ατομικών συμφερόντων, (εικοσάρης στην ηλικία) γράφει και διδάσκει κάπου ανάμεσα στον Γενάρη και τον Φλεβάρη του 425 π.Χ τους Αχαρνής στη γιορτή του Διονύσου τα Λήναια.

Ήταν ένα να τεράστιο ράπισμα σε πολιτικές αντιλήψεις της εποχής αλλά και σε ατομικές ανάγκες που οι άνθρωποι λειτουργούσαν ως διαπλεκόμενοι στο τότε πολίτευμα …όπως ακριβώς δηλαδή και σήμερα.
Ο ήρωας του ονομάζεται Δικαιόπολις, και είναι (η σημειολογία του ονόματος) αυτό που μέχρι σήμερα ζητάμε – ουτοπικά - για τη ζωή μας… δηλαδή μια δίκαιη κοινωνία σε μια όμορφη ζωή…

Η ουσία της ιστορίας που σκαρφίστηκε ο Αριστοφάνης … σύμφωνα με τη σκέψη του, ήταν απλή.

Βαρέθηκε λοιπόν – λέει το έργο- ο Δικαιόπολις να είναι μέσα σε ένα πολύχρονο πόλεμο μεταξύ των αφιονισμένων εμπόλεμων Σπάρτης και Αθήνας και αποφάσισε να στείλει μαντάτα στη Σπάρτη ότι δεν τον ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι αλλά αντίθετα αυτός θέλει να κάνει Ειρήνη μαζί τους, μόνο για τον ίδιο και την οικογένεια του.

Σιχάθηκε λοιπόν ο Δικαιόπολις τις χαοτικές συλλογικές διαδικασίες που είχαν μέσα τους ατομικούς μονολόγους (ουσιαστικών ή και ηλίθιων) συμφερόντων. Είπε δηλαδή να φτιάξει ένα καινούργιο τοπίο ζωής…
Σήμερα κάθε αεροπλάνο που αγοράζουν οι ντόπιοι υπάλληλοι της διεθνούς στρατοκρατίας κοστίζει την εκπαίδευση και την υγεία χιλιάδων ατόμων που τα στερούνται… πάντα στο όνομα της Ελευθερίας. (Μιας ιδέας = δηλαδή συμφερόντων)

Κανένας (οπαδός) δεν ρώτησε αν όντως είναι ουσιαστικά ελεύθερος , αλλά το θεωρεί δεδομένο.
Μήπως διαφέρουμε από τους τότε καρβουνιάρηδες της Αθήνας που ήσαν «ελεύθεροι» να επιλέγουν τον μονόδρομο της πληρωμής του τιμήματος των πολιτικών επιλογών των εξουσιαστών…για μια πατρίδα που ολημερίς έφτιαχναν στα καμίνια το κάρβουνο της χωρίς μερίδιο ευζωίας;
(Σήμερα το λέμε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και όχι Πελοποννησιακό πόλεμο)

Πονάει η σκέψη του Αριστοφάνη αν την καταλάβεις και δεν χαζογελάς ηλίθια παριστάνοντας τον υποψιασμένο… δηλαδή (αυτό που έχουμε κάνει ΟΛΟΙ τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας), ως ψηφοφόροι των διαπλεκόμενων αφεντικών μας… είτε είμαστε πτυχιούχοι ή ακόμη και αγράμματοι.

Οι γείτονες λοιπόν τότε …του Δικαιόπολη είναι καρβουνιαρέοι στο επάγγελμα από το Μενίδι (τις παλιές Αχαρνές) και εμφορούνται από ιδέες εθνικοφροσύνης ή και στοχευόμενης συστράτευσης… όπως ακριβώς και οι σημερινοί κομματικά υπνωτισμένοι οπαδοί –όλων- των κομμάτων.
Μόλις λοιπόν μαθαίνουν την πράξη ατομικής Ειρήνης του Δικαιόπολη, πηγαίνουν να τον λιντσάρουν. Τόσος πόλεμος επί τόσα χρόνια και να πάει χαμένος; Ποιος είναι αυτός ο άπατρις και απολίτικος αλήτης που απαξιώνει τόσες θυσίες ;

Η ιστορία συνεχίζεται με μια αγωνιώδη διαδικασία όπου ο πανούργος Δικαιόπολις προσπαθεί να μεταπείσει το πόπολο για τις προθέσεις του. Ξέρει ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την «σκέψη» γιατί είναι άχρηστη στους οπαδούς…. Επιστρατεύει λοιπόν το συναίσθημα και αφού γίνεται ένας από αυτούς προσπαθεί να τους πείσει για το άδικο του πολέμου και την χαμένη ζωή που έχουν όντας μετέχοντας σε αυτόν.

Σας θυμίζει τίποτε σήμερα από τους λαοπλάνους που –ντύνονται- «παιδιά του λαού» και συχνάζουν σε στέκια των σημερινών καρβουνιαρέων για να τους συγκινήσουν;
Η ιστορία είναι ίδια και έχει παιχτεί χιλιάδες φορές … όπως λέει στο έργο και ο Σαββόπουλος που σχολιάζει με όμορφο τρόπο την μουσική του εκδοχή για το έργο.

Στο τέλος ο Δικαιόπολις πείθει τους άβουλους καταναλωτές του συναισθήματος και στήνει ένα γλέντι σαν αρχηγός της γιορτής, όπου η ευζωία νικά την μιζέρια της σκέψης του πολέμου.
Κορυφαία αντιπαράθεση είναι αυτή με τον στρατηγό Λάμαχο που ζητά την αναγνώριση για όσα έχει υποστεί στον πόλεμο θέλοντας να «εξαργυρώσει» τα παράσημα της σκέψης – δράσης του, σε αντίθεση με τον παν-ηδονιστή Δικαιόπολη που χαίρεται την ζωή στην γιορτή του Διονύσου.

Ο Αριστοφάνης, δεν δίνει κανένα «πρότυπο» που πάνω σε αυτό μπορεί να δομηθεί μια δίκαιη κοινωνία … ερωτήματα βάζει μόνο και αφήνει την εξέλιξη να την πάρει στα χέρια του ο κάθε θεατής στη διαχρονία των αιώνων.
Ο Δικαιόπολις, δεν είναι ο «καλός» απέναντι στους «κακούς» … η πρόταση του Αριστοφάνη είναι μια άλλη λογική που είναι δομημένη μακριά από την απλουστευμένη σκέψη της εποχής μας…
Ο Δικαιόπολις είναι ο κάθε δικός μας άνθρωπος , που μετέρχεται τη γνώση της πληροφορίας για να εξασφαλίσει την καλή ζωή στην ανάγκη του που όμως επιλέγει να την λειτουργήσει μέσα από γιορτή.
Είναι ο «τύπος» που επιλέγει να χαρεί το Εγώ του μέσα από το Εμείς... του Διονυσιασμού.

Η γιορτή μέσα από το Διονυσιακό στοιχείο έχει το σπέρμα της ερωτικής ένωσης των ανθρώπων και την ταύτιση της χαράς τους. Η συνήθεια να είσαι μονοφαγάς μετουσιώνεται σε συνδαιτυμόνας … και κατόπιν στις υψηλές αισθήσεις σε Συν- πότης.

Μια πολιτικό – φιλοσοφική προσέγγιση αυτού του έργου έχει γίνει από τον Διονύση Σαββόπουλο στο ομώνυμο του έργο. Προσωπικά το εκτιμώ ως ένα πυλώνα μουσικής παιδείας. Δεν είναι για να ακούγεται μία φορά , όπως και κανένα αξιόλογο έργο δεν εξαντλείται μέσα από μια προσέγγιση του…
Σκεφτείτε την εκδοχή … μήπως δηλαδή η υπέρ προσφορά κατανάλωσης της τέχνης μέσα από όλες τις μορφές της , είναι ένα εργαλείο του αποπροσανατολισμού της σκέψης.
Μήπως (λέω τώρα)… σκόπιμα μας προσφέρονται υπερβολικές πληροφορίες … για να είμαστε απλά θολωμένοι καταναλωτές και να μην περάσει το βλέμμα μας πίσω από τον «πάγκο» του «μαγαζιού» που προσφέρει τη "ζωή" ως κατανάλωση.

Συνηθίζω να ακούω το έργο από την μουσική προσέγγιση του Σαββόπουλου καθώς οδηγώ σε διαδρομές, ειδικά σαν πλησιάζω τις παρυφές της Πάρνηθας και βιώνω προσωπικές μου μνήμες σε σχέση με το επίπλαστο των θεωριών στο βωμό της ατομικής μας ικανοποίησης …

Ο Αριστοφάνης για μένα, είναι ο μακρινός μας παππούς, που μου θυμίζει ότι αυτή η ζωή (που βιώνουμε) είναι από μια θέαση της γελοία ώστε δεν αξίζει να την παίρνουμε στα σοβαρά… δηλαδή της ταιριάζει λιγότερος φόβος.

Μου φέρνει στο νου εικόνες , κάτι σαν τη ζωή των θαμώνων στα χασαπο-ταβερνεία της Πάρνηθας των καρβουνιαρέων … δηλαδή της ακοινώνητης ηδονής του πιάτου μας, σε μια σιωπή συνύπαρξης που τη λέμε «κέφι» , ή ακόμα χειρότερα «ανθρώπινες σχέσεις»

Πληροφορίες μουσικού έργου:  http://portal.activeradio.gr/forum/index.php?topic=675.0

ΒΡΕ ! ΚΑΛΩΣ ΤΟΝ ΜΕΝΙΠΠΟ …

.

Χτες είχαμε μια ωραία κουβέντα σε δύο καναπέδες, με φίλους και τα παιδιά μας με αντικείμενο την πολιτική, την βία και την σκέψη που την παράγει καθώς και την αγωνία και το βάρος που αισθάνονται για ότι ζουν σήμερα οι νέοι.

Φέραμε δίπλα μας σε ήρεμη ανάλυση πολιτικούς από το παρελθόν και το παρόν μας, τις προσωπικές τους ιστορίες που είχαν δημόσιες συνέπειες, τα κόμματα και τις ανομολόγητες ανάγκες που εξυπηρετούν … και γενικά όλα όσα δεν πρόκειται να ακούσει κάποιος από τον κανόνα που ισχύει στις τηλεοπτικές αναλύσεις ανθρώπων στα ΜΜΧ. (Μέσα Μαζικής Χειραγώγησης).
Βέβαια άλλο «αντίληψη» και άλλο «άνθρωποι» … μια και πάντα υπάρχει η ελπίδα επανατοποθέτησης της έννοιας «Το συμφέρον μου» στο μυαλό τους…

Σήμερα έφερα στα μάτια μου ξανά τα χθεσινά φοιτητικά βλέμματα των παιδιών που αναζητούσαν τη δική τους τοποθέτηση με ευθύνη σε αυτό που τους αναλογεί ως παραλαβή σκυτάλης για το αύριο που παραδίνουμε όλοι εμείς σήμερα.

Δύο σκέψεις έκανα …
Η πρώτη ήταν να τους αφιερώσω μέσα από αυτό το χώρο, ένα ωραίο τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου με τον τίτλο «Το χειμώνα ετούτο»
(… Δεν είμαι Πασόκα ούτε ΚΚΕ , είμαι ότι είμαι και ότι τραγουδώ για Σε….)

Η δεύτερη σκέψη αφορά μια έντονα επαναστατική λειτουργία του ανθρώπινου γένους, που την προτείνω ανεπιφύλακτα χωρίς να μπορώ να τους εγγυηθώ τα αποτελέσματα της… ποιος ανόητος πλέον δίνει εγγυήσεις… ούτε οι παντοδύναμες Τράπεζες.

Αυτή η σκέψη, έχει μέσα της όλα τα καλά τραγούδια και τα ουσιαστικά βιβλία που γράφηκαν και συνοψίζεται στο σύνθημα:  ΕΡΩΤΕΥΘΕΙΤΕ … ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Ελπίζω να μην λανθάνω και καταστρέψω τα παιδιά… θα μπορούσα να τους μεταφέρω τον "Έρωτα" σε αγωνιστικές εικόνες με κυρίαρχο το σύνθημα ΟΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ … αλλά τελικά άκουσα κάποτε την απάντηση (στο σύνθημα) που ήταν : «Ποιος την γαμεί πλέον έτσι όπως έγινε…» και έτσι το απέφυγα.
Αν είναι -θέλω να πιστεύω- να γίνει κάτι … θα έρθει μέσα από το ΣΠΕΡΜΑ της σκέψης, της χαράς, της συναίσθησης και του αγγίγματος που ο φόβος των διαχειριστών της εξουσίας ούτε που φαντάζονται ότι υπάρχει… Δεν φαίνεται άλλωστε η «στέρηση» στις φάτσες τους;

 Μια εξαίρεση στο τηλεοπτικό τοπίο
http://www.greek-movies.
com/series.php?s=347&l=&y=1&c=13

Λέτε να συνεχίζει να ζει ο Μένιππος από τη Συρία και κρυφά να σπερματοδοτεί τις κοινότητες που σκέφτονται και διαλέγονται στη «γλώσσα» του;

Με την (θεωρητικώς Ξένια) φιλοξενία που μας διακρίνει ας πούμε με ευγένεια και φόβο για ότι μπορεί να διαταράξει στην καταναλωτική μας συνήθεια…σαν μετανάστης που μας χαλά το τοπίο των ράθυμων περιπάτων μας… «Βρε! Καλώς τον Μένιππο»... με την κυνική-φιλοσοφική του σκέψη!

Άλλωστε είμαστε κοντά στην αίσθηση της σκέψης του «Γαία πυρί μιχθήτω!» και "ενίοτε" ιστορικά... προτιμάται η Σύνεση των εξουσιαστών στον κανιβαλισμό της αδηφαγίας τους. Αυτό λέγεται συνήθως Συνθήκη Ειρήνης...

Ο ΚΡΟΙΣΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΟΛΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑ ΤΗΣ ΔΡΑΓΑΣΙΑΣ

.

Στάθηκα σε μια μικρή παρουσίαση από φωτογραφίες με τοπωνύμια του μικρού χωριού της καταγωγής μου που φτιάχτηκε παλιότερα από ένα εξαίρετο νέο το Ζήση και μου ήρθε η επιθυμία να ανατρέξω μέσα στις μνήμες των εικόνων του.

Δεν «λέει» τίποτα για κάποιους και ταυτόχρονα «λέει» πολλά σε άλλους. Σημασία έχει ο παρατηρητής του εκάστοτε παρατηρούμενου. Αυτός δίνει τις έννοιες, δημιουργεί τα συναισθήματα και οργανώνει τη δράση του.

Κάποτε ο πατέρας μου ένα δροσερό καλοκαιρινό απόγεμα, λίγο πριν μείνει για πάντα σε εκείνη την πλαγία μαζί με τους προγόνους του, στάθηκε αγέρωχα όπως συνήθιζε και κοιτώντας το τοπίο –μακριά- είπε «εδώ θέλω» δείχνοντας δίπλα του …διαλέγοντας έτσι την ακριβή θέση στο πρανές ησυχαστήριο των προγόνων του.

Από εκείνο τον τόπο, όπως και από κάθε αντίστοιχη πλαγιά του κόσμου , μπορεί το ζωντανό μυαλό μας να «πατά» στον τόπο του και να «βλέπει» τον κόσμο όλο… ίσως να είναι η απάντηση-αντίλογος στην οικουμενική θέαση που μπορεί να έχει κάποιος από τη συναισθηματική του ρίζα.

Θλίβομαι για τα παιδιά που δεν θα γνωρίσουν ποτέ τις ρίζες τους και που δεν θα νοιώσουν την αποδοχή από την αίσθηση του «ανήκω», χαμένα μέσα σε ένα «πολιτισμό» ατομικής φοβίας ενός συστήματος νομαδικής επιβίωσης. Λυπάμαι τους απάτριδες πολίτες του κόσμου… που είναι μόνο στο εδώ και τώρα τους… χωρίς ζωντανές τις μνήμες του "κάποτε" στο παρόν τους.
Ανατριχιάζω στη σκέψη ότι οι άνθρωποι διάγουμε τη ζωή μας σε ένα τεράστιο εκτροφείο –εκμετάλλευσης της ζωής- με όρια περιορισμού την ίδια μας τη σκέψη.

Μια μικρή στενοχώρια έρχεται στη σκέψη μου για αυτούς που δεν μπορούν να σταθούν αγέρωχα και να πουν μέσα από την αποδοχή των άλλων για την ύπαρξη τους «Εδώ θέλω» … και νοιώθω ευτυχισμένος που διαθέτω τις προϋποθέσεις να επιλέξω- αν τα καταφέρω- και εγώ τον ακριβή τόπο που θέλω να γίνει η τελευταία μου γιορτή.
Εγγύηση για την υλοποίηση αυτή της θέλησης , είναι τα παιδιά μας (οι μικρότεροι πέρα από τα βιολογικά μας παιδιά) … που στα μάτια τους βλέπεις την εκτίμηση και τον σεβασμό για ότι υποσχέθηκαν ως συγκατάβαση στην επιθυμία σου.

Η εποπτεία στο «Εδώ και τώρα μας» γίνεται μόνο αν έχουμε στη σκέψη τα όρια μας από την αφετηρία μέχρι τον νομοτελειακό τερματισμό μας.
Μη ξεχνώντας πάντα ότι ο μακαρισμός γίνεται μετά την ολοκλήρωση του κύκλου και ποτέ κατά την διάρκεια της ζωής … γιατί τότε είναι ύβρις όπως ένοιωσε κάποτε ο Λύδιος βασιλιάς Κροίσος, σε ότι του είχε πει ο αυτοεξόριστος επισκέπτης του Σόλωνας … «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε»

ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΚΕΨΗΣ

Παρακολουθήστε (ΕΔΩ) ένα βίντεο που μιλά για την ιστορία του Κροίσου … και ευτυχώς δεν στέκεται σε μια αποστεωμένη μυθιστορία αλλά σε μια φιλοσοφική θέαση… άλλωστε είναι ομιλία του Λιαντίνη … δεν θα γινόταν και αλλιώς.