300 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΟΝΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΩΚΕΑΝΟ, ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ

Ενώ η ραστώνη του θέρους στην Αθήνα, χαμηλώνει τους ρυθμούς επαναστατικότητας των ανθρώπων, οι κυβερνητικοί ανασχηματισμοί ανακυκλώνουν τα υπολείμματα νοητικής μετριότητας των μελών τους. Απέναντι σ’ αυτά η δομική ουσία της φύσης και το υπο-ερώτημα «τι είναι ο άνθρωπος», παραμένουν τελείως άγνωστα… ή περιοριστικά ερμηνευμένα από τις ανήμπορες αισθήσεις μας…
Ευτυχώς που υπάρχουν διοργανώσεις εκτόνωσης, όπως αυτή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και έτσι νιώθουν την λίμπιντο τους οι κάτοικοι να ζει και να ελπίζει σε νίκη κάποιων που υποστηρίζουν, ώστε μέσα απ΄αυτό να γευθούν το εικονικό μερίδιο περηφάνιας που ανήκει στη ζωή τους.

Όλοι λέμε πως ξέρουμε τον Κόσμο, κι ότι διαθέτουμε επαρκείς εξηγήσεις για τη δομή του. Ερμηνείες που μας κρατούν λαλίστατους με κομπασμό σαν εκπτύσσουμε τα τσαλακωμένα επιχειρήματά μας, που περιγράφουν την πρόθεσή μας να αλλάξει η ζωή πάντα για το καλό μας… έστω κι αν μιλούμε σε ουμανιστικό πληθυντικό.

Όμορφος κόσμος, θεϊκά πλασμένος, στον οποίον η ατομική ανάγκη, γίνεται θεωρία και συσπειρώνει ανθρώπους σε πολύμορφους φασισμούς, που η προπαγάνδα του ενός κατηγορεί τον άλλο ως άδικο και βίαιο…
Φυσικά τόνοι βιβλίων γράφονται από αρκετούς συφιλιδικούς στη σκέψη συγγραφείς που καμαρώνουν για το τίποτα της ιδιότητάς τους, ενώ οι τέχνες παράγουν στην πλειονότητα τους αντίγραφα μιζέριας των δημιουργών τους, που φυσικά αλληλοεπικροτεί -σε μια συντεχνιακή υποτέλεια- ο ένας τον άλλον, δίνοντας μεταξύ τους το άλλοθι να υπάρχουν οι μετριότητες σε σχέσεις λυκοφιλίας.

Αυτός ο πρόλογος αφορά μια περιγραφή στο υποτιθέμενο παρόν της παγκόσμιας κατάστασης, το λεγόμενο σήμερα, έστω κι αν αναφέρεται το μικρό κείμενο στην πολύπαθη Αθήνα που την κατοικούν πνευματικοί έποικοι που τους ορίζουμε αυθαίρετα για λειτουργικούς κοινωνικούς λόγους συνοχής ως «Έλληνες».

Θα μου πείτε, το χτες ήταν διαφορετικό;
Γεια στο στόμα όποιου το αναφέρει, μια και ούτε αύριο θα αλλάξει… εκτός και αν αρχίσουμε να φανταζόμαστε -και να βλέπουμε - τα προφανή των πεποιθήσεών μας με ολιστικό κριτικό βλέμμα.
Μα κι ακόμα αν δεν αλλάξει τίποτε, τουλάχιστον θα έχουμε κάποια στιγμή επίγνωση των νόμων που υπηρετούμε ως υποταγμένα όντα στις περιορισμένες ανάγκες των αισθήσεών μας…

Καλά τα είπαμε συντρόφια της μιζέριας που ζούμε στην μαρμίτα της ατομικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης των προθέσεων… όμως δεν είναι αρκετό να μηρυκάζουμε τα προβλήματα, αν δεν έχουμε έστω μια μικρή γωνιά στη γραφή μας που να προτείνει αυτή την ρημάδα τη θέαση μέσα από λογικούς συσχετισμούς…

Έτσι σκέφτηκα να γράψω ένα καθόλου υποθετικό σενάριο εργασίας, που μιλά για την βία της ατομικής ανάγκης να διακριθεί, μαζί με μαζικούς θανάτους όντων χαμένων σε ένα άγνωστο περιβάλλον. Σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες, καλούνται εκατομμύρια ζωές να ψάχνουν απεγνωσμένα αυτό που τους ορίζει η ανάγκη τους, διεκδικώντας την διαιώνιση του είδους που αντιπροσωπεύουν.

Σ’ αυτό το σενάριο της υποθετικής εργασίας, θα φανταστούμε πως ένα τεράστιο όχημα σηκώνει των πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών από το βόλεμα της ηρεμίας του σπιτικού του, και με βίαιο τρόπο τον ρίχνει σε ένα αφιλόξενο υγρό περιβάλλον του ωκεανού, χωρίς τροφή και χάρτες, αφήνοντας τον να επιβιώσει κολυμπώντας ο ισχυρότερος οργανισμός.
Ένας ενδεχομένως θα σωθεί και θα βρεθεί σε ένα ασφαλές σπιτικό σε μια ακτή, που θα έχει τροφή και συνέχεια της ζωής του, ενώ όλοι οι άλλοι θα γίνουν λίπασμα βιολάσπης στην αέναη κίνηση του βραδινού κατασκότεινου χαώδους τοπίου.
Τρομερό και άδικο σκέφτομαι ότι είναι τούτο το σενάριο, και ίσως αρρωστημένη η επινόησή του. Ίσως αρκετοί ψυχο- διάφοροι, θα έχουν ήδη ψάξει μέσα από το επίσημο ευαγγέλιο της φαρμακο-επιστήμης τους, το DSM, για το ποιο σκεύασμα θα ταίριαζε στην επαναφορά σε "κανονικότητα" τέτοιων σκέψεων, που δημιουργούν φρικαλέες ιστορίες.

Εγώ όμως θα επιμείνω στην παρακολούθηση του ατομικού πόνου των όντων που ριγμένα όλα μαζί περί τα τριακόσια εκατομμύρια, σ’ αυτό το άγνωστο περιβάλλον, προβάλλουν στωικά χωρίς δυνατότητα διαμαρτυρίας το κεφαλάκι τους, ψάχνοντας με ένα ένστικτο για την πολυπόθητη ακτή και το ζεστό σπιτάκι που θα νιώσουν ασφάλεια σώζοντας το κορμί και τη συνέχεια της ύπαρξής τους.
Κανένας οίκος στοιχημάτων δεν θα πόνταρε ποιος από αυτούς θα ήταν ο νικητής.
Κανένας θεατής δεν θα πίστευε πως μπορεί να υπάρξει νικητής μέσα από αυτή την γενοκτονία που δεν έχει λόγους ηθικής να γίνεται… Ίσως να θυμώναμε με τον «νου» που σχεδίασε να συμβεί η βιαιότητα σ’ όλα αυτά τα όντα.

Ότι ήξερε ο κάθε δοκιμαζόμενος είναι πλέον άχρηστο, μια και η ζωή του κρέμεται από την ικανότητά του να διατηρεί δυνάμεις και να εμπιστεύεται την εσωτερική του αίσθηση για το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει…
Την ίδια δοκιμασία την κάνουν και οι χελώνες, ή τα χέλια που ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να φτάσουν στις ακτές των πατεράδων τους, θα σκεφτεί το όν που παλεύει σε αυτή την φρικτή υπόθεση, όμως η δική μου δοκιμασία - θα πει- έχει μια πρόσθετη αδικία. Μόνο ένας θα ζήσει, αν όχι κανένας. Όλοι οι άλλοι θα πεθάνουν…
Ίσως πρέπει να δημιουργήσει του ο κάθε αγωνιστής αυτού του πειράματος της επιβίωσης, σκέψεις που θέλουν να μη νοιάζεται για τους άλλους γύρω του. Πάση θυσία θα πρέπει να ανακαλέσει μνήμες από πολέμους που γενοκτονούν αντιπάλους στο όνομα της νίκης.
Κάποιοι παππούδες του ήρθαν από την γηραιά Ευρώπη που ξέρει να παράγει βία και παγκόσμιους πολέμους και ίσως τώρα είναι η ώρα να νιώσει την κτηνώδη φύση του, χωρίς ιδεολογήματα ειρήνης, στοχεύοντας στην ατομική επιβίωση.
Το ρεύμα όσων σαλεύουν μέσα στο υγρό στοιχείο προς μια κατεύθυνση, βοηθά την κοινή τους πλεύση και έτσι συμπορεύονται όλοι μαζί ξέροντας ότι αν ζήσει κάποιος, οι άλλοι θα είναι αρωγοί της ζωής του μέσα από τη φθορά τους προς τον ίδιο στόχο.
Όλοι θα θυσιαστούν σε ένα νόμο, που όρισε κάποιος άλλος να γίνει η πραγματικότητά τους, που την ονομάζουν "ζωή σε κίνδυνο" και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Μήπως όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα;
Μήπως είναι ένα όνειρο που το ζουν αυτά τα όντα σ’ αυτή τη μάχη με έπαθλο τη ζωή;
Κανένας δεν ξέρει αν η ζωή είναι ύπνος και αυτός ο ύπνος παράγει πραγματικότητες που τις ορίζουμε ως αποδεδειγμένη βιωματικά ζωή…
Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε, είναι να θυμηθούμε κάτι ξεχασμένους αρχαίους ανθρώπους που δεν έχουν καμία θέση στην δική μας εποχή, και μας είπαν να ψάχνουμε τα ονόματα και τις ιδιότητες σε ότι παρατηρεί και κάνει πραγματικό η σκέψη μας. Ούτε στις βαφτίσεις τους επιλέγουν οι νέο-έλληνες τον Αντισθένη, ώστε να τον κρατήσουν ζωντανό στη μνήμη τους, αλλά αυτός τους είπε κάποτε τη σκέψη..... αρχή Σοφίας ονομάτων επίσκεψις…
Όταν δώσουμε Όνομα, τότε ίσως να καταλάβουμε και αυτά τα άτομα που θυσιάζονται σ’ αυτήν την υποθετική (;) πραγματικότητα…

Θα εμπλούτιζα την περιγραφή της σκέψης τούτης, με τα εκατομμύρια όντα που παλεύουν με το θάνατο, με μια λέξη που χρησιμοποιείται σπάνια με ουσία και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα. Ας σκεφτούμε ένα ώριμο άντρα, που βρίσκεται λίγα εκατοστά από τα φιλήδονα μισάνοιχτα χείλη μιας γυναίκας και της προφέρει την πολύπαθη ενέργεια της λέξης "Σ' αγαπώ".
Μόλις θα έλεγε αυτή τη λέξη, μετά από λίγο τριακόσια εκατομμύρια όντα θα βρίσκονταν ριγμένα στον υγρό ωκεανό του αιδοίου της, να παλεύουν για μια θέση στο όνειρο που λέγεται συνέχιση της ζωής…
Κανένας δεν σκέφτεται ότι κάθε ένα σπερματοζωάριο έχει μνήμη, συνείδηση πορείας και έρωτα να διεκδικήσει την ένωσή του με την μεγάλη «Γη» που το περιμένει ψηλά στο κέρατο της πορείας του, για να κλειδώσει μέσα της το σπόρο της συνέχισης ζωής που κουβαλά…

Αν δεν βρεθούν, η «Γη» που το περιμένει και το σπερματοζωάριο θα πεθάνουν.
Αν συνεχίσουν να μη βρίσκονται γενιές θυσιασμένων σπερματοζωαρίων, ο άντρας και η γυναίκα που παράγουν γενοκτονίες μέσα από τις ηδονές του πλησιάσματός τους, θα σταματήσουν να υπάρχουν ως είδος.
Από μια δοκιμασία εξαρτάται η ζωή… και από τον πόνο της θυσίας παράγεται ζωή…

Κρίμα, που δεν μας μαθαίνουν να βλέπουμε έτσι τη ζωή και ίσως γι αυτό τον λόγο διαθέτουμε χαμηλής αξίας ανασχηματισμούς κυβερνήσεων και φυσικά γιαλαντζή επαναστάτες, που ξέρουν να μιλούν χωρίς να παρατηρούν πως τα σάλια από τη φλυαρία του φασισμού τους, κοντεύουν να πνίξουν την δύσμορφη εικόνα όλου του κόσμου.

Τι είναι καλό και τι κακό;
Κανένας δεν ξέρει, αν δεν ορίσει το πλαίσιο της θέασης που έχει η σκέψη του…

Τι είναι η δομική ουσία της Φύσης, και τι είναι ο Άνθρωπος;
Έχει αξία η απάντηση, ή το ταξίδι αναζήτησής του;

Ποιος ξέρει….

Καλή απόσταση να έχουν οι σκέψεις του κάθε επισκέπτη που άντεξε την ανάγνωση αυτού του άρθρου… και μια συμβουλή για επιλεκτικές σιωπές, απέναντι στη βία των ηλιθίων που γνωρίζουν τα πάντα και φυσικά μας σαλιώνουν θανατερά τα επιχειρήματά τους.

Κ.Ζ

Υστερόγραφο
Την εικόνα την βρήκα στον ακόλουθο χώρο:
http://www.e-afipnisi.gr/news_info.php?data_id=12072&timicat1=13104&timicat2=0&timicat3=0&timicat4=0&timicat5=0&timicat6=0&timicat7=0

Στο εκτελεστικό απόσπασμα

.

Είναι φορές που λατρεύει η ψυχή μου να μάθει άλλο λίγο…
κι έτσι σκαρώνει αισθήσεις, λογικές, π’ ανακατεύουν το ρούχο της.
Διαλέγει να ξεβολεύει τις σιγουριές των αισθήσεων που έχει το ντύμα της
και να του βάνει δύσκολα, αβίωτα σενάρια, για να το κάμει να νιώσει…
Τρομάζει το πανωφόρι του κορμιού, και μέσα στο ζόρι της δοκιμασίας
φωνάζει «άσε με», ζητώντας τη γνώριμη κατάσταση της σιγουριάς του.

Σήμερα, πήρε τη σκιά μου και την έβαλε δίπλα σ’ ένα άγνωστο τοίχο,
μπροστά της έστησε τουφέκια, που δύσκολα ο φόβος μπορεί να τα μετρήσει.
Ξεπέρασε η αθέατη θηλυκή Δασκάλα μου τις προετοιμασίες, μια και το
Αλτ, παρά πόδα , οπλίσατε ήταν λεπτομέρειες ανούσιες, που τις προσμένουν
βλαστοί μεθυστικοί που ύφανε το ρούχο μου μ’ αυτούς ο Προμηθέας.
Προχώρησε σοφά την εικόνα του τρόμου στο "Σκοπεύσατε",
κι άφησε στ’ αυτιά το χρόνο της αναμονής, απαραίτητη στιγμιαία αιωνιότητα,
που κλείνει πάντα με το άγνωστο βίωμα της Λέξης που παραγγέλλει "Πυρ".

Δεν μου είπε η παιγνιδιάρα ψυχή κανένα λογικό Γιατί… σ’ αυτή τη δοκιμασία.
Δεν μου εξήγησε ποιοι ήταν απέναντι, ούτε που (;) ήταν ο τοίχος.
Άφησε το Παντού να γίνει άχρονο, κι εγώ στη μέση του βωμού σφαχτάρι…

Σκέψου! Είπε η Δασκάλα μέσα από τη χαοτική στιγμή, την ώρα που
σε κοιτούν οι ανέκφραστοι πόροι του θανάτου, οι σιωπηλές -ακόμα- κάνες.
Οι ανάσες γρηγορέψαν, κι η ανάγκη να πω τα πάντα όρθιος σ’ ένα ξυράφι που
με τρόμο ισορροπούσα πάνω του, ανάμεσα στο είμαι και όχι, αγωνιώδης…

Όχι ! Φώναξα… Θέλω να δω, να πω, να κάνω κι άλλα!
Γέλασε η ψυχή μου λυπημένα, γιατί ήξερε πως τούτα τα λόγια
δεν ήταν καθαρά, μια και με παράσυραν οι άγγελοι της ανάγκης μου,
οι αιμόβροτες νυχτερίδες που κρέμονται απ’ την γνώριμη βαρύτητα μου.

Πάντα ξέρει να περιμένει η ψυχή, και ποτέ δεν βαθμολογεί κάτι που εξελίσσεται.
Έτσι περίμενε άπειρη ώρα μέσα στο κλάσμα του τίποτα που μου χάριζε για γνώση.

Όχι ! Φώναξα… Είναι άδικο να είμαστε όλοι εδώ!
Η σκιά των ρούχων μου, ένοιωσα πως ήταν για μια στιγμή ξένη,
και πως τα δάκτυλα που κρατούσαν τη σκανδάλη των πόρων του θανάτου,
ήταν δικά μου, καθώς και ο τοίχος που υπήρχε σαν βωμός στην αναγκαία
διαδικασία της λογικής αυτής, ήταν χτισμένος επειδή εγώ τον όρισα…

Γέλασε η ψυχή μου δακρυσμένη, καθώς ξέρει να υποδέχεται τη γέννα…
Φοβάσαι; Με ρώτησε.
Ναι και όχι. Της απάντησα.
Φοβάμαι ; Με ρώτησε.
Δεν ξέρω! Της απάντησα.
Θες να μάθεις; Με ρώτησε.

Έκλεψα κι άλλο χρόνο από το τίποτα της στιγμής που μου αναλογούσε.
Όχι! Της απάντησα.
Υπάρχω; Με ρώτησε.
Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ και αντιγύρισα την ηχώ της σκέψης που μου έστειλε…
Εγώ υπάρχω; Της είπα.

Αμέσως κρύφτηκε η ψυχή μου στα αυτόχτιστα πετροσκέπαστα άντρα της,
εκεί που εγώ θέλω να ορίζω ότι βρίσκεται και με άφησε στο ίδιο σημείο μεταξύ
του τοίχου και τις ζωγραφισμένες κάνες σ’ ένα ταμπλό της σκέψης μου.
Μόνο που τώρα σήκωσα τα χέρια, και είδα τις αλυσίδες που διάλεξα να φορέσω
για να ζήσω αυτή την τελετή… Δεν με φόβισαν γιατί ήταν επιλογή μου…
Όλα ήταν μια παράσταση… Μια παραξενιά του Χώρου που με περιέχει!

Ίσως τώρα να μπορούσα να γευτώ τον έρωτα, για όσο ακόμα σιωπούν οι κάνες
στο κλάσμα του ψεύτικου χρόνου που μου ανήκει, και το ονομάζω ζωή…
Αυτό που με στενοχωρεί είναι πως ξεχνάω γρήγορα και το νερό που κράτησαν
απ’ τη συνάντηση αυτή οι ραγάδες στις χούφτες μου, θα εξατμιστεί γρήγορα…
Ο Καύκασος έχει δύσκολες καιρικές συνθήκες και γρήγορα εξατμίζεται
το λιγοστό νερό που γεννούν τα δάκρυα της γνώσης…

Κ.Ζ

Υ.Γ
1. Η ψυχή είναι γραμμένη με μικρό αρχικό γράμμα.
2. Αντί του Προμηθέα και της βίας των πολιτικών αντιπαραθέσεων της ιστορίας, διάλεξα για εικόνα τον πίνακα του Pablo Picasso, 1881-1973, που τιτλοφορείται «Γκουέρνικα», που επιτρέπει να εικονο-πλάσουμε, αν μπορούμε, τη σκιά μας μέσα του…

Με αφορμή τις γάτες που ελεήθηκαν

.

Το στρόγγυλο πλαστικό σκεύος δεν έκλεισε καλά. Μια αδεξιότητα έφερε το φαγητό στο πάτωμα αντί μέσα στο ψυγείο. Μαζεύτηκε όλο και δόθηκε στις λαίμαργες γάτες που περιμένουν πάντα να ελεηθούν. Τίποτα δεν πήγε χαμένο, όλα έγιναν με μια διαφορετική εκδοχή.
Η άγνοια των εκδοχών πριν την τέλεση των γεγονότων, είναι πάντα μια καλή αφορμή για φόβους.
Το μέλλον και ο φόβος ποτέ δεν αγγίζονται, μα πάνε μαζί σε μια παράλληλη ασύμπτωτη συγχρονικότητα, τόσο ανθρώπινη και τόσο ανόητη, όσο η ίδια η άγνοια της ζωής που βιώνουμε.
Η ευτυχία λένε κάποιοι πως βρίσκεται στο βίωμα του παρόντος. Αν το λένε και το φαντάζονται γιατί να μην είναι σωστό. Η γνώση όμως περιλαμβάνει την επίγνωση του παρελθόντος που στα ανθρώπινα μέτρα αισθητηριακής αδυναμίας, Προμηθεύει με αυθαίρετες εκδοχές το μέλλον. Το βασανιστικό είναι πως δεν μπορεί να ενοποιήσουν οι αισθήσεις μας την άχρονη φύση και έτσι φυλακιζόμαστε στο παρόν.
Αυτή η αδυναμία γεννά αναγνωρίσιμους σύμμαχους Θεούς και αποτρόπαιους εχθρικούς φόβους. Ένας ολόκληρος λογικός «Θίασος» στην υπηρεσία της νοητικής και αισθητηριακής μειονεξίας του ανθρώπινου είδους.

Οι γάτες πάντα θα περιμένουν την διαφορετική εκδοχή γιατί δεν ενδιαφέρονται να Προμηθεύσουν τη ζωή που συμβαίνει. Δεν θα νιώσουν ποτέ ευθύνη για την συνέχιση του είδους τους, ούτε θα φανταστούν τον ρόγχο του θανάτου του παιδιού τους όντας αυτές χαμένες. Οι εκδοχές της ζωής δεν κρίνονται γιατί η κρίση χρειάζεται εποπτεία και τούτη είναι αδύνατον να υπάρξει από τον άνθρωπο προς τη Φύση. Ποτέ το περιεχόμενο δεν μπορεί να γνωρίσει εποπτικά αυτό που το περιέχει. Ο Νους φτιάχνει παρηγορητικές εκδοχές που τις ονομάζει Αλήθειες ενώ στην ουσία είναι βολικά περιοριστικά ζωτικά ψεύδη. Ο λόγος είναι εντελώς πρακτικός γιατί χωρίς μοντέλο επανάληψης μέσα στα επιτρεπτά όρια των δυνατοτήτων του, κάθε είδος εκπίπτει από την εξελικτική του διαδικασία.

Το συναίσθημα ίσως είναι μια παρέκβαση της ίδιας της ζωής που κάθε φορά στα όρια της ατομικής επίγνωσης, διαισθάνεται κάθε άνθρωπος λιγότερο ή περισσότερο την ασύμπτωτη πορεία στο παρόν του. Δηλαδή σωματοποιεί την ένταση από τις έννοιες του αβίωτου μέλλοντος και του νοητικού φόβου του από το παρελθόν για τον θάνατο.
Άλλωστε γέννα χωρίς κλάμα δεν γίνεται στην λαϊκή θυμοσοφία…

Ο Έρωτας είναι τέκνο της Πενίας και του Πόρου. Δεν είναι παιδί της μεγάλης Πενίας και του μικρού Πόρου, ούτε το αντίθετο. Είναι γέννημα ισοδύναμων εννοιών. Δυο ισοδύναμες όμως και αντίρροπες δυνάμεις φέρνουν μέσα στο γέννημα της σχέσης τους δύναμη. Θα τη λέγαμε και ένταση που εγκυμονεί τη βία. Οι αντιμαχόμενες δυνάμεις που ισορροπούν έχουν ως έκφραση κατάστασης το μηδέν που νοηματικά δεν υφίσταται ως έλλειψη, αλλά ως νοητική συμπερίληψη των πάντων μέσα του.
Ίσως το παρόν μας να είναι ένα δυνητικό μηδέν που περιλαμβάνει μέσα από το μοντέλο των περιορισμένων αισθήσεων μας το παρελθόν και το μέλλον σε μια συμπίεση φόρτισης.
Η βούληση μπορεί να είναι η νοητική παράμετρος που διαλύει τις σταθερές ισορροπίες μετασχηματίζοντας τις καταστάσεις σε εκδοχές έξω από την δική μας δυνατότητα ελέγχου.

Το φαγητό τελικά χύθηκε και οι γάτες ελεήθηκαν.
Ποιος παίρνει την ευθύνη να επιμερίσει τις έννοιες του καλού και του κακού σε αυτή την συνύπαρξη της Φύσης;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εξελικτική πορεία της άγνοιας του είδους μας που γεννά αντιθέσεις, φάσκες ομοίων συμφερόντων και εγωπαθείς εκρήξεις που ξορκίζουν την αποδοχή του θανάτου;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στον Έρωτα που διαλύει την ανάλυση της Φύσης και την καθιστά ένα δυναμικό και ανεξέλεγκτο μηδέν;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην μικρή η μεγάλη βούληση προκαλώντας με την Ύβρη του ανισορροπία στις δυναμικές για να εισπράξει μέσα από την άγνοια του τη Νέμεση;
Ποιος έχει το θράσος να ορίσει την ανθρώπινη βούληση καλή ή κακή όντας ο ίδιος περιεχόμενο μιας τεράστιας ύπαρξης που τον περιέχει;
Τελικά … υπάρχει παρόν;
Να ένα ερώτημα που η ευκολία των ζωτικών ψευδών το θεωρεί λυμένο…

Το δυσκολότερο είναι για τον καθένα μας το πώς διαχειριζόμαστε τέτοια ερωτήματα. Μήπως διαλύουν την συνεκτικότητα των αναγκαίων ζωτικών ψευδών που φτιάχνουν Θεσμούς, εξουσίες και ομοιογενείς κοινωνίες που μέσα από αυτά επιβιώνουν στα όρια των αισθήσεων και της νόησης τους;
Η σκέψη ή ακόμα η Τέχνη, έχει λόγο να πατροκτονεί τα όρια και τις ερμηνείες όντας και αυτή αδύναμη να εξηγήσει;
Πόσο μακριά και ασύμπτωτα πορεύεται το «Πιστεύω» από το «Ίσως» της σκέψης που υφίσταται μέσα στο φανταστικό παρόν και στο άγνωστο μέλλον;

Ουκ έστι τέλος ερωτημάτων… και τούτο είναι καλόν;
Μπορούμε να γυρίσουμε στην παιδική αθωότητα που η αχρονία της σκέψης κάνει το παρόν να φαίνεται πραγματικό;



Υ.Γ

1. Η εικόνα φτιάχτηκε την ίδια μέρα με τη γραφή του κειμένου από την μικρή μου κόρη και τιτλοφορείται από την ίδια ως «κόκαλο σκύλου», έστω και αν οι γάτες ευνοήθηκαν από την πτώση του φαγητού.

2. Το κείμενο δεν εμπίπτει στις προθέσεις μου να είναι κατανοητό, μια και δεν περιέχει καμία «αλήθεια» στα γραφόμενα του, αλλά αποτελεί αντιεπιστημονική άσκηση ξεφουσκώματος της σκέψης. Αυτή η επισήμανση γίνεται για να μη παίρνουμε στα σοβαρά όσα γράφονται ηλεκτρονικά σε τούτο το χώρο. Σε διαφορετικούς ηλεκτρονικούς τόπους ίσως γράφονται σοβαρές θέσεις με τελείες. Αλλά τελικά είμαι σίγουρος ότι ο καθείς ξέρει μέσα από την κρίση του την Αλήθεια της ζωής του και έτσι ευτυχώς δεν ξέρω αν πρέπει να ανησυχώ ή όχι.... 

«Άκου ανθρωπάκο» μου είπε μια πέτρα

.

Είναι φορές που έχω μέσα μου μια λύπη για το «λίγο» της ζωής μας και για τις χαμένες ευκαιρίες να συν-υπάρξουμε με αξιοσύνη τα χρόνια μας αναλογούν στους κτύπους της καρδιάς μας.
Στην ουσία η σημερινή γραφή μου έχει ένα νοηματικό υπότιτλο που δηλώνει προς όλους εμάς, χωρίς διαβάθμιση ευθυνών, ότι είμαστε ανάξιοι έστω και αν υποκριτικά κάθε επηρμένος θεωρεί τον εαυτό του σημαντικό.

Δεν θα αναφερθώ γενικά σε αφηρημένες διαπιστώσεις, αλλά θέλω να καθρεφτίσω την ανάξια ζωή που διάγουμε μέσα από τα λόγια μιας πέτρας. Ναι μια πέτρα μπορεί να μιλήσει για μας που περάσαμε από δίπλα της ή που νομίζουμε πως δεν την είδαμε στο δρόμο μας.

Όλη η αντιπαλότητα των εκλεγμένων πολιτικών, της νομοθετικής εξουσίας και του λαού, μπορεί να καθρεφτιστεί σε μια πέτρα που μιλά για λογαριασμό μας.
Ακόμη μπορεί να σκεφτεί για τους καταναλωτές του φόβου της ζωής που συχνάζουν μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας τους διαπιστευμένους υπνωτιστές της.
Έχει τον τρόπο της η πέτρα να μιλήσει για τους (δίκαιους;) αγώνες των διαφόρων ιδεοληψιών που πέρασαν και περνούν πάνω από τη γη που βρίσκεται. Το τι σημαίνει δικαιοσύνη είναι δυστυχώς μια άπιαστη έννοια που η ψευδής σιγουριά που έχουμε για την ερμηνεία της, βεβαιώνει την αναξιότητα της σκέψης του ωφελιμιστικού μαζανθρώπου.

Ας πάμε όμως να συναντήσουμε την πέτρα, μέσα από την εμπειρία της συνομιλίας μαζί της.

Πηγαίνοντας στην συνάντηση

Η ώρα είχε συνταιριάξει με τον χειμωνιάτικο ήλιο που ζέσταινε όλα ένα γύρω μετά τη βραδινή βροχή και το ρολόι του κινητού μου έδειχνε δώδεκα. Ο δρόμος με έφερε προς την Ακαδημία του Πλάτωνα και αφού έπρεπε να περιμένω τη φίλη μου Αναστασία να φτάσει στον πολιτιστικό χώρο που με μεράκι φτιάχνουμε για τους κατοίκους της περιοχής. Σκέφτηκα να περπατήσω όσο θα την περίμενα, για ακόμη μια φορά στις αρχαίες μνήμες του άλσους. Διάλεξα ως προορισμό το μοναδικό στεγασμένο και προστατευμένο από το 1961 εύρημα του ναού και της οικίας του Ακάδημου. Για κάποιο λόγο σαν επισκέπτομαι αυτή την παρακμιακή μεταλλική κατασκευή, νιώθω την εγκατάλειψη της πολιτείας επάνω σε ότι δηλώνει υποκριτικά ότι την αφορά ως ιστορία.

Τίνα σοι όνομα;

 .

 Αρχείο ήχου ανάρτησης 

Για όσους στερούνται την όραση τους

Ήταν Κυριακάτικο περπάτημα στα αχνάρια του Ανάφλυστου.

Μια σπιθαμή ακρογιάλι σαν οσφρανθώ με τα μάτια μου, γροικώ μέσα του όλη την ιστορία της ζήσης πίσω, μέσα και πέρα από μένα.

Όλα γύρω μου γένουνται μέσα και πάνω στις αισθήσεις μου σαν μάθημα χωρίς δάσκαλο να καρτερά την κρίση της προόδου.  Όποιος μιλά για τιμωρό επόπτη στη ζωή μας κρύβει τη σκοπιμότητα της δικιάς του μικρό-θέλησης που αλλιώς λέγεται και συμφέρο.

Όλα γύρω που βγαίνουν από μέσα μου, προετοιμάζουν την γλυκιά και καλοσυνάτη αποδοχή του τέλους που όλοι νιώθουν σαν έρθει, αλλά κάποιοι συνεχίζουν να ντροπιάζονται με την αντίσταση τους σε ότι δεν κατανοούν. Βγάνουν λόγια χωρίς ρήματα που περπατιούνται και ουσιαστικά που δεν βλέπονται στα ακρογιάλια, και τούτα τα λένε θεωρίες της ζωής των.

Πόσο σκοτάδι κρύβει ο Νους που έχει άποψη για ότι νομίζει ότι βλέπει…

Η εκ της παιδείας “έκθεσις” του μαθητού

 ΑΡΧΕΙΟ ΗΧΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ 

 Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση. 

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας !
Για περάστε να δείτε το τέρας με τα δύο κεφάλια που το λένε Παιδεία της Ελλάδας.

Έτσι θα μπορούσε να διαλαλεί την πραμάτεια της Ελληνικής παιδείας ο κήρυκας, για να πουλήσουμε σήμερα ως παράδειγμα προς αποφυγή το μόρφωμα της παιδείας που κατέστρεψε ένα λαό.
Το μυστικό στην αγορά είναι να μπορείς να βγάζεις χρήματα και από τα κουσούρια σου, γεγονός που ξέρουν να το κάνουν καλά οι απανταχού της γης επαίτες σαν επιδεικνύουν τα ανάπηρα μέλη τους για να προσποριστούν τον επιούσιο.

Ένα παιδί απ' τη Θεσσαλονίκη

.

Όταν είχε πέσει στα χέρια μου πριν από χρόνια το βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου με μικρά διηγήματα, μου είχε προκαλέσει εντύπωση το ομώνυμο με τον τίτλο του βιβλίου του διήγημα «Ένα παιδί απ’ τη Θεσσαλονίκη». Ο συγγραφέας δεν φοβάται να δώσει όνομα και ταυτότητα στις σκέψεις που κατοικούν στο ανθρώπινο μυαλό και σκιαγραφεί ανάγλυφα τον κόσμο έξω από την μικροαστική αντίληψη αυτών που με άγνοια φαντάζονται (αντί να ξέρουν) την ζωή ενώ έχουν άποψη για αυτήν. Ο κόσμος του «πεζοδρομίου» δεν έχει καμία διαφορά στις ανεπεξέργαστες προθέσεις της σκέψης του από αυτούς που κυκλοφορούν με το προσωπείο της ανώτερης πνευματικά τάξης. Τα μόνα που αλλάζουν είναι τα λόγια της έκφρασης, ενώ οι προθέσεις και ο κοινωνικός κανιβαλισμός έχει τον ίδιο ανεπεξέργαστο παρονομαστής καρδιάς, αν βέβαια μπορέσουμε να δούμε κάτω από το σχήμα. Συνήθως αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την σκληρότητα της ανθρώπινης σκέψης και κάπου βαθιά μέσα μας ψάχνουμε τα «αγγελάκια» μιας αφηρημένα καλής πρόθεσης. Η συνενοχή μας είναι δεδομένη σαν βρισκόμαστε παρατηρητές των δραστών της κοινωνικής βίας. Αυτό δεν κάνουμε άλλωστε μπροστά σε μια τηλεόραση; Είμαστε υποκριτές που στρέφουμε το κεφάλι κάνοντας την σκέψη «που να μπλέξω τώρα», ενώ αφήνουμε να εξελίσσονται γύρω μας δράματα, νομίζοντας ότι κρυβόμαστε από αυτά ξορκίζοντας το ενδεχόμενο να τα υποστούμε σαν κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε.
Μπορούμε να μιλάμε με στατιστικές και με αφηρημένες εκφράσεις για την ύπαρξη ανέχειας στον κόσμο, παραβλέποντας πως έστω και ένας πεινασμένος άνθρωπος σε μια πολιτεία αποτελεί μομφή για όλους τους πολίτες. Χρησιμοποιούμε την επικίνδυνη λέξη «φυσιολογικό» για να περιγράψουμε την ανυπαρξία σκέψης, αξιοπρέπειας, φαγητού και κάθε άλλο που στιγματίζει την κοινωνία μας, χωρίς να βλέπουμε ότι η αφηρημένη έννοια «φυσιολογικό» μπορεί να διευρυνθεί κάποια στιγμή και να μας περιλάβει προσωπικά στις ομάδες που βρίσκονται σε κοινωνική μειονεξία. Εμείς να είμαστε καλά … κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά, θα πει ο ιδιώτης και κατά τα άλλα ευυπόληπτος πολίτης και γείτονας μας. Το ίδιο λέμε όμως και εμείς που εύκολα κατακρίνουμε τους άλλους, αλλά δύσκολα παρατηρούμε την δική μας απολιτική συμπεριφορά. Δεν θα σκεφτούμε ποτέ, ότι η "αγάπη" της ζωής είναι μια καθαρά πολιτκή πράξη με περιεχόμενο φωτεινής δράσης...

Όταν θυμώσουμε με το βλέμμα στραμμένο σε μια αδικία που δεν εμπίπτει στο προσωπικό μας συμφέρον, τότε και μόνο τότε γινόμαστε ελεύθεροι πετώντας τον χαλκά του απολιτικού δούλου και ομήρου της ιδιωτικής ανάγκης.

Διάλεξα να αναρτήσω το συγκεκριμένο διήγημα του κυρίου Δημητρίου μέσα από αφήγηση, ώστε να πλησιάσει περισσότερο στην πραγματική ζωή που νομίζουν κάποιοι ότι δεν υπάρχει, μια και καταναλώνουν την ζωή τους μέσα από τα ζωτικά ψεύδη μιας επίπλαστης ευμάρειας σε ιδιωτικό -ελεγχόμενο- περιβάλλον.
Ίσως η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στην πληροφορία της μουσικής παρακαταθήκης του Μάνου Χατζηδάκι που μας είπε πως τα παιδιά δεν έχουν μνήμη, τους προγόνους τους πουλούν … κι’ ότι αρπάξουν δεν θα μείνει γιατί ευθύς μελαγχολούν…

Μεγάλες σκέψεις που κατά την κρίση μου ταιριάζουν στο διήγημα που δείχνει την πληγή αντί να την σκεπάζει με ψεύτικα γιατρικά κρύβοντας την.

Πατήστε στην εικόνα την αρχική για να παρακολουθήσετε το βίντεο 

Το σπαθί του Μαχητή

 του Κώστα Ζωγραφόπουλου 

Μαχητή μου,

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τις γνώσεις σου, το μόνο βέβαιο είναι πως τις περισσότερες φορές θα δώσεις λάθος χτυπήματα σχίζοντας τον αγέρα, βάζοντας κόπο να συγκρατήσεις τη φόρα του όπλου που έχεις αποφασίσει ότι δικαιούσαι.  Πιότερο βάσανο ο κάματος της αστοχίας.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τις γνώσεις σου, θα μπεις στον πειρασμό να γίνει ακροδάκτυλο του χεριού σου και να ανασκαλεύεις με τούτο ότι θωρούν τα μάτια σου. Θα ακουμπήσεις την τροφή σου, το χαμόγελο της γυναίκας, το χέρι του φίλου και το χώμα που πατάς σαν σηκώνεις κουρασμένα το πόδι στον ανήφορο της βαρύτητας. Ποτέ δεν θα μάθεις πως ακριβώς ακουμπά η κόψη και το πιο σπουδαίο δεν θα νιώσεις το βάρος και το κρύο της λεπίδας που αγγίζει γύρω σου.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τις γνώσεις σου, είναι σίγουρο πως θα σκεφτείς «είμαι δυνατός» ενώ ταυτόχρονα θα αισθάνεσαι πιότερη απειλή από τότε που δεν το ’χες.  Όλη η δύναμη σου θα μαζωχτεί στην άκρη της λεπίδας και όλη η αδυναμία σου θα κυριέψει στο γύρω χώρο που δεν στοχεύει η αιχμή του.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τις γνώσεις σου, θα ψάξεις πολεμιστές συνταίριους στην εικόνα σου και θα ορίσεις τους κανόνες του κόσμου απ’  το λεπίδι σου όντας βέβαιος ότι τούτο είναι η αλήθεια. Η βεβαιότητα της σκέψης σου θα περνά μαζί με όλους τους όμοιους, μέσα από την κόψη της λάμας.  Μεγάλη η ευθύνη ορμήνιας  του κόσμου με μια κόψη πέρα από το χέρι σου.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τις γνώσεις σου, θα θελήσεις να γίνεις αθάνατος σαν και τούτο στη λουρίδα χρόνου της φθοράς, μια και η λαβή του δεν αλλάζει όσο το χέρι σου ρυτιδιάζει ανάμεσα στα καλοκαίρια και τους χειμώνες. Θα βάλεις το λεπίδι πάνω από το χέρι και το μάτι, ονομάζοντας το Νόμο που θα προσκυνάς.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τις γνώσεις σου, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να καθρεφτιστείς στο αντιφέγγισμα του λεπιδιού και να θυμώσεις με τον εαυτό σου. Να φοβάσαι το θυμό που μαζεύεται στην αιχμή της κόψης του λεπιδιού σαν στοχεύει τον εαυτό σου.

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι πάντα θα ζητάς ειρήνη, αλλά το χέρι σου θα είναι δεμένο με το σπαθί της γνώσης σου κάνοντας γελοίο το διχασμό της βούλησης.

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι πάντα στην ώριμη σοφία σου θα ζητάς να απαλλαγείς από τούτο, αλλά το χέρι δεν θα ανοίγει να το απορρίξει δίπλα σου.

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι το σπαθί του χεριού σου δεν υπήρξε ποτέ, αλλά το γέννησε η βεβαιότητα της φαντασίας σου μια και η πραγματική του θέση βρίσκεται μέσα στο μυαλό σου. Εσύ ο ίδιος είσαι το σπαθί και περπατάς μέσα στον εαυτό σου τραγουδώντας άφωνα στην αθέατη στράτα σου «Πατήρ πάντων πόλεμος».

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι ο Νόμος που δεν θα δεις ποτέ, σου ορίζει ένα μετρημένο κύκλο που λέγεται Τραγωδία και πάνω στη μικρή κόψη σου, συνταιριάζει το κλάμα του μωρού με τον ρόγχο του θανάτου.

Βάλτα Μαχητή όλα μέσα στην κόψη του σπαθιού της σκέψης σου… όνειρα, λύπες, χαρές, έρωτες, απαξίες και τα απύθμενα θέλω σου… όλα χωράνε γιατί το λίγο και το πολύ είναι έννοιες που δεν έχουν διαφορά σαν τις σμίξουμε. 

Το Ένα που δεν βλέπεις δεν σμίγεται ούτε κόβεται στα μέτρα του μικρού λεπιδιού σου.

Όμως ώρα ας ξεχάσουμε τι είπαμε ξαποσταίνοντας στο ψεύτικο αγνάντι. Δεν αντέχεις μαχητή μου να σκάβει το σπαθί σου τη γη κάτω από τα πόδια σου και συ να στέκεις ορθός. 

Μαχητή μου, σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τις γνώσεις σου, πες αναίσχυντα πως είσαι υπέροχος και η ζωή ανήκει στην βούληση της καρδιάς σου.

Κράτα την ομορφιά σου και πολέμα τη φθορά της.  Όρισε το «Καλό» και το «Κακό» έξω από σένα.  Έτσι είναι πιο εύκολο τούτο, μια και είναι βαριά η ανάληψη ευθύνης για το Ένα που δεν θα το συναντήσεις ποτέ με το μικρό ταξιδιάρικο γεννόθνητο λεπίδι της ζωής σου. 

Πίστεψε Μαχητή μου!  

Δεν έχει σημασία σε Τι.
Είναι ο μόνος τρόπος να περάσεις ανώδυνα την μικρή αστραπή ζωής νιώθοντας Άξιος στην άγνοια σου!

Η μόνη απόδειξη το ίδιο το σπαθί σου για να χτίσεις "Μύθο" και εκπαίδευση στους επόμενους πλανημένους, παιδιά και εγγόνια σου...

.

ΜΙΚΡΗ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

.

Τα πεζοδρόμια αντέχουν τη λήθη

Μικρή ανύπαρκτη ιστορία

του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Η Καίτη ανακάτεψε τα μαλλιά στο κεφαλάκι της Λίζας βγάζοντας ένα μουρμούρισμα απερίγραπτης αγάπης για το όμορφο σκυλάκι της.  Ήταν ο καλύτερος σύντροφος της από τότε που έβγαλε απόφαση πως οι άνθρωποι «πληγώνουν» ενώ τα ζώα έχουν μια παιδική ψυχή.  Πέρασε το λουρί στη Λίζα και έκλεισε την πόρτα του σπιτιού της παίρνοντας την  μαζί για ψώνια.

Ο Νίκος έστρωσε με τα χέρια τα λιγοστά μαλλιά του και μέτρησε τα κέρματα που είχε στην τσέπη. Έφταναν για ψωμί και για τσιγάρα που διασκέδαζαν την ανεργία του.  Άνοιξε την πόρτα του ανήλιου σπιτιού του και βγήκε στην αγορά για ψώνια. Είχε ένα ενδοιασμό αν έπρεπε να πάρει αντί για τσιγάρα μισό κιλό φτηνό κρέας γιατί είχε μέρες να φάει από αυτό και ένιωθε πως το ζητούσαν τα κουράγια του.  

Στο χασάπικο με τις μεγάλες χάρτινες ρεκλάμες στάθηκαν τα βήματα των δυο τους και δίπλα τους τα μικρά πατουσάκια της Λίζας.  Ήθελε η Καίτη να πάρει εκτός από ξηρή τροφή και ένα κόκαλο που είχε ακούσει πως κάνει καλό στη σκυλίτσα, ενώ ο Νίκος προσπαθούσε να δει αν υπάρχει τιμή που να είναι κοντά στην αξία του πακέτου των τσιγάρων.

«Άστο άλλη φορά» σκέφτηκαν και οι δυο τους κάνοντας μια στροφή για να συνεχίσουν το δρόμο τους ενώ πλησίασαν πολύ κοντά μεταξύ τους. Ένα χαμόγελο πρόσφεραν ο ένας στον άλλο μαζί με μία σχεδόν ταυτόχρονη συγνώμη για την σύγκρουση που απέφυγαν.

Τα βήματα τους απομακρύνθηκαν από τις πλάκες του πεζοδρομίου χωρίς να κρατήσουν τούτες καμία σκέψη ή μνήμη της στιγμής από αυτή την συνάντηση των επιθυμιών της ζωής.

Άντεξαν πολλά χρόνια οι πλάκες στο πεζοδρόμιο, μα ο Νίκος κάποια στιγμή δεν ξαναπέρασε από πάνω τους, το ίδιο και η Καίτη με την χαριτωμένη Λίζα.  

Όλα συνέχισαν να γίνονται όπως πρέπει. 
Οι πλάκες στο πεζοδρόμιο πάντα προστάτευαν μέσα από τη λήθη τις ζωές των περαστικών τους, όπως της Καίτης και του Νίκου και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Τα πεζοδρόμια είναι "πολιτισμός" και αντέχουν στο χρόνο, όντας διακριτικά με τη ζωή.

Η ΣΦΕΝΤΟΝΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ

Η σφεντόνα του παππού

 Του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Ο Δημητράκης έστεκε με αγωνία στο μεγάλο πεζούλι και αγνάντευε το φιδωτό του δρόμου ανάμεσα στα πουρνάρια και τα λιγοστά δέντρα ψάχνοντας τη φιγούρα του Θείου Ανέστη που περίμενε.

Ήξερε ότι είχε πάει στο παζάρι με το μουλάρι του για να φέρει προμήθειες στα  τα δύο τους σπίτια  που ήσαν αντάμα στο ύψωμα και μοίραζαν τις αναποδιές αλλά και τις καλοσύνες της ζωής τους.

Μέρες τώρα που τα βράδια συλλογίζονταν και μετρούσαν τις ανάγκες σε χρειώδη τα δύο αδέρφια μαζί με τις κυράδες τους, ο Δημητράκης πετάγονταν διακόπτοντας μέσα από την ασυλία που του προσέφερε η ιδιότητα του μοναδικού παιδιού στην οικογένεια και τους έλεγε για μια σφεντόνα που είχε ακούσει στο σχολείο που πετάει μακριά τις πέτρες και πως την έχουν στο παζάρι.

Τους την περιέγραφε τόσο συγκεκριμένα που νόμιζε κανείς ότι την κρατούσε στο χέρι του και την σάρωνε η ματιά του.

ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ

.

Πεθαίνεις Ελλάδα και πρέπει να το ξέρεις

Πάντα πέθαινες Ελλάδα και όφειλες να το έχεις διαπιστώσει.

Πατριώτη υπάρχουν μερικές αλήθειες που καίνε τα μάτια σαν τις δεις ...

Ο αποτυχημένος επιχειρηματίας ήθελε να μην υπάρχουν καθόλου δημόσιοι υπάλληλοι γιατί ήταν το εμπόδιο του.

Ο ανίκανος βολεμένος υπάλληλος κομματικός ή κρατικός ήθελε να τιμωρηθούν οι κάθε ελεύθεροι επαγγελματίες γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει πως μπορεί κάποιος να έχει περισσότερα από αυτόν που είναι ένας ανίκανος κρατικοδίαιτος τεμπέλης με εξουσία.

Οι θεοσεβούμενοι βολεμένοι υποκριτές κίναιδοι ή και βίαιοι δηλούμενοι άνδρες πάντα ήθελαν την ομοιομορφία της αντίληψης τους να γενικεύεται στη θέα της φοβίας τους.

Ο δάσκαλος πάντα υπέκυπτε στην ιεραρχία της εξουσίας του οργανογράμματος και του προγράμματος σπουδών που τηρούσε με ευλάβεια φοβούμενος μη χάσει τη θεσούλα του αδιαφορώντας για την πρόοδο των αντικειμένων που ήταν οι μαθητές του.

Ο στρατιωτικός ήταν βολεμένος με τα «τζάμπα» των πρόσθετων κλαδικών εξυπηρετήσεων ενός κράτους που τον έκαναν να διαφέρει από την πλέμπα ενώ ήταν ίδιος με αυτήν χωρίς να το καταλαβαίνει.

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ “ΥΠΝΟ” ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

 .

Ένα μικρό διήγημα που θα το λέγαμε και  παραμύθι της ζωής έξω από την ανάγκη της “πειθούς” και εκφρασμένο μέσα από την θεία λειτουργία του συν - αισθάνεστε.

Χαρισμένο στην όμορφη ζωή μας που δεν αντιμετωπίζει τέτοια διλήμματα και την ζούμε αρμονικά μέσα στον ζωτικό χώρο των ψευδαισθήσεων μας.

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ  ΤΟΝ “ΥΠΝΟ”  ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ 

του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Είχε πιάσει να φυσά λυσσασμένα εκείνο το βράδυ του Μάη και αναποδογύριζε τα πάντα στην αυλή και τα μπαλκόνια του σπιτιού. Το ξημέρωμα βρέθηκαν όλα σε μια θέση που ήθελε η φύση να τους δώσει.  Απέναντι στη φύση το ανθρώπινο ξεβόλεμα ήθελε να μέμφεται της επιλογές της σύμφωνα με τον κόσμο της ευταξίας που έχει στο νου του.

 Το επόμενο πρωί η μικρή φωλιά που ήταν φτιαγμένη μεταξύ της οροφής του μπαλκονιού και της τέντας, είχε διαλυθεί από τον αέρα και μερικά αυγά ήσαν σπασμένα στο δάπεδο.  Ένα πουλί κουβαλούσε κλαδάκια να φτιάξει ξανά ότι είχε καταστραφεί στο ίδιο ακριβώς σημείο.  Φαίνεται η “μνήμη” συνέχισης της ζωής ήταν πιο δυνατή από τον θρήνο συνειδητοποίησης της ιστορίας του.

Όλα πέρασαν στη συνέχεια του χρόνου και η ηρεμία στον άνεμο ήρθε φέρνοντας στους ανθρώπους του σπιτιού την διάθεση πότισμα του κήπου με την απαραίτητη βέβαια καθαριότητα που χρειαζόταν ο χώρος. Είχαν περάσει δύο μέρες και τίποτε δεν θύμιζε αυτή την επίδειξη ισχύος της φύσης απέναντι στα ανθρώπινα όρια.

Η μικρή  κόρη  στριφογύριζε χαμογελαστή κάτω από την τεχνητή βροχή που έφτιαχνε ο πατέρας ρίχνοντας ψηλά  με το λάστιχο του ποτίσματος το νερό σε μικρές σταγόνες, προσφέροντας χαμόγελα στο παιχνίδι τους.   Όλος ο κήπος μοσχομύριζε χούμο και αν ρώταγες τον χαρούμενο πατέρα εκείνη τη στιγμή, πως δηλαδή θα ονομάτιζε τη μυρωδιά, θα του έλεγε ότι μύριζε ζωή επάνω στη ζωή που αλλιώς την λέμε και επιβίωση. Έτσι σκεφτόταν μέσα και έξω του...

Σε μια στιγμή ο πατέρας βάλθηκε να καθαρίσει τα πεσμένα ξερά φύλα πίσω από κάτι γλάστρες στην είσοδο του σπιτιού και έστειλε το νερό από το λάστιχο με πίεση. Αισθάνθηκε ότι είδε κάτι να κινείται προσπαθώντας να καλυφθεί σε μια τρομαγμένη προσπάθεια κάλυψης της ζωής του, ενώ το νερό ξεβόλευε τη θέση του.

Με μια καλύτερη ματιά πρόσεξε ένα αδύναμο πουλάκι που είχε κουρνιάσει μέσα στο φόβο του.

Η διάθεση της διάσωσης του κυριάρχησε και έτσι ένα μικρό κουτί από μια ηλεκτρονική συσκευή ορίστηκε ως χώρος παραμονής του και το επιμελημένο κόψιμο σε μικρές λωρίδες του διαβασμένου περιοδικού έγινε η στρωμνή που θα του κρατούσε τη ζέστη μέσα σε αυτό.

Ο πατέρας ήξερε ότι η ζωή  θα ήταν σκληρή,  απέναντι στον αγώνα για την επιβίωση του, όμως επιστράτευσε όλη τη σκέψη του για να ζήσει το θαύμα της δικής του συμμετοχής παρέα με την κόρη και την μαμά αν  έσωζαν το πουλί, μέσα από την βοήθεια που θα του έδιναν όλοι μαζί.
Η μαμά ανακάλυψε μια σύριγγα ενώ προσπαθούσε να πάρει πληροφορίες από κάποιο κτηνίατρο για το τι καλύτερο μπορούσαν να κάνουν προς αυτή τη ζωή που κινδύνευε.

Οι πληροφορίες από τον γιατρό δεν προέκυψαν μια και η προχωρημένη απογευματινή ώρα δεν ήταν η κατάλληλη για να ευοδωθεί αυτή η επικοινωνία.

Έτσι έμειναν τρία άτομα να δώσουν την λειψή γνώση τους μέσα από μια εμπιστοσύνη στις προθέσεις τους επάνω στη ζωή που κινδύνευε.

Με κόπο του άνοιξαν το στόμα και του έριξαν μέσα λίγο νερό για να προλάβουν την αφυδάτωση, ενώ σε μια δεύτερη προσπάθεια λίγο αλεύρι διαλύθηκε στο λιγοστό νερό ελπίζοντας ότι θα του δώσουν μια μικρή δόση τροφής που την είχε ανάγκη.

Ένας ζεστός χώρος στο σπίτι επιλέχτηκε και φιλοξένησε για το βράδυ το ιδιόμορφο σπίτι της προσωπικής αγωνίας του πουλιού.

Το επόμενο πρωινό ήταν ακόμη ζωντανό και η μαμά τοποθέτησε το κουτάκι κοντά στη φωλιά θεωρώντας ότι θα μπορούσε να στρέψει την προσοχή η μάνα στο χαμένο παιδί της μια που συνέχιζε να επιδιορθώνει την κατεστραμμένη φωλιά.

Η ημέρα συνεχίστηκε με τις υποχρεώσεις της ζωής των ανθρώπων που έχουν πίσω από τη σκέψη τους την  έκφραση “κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό”.

Τα γέλια γέμισαν το απόγευμα πάλι το σπίτι επιστρέφοντας από μια όμορφη βόλτα στη θάλασσα και ο πατέρας πήγε στο σημείο που του είπε η μαμά ότι είχε τοποθετήσει το πρωί το μικρό πουλάκι να διαπιστώσει την κατάσταση της υγείας του.

Μέσα στα μικρά κομμένα χαρτάκια βρίσκονταν ακίνητο χωρίς να ανοιγοκλείνει το στόμα όπως συνήθιζε μέχρι εκείνη τη στιγμή στη σύντομη ζωή του και η ζωή είχε νικηθεί κατά την προσωπική του πάλη.

Ο πατέρας πήρε στα χέρια του το μικρό κουτί και το έφερε κοντά στο παιδί γνωρίζοντας του την νέα κατάσταση που την ονομάζουμε θάνατο.

Το παιδί το χάιδεψε και η πρώτη κουβέντα του ήταν “κοιμήθηκε το πουλάκι”.

Σκέφτηκε κοιτώντας το παιδί του ότι είχε την ευκαιρία να μιλήσει για κάτι το οποίο είναι ταμπού για την ψευδώς ζώσα κοινωνία και έβαλε όλη την διάθεση του να αναλάβει το ρόλο του αφηγητή λέγοντας στο παιδί του “έλα μαζί μου”.

Στην αρχή στάθηκαν στη μέση του κήπου και ο πατέρας έδειξε ένα γύρω τα δέντρα και τα λουλούδια στο μικρό παιδί.  Του εξήγησε ότι τα φυλλαράκια  (μικρά και μεγάλα) που ήταν πεσμένα στο έδαφος  έμοιαζαν με το πουλάκι μια και αφού βγήκαν στα κλαριά, πρασίνισαν, χάρηκαν τον αέρα τώρα είναι στο έδαφος ώστε να γίνουν κάποια στιγμή και αυτά χώμα και να δώσουν φαγητό στα άλλα φυτά  για να γίνει πάλι το ίδιο.

Δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να έχει ο πατέρας ένα όμορφο χαμόγελο όσο εξηγούσε την διαδικασία αυτή γιατί ήξερε ότι σαν μιλάς για τον θάνατο, οφείλεις να αποδέχεσαι αυτό το μεγαλείο με χαρά και να οδηγείς το νου με θάρρος, αποφεύγοντας να φέρνεις τον φόβο μέσα στο λογισμό σου.

Πρότεινε στο μικρό παιδί  ο πατέρας να τον βοηθήσει να το βάλουν μέσα στο χώμα για να επιστρέψει και αυτό στη γη ώστε να γίνει το σώμα του φαγητό σε όλα τα όμορφα λουλούδια γύρω τους.  
Μια τσάπα που πήραν από την αποθήκη εργαλείων ήταν το κατάλληλο εφόδιο για το κλείσιμο της διαδικασίας που είχαν ορίσει να κάνουν με μια χαρούμενη ιεροτελεστία ως προσφορά στον κύκλο της ζωής.
Το παιδί πήρε στο χέρι του το κουτί και οδηγήθηκαν έξω από το σπίτι σε ένα μικρό μακρόστενο χωράφι που είχε ελιές. 
Τα χτυπήματα της τσάπας βρήκαν  δυσκολία στο άνοιγμα του μικρού λάκκου, μια και το έδαφος ήταν σκληρό και οι πέτρες δυσκόλευαν το άνοιγμα του.  Η πρόθεση ήταν να βάλουν ολόκληρο το κουτί μέσα στο χώμα, αλλά αυτό άρχισε να φαίνεται πως ήταν αδύνατο μια και οι αντικειμενικές δυσκολίες υπερέβαιναν την πρόθεση.

Σε κάποια στιγμή ρώτησε ο πατέρας αν συμφωνούσε να βάλουν σε μια μικρότερη τρύπα το πουλάκι χωρίς το κουτί για να συμφωνήσει το παιδί που ζούσε το παιχνίδι χωρίς να έχει σαφή εικόνα του εγχειρήματος.

Μια γεμάτη χούφτα από τις λεπτές κομμένες λωρίδες του περιοδικού έγιναν το στρώμα του και το μικρό παιδί τοποθέτησε επάνω τους το ακίνητο πουλάκι.

Μια δεύτερη στρώση από  ίδιες λωρίδες ήρθε να σκεπάσει τον  “ύπνο” του και το χώμα γέμισε το υπόλοιπο του μικρού λάκκου από τα χέρια του πατέρα και του παιδιού.

Μικρές πέτρες που αναζητήθηκαν στο γύρω χώρο έφτιαξαν ένα μικρό λόφο που σαν σημάδι έδειχνε το μέρος που έγινε το κλείσιμο του πρώτου μαθήματος  για το θάνατο.

Η μαμά παρακολούθησε από μακριά χωρίς να παρέμβει αυτή την πατρική λειτουργία.

Η λήθη του γεγονότος πέρασε στις κουβέντες τους, αφήνοντας ένα μικρό άρωμα από αυτό που μένει βαθιά στην ψυχή μας και δεν ξέρουμε πούθε έρχεται.

Είχε σκοτεινιάσει για τα καλά όταν η πόρτα της αυλής έκλεισε στο τράβηγμα του πατέρα και τα βήματα τον οδήγησαν στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου.
Έριξε μια ματιά στο βάθος του μικρού χωραφιού, αλλά το σκοτάδι δεν άφηνε την διάθεση του να δει τις μικρές πετρούλες που είχαν βάλει πάνω από το χώμα.

Γύρισε το διακόπτη και το άναμμα της μηχανής έφερε ένα θόρυβο ζωής πολύ διαφορετικό από εκείνον που είχαν τα χτυπήματα της τσάπας στο έδαφος και το στοίβασμα στις μικρές πέτρες ανάμεσα στα λόγια που είχαν πατέρας και κόρη.

Ήξερε καλά ότι την εκπαίδευε για να αντιμετωπίσει τον δικό του θάνατο που τον λόγιαζε σύντομα. Αυτό που τον έκανε ήρεμο ήταν ότι μπόρεσε να νικήσει για λίγο το φόβο και να τον αντικαταστήσει στα μάτια του μικρού παιδιού με ένα χαμόγελο για ότι χάνεται και σαν κύκλος γυρίζει πάλι να δώσει ζωή.

Έβαλε την πρώτη ταχύτητα και ξεκίνησε για το ταξίδι του, ξεχνώντας και αυτός μετά από λίγη ώρα το γεγονός  μια που η “λήθη” είναι το σημαντικότερο όπλο της φύσης για να φέρνει πάντα ζωή επάνω στη ζωή, χωρίς συναίσθημα και λογική, αλλά με πίστη στη Μεγάλη Διαδικασία.

ΤΑ ΚΑΝΑΜΕ «ΘΟΥΠΑ»

.

Το παιδικό μπολ ήταν μπροστά στην τετράχρονη κόρη μου που έτρωγε με πολύ κέφι την ριζόσουπα της. Είχα τελειώσει το δικό μου πιάτο και την ρωτούσα σκόρπια θέματα που αφορούσαν την άμεση καθημερινότητα της.
Σε κάποια στιγμή είχε μια δυσκολία να πιάσει από τον πάτο του σκεύους το υπόλοιπο της σούπας και αξιοποιώντας το ως πρόφαση για να εισπράξει τρυφερότητα μου είπε με όλο νάζι «Θα μου την ταΐσεις;» Μετακίνησα την καρέκλα μου πιο κοντά της και αρχίσαμε να παίζουμε τρώγοντας δίνοντας στο κουτάλι διάφορους ήχους σαν έφτανε στο στόμα της. Έγινε τραίνο, αεροπλάνο , πουλί, μέλισσα, γάιδαρος και ότι άλλο μπορεί να έχει μια παιδική φαντασία που ζει μέσα από το παιχνίδι, φροντίζοντας να υλοποιώ με άμεση ανταπόκριση την επιθυμία της για μεταμόρφωση του κουταλιού με τον κατάλληλο ήχο που διάλεγε την ώρα που έπαιρνε το δρόμο από το πιάτο ίσια στο στόμα της. Σε μια στιγμή σταμάτησα τις ηχητικές μεταμορφώσεις του κουταλιού και ρώτησα με σοβαρότητα «Τι τρως;» για να πάρω την σίγουρη απάντηση «Θούπα».

«ΜΠΛΕ-ΚΙΤΡΙΝΟ» Ή ΠΡΑΣΙΝΟ;

.

Έχουμε παρακολουθήσει πολλές φορές το πώς διασκεδάζουν οι γελοιωδώς σκεπτόμενοι προβεβλημένοι ανόητοι που επιλέγουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης , καθώς και τον ξύλινο παραπλανητικό λόγο των τηλεοπτικών αναλύσεων.
Μιλώ για όλα τα σούργελα της επικαιρότητας της show biz και αντίστοιχα εννοώ τα πολλαπλά παράθυρα με τους αγχωμένους πολιτικούς και μη που εκφράζουν την ιδιωτεία τους ως δημόσιοι λειτουργοί. Στην πρώτη περίπτωση δίνεται η αισθητική κατεύθυνση στο πνεύμα των νεοελλήνων μέσα από ένα ευτελές περιεχόμενο , ενώ στην δεύτερη γίνεται μια ολόκληρη καθοδήγηση του φόβου ενός λαού.
Μπορεί ακόμη να φαίνεται παράταιρος ο τίτλος της ανάρτησης, αλλά αν αφήσουμε το κείμενο να εξελιχθεί θα δούμε τι ωραία που δένουν όλα στη ζωή και σίγουρα ταρακουνάνε τις σταθερές που μάθαμε να ερμηνεύουμε ταχύτατα ότι συναντάμε μπροστά μας.
Μέσα από αυτή την διαπίστωση, νομίζω ότι νομιμοποιείται η διάθεση μου να ασχοληθώ συμπληρωματικά σε ένα παλιότερο άρθρο (συνημμένο εδώ) υπό τον τίτλο "Ποιος είναι ο κύριος Αντωνίου" και  αφορούσε μια ομιλία του ελεύθερου Πολίτη και Γιατρού που την επανέλαβε για το ίδιο θέμα πρόσφατα στη Χαλκίδα (συνημμένο εδώ) και αφορά την πρωτοβουλία  δίωξης όλου του Ελληνικού πολιτικού συστήματος για Εθνική Προδοσία από τον ίδιο.   Την ομιλία και τον όμορφο συγκροτημένο λόγο του θαρραλέου Γιατρού θα την παρακολουθήσετε από το σημείο που προηγήθηκε, αλλά εμείς εδώ θα εξετάσουμε το γιατί φτάσαμε σε ένα τέτοιο σημείο που χρειαζόμαστε την ηρωική υπερβολή ορισμένων ανθρώπων για να ξεβολευτούμε από την ύπνωση που απολαμβάνουμε σε μια οδό μαρτυρίων αρχικά της σκέψης και κατόπιν της ευζωίας μας.

Έτσι λοιπόν στο πίσω μέρος του μυαλού μας, βρίσκεται ένας φόβος για αυτά που συμβαίνουν και μέσα από μια αμυντική στάση ατομικής επιβίωσης φτάνουμε σε συμπεριφορές που μας κάνουν να συστρεφόμαστε σε μια πνευματική –εμβρυακή- στάση κατάλληλη για να λειτουργήσει επάνω μας η βία των άλλων.
«Σιώπα»… είναι η λέξη - έννοια που χρησιμοποιεί το μυαλό μας για να μας πείσει ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να πορευτούμε με ατομική ασφάλεια σώζοντας παράλληλα τα λίγα που έχουμε ως αγαθά και τα ορίζουμε ως ευζωία.
Ο στρουθοκαμηλισμός βέβαια έχει και τα όρια του , γιατί όταν ο επίδοξος κυνηγός του πτηνού αποφασίσει να κόβει ένα – ένα το πόδι για να ικανοποιεί τις ορέξεις του η ίδια η στρουθοκάμηλος δεν νομίζω ότι θα καθίσει με το κεφάλι χωμένο στην τρύπα.
Βρισκόμαστε λοιπόν στα όρια ανοχής της ανοησίας μας ως σκέψη , και αυτό γίνεται φανερό από τα γεγονότα που συμβαίνουν αν και υπάρχει παράλληλα μια αγωνιώδης προσπάθεια από διάφορους επίορκους ιδιώτες να σκεπάσουν όσο μπορούν αυτή την κατάσταση.
Για να καταλάβετε το δίλημμα που προκύπτει σε ένα άνθρωπο που αποφασίζει να γίνει επίορκος απέναντι σε ένα λαό θα σας το κάνω πιο φανερό με ένα παράδειγμα που αφορά συγκεκριμένα γεγονότα.   Αν ήμουν εγώ στην θέση αυτών που διαχειρίζονται την εξουσία εξ ονόματος ενός λαού, σίγουρα θα ένοιωθα την ανάγκη του να παραμένει υποτελής και εκμεταλλευόμενος και θα είχα να διαλέξω αν θέλω να τον αφήσω στα χάλια του κλέβοντας μέσα από την ιδιωτεία μου ή θα του παραστεκόμουν για να ξεπεράσει όλη αυτή την μιζέρια του δούλου που κουβαλά στη σκέψη του.  Αυτό όμως είναι και το δίλημμα που μας καθιστά  χρηστούς Πολίτες ή αλήτες Ιδιώτες σε όποια βαθμίδα της πολιτείας και αν βρισκόμαστε.  Υπάρχουν υποκείμενα μιζαδόρων στο πεζοδρόμιο αλλά και στους διαδρόμους των υπουργείων μέσα από κουστούμια και κυνικά χαμόγελα που καμαρώνουν για την διαστρωμάτωση τους.
Θα αναλογιζόμουν ότι αυτός ο λαός , έχει εκπαιδευτεί για χρόνια να είναι φοβισμένος και να συμπεριφέρεται (πλειοψηφικά) ως δουλική μάζα απέναντι στις προσταγές των ηγετών του. Φανταστείτε ότι ο δούλος είναι σαν τον ελέφαντα που δεν χρειάζεται την αλυσίδα για να εκτελέσει τις εντολές των θηριοδαμαστών του , μια και ένα μικρό σχοινάκι σε ένα μικρό πασαλάκι τον πείθουν ότι η παιδική του ομηρία ισχύει ακόμη.
Θα γνώριζα λοιπόν όπως ακριβώς γνωρίζουν και οι σημερινοί διαχειριστές της τύχης μας, ότι στην πλειονότητα του (ο λαός) είναι αμόρφωτος από θέματα δημοκρατίας και δεν έχει φιλοσοφική κρίση για ότι συμβαίνει. Αναλογιστείτε ως απόδειξη τούτου ότι πρόσφατα χιλιάδες πολιτών συνωστίζονταν σε ουρές για να ψηφίσουν στην ανάδειξη ενός αρχηγού κόμματος που τύχαινε να είναι και ο μοναδικός υποψήφιος. Αν αυτό δεν είναι πνευματική καθυστέρηση επάνω στην λειτουργία της δημοκρατίας και στην γνώση ότι ψήφος χωρίς εναλλακτική πρόταση δεν υφίσταται τι άλλο μπορεί να είναι;

Έτσι λοιπόν, μέσα από μια έλλειψη εκτίμησης θα είχα να διαλέξω αν θα τον υπηρετήσω τον λαό ή θα τον προδώσω εξασφαλίζοντας μια ευμάρεια για τα παιδιά των παιδιών μου ζώντας σε ασφαλή περιβάλλοντα όπως γίνεται χρόνια τώρα από τους επίορκους.
Αυτό που βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της προδοτικής σκέψης, είναι η ίδια η φιλοσοφία και η πνευματική συγκρότηση ενός εκάστου ανθρώπου και γεννά συμπεριφορές που για τους αδύναμους της σκέψης είναι γραφικές σίγουρα δεν τις επιλέγουν.

 Είναι λοιπόν γραφικός ο γιατρός Αντωνίου που έκανε όλη αυτή την προσπάθεια να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο της χώρας μας χωρίς να θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική και να γίνει τρόφιμος της βουλής;
Ποιος έμαθε σε ένα λαό με αρρωστημένη σκέψη ποιος ήταν ο Περικλής Γιαννόπουλος που επέλεξε να πεθάνει καλπάζοντας το 1911 μέσα στη θάλασσα , γιατί το όραμα του για μια Ελλάδα είχε προδοθεί από τότε;   Θα ήταν ηλίθιος όποιος θηριοδαμαστής μάθαινε σε ένα ελέφαντα ότι το μικρό σχοινάκι το έβαλε ο ίδιος στο πόδι του και ότι είναι ικανός να κάνει το βήμα της ελευθερίας του.   Θα ήταν ανόητος λοιπόν  ο κάθε προσανατολισμένος στα συμφέροντα που θέλουν τους λαούς απλούς εργάτες και καταναλωτές, να ενίσχυε με κονδύλια την παιδεία της χώρας του επιλέγοντας την ολιστική μόρφωση των παιδιών. Δεν θα μπορούσε τότε να χειραγωγήσει την σκέψη τους και το συναίσθημα μέσα από ηγετικές ανόητες κινήσεις και θα έχανε τα προνόμια που του παρέχει αυτή η πνευματική υστέρηση ενός λαού.

Τόσο απλή είναι η ζωή και τόσο απλά είναι τα πάντα που συμβαίνουν …αλλά παράλληλα τόσο δύσκολα να τα αντιληφθούμε γιατί δίδαξαν την "πολυπλοκότητα" θεοποιώντας την ώστε να αφήνουν τη σκέψη κρίσης αμόρφωτη και χειραγωγίσιμη.  Το αντίθετο της πολυπλοκότητας είναι η φιλοσοφία των προγόνων της ανθρωπότητας και σκοπίμως δεν αναφέρω "προγόνων μας" γιατί δεν μπορούμε να οικειοποιηθούμε κάτι που δεν το έχουμε κατακτήσει.  Άλλωστε αυτοί οι πολιτισμοί ανήκουν σε μια παγκοσμιοποιημένη γνώση και δεν έχουν συγγένεια με τα παραλιακά μαγαζιά των τσιφετλελοτράγουδων που έτυχε να γειτνιάζουν με την Ακρόπολη.

Θα σας γράψω ένα απλό παράδειγμα που καταδεικνύει τον τρόπο σκέψης που έχουμε σήμερα και πως επάνω σε αυτή τη σκέψη στηρίζεται η πνευματική ομηρία μας.
Όλοι ξέρετε το χρώμα «πράσινο» και μέσα από αυτό κάνετε συνειρμούς για έξοδο στη φύση, ή ακόμα για μικρές ή μεγάλες ταυτίσεις με αφηρημένες έννοιες όπως αυτές των κομματικών ιδεολογικών προσανατολισμών.
Αν ερχόταν ένας, ο οποίος είχε την πληροφορία πως το πράσινο είναι απλά μια συμφωνημένη εκδοχή που έχουμε για την πρόσμιξη του μπλε με το κίτρινο και σας έλεγε ότι δεν λέγετε «πράσινο» , αλλά «μπλε-κίτρινο»… πως θα νοιώθατε;
Ο άνθρωπος που βασίζεται στην υποκειμενικά αποδεδειγμένη γνώση του είναι έτοιμος να θυσιάσει ακόμη και τη ζωή του για το ψεύδος που του υποστηρίζει ο αντίπαλος… (γιατί έμαθε το διαφορετικό να το βλέπει ως αντίπαλο)
Έτσι λοιπόν υπάρχουν διάφορες αντιλήψεις που ορίζουν τον τρόπο ζωής μας και δεν είμαστε ικανοί να τις αναθεωρήσουμε και να προχωρήσουμε σε μια άλλη οπτική για τη ζωή μας. Αυτό μας κάνει να δεχόμαστε ως μονόδρομους τις όποιες επιλογές των κάθε λογής αφεντικών μας.
Καλό θα ήταν να κάνουμε με ένα τεταρτάκι πλαστικό χρώμα αυτό το πείραμα και να διαπιστώσουμε ότι αυτό που μας λένε ότι είναι μονόδρομος το ΔΝΤ και κάθε λογής σκέψη που παράγεται από κάποιους "ηγέτες" για εμάς… να καταλάβουμε ότι έχει μια διαφορετική ανάλυση από πίσω της η κάθε πρόθεση.

Όποιος μας σέβεται μέσα από τη φιλοσοφία του, σίγουρα μας προσφέρει την πληροφορία για το πώς θα μπορέσουμε να σκεφτούμε μόνοι μας… όποιος χρησιμοποιεί την λέξη «αγάπη» προς ένα λαό και κρύβει το χαμόγελο του βιαστή τότε οφείλουμε να ξέρουμε τα συστατικά του χρώματος των λέξεων που μας προσφέρει και να μην το λέμε «πράσινο», αλλά «μπλε-κίτρινο» τον όποιο λόγο...  Αυτό σημαίνει ανάλυση!
Ας ευχηθούμε κουράγιο στο ξεπέρασμα των παραισθησιογόνων ουσιών που μας έδιναν για χρόνια οι πνευματικοί έμποροι και θα πρέπει να ξέρουμε ότι ως λαός δεν γίνεται να βγούμε από αυτή την εξάρτηση κατά τμήματα αλλά όλοι μαζί ή κανένας.

Ας πληροφορήσει λοιπόν ο ένας τον άλλον , σαν μπορεί να αντιληφθεί τον χασάπη πίσω από την στρουθοκάμηλο… μπας και σηκωθεί αυτό το κεφάλι όχι για να γίνει σε μια στιγμή ελεύθερο , αλλά για να προετοιμάσει την ελευθερία των παιδιών του μέσα από την παιδεία που φέρουμε σε αυτή τη γλώσσα της ομιλίας μας.

Συγκρατημένα αισιόδοξα ας ευχηθούμε «Είθε!»


Αρχική πηγή ιδέας του άρθρου με το βίντεο του Δημήτρη Αντωνίου το Blog Στοχασμός Πολιτική

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΤΥΝΗΣΙΑ

.

Σε όποιο ύψωμα και να σταθούμε χρειάζεται να έχουμε «μάτι» στη σκέψη μας για να αγναντέψουμε τον κόσμο και να οσμιστούμε τι γίνεται πιο πέρα από το δροσερό αεράκι που νοιώθουμε στο πρόσωπο. Χωρίς «περπατησιά» στο μυαλό θα αρκεστούμε σε μια καταναλωτική φυσιολατρία που συνηθίζει να έχει ο απολιτικός άνθρωπος.
Έβαλα το μυαλό μου λοιπόν να «σταθεί» στη Δραγασιώτικη κορυφή που είναι το ίδιο όμορφη με όλες της κορυφές του κόσμου και σκέφτηκα να κοιτάξω κατά το νότο και να σας πω τα ψέματα που γοητεύουν μαζί με την αλήθεια που πονά.
Λέω να κοιτάξουμε κατά την Τυνησία που αποτελεί ένα ενδιαφέροντα τουριστικό προορισμό. Ευγενικοί κύριοι των ταξιδιωτικών γραφείων θα σας δώσουν πληροφορίες για την περισσότερο «απελευθερωμένη» αραβική χώρα και θα σας τονίσουν τον πλούτο των αξιοθέατων που έχει μαζί με μια ονειρεμένη παραμονή στο ταξίδι που θα σας προσφέρουν. Θα σας εξάψουν την φαντασία λέγοντας ότι η χώρα αυτή κατοικήθηκε από τους Φοίνικες τρεις χιλιάδες χρόνια πριν και ότι η Καρχηδόνα είναι ξακουστή ως η πατρίδα του Αννίβα που τόλμησε να απειλήσει τη Ρώμη. Επειδή όμως τουρισμός μόνο με ιστορικές πληροφορίες συνήθως καταντά ανιαρός… θα σας προτείνουν να επισκεφτείτε τα παζάρια της με τα φθηνά χειροποίητα είδη και μέσα σε ένα γαλλόφωνο φιλικό περιβάλλον,  θα γυρίσετε φορτωμένοι με επικερδείς αγορές που θα τις επιδεικνύετε  με θαυμασμό στους φίλους σας.
Τα τουριστικά γραφεία στις υπηρεσίες τους δεν περιλαμβάνουν αναλύσεις για το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων του σήμερα, μα ούτε ασχολούνται με τα προβλήματα των ανθρώπων που υπάρχουν πίσω από την βιτρίνα του τουριστικού ντεκόρ για την ευχαρίστηση του επισκέπτη.  Μην φανταστείτε ότι στην δική μας χώρα όταν έρχονται οι τουρίστες από τα οργανωμένα συγκροτήματα κάνουν καμία διαφορετική προσέγγιση… Το τραγικό είναι ότι υπάρχουν γραφεία που συνεργάζονται με τους τουριστικούς πράκτορες και παίζουν παιχνίδια τύπου «κρυμμένου θησαυρού» με ψαξίματα σε σουβλάκια και τζατζίκια κάτω από την Ακρόπολη. Το γελοίο των πωλητών ενός πολιτισμού μέσω τουρισμού με το ηλίθιο βαθμό σκέψης των ξένων αγοραστών μιας εκδρομής, βρίσκονται σε μια τέλεια αρμονία παγκοσμίως.

 Όμως μια περίεργη δυσλειτουργία νομίζω ότι χαλά όλο το εκδρομικό πρόγραμμα των Ευρωπαίων (και όχι μόνο).  Ορισμένοι παρορμητικοί παρέσυραν κάποιους άλλους και τελικά το σύνολο κατοίκων μιας χώρας που αντιτάχθηκαν στο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού που είχε θέσει ο προικισμένος με αποδεδειγμένες ηγετικές ικανότητες κος Μπεν Αλί.επί 23 συνεχή χρόνια. Ένας εξεγερμένος λαός ήρθε σε αντιπαράθεση με την έννομη τάξη της Τυνησίας και αφού άφησε τον υποχρεωτικό φόρο του αίματος του , κατάφερε να καταστήσει ακέφαλη την χώρα του και να φέρει στους Ευρωπαίους μαζί με την αδελφή Αμερικάνικη πολιτική ένα σωρό προβλήματα που τα ονομάζουν στην εσωτερική τους αλληλογραφία «διαχείριση κρίσης».
Βέβαια o εβδομήντατετράχρονος κύριος Αλί μαζί με όλα τα σωρευμένα πλούτη του σε καταθέσεις του εξωτερικού (όπως συνηθίζεται και στο δικό μας το κρατίδιο) πήγε για φιλοξενία στη Σαουδική Αραβία σε ένα ασφαλές περιβάλλον των Αμερικάνο-Ευρωπαίων φίλων του. Περιττό είναι βέβαια να σας αναφέρω ότι η Γαλλία μετά την εκπαραθύρωση του τέως αντιδημοκρατικού, Προέδρου  βρίσκεται με αγωνία στο πλευρό του ταλαιπωρημένου λαού… Ξέρετε εκτός από τις τέχνες το Παρίσι παράγει και μια διεθνή υποκρισία που εξυπηρετεί τις οικονομικές του στοχεύσεις.
Στην δική μας χώρα … κάποιοι θα μιλήσουν για δίκαιη εξέγερση ενός καταπιεσμένου λαού και κάποιοι άλλοι που έχουν το σφυροδρέπανο βαθιά μέσα στο κεφάλι τους θα δουν την παγκόσμια εξέγερση να αναθαρρεύει ετοιμάζοντας στο μυαλό τους τον Αρμαγεδδώνα επικράτησης του παγκόσμιου Σοσιαλισμού. Γενικά κάθε ένας βλέπει τον πόνο και το αίμα του άλλου, ανάλογα με το ελάττωμα που έχει σφηνωμένο στο κεφάλι του.
Το αστείο είναι ότι θα ακουστούν απόψεις που θα τροφοδοτήσουν με ελπίδες για την καλυτέρευση της ζωής ενός λαού όπως αυτών που τώρα (από τη θέαση του βουνού) τους βλέπουμε να μάχονται και θα σπεύσουν να δηλώσουν ως ταλαιπωρημένοι Ελληναδάδες άντε και στα δικά μας.
Τα νέα ως προϊόν «μαντικής» μέσα από πολιτική σκέψη που έχω για τους αγαπητούς ελπιδο-λάγνους των αναταραχών δεν είναι καλά.  Αυτοί που πούλαγαν τουριστικά θα συνεχίσουν να τα πουλούν  καθώς η επιρροή των ξένων δυνάμεων τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο θα συνεχίσει να είναι η ίδια. Το πρόσωπο του πρώην δικτάτορα θα ξεχαστεί και θα ζήσει αυτός καλά και οι άλλοι τα ίδια. Θα μου πείτε… μα τόσο ηλίθιος είναι ένας λαός που κάνει ένα τέτοιο αγώνα για να αφήσει πάλι το συναίσθημα του να εμπιστευτεί ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που τον εκμεταλλευόταν;   Η απάντηση δεν μπορεί να είναι καμία άλλη από την ίδια τη ζωή μας και την πορεία της πολιτικής στο δικό μας σπίτι. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε ιστορία, μα αν είχαμε (έστω) μια κοντόφθαλμη οπτική μόλις τριάντα χρόνων … θα μπορούσαμε να δούμε αγαπητοί μου Τυνήσιοι- Έλληνες, πόσες φορές δίναμε λευκή επιταγή σε οικογένειες και παρέες πολιτικών που σίγουρα δεν είχαν δώσει (αποδεδειγμένα) τα καλύτερα δείγματα τιμιότητας σε οικονομικό αλλά και εθνικό επίπεδο.  Έχουν κουραστεί πολύ για να φτιάξουν μορφώματα φοβισμένων λαών χωρίς κρίση και νομίζω ότι δικαίως επιχαίρονται τις λαό-πλάνες πολιτικές τους.
Αλλά θα πρέπει να ξέρουμε , ότι ο οπαδός που στερείται γνώσης μέσα από μια παιδεία με φιλοσοφία θα είναι πάντα δούλος των καταστάσεων … έστω και αν σηκώνει το ανάστημα του σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις και καμαρώνει για το αίμα που χύθηκε από τα αδέρφια του.

Τι λέτε, πάμε μια βόλτα εναλλακτικού τουρισμού, που να έχει ουσία; Δηλαδή πάμε στην δική μας "Τυνησία"... της σκέψης μας;

ΕΥΧΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΔΕΚΑΒΑΛΑ

.

Πολλές ευχές ανταλλάσσονται τις Πρωτοχρονιάτικες μέρες μεταξύ των ανθρώπων.
Κάποιες από αυτές μοιάζουν αναπάντεχες από φίλους που η απόσταση του χρόνου επαφής, νομίζεις ότι κάνει τις καρδιές να λησμονούν μα η χαρά σου μεγαλώνει σαν βλέπεις η θύμηση τους να σε πλησιάζει.
Έντονη ακόμη είναι και η σιωπή αυτές τις μέρες μεταξύ των ανθρώπων που αγωνίζονται να ξεμακρύνουν την καρδιά τους κατά πως θέλει το «άγαλμα» της αυτό-εικόνας τους να φτιάχνει αποστάσεις.
Πέρα όμως από τις δύο περιπτώσεις που προανέφερα και έχουν μια «υγεία» στην καθαρότητα της πρόθεσης , έχουμε και επαφές που είναι βαμμένες με χρώμα χαράς χωρίς να ανταποκρίνονται στην αλήθεια της ψυχής των λειτουργών τους.
Οι επιλογές των ανθρώπινων επαφών και συνύπαρξης σε αυτές τις εποχές στηρίζονται σε μια ωφελιμιστική ανάγκη που τους φέρνει κοντά μέσα από μετρήσιμους στόχους ατομικών συμφερόντων.
Αλισβερίσι … παζάρι που μπορεί να ντυθεί με διάφορα ιδεολογήματα της γνωστικής συγκρότησης του κάθε ανθρώπου.
Υπάρχουν Πατριώτες, Αγωνιστές, Φιλόσοφοι, θεογνώστες, Ουμανιστές και γενικά κάθε μορφής δράση μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που πίσω της κρύβει μια ατομική βολή. Είναι η εποχή του φραστικού φερετζέ σε προθέσεις ατομικής εξυπηρέτησης.
Σημασία δεν έχει τι λες … αλλά πως ζεις μέσα από την ομολογημένη φιλοσοφία σου.
Οι παλιότεροι το έλεγαν συμφωνία λόγων και έργων … ότι δηλαδή δεν υφίσταται ως «μπέσα» σε Άρχοντες και αρχομένους τόσο σε τοπικό όσο και το διεθνές επίπεδο της πολιτικής σκηνής.

Σε κάθε περίπτωση όμως οι δρόμοι της ζωής προχωρούν και ανά πάσα στιγμή ορίζουμε ατομικά τα αχνάρια που θέλει να ακολουθεί το όνειρο της καρδιάς μας.
Κάθε άνθρωπος ζωγραφίζει το δρόμο που θέλει να ταξιδέψει η Αλήθεια του.
Με άλλα λόγια παίρνουμε διαρκώς μικρές αποφάσεις για το τι κρατάμε και τι αφήνουμε σε αυτή τη μοναχική πορεία.
Ένα διαρκές διάβα η ζωή μας, που σαν έχουμε το «μέτρο» της ξεχασμένης Ελληνικής φιλοσοφίας, φροντίζουμε να μην μετατρέπουμε την χαρά μας σε πανηγύρι και την λύπη μας σε οδυρμό.

Όλα αυτά που προανέφερα είναι μια εισαγωγή για την υπέροχη ταινία που γυρίστηκε το 1958 από τον Αλέκο Σακελλάριο και τον Χρήστο Γιαννακόπουλο που την υπογράφουν μαζί , ονομάζοντας την «Δραματική Κωμωδία» και τιτλοφορείται «Ένας Ήρως με παντούφλες».

Ο Βασίλης Λογοθετίδης ενσαρκώνει τον φανταστικό ήρωα στρατηγό Δεκαβάλα, μέσα σε μια «τότε» Ελλάδα που η φτώχεια γινόταν πιο έντονη από την ηθική παρακμή της πολιτικής εξουσίας.
Σας θυμίζει τίποτε αυτό δίπλα στην ευχή Καλή Χρονιά;

Πάντα έχω εμπιστοσύνη στις επιθυμίες της καρδιάς μου και έτσι εμπιστεύτηκα την διάθεση να βρω αυτή την ταινία που δεν θυμόμουν καλά την πλοκή της και να την παρακολουθήσω τις ημέρες των διακοπών της Πρωτοχρονιάς.
Την απόλαυσα και «μου είπε» ξανά αρκετές αλήθειες που δείχνουν την διαχρονία συμπτωμάτων ενός άρρωστου πολιτισμού, που όποιος νομίζει ότι η χρήση κινητών τηλεφώνων ή του internet κάνει την διαφορά των εποχών … είναι πλανημένος.
Σκέφτηκα λοιπόν να αναρτήσω την ταινία (που βρίσκεται στο διαδίκτυο) θεωρώντας ότι έχει ένα πολυσήμαντο μήνυμα για τον αποδέκτη, αρκεί να αντιληφθεί ότι τον αφορά στο σήμερα και δεν είναι μια ηθογραφία εποχής.

Δεν χρειάζεται καμία απογοήτευση για τον φιλοσοφικό (άρα ηθικό) εκπεσμό που διαπιστώνουμε καθημερινά στην (τοπική και παγκόσμια) πολιτική σκέψη τόσο στους άρχοντες όσο και στους αρχομένους.
Για να είμαστε πραγματιστές στην οπτική της εποχής μας, δεν χρειάζεται να χωριζόμαστε σε κατηγορίες ανθρώπων που θεωρούν το ποτήρι «μισογεμάτο» σε αντίθεση με άλλους που το βλέπουν «μισοάδειο».
Η «Ελληνική Σκέψη» θέλει να το βλέπει ως «Μισό» στο περιεχόμενο.
Η επιλογή αν θέλουμε να γεμίσει ή να αδειάσει είναι μια άλλη υπόθεση που δεν αφορά την διαπίστωση, αλλά τη δράση με σταθερότητα και συνέπεια για το πώς ορίζει ο καθένας τη ζωή του τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο.
Άλλωστε για τους Έλληνες -όπως λέγεται- δεν είναι σημαντικά αυτά που είπαν, αλλά αυτά που έζησαν.
Θα έλεγα ότι το «Ήθος» δεν υφίσταται ως έννοια, αν δεν μας είναι ξεκάθαρο σε ποια «Φιλοσοφία» στάσης ζωής το εντάσσουμε.
Ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε το προσωπικό μας σχολείο για την επόμενη τάξη… αυτή που βρισκόμαστε ήδη έχει βρομίσει από τα περιττώματα της σκέψης μας…
Αν δεν μας κάνουν οι "Δάσκαλοι φιλοσοφίας" από τα αποτελέσματα της διδαχής τους, απλώς μην μπούμε ξανά στην αίθουσα ώσπου να φύγουν από τη φιλοσοφία τους.
Αυτό δεν είναι προγραμματισμένη απεργία … αλλά «Έξοδος προς ένα γνωστικό Κενό» που απαραίτητο είναι να το "βαστά" η καρδιά του Μαθητή σε ατομικό επίπεδο… δηλαδή να μην είναι γλείφτης.
Άλλωστε στην ταινία κάτω από τις λέξεις του σεναρίου ο στρατηγός Δεκαβάλας μας εύχεται
- Καλή «Σχολική» Χρονιά

Πατήστε την εικόνα

http://video.google.com/videoplay?docid=8500067361592211893#

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

 .

Θεώρησα ότι μπορώ να μοιραστώ μαζί σας μια απάντηση που έστειλα στην ενημέρωση που έλαβα μέσω e-mail από τον πολιτικό σχηματισμό «Φιλελεύθερη συμμαχία» υπό τον τίτλο «Τα Golden Boys των ΔΕΚΟ ταλαιπωρούν τους πολίτες»

Η ανακοίνωση που έλαβα για οικονομία χώρου στην ανάρτηση βρίσκεται (ΕΔΩ)

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Διάβασα με προσοχή την ανακοίνωση που συντάξατε ως Φιλελεύθερη Συμμαχία.
Θα ήθελα να σας αναφέρω ότι μου προξένησε ερωτήματα (πέρα από αυτήν) επάνω στον ορισμό της πολιτικής σκέψης.
Θα δεχθώ ότι μια παθογένεια του συστήματος (ιστορικά) έχει φέρει σε αρκετές θέσεις διαχείρισης των κοινωφελών επιχειρήσεων ανθρώπους με αυξημένη την ιδιωτεία και με παράλληλα μειωμένη αντίληψη του «ευ πράττειν».
Όμως το άσπρο- μαύρο ως αντίληψη επιλογών διαχείρισης από μια πολιτική σκέψη δεν νομίζω ότι έχει επαρκές φιλοσοφικό έρεισμα για να την επιλέξω.
Η αντικατάσταση του «άχρηστου» golden boy από τον «αδηφάγο» επενδυτή, νομίζω ότι δεν συντελεί σε μια οραματική προσέγγιση της κοινωνίας που ζούμε.
Φαντάζομαι ότι έχετε διαπιστώσει την (πλειοψηφούσα) ελλειμματική δράση της «επενδυτικής» ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε αυτή τη χώρα. Οι περισσότερο ευχαριστημένοι μάλλον είναι οι τραπεζίτες της κεντρικής Ευρώπης καθώς και οι τεχνοκράτες που δημιουργούν τις εταιρείες offshore ανά την υφήλιο.
Από μια πολιτική πρωτοβουλία θα ήθελα να ακούσω το αίτημα της αντικατάστασης προσώπων που είναι ελλειμματικά από άλλα που να διαθέτουν αρτιότητα ήθους.
Επειδή το «ήθος» όμως αναπαράγεται (κατά το δοκούν) των νομοθετούντων, υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα που το ζούμε όλοι με αντίστοιχο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το κοινωνικό – πολιτικό μόρφωμα.
Το να δομηθεί μια Ελλάδα που θα έχει μέλλον για τα παιδιά της… δυστυχώς αποτελεί μέσα από την υφιστάμενη γενική πολιτική σκέψη μια ουτοπία. Φανταστείτε ότι ισχύει ο νόμος περί (μη) ευθύνης των Υπουργών και ακόμη υπάρχει η αντίληψη ότι «Ο πολιτικός δεν δικάζεται αλλά πάει στο σπίτι του»
Αυτή είναι μια κατ ευφημισμόν "φιλοσοφική" προσέγγιση που περιγράφει τριτοκοσμικά καρτέλ που συγκροτούν κυβερνήσεις παρά σε μια χώρα που θέλει να αντλεί την ιστορία της μέσα από ένα παρελθόν που σαφώς δεν της ανήκει.

Αυτό που χρειάζονται οι πολιτικοί χώροι που θέλουν να μετέχουν σε μια ηθική ανασύσταση ενός κράτους είναι να έχουν στη σκέψη τους την αρχή της μηδενικής βάσης.
Τα πάντα είναι υπό διαπραγμάτευση … ακόμη και οι θεσμοί που έχουν παρακμάσει σε αυτό το μόρφωμα που καλύπτεται πίσω από την κατ’ ευφημισμό Δημοκρατία.
Αντέχουμε λοιπόν;
Αυτό είναι το ερώτημα και όχι οι διαχειριστικές προτάσεις που μοιάζουν με την θνησιγενή σκέψη που επιλέγει να δανείζεται από τον ένα τραπεζίτη για να ξεχρεώνει τον άλλο…
Φανταστείτε ότι αυτή η τακτική που επιλέγεται από την κορυφή του κράτους (με την αναζήτηση των spread) την συνηθίζουν και οι τελευταίοι (οικονομικά) πολίτες που μεταφέρουν υπόλοιπα λογαριασμών τους από την μία κάρτα στην άλλη…
Αυτή είναι η Ελλάδα σήμερα … και όποιος αντέχει να βλέπει πτώματα σε ηθική και φιλοσοφική αποσύνθεση το κάνει… η «ανάσταση» όμως απαιτεί να πλησιάσουμε την ίδια την αλλοιωμένη σκέψη μας και να αρχίσουμε να την αλλάζουμε… και αυτό είναι αφόρητα δύσοσμο.
Επαναπροσδιορισμός εννοιών όπως το «συμφέρον» έχουν από πίσω τους μια ολόκληρη φιλοσοφία που απορρέει από μια ΠΑΙΔΕΙΑ που σήμερα βρίσκεται σε μια άλλη οπτική… Φοβισμένα άτομα ιδιωτών ομαδοποιούνται πίσω από αιτήματα ή συμφέροντα και αυτό νομίζουμε ότι συνιστά πολιτική σκέψη.
Μήπως οφείλουμε να περάσουμε σε μια βραχυπρόθεσμη διακυβέρνηση κοινής συναίνεσης από άτομα που θα θέσουν σε «πρώτη τη τάξη» μια αμόλυντη (μη γραφειοκρατική) Δικαστική Εξουσία, για να συσπειρώσει πίσω της ικανούς ανθρώπους που θα νομοθετήσουν μια δομή κράτους που δεν θα έχει τη γεύση του προηγούμενου;
Αυτό ισχύει τόσο για την Ελληνική (επαρχία) των Αθηνών, όσο και στην ευρύτερη γερασμένη σε ιδέες Σύγκλητο της επίπλαστα κραταιάς Δύσης.
Αλλά το ερώτημα αν με τα ίδια υλικά φτιάχνεις διαφορετικό φαγητό .. παραμένει.
Ίσως με διαφορετικά υλικά «σκέψης» … μπορεί να φτιάξουμε νέο φαγητό μέσα από μια συναίνεση και όχι από μια αντιπαλότητα που κρύβει πίσω της την αλλοιωμένη πτωματική αντίληψη της έννοιας «συμφέρον».
Δεν μπορεί να είναι το δόγμα "αναπτύσσομαι όταν αυξάνεται η κατανάλωση" πίσω από την έννοια "συμφέρον" για μια μικρή ή παγκόσμια κοινωνία.
Ούτε η καταστροφή του Αμαζόνιου μπορεί να παράξει "συμφέρον" για κανένα παιδί που γεννιέται σήμερα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ενώ την ίδια στιγμή η κάθε τοπική "πολιτική" σκέψη να το αγνοεί θεωρώντας ως "συμφέρον" της μόνο την οικονομική ελάφρυνση από την τιμή ενός εισιτηρίου.
Ο δαίδαλος της πολιτικής σκέψης, οδηγεί κατ’ ευθείαν στο κέντρο ελέγχου ενός πολιτισμού που εκεί βρίσκονται τα χειριστήρια του εκ νέου προγραμματισμού του.
Το κέντρο ελέγχου κάθε πολιτισμού δεν είναι άλλο από την φιλοσοφία που παράγει η παιδεία του ως θέαση της ζωής.
Όμως ιστορικά η σκέψη του Επιμηθέα κυριαρχεί ως πρακτική στο νηπιώδες πνευματικά ανθρώπινο γένος.
Η οπτική της διαχείρισης –μόνο- των άμεσων αναγκών μιας τοπικής κοινωνίας, έχει στην δομή της την αντίληψη του αυτισμού που ενισχύει την ιδιωτεία χωρίς οραματική συλλογική σκέψη.
Υπάρχει βέβαια (μεταξύ τυρού και αχλαδιού) και μια πληροφορία που θέλει να έχουμε ως χώρα ένα τεράστιο ορυκτό πλούτο και συνδέεται με αυτή την εξαθλίωση της δομής του κράτους αλλά και των πολιτών του, στοχεύοντας (κάποιοι) στην απρόσκοπτη (εντός ολίγου) εκμετάλλευση του. Ας το κρατήσουμε ως πληροφορία μια και καλό είναι να γνωρίζουμε παρά να αγνοούμε…

Προς το παρόν έχουμε μια σταθερή εξέλιξη της Δαρβινικής μας εκφύλισης ως είδος σκέψης… (τοπικά και παγκόσμια) και αυτό όσο και αν πονά σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο νομίζω ότι είναι μια Δίκαιη Νομοτέλεια.
Το «λυπάμαι» χωρίς θυμό …είναι και αυτό μια πολιτική σκέψη που οφείλουμε να την καταστήσουμε αφετηρία και όχι επίλογο σε μια παγκόσμια κοινωνία που συνεχίζει να γεννά παιδιά.
Αυτό νομίζω ότι είναι μια αισιόδοξη πρόταση, άξια με την υπέροχη (κρυμμένη) πλευρά της σκέψης μας… σαν επιλέξουμε να είμαστε « Άνθρωποι του Κόσμου».
Οι "μπουζουξήδες" της πολιτικής μας έδωσαν δείγμα των αποτελεσμάτων της σκέψης τους ακόμα και από θέσεις υπουργών... Υπάρχει όμως από την άλλη πλευρά η σκέψη που εδράζει στην αγωνία ενός Καβάφη... Σας διαβεβαιώνω ότι αυτή η σκέψη δεν έχει καθόλου γεύση "λαπά" ... απλά είναι ως "παιδεία" άγνωστη στην ενσωμάτωση της στην πολιτική ανάλυση.

Μπορεί να είμαστε ως πολίτες ατομικά ανίσχυροι … αλλά σαφέστατα δεν είμαστε ως σκέψη Α-νόητοι!
Ας μη ξεχνάμε ότι και η σκέψη είναι ένα προϊόν που από τη φύση της δεν ποζάρει στα ράφια του παγκόσμιου εμπορίου… Δεν εμπορευματοποιούνται όλα στη ζωή και αυτό είναι ένα –άλλο- μάθημα που δεν ξέρει ο «πολιτισμός» μας.
Αυτή η γωνία του πλανήτη θα μπορούσε να έχει μέσα από τη σκέψη της γλώσσας της ένα παγκόσμιο (προϊόν) που θα το προσέφερε με την γνωστή φράση «Μολών Λαβέ» στον κάθε ενδιαφερόμενο… με μια πραότητα και φιλική διάθεση για το καλό όλων μας και ειδικά των παιδιών που θέλουμε να λέμε ότι τα αγαπάμε.

Τελειώνοντας θα ήθελα να πω ότι η Νεφελοκοκκυγία που παράγει αυτές τα τις σκέψεις, δικιά μας είναι και δικαιούμαστε να την επισκεπτόμαστε που και που... γράφοντας τέτοια (α;) πολιτικά (κατά την διαχειριστική λογική) σχόλια.

Με συγκρατημένη εκτίμηση στην δυνατότητα της «πολιτικής υπέρβασης» όλων μας, ευχαριστώ για την φιλοξενία του μονολόγου.

Κώστας Ζωγραφόπουλος