Συχνά ακούω όλο και περισσότερο την αναγκαιότητα να αλλάξουμε
τον τρόπο σκέψης μας επάνω σε ζητήματα καθημερινότητας που οι πεποιθήσεις και
οι αντιλήψεις που έχουμε μας κάνουν δυστυχισμένους.
Αυτό το κενό στην διαδρομή της ιστορίας έχουν έρθει να το
καλύψουν φιλοσοφίες και δόγματα που θέλουν να ερμηνεύουν μέσα από την δομή τους
το θεμελιώδες «γιατί» υπάρχουμε σε αυτή τη ζωή καθώς και τον προορισμό της.
Το βέβαιο είναι ότι εκεί που δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις
τοποθετούν μια αυθαίρετη έννοια και βάση αυτής ερμηνεύουν προβολικά τα προβλήματα
που θέτουν ως ερωτήματα ζωής. Πιο
συγκεκριμένα υπάρχουν απόψεις που μιλούν για παραδείσους, θεϊκές επισκοπήσεις
και ότι άλλο μπορεί να εκφράσει κάποιος που μας δηλώνει ότι έχει συνομιλήσει
απευθείας με το υπερβατικό και ζητά από εμάς να το αποδεχθούμε ως αληθινό για
να εξηγήσουμε ότι δεν κατανοούμε στη ζωή μας.
Απέναντι σε αυτές τις ομηρίες της σκέψης βρίσκεται η ίδια η
γνώση και μέσα από αυτή τη δεύτερη ανάρτηση που αφορά στις εξαιρετικές εκπομπές
των δύο αστροφυσικών του Μάνου Δανέζη και τον Στράτου Θεοδοσίου, φιλοδοξώ να
προωθήσω την μέθοδο προσέγγισης της γνώσης που πολύ σωστά συνεπικουρούν με τις εκπομπές
που έχουν δημιουργήσει οι δύο επιστήμονες.
