Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φασισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φασισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυνομαχίες… όπως λέμε Ανθρωπομαχίες …


.

Σήμερα θα γράψουμε λίγα πράγματα για την βία και θα ασχοληθούμε με την εξαγρίωση των ζώων, ώστε να τα κάνουμε επιθετικά.  Θα μου πείτε γιατί να το κάνουμε αυτό;
Μα αγαπητέ αναγνώστη για να αναγνωρίσεις ή να θυμηθείς αν το ξέχασες στο τέλος του μικρού κειμένου, το πώς εξαγριώνεται το ανθρώπινο είδος και παράγει κοινωνική βία. Αν δεν το έχεις αντιληφθεί, υπόκειται και ο άνθρωπος στους ίδιους νόμους που λειτουργεί το ζωικό βασίλειο.

Αν λοιπόν θελήσει το διαστροφικό μυαλό κάποιου να εξαγριώσει ένα ζώο, το πρώτο που θα μπορούσε να κάνει είναι να το φέρνει σε οριακές καταστάσεις για την ίδια του την επιβίωση. Δηλαδή δεν θα πρέπει να είναι πάντα χορτάτο, αλλά θα πρέπει να νιώθει ότι απειλείται κάποιες φορές η ζωή του. Φαντάσου να πεινά ένας σκύλος και να βλέπει να του τρώνε το φαγητό κάποια άλλα ζώα ενώ εκείνο δεν φτάνει να πλησιάσει την τροφή. Κάτι τέτοιο βέβαια ευελπιστούν να κάνουν εκπαιδευτικά  και τα επιτελεία που στερούν βασικές ανάγκες από τους ανθρώπους, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα τις συνήθειες των τζετ σετ στα κανάλια πληροφόρησης της μάζας, για να δημιουργούν συνείδηση αγριότητας έναντι κοντινών τους προσώπων, αναλογιζόμενοι τις ελλείψεις που υφίσταται.
Η αίσθηση της ανάπτυξης συνείδησης «εχθρού» είναι απαραίτητη στην εξαγρίωση των ζώων. Αν ένας σκύλος πλησιάσει στον ζωτικό χώρο βασανισμού ενός άλλου ζώου, που μπορεί να είναι και η αυλή του αφεντικού, υπάρχει πάντα έντονος ο κίνδυνος στο πίσω μέρος της σκέψης του στερημένου ζώου. Μη σας φαίνεται περίεργο, αλλά την ίδια λειτουργία έχει και το κοινωνικό πογκρόμ των μεταναστών σήμερα. Τις εποχές που πλασματικά ήταν χορτάτος ο άνθρωπος (πες τον και ζώο σε πρόγραμμα εξαγρίωσης), μετέχοντας στο ψέμα του λαϊκού καπιταλισμού της ευδαιμονίας του χρηματιστηρίου, σαφώς και δεν υπήρχαν κοινωνικές διώξεις μεταναστών. Αντίθετα τα κέρματα που έδιναν οι τότε χορτάτοι στα φανάρια για ένα καθάρισμα του τζαμιού, ήσαν τόσα όσα τώρα προσπαθούν οι ίδιοι να διασώσουν για μια μερίδα φαγητού.

Κανένας όμως διαστροφικός νους που θέλει να εξαγριώσει ένα ζώο δεν θα έκανε εκπαίδευση κατά την οποία θα κινδύνευε ο ίδιος. Αν λοιπόν θελήσετε να εξαγριώσετε ένα τετράποδο, φροντίστε να του περιορίσετε το ζωτικό χώρο που θα συμβεί το βασανιστήριο, έτσι ώστε να μην έχει σημείο διαφυγής. Το επόμενο που θα κάνετε είναι να κρατήσετε ένα όπλο όπως ραβδί με ακίδες ή συσκευή ηλεκτροπληξίας, που δεν μπορεί να το αντιπαλέψει και μη ξεχάσετε να προστατευτείτε με κατάλληλο εξοπλισμό ώστε να μη σας τραυματίσει. Το κυριότερο όμως είναι να μεταμφιεστείτε, φορώντας ρούχα και κάποιο φοβερό προσωπείο ώστε να μη ταυτίσει τη βία που υφίσταται το ζώο μαζί σας.
Άλλωστε δεν θέλετε να σας συμβεί κάποιο κακό στο μέλλον… Το θέμα είναι να το εξαγριώσετε και να επιτίθεται εναντίων των άλλων, εκτός από εσάς. Εσείς φροντίστε να του δίνεται μόνο τροφή και ίσως κάποιο χάδι πολύ αργότερα από την φρικαλέα εμπειρία του κατά την εξαγρίωση. Η ευγνωμοσύνη του για σας θα γίνει πρώτης τάξεως υποτέλεια και σε μια δική σας μελλοντική εντολή μπορεί να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή που έτσι και αλλιώς ξέρετε ότι είναι αναλώσιμη μια και μπορείτε να φτιάξετε όσα τέτοια τετράποδα θελήσετε.
Έτσι γίνονται οι ήρωες των ιδεολογιών, οι βασανιστές των επικυρίαρχων και με αυτόν τον τρόπο εδραιώνεται μια εξουσία με χαμηλόκοστους πειθήνιους οπαδούς.

Εάν οι προηγούμενες οδηγίες εξαγρίωσης δεν σας έφεραν στο νου κάποιες κοινωνικές ομάδες των σημερινών πολιτών τότε έχετε σοβαρό πρόβλημα εντοπισμού της πραγματικότητας και δυστυχώς έχετε παραδοθεί στην ζωώδη φοβισμένη ψευδαίσθηση που μας προσφέρουν ως πραγματικότητα.

Θα έχετε πιάσει τον εαυτό σας να κατηγορεί τους Φασίστες και την βία που αναπαράγουν καταστρέφοντας την ηρεμία της ζωής που θέλετε να έχετε…
Μήπως έχετε κατά νου το χάδι και το φαγητό του αφεντικού, αγνοώντας ότι αυτός που μας απειλεί και μας εξαγριώνει είναι ο ίδιος με αυτόν που μας ταίζει;
Μα συνήθως σκεφτόμαστε… ο Φασίστας, είναι ο άλλος σκύλος της γειτονιάς. Όμως μας διαφεύγει ότι και εκείνου του έχουν πει με την προπαγάνδα, πως εσείς είστε Φασίστας ενάντια στα συμφέροντα εκείνου.
Πως γίνεται αυτό;
Μα αν ανατρέξετε στην καταγραφή της ιστορίας θα διαπιστώσετε την ταύτιση του Ναζισμού με τον ολοκληρωτισμό του Στάλιν. ( 1 Συνημμένο βίντεο)
Τι;
Μη θυμώνεις αγαπητέ μου αν νομίζεις ότι γκρεμίζει τούτος ο λόγος τις βεβαιότητες για χωρισμό του κόσμου σε καλούς και κακούς… Η γνώση δεν διαθέτει κριτήρια καλού και κακού, αλλά αποδελτίωση της Ανάγκης και του τρόπου σκέψης των ανθρώπων. (2)
Αν παρακολουθήσετε τις εξελίξεις παγκόσμια με τα μειονοτικά προβλήματα σε πολιτικό, θρησκευτικό ή Εθνολογικό περιτύλιγμα, θα καταλάβετε πολλά. θα ήθελαν λοιπόν να σφάζουν οι πολίτες ο ένας τον άλλον. Στο τέλος, αυτοί που οργάνωσαν αυτή την εξαγρίωση θα έλθουν ως ειρηνευτικές δυνάμεις για να σταθεροποιήσουν την εξαθλίωση των "ζώων" που κατεσφάγησαν μεταξύ τους.
Το ότι ποτέ δεν θα έχουν δει το πρόσωπο του αφεντικού οι εξαθλιωμένοι μέσω της γνώσης, τούτο θα είναι ένα παρήγορο στοιχείο για να συνεχίσουν να έχουν δουλική υποτέλεια προς αυτόν και έτσι θα του προσφέρουν με ευγνωμοσύνη την εξουσία πάνω στη ζωή τους. Συνήθως το πρόσωπο δεν είναι άτομο, αλλά ιδεολογικό περιεχόμενο που μέσω αυτού ευαγγελίζεται μια φανταστική ζωή στο μέλλον. Οι ιδεολογίες παίζουν το ρόλο των ανώνυμων μετοχών που αλλάζουν χέρια κατά την πάροδο του χρόνου, προσφέροντας τα οφέλη της ευζωίας στους κατόχους και διαχειριστές του ελέγχου των λαών, χωρίς να κινδυνεύουν οι φθαρτοί και μειωμένης ικανότητας ιδιοκτήτες τους να αποκαλυφθούν.

Τι λέτε λοιπόν;
Θάνατος στους Φασίστες;
Ο φασισμός είναι ένα τέρας που θέλει κόψιμο το κεφάλι του;

Άκουσα κάπου ότι ο επόμενος αγράμματος άνθρωπος θα είναι αυτός που δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις βεβαιότητες που τον εκπαίδευσαν… και όχι αυτός που κατά το παρελθόν δεν γνώριζε ανάγνωση, ή στο παρόν που δεν λειτουργεί την τεχνολογία.

Τι είναι λοιπόν ο Φασισμός;
Μπορεί κάποιος να τον διαχειριστεί έξω από την θυμική προσέγγιση του και όσα του έμαθαν πως τον ορίζουν; 

Αν σας έδειχνα ένα σκύλο που βγάζει αφρούς και είναι ματωμένος μετά από μια κυνομαχία, θα τον λυπόσαστε και η πρώτη σκέψη θα ήταν να του δώσετε χρόνο να γιατρέψει τις πληγές του με στόχο να τον εξημερώσετε βγάζοντας του ότι καλύτερο έχει μέσα του ως ζώο.
Γιατί να μην κάνουμε το ίδιο και στις αφιονισμένες και αντιμαχόμενες  ανθρώπινες συμπεριφορές  που εμπλέκονται σε στημένες ανθρωπομαχίες;
Το μόνο που μπορούμε να προσφέρουμε ως επαναστατική πράξη στο αφεντικό που μας κρατά σε υποτέλεια, είναι η κατανόηση και η εκτίμηση για το ότι όλοι έχουμε το δικαίωμα να παραπλανηθούμε γινόμενοι ανθρώπινοι σκύλοι στην κοινωνική φάρμα της εξαγρίωσης…Αρκεί να στερήσουμε τη βία ως αποδέκτη από την βία που αναζητά αντίπαλο.
Όταν δεν δίνουμε κατανόηση απαξιώνοντας λογικές, σημαίνει πως και εμείς βρισκόμαστε στην ίδια εκπαίδευση εξαγρίωσης, μη βλέποντας το πρόσωπο του Τέρατος (3) που μας χειραγωγεί στα δικά του πρότυπα αφιλοσόφητης ζωής….

Αυτά τα λίγα και τα περισσότερα ανήκουν στην προώθηση της σκέψης από τον κάθε αποδέκτη τούτου του λόγου.

Υ.Γ

1. Ένα ντοκιμαντέρ που μιλά για την ταυτότητα των Φασισμών πέρα από τα χρώματα που θέλουν να μας δείχνουν ότι διαφέρουν… (ΕΔΩ)
2. Ανάπτυξη της πρότασης σε ένα άρθρο «Πειθώ και Ανάγκη» ή ακόμη σε μια ομιλία με θέμα τις Βεβαιότητες και τον Ωφελιμισμό…

3. Το πρόσωπο του τέρατος : Μια υπέροχη ομιλία από το Μάνο Χατζηδάκι στο τότε … Τρίτο Πρόγραμμα.

Ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ασήμαντος

.

Όταν η «διανόηση» μιλά με την «Πολιτική» κρίνω ότι είναι τούτο Καλόν.
Το «Τι» όμως συζητά και σε ποια βάση, είναι κάτι που μπορεί να το κρίνουν μερικοί πολίτες έχοντας ασήμαντο μέγεθος μπροστά στον επηρεασμό της λεγόμενης κοινής γνώμης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και τούτο κρίνω ότι είναι επίσης Καλόν.

Μιλώ για την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του Ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη και του Πρωθυπουργού της χώρας κυρίου Αντώνη Σαμαρά, που εστιάζεται η θεματική της ανησυχίας του πρώτου προς τον δεύτερο, επάνω στο ζήτημα ανάπτυξης της Χρυσής Αυγής.

Δεν διάβασα από κανένα αναλυτή, πέρα από τις επιστολές των δύο ανδρών, να μας πει τι είναι ο Φασισμός και η Χρυσή Αυγή ως κοινωνικό φαινόμενο. Ή μάλλον για να είμαι πιο σαφής, διάβασα αρκετά άρθρα που εξηγούν τα σωστά ντοκουμέντα της μνήμης που έφεραν τον πόνο σε ολόκληρες γενιές μέσα από την δράση ατόμων που ονομάστηκαν φασίστες.
Είναι όμως αυτό ο Φασισμός;
Πως γεννιέται και πως σκοτώνεται; Ή ακόμη μπορούμε να τον σκοτώσουμε;
Αυτά είναι ερωτήματα που η διανόηση ή η Πολιτική σκέψη, που θα έπρεπε να έχουν αδιάκριτα όρια μεταξύ τους, δεν τολμούν να καταπιαστούν.

Ο λόγος, κατά την εκτίμηση ενός Ασήμαντου ανθρώπου όπως είναι ο γράφων, που δεν ακουμπούν ερωτήματα τέτοια, είναι γιατί τόσο η Πολιτική σκέψη όσο και η Διανόηση δεν θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους.

Ευχολόγια και κορώνες για τα κακώς κείμενα κάνουν όλοι σε όποιο πολιτικό φάσμα και αν ανήκουν φοβούμενοι μήπως αλλάξει στο παραμικρό το μόρφωμα της δομημένης λογικά ζωής τους.

Ποιος έχει σκεφθεί και προτείνει συγκεκριμένα μέτρα που θα πυροδοτήσουν αλλαγές στην συνείδηση ενός Λαού μέσα από μια Σολώνεια σκέψη; Οι αλλαγές στον ρου της παγκόσμιας ιστορίας είχαν πίσω τους ανθρώπους που οραματίστηκαν και θέσπισαν Νόμους που στόχευαν στην αλλαγή του ήθους της συμπεριφοράς των λαών… Νόμοι που τιμωρούν όχι δεν αλλάζουν λαούς, αλλά τους κάνουν να εξελίσσονται προς το χειρότερο.

Όχι δεν θα πω τίποτε σε αυτές τις λίγες παραγράφους για συγκεκριμένα παραδείγματα πως μπορεί μια σκέψη να αλλάξει την εξέλιξη της ιστορίας ενός πολύπαθου λαού όπως ο δικός μας… Είναι ανόητο να προτείνεις σε ώτα μη ακουόντων, που εστιάζονται στην λεκτική υπεράσπιση των αντιλήψεων τους, αγνοώντας πως σε ένα πρόβλημα υπάρχουν περισσότερες από μια σωστές λύσεις, αρκεί να ξέρεις για ποιο λόγο επιλέγεις την κάθε μία. Μιλώ για την ουσία των κινήτρων της Πολιτικής Φιλοσοφικής σκέψης… που λείπει από την εποχή μας.

Αν θα μπορούσαν Διανόηση και Πολιτική σκέψη να δρομολογήσουν διαδικασίες για την Θεσμική αλλαγή των πάντων γύρω μας, ίσως τότε να άρχιζε να λειτουργεί η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων.

Προσωπικά θεωρώ ότι μερικά πράγματα είναι έξω από την ανθρώπινη δικαιοδοσία της λογικής που εδράζει στην ιδιωτεία… και η οποία παράγει επιχειρήματα και δράσεις σε όλους τους πολιτικούς χώρους που εξασφαλίζουν την κοινωνική μας καταστροφή.
Μήπως σκέφτηκε ποτέ κανείς πως είναι αναπόδραστη η μοίρα αυτού του Κράτους να διαλυθεί και να περιέλθει σε κατοχή από τις ισχυρές δυνάμεις;

Μήπως σκέφτηκε ποτέ κανείς πως είναι ωφελιμότερο να διαλυθεί το Κράτος μια και το Έθνος ποτέ δεν κινδυνεύει;

Σήμερα που οι λογικές της εκατέρωθεν βίας με σημαία το συμφέρον της εκάστοτε φατρίας μέσω του φασισμού που φροντίζει για την επιβίωση των συμφερόντων της, δεν είναι η ύβρις που παράγει αυτή η χώρα ενώ γδέρνει τις σάρκες των απλών ασήμαντων ανθρώπων;

Ποιος σκέφτηκε να θεσμοθετήσει άμεσα μια άλλη Ελλάδα που θα έχει πρωτογενή παραγωγή και θα αντέξει την πείνα στην έτσι και αλλιώς έξοδο της από το καρουζέλ ενός ψεύτικου μορφώματος που λέγεται παγκόσμια οικονομία;

Ποιος αναλυτής μπόρεσε να ξεφύγει από την δεξιότητα του λογιστή και να γίνει φιλόσοφος που θα αμφισβητήσει τα δεδομένα που του παρουσιάζονται ως Θέσφατα;

Ποιος άνθρωπος δεν φοβάται τον Φασισμό που φέρνει κρεματόρια και αίμα, ενώ ταυτόχρονα δεν τον λειτουργεί μέσα στο πιο βρώμικο κατ' όνομα μόνον ιστορικά πολίτευμα των Ολιγαρχιών, που ονομάζεται Δημοκρατία;

Ποιος άνθρωπος δεν οικτίρει όλη την βία που εξαθλιώνει ένα ολόκληρο λαό και φέρνει τον θάνατο σε άτομα μέσω αυτοκτονιών, ενώ δεν υποδαυλίζει αυτήν την κατάσταση κοιτώντας να σώσει το τομάρι του μέσα στη βία χωρίς αναστολές;
Θα θέλατε να δείτε τις συμπεριφορές και τα επιχειρήματα των πολιτικών ανδρών ή των υπαλλήλων σε όποιες βαθμίδες και αν βρίσκονται; Που θα βρίσκατε μέσα σε τούτα παρρησία ευθύνης; Έχει κανένας ένα έστω παράδειγμα;
Έχει κανένας ένα παράδειγμα που διαπίστωσε σε τούτη τη χώρα; Έστω κι αν υπήρξε από αυτόν που έχει ευθύνη απλό φραστικό χαρακίρι; Αντίθετα, ανεύθυνες και φτωχές λογοκοπίες είναι η ζωή των μικρομέγαλων αυτού του Κράτους σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης του.

Παιχνίδια παίζουμε όλοι και κανένας μας δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Ξέρετε πόσες φορές έκανα προσπάθεια να επικοινωνήσω με ανθρώπους που υποτίθεται έχουν μια θέση ευθύνης, στον Πολιτικό χώρο ή αυτόν της Διανόησης και εποίησαν την νήσσαν στα ερωτήματα που τους ετέθησαν; Μάλλον τους ήταν ξένα ως γνωστική ιδιωτική αντίληψη. Είναι βέβαια αναμενόμενο γιατί ποιος έχει εξασκηθεί από την Παιδεία του να πατροκτονεί τις αντιλήψεις που του δίνουν Κύρος και οικονομική βάση για να υπάρχει;  Την χαρά της δημιουργικής προσφοράς στον κόσμο διαθέτουν ελάχιστοι που σαφώς κρίνονται ως γραφικοί.
Πέθανε ο Σοφοκλής που έγραψε στον Οιδίποδα Τύραννο, πως η καλύτερη υπηρεσία για έναν άνθρωπο είναι να ωφελεί τους άλλους με κάθε μέσον και δύναμη που έχει.
Τώρα ζούμε σε ένα διαφορετικό αστερισμό και το κακό είναι ότι τούτος φωτίζει όλο το τοπίο… από την ασήμαντη γειτονιά της υλικό-πνευματικής φτώχειας, μέχρι τα σαλόνια της ποζάτης πολιτικής και γραμματιζούμενης τάξης.

Έχει πολύ γέλιο η ουμανιστική αντίληψη της σκέψης μας, όταν σπάνια ανακαλύπτουμε μέσα από αυτήν πως τα πάντα γίνονται για να καλύψουν το συμφέρον του αφιλοσόφητου Εγώ που διαθέτουμε. Αγορεύουμε επάνω στο «Εμείς» τη στιγμή που μόνο φραστικά  το ευαγγελιζόμαστε, χωρίς ίχνος νόησης των λόγων μας…

Διάβασα αυτές τις δύο επιστολές λοιπόν, και σκέφτηκα πως η μια προ-οικονομεί έστω χωρίς θέληση την θέση της Πολιτικής εξουσίας επάνω στον διωγμό της Χρυσής Αυγής από τον Φασιστικά οργανωμένο Δημοκρατικό υπόλοιπο κόσμο των κομμάτων…

Φοβούνται οι άνθρωποι να ψάξουν την πραγματική έννοια του Φασισμού, γιατί δεν έχουν το μέτρο να ψάξουν να μάθουν πότε το φάρμακο γίνεται φαρμάκι για τη ζωή τους. Όσοι μένουν σε εξηγήσεις ιστορικού περιεχομένου στο φαινόμενο, δείχνοντας την τότε ταλαίπωρη Ιταλία και τον Μουσολίνι της… ή τον Χίτλερ ...Απλώς σκεπάζονται με την κουβέρτα για να συνεχίσουν την νύχτα της σκέψης τους ενώ ο ήλιος καίει γύρω τους.

Αυτό που σίγουρα θα έπρεπε να υπολογίζει η Πολιτική εξουσία, είναι οι απλές σκέψεις των Ασήμαντων ανθρώπων που δεν είναι Διανοητές, αλλά λειτουργούν μια δεξιότητα που δεν χρειάζεται πτυχία και παράσημα. Μιλώ για την απλή Φιλοσοφία που παράγει εκρηκτικά μίγματα στο ανθρώπινο γένος και ή την σκοτώνεις πριν γεννηθεί με δοτά πιστεύω και φόβους, ή κάνει την Εξουσία να χαίρεται επειδή την καταστρέφει μετασχηματίζοντας την σε κάτι που δεν φανταζόταν.

Σήμερα το παράλογο σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι πως η Άρχουσα τάξη πολεμά με λύσσα την ανατροπή της καθεστηκυίας σκέψης, μέσα από τα ιδεολογήματα της οικονομίας που κατέχει αντί για τανκ, φοβούμενη μην αλλάξει η πορεία της προς την βέβαιη καταστροφή.
Δεν μιλώ για την παροιμιώδη πλανημένη αλλαγή που σκέφτονται κάποιοι θέλοντας να γίνουν Χαλίφηδες στη θέση του Χαλίφη... Μια και η Κεφαλαιοποίηση της εκμετάλλευσης φύσης και ανθρώπου είναι ίδια τόσο στην Σοσιαλιστική εκδοχή, όσο και στην ασύδοτη Φιλελεύθερη αγορά.
Για άλλα πράγματα μιλά στο άρθρο τούτο ο Ασήμαντος σχολιαστής...αθέατα και φοβικά για τα υπάρχοντα μυαλά που αναπαράγουν μόνο γνωστές εικόνες χωρίς φαντασία.

Όσα ατομικά καταφύγια και αν φτιάξουν οι μετρημένες στα χέρια οικογένειες που έχουν και κατέχουν, δεν πρόκειται να επιβιώσουν. Και τούτο θα το αντιλαμβάνονταν, αν μπορούσαν να καταλάβουν το "Λόγο" των Τραγωδιών των Ελλήνων, που τόσο οι Ντόπιοι χασάπηδες του Κράτους όσο και οι Ξένοι που δεν τον ακούμπησαν γνωστικά, νομίζουν ότι είναι φολκλόρ για διασκέδαση.

Το λάθος είναι ότι πιστεύουν οι άνθρωποι, πως η σκέψη τους είναι ο ίδιος ο εαυτός τους… Είναι γελοίο τούτο, αλλά όμως πραγματικό μια και έχει ιστορικά γεννήσει βία, πολέμους και αθλιότητα στο διάβα των αιώνων και συνεχίζει να καταστρέφει η σκέψη τούτη με τον ίδιο ρυθμό τα πάντα γύρω της και σήμερα.

Ας ευχηθώ Καληνύχτα,
δηλώνοντας Ασήμαντος ως Κώστας Ζωγραφόπουλος στον κόσμο της φερωνυμίας ...μια και η ευχή για "Καλημέρα", προϋποθέτει αποδέκτες με σκέψη που μπορούν να σκοτώσουν τις βεβαιότητες μέσα στο μυαλό τους,  η οποία τους φωνάζει ότι είναι σίγουρη πως «Γνωρίζει!»


Πληροφορίες : 

Επιστολή Νάνου Βαλαωρίτη: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=515206
Επιστολή Αντώνη Σαμαρά :    http://www.primeminister.gov.gr/2013/05/30/12180



Η "λογική" που διαβαίνουμε πάνω στις φάσκες

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

.

Υπάρχουν έννοιες που τις χρησιμοποιούμε στη ζωή μας με την αίσθηση ότι γνωρίζουμε πραγματικά τι σημαίνουν. Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για αυτές τεκμηριώνοντας το γνωστικό μας πεδίο (δηλαδή την υποκειμενική μας ανάγκη), αλλά μια άλλη θεώρηση λέει πως η ζωή μας είναι γεμάτη από σοφιστείες ομοιάζουσες με την έδρα μας … δηλαδή επί το λαϊκότερον είναι του κώλου.

Πληροφορίες έργου
Βέβαια αυτό ως αποδοχή δεν μας τιμά και θα κάναμε τα αδύνατα δυνατά να πείσουμε για το σπουδαίο της αντίληψης μας και για την σοφία που έχουμε απέναντι σε ότι μας απορρίπτει αυτή τη συγκρότηση.

Μια τέτοια λέξη που έχει φορτισμένη συναισθηματική προσέγγιση είναι και ο γνωστός μας «Φασισμός». Ιστορικά για αυτόν έχουν μιλήσει περισσότερο οι αντίθετες τοποθετήσεις παρά οι ίδιοι οι Φασίστες.
Ακόμη οι τόνοι αίματος αδικοχαμένων ανθρώπων από τις αρχές του περασμένου αιώνα έχουν φορτίσει με ένα αρνητικό περιεχόμενο τον ίδιο το φασισμό που στο όνομα του ξεκίνησαν οι βιαιότητες.
Αφορμή αυτών των σκέψεων, είναι ένα θεατρικό έργο που ανέβηκε πρόσφατα στο θέατρο Επί Κολωνώ και πραγματεύεται αυτή την έννοια μέσα από την πέννα του αμερικανού συγγραφέα Στίβεν Κινγκ υπό τον τίτλο «Ο καλός μαθητής»
Γνώριζα την προετοιμασία του έργου καιρό πριν από τον υπέροχο μουσικό και εμπνευσμένο καλλιτέχνη Χρήστο Τριανταφύλλου που υπογράφει τις μουσικές συνθέσεις των θεμάτων της παράστασης.
Με εξέπληξε η σύνθεση που άκουσα πρόσφατα από το διαδίκτυο και γοητεύτηκα από την πολυεπίπεδη ανάλυση του φασισμού που "διάβασα" μέσα από τον ήχο της δημιουργίας του. (απόσπασμα)
Προσωπικά αποφεύγω να ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που προσφέρουν αβίαστα αναθέματα σε φιλοσοφίες, πολιτικές αντιλήψεις και κοινωνικά φαινόμενα όπως αυτό του φασισμού, έστω και αν έχω αναφορές συναισθηματικές σε πόνο που έχει προσφέρει.
Όποιος με ευκολία αναθεματίζει, κάπου μέσα στο μυαλό του εξυπηρετεί κομμάτια του μοντέλου που απορρίπτει.

Σύντομα θα απολαύσω καιρού επιτρέποντος την παράσταση και θα έχουμε περισσότερα να πούμε επ’ αυτής. Όμως όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, καλό είναι να προετοιμαζόμαστε νοητικά σαν θέλουμε να παρακολουθήσουμε κάτι που όντως μας ενδιαφέρει. Μια από τις προετοιμασίες ήταν να φέρω πάλι μέσα από μια νέα εξερεύνηση την ουσιαστική προσέγγιση στο φαινόμενο του φασισμού ως κοινωνικό- πολιτική πρακτική και σαφώς ως φιλοσοφία σκέψης.
Οι αναλύσεις που διάβασα μέσα στο χρόνο που διέθεσα ήταν ενδιαφέρουσες και αναφέρονταν κυρίως στο ιστορικό του φαινόμενο καθώς και στο πολιτικό ρεύμα με κύριο εκφραστή του τον Μουσολίνι.
Με τα χρόνια έχω αποκτήσει μια «διαστροφή» στην κατανόηση των αυτονόητων και δεν αρκούμαι στην εξήγηση ενός φαινομένου μέσα από πολιτικές και ιστορικές αναλύσεις που τεκμηριώνουν την εμφάνιση και την δράση του.
Με ενδιαφέρει περισσότερο το «γιατί» εμφανίζεται και κατά πόσον η ύπαρξη του εδράζει μέσα σε ανάγκες της σκέψης μας.
Ότι έχει εμφανιστεί ως φιλοσοφία ή έχει γίνει αποδεκτό ως πολιτική πρακτική ανά τους αιώνες, σίγουρα εξυπηρετεί ανάγκες σκέψης των ανθρώπων που το αποδέχονται ή το αντιστρατεύονται.
Αν απαντήσουμε στο ζήτημα της πολιτικής ιστορικής έκφρασης του φασισμού με ένα αφοριστικό πνεύμα και με την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει πλέον ως επιθυμητό από λαούς μοντέλο στον κόσμο… μια και κανένας  ιδεολογικός – πολιτικός χώρος (δεν τολμά) να αυτοπροσδιορίζεται πλέον ως φασιστικός, τότε έχουμε κάνει το μεγαλύτερο ολίσθημα.
Ο φασισμός είναι μια ανθρώπινη έκφραση ανάγκης που αξίζει να ερευνήσουμε ο καθένας προσωπικά την μετάλλαξη του σε όλους τους τομείς της ζωής μας ακόμη και της εντελώς προσωπικής.
Αυτή η ανάρτηση δεν επιδιώκει να μετατραπεί σε μελέτη και να καταγράψει τεκμηριωμένες παραπομπές από την βιβλιογραφία, αλλά στοχεύει μόνο να βάλει το ερώτημα "Τι είναι φασισμός" για προσωπική αναζήτηση του κάθε ενός ξεχωριστά.

Μου φαίνεται πολύ λίγη η ερμηνεία του φασισμού ως «Αυταρχική πολιτική θεωρία». Αυτό αφήνει έξω από την ερμηνεία το μυαλό μας και τις ανάγκες του, που εξυπηρετούν την εμφάνιση αυτής της θεωρίας.
Θα μπορούσε να είναι η σύνδεση του με το αστικό μοντέλο συνυφασμένη και ως πολιτική θεωρία να βρίσκεται μόνο μέσα σε αυτό;
Σήμερα λειτουργούμε επί μέρους αντιλήψεις που ασπάζεται ο φασισμός ως ιδεολογία στην καθημερινότητα μας (όντας) δηλώνοντας δημοκρατικοί;
Το «πιστεύω» ως έννοια πόσο κοντά βρίσκεται με την φιλοσοφία του φασισμού σε αντίθεση με το «θεωρώ» που το έχουμε απαγορευμένο από την λογική των ομάδων ταύτισης σε διάφορα ζητήματα;

Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα είναι ερωτήματα που δεν έχει καμία αξία η απάντηση τους, όσο η ικανότητα να τα συνθέσουμε (ατομικά) και να τα αφήσουμε να βρίσκονται απέναντι μας για να μας γενούν απορίες σε ότι το μυαλό μας θέλει να το κατατάσσει εύκολα και αβίαστα με ένα ορισμό.

Το «καλό» και το «κακό» είναι έννοιες που τις χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι για να εκφράσουμε την ικανοποίηση ή όχι της προσωπικής μας ανάγκης.
Η ψυχρή (φιλοσοφική) ανάλυση ενός φαινομένου δεν μπορεί να έχει μέσα της τέτοιους ποιοτικούς χαρακτηρισμούς, έστω και αν γνωρίζουμε καλά το άδικο αίμα που έχει χυθεί στο παρελθόν. Το ότι ακόμη και σήμερα συνεχίζεται να χύνεται στον πλανήτη άδικα το αίμα ανθρώπων απέναντι σε συμφέροντα θα πρέπει να μας υποψιάσει ότι κάτι δεν κάνουμε σωστά με τον ποιοτικό αυτό (ιδιοτελή) διαχωρισμό και με τα σχηματικά αναθέματα χωρίς την κατανόηση της σκέψης μας.
Όλα αυτά λοιπόν τα ερωτήματα (ενδεχομένως) να είναι μικρές σπίθες που θα πετάγονται από τα λόγια του θεατρικού έργου και θα τις αναζητήσω παρακολουθώντας το.

Θα τολμούσαμε να παραδεχτούμε σε απλά ζητήματα της ζωής μας ότι έχουμε απομακρυνθεί από την συν-αίσθηση και λειτουργούμε φασιστικές λογικές, όντας Δημοκράτες, Χριστιανοί, Βουδιστές, Μωαμεθανοί, Επιστήμονες, Πολιτικοί και ότι άλλη ιδιότητα βάλει ο νους μας;
Να ένα καλό ερώτημα που έχει δύσκολο το σκέλος της απάντησης και σίγουρα δεν εμπίπτει μέσα σε ένα αφορισμό του φασισμού από εμάς τους «καλούς».
Αυτή η ευκολία στα λόγια, για να επανέλθω στην αρχή του άρθρου είναι σοφιστείες που ομοιάζουν περισσότερο με την έδρα μας … για να μην τις ονοματίσω ξανά όπως ακριβώς λέγονται επί το λαϊκότερον…

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ

.

Λένε … μια εικόνα χίλιες λέξεις…
Αφήστε λοιπόν την φαντασία σας να συμπληρώσει αυτή την εικόνα της φωτογραφίας.
Οι φλέβες από τα δουλεμένα χέρια πάντα έχουν περίσσευμα δύναμης να κρατήσουν την πορεία «σκέψης» ενός παιδικού χεριού.
Επέλεξα μια εικόνα που δεν προσδιορίζει αλλά σημαίνει… όπως στην ιστορία του Ομήρου όταν σε μια μοναδική στιγμή που εμφανίστηκε η Ωραία Ελένη στα τείχη της Τροίας και καταγράφεται η παρουσία της .
Σε αυτούς λοιπόν τους στίχους δεν προσδιορίζεται η ομορφιά της (σαν την επαινεί ο Πρίαμος), αποφεύγοντας ο Ποιητής να δώσει χαρακτηριστικά της, κάνοντας την έτσι, σε μια στιγμή απαγγελίας ενός στίχου, το αιώνιο σύμβολο της Ομορφιάς.

Ποτέ η «εικόνα» και η «λογική προσέγγιση» δεν θα γίνουν σύμβολο για κάθε ανθρώπινη Αξία.  
Πάντα αποφασίζουμε για τις «αξίες» μέσα από ότι ισχύει σαν εξυπηρέτηση των αναγκών της σκέψης μας.
Έτσι και σε αυτή την εικόνα (τηρουμένων των αναλογιών) δεν περιλαμβάνονται οι μικρές ανθρώπινες ιστορίες που κουβαλάμε όλοι στην ψυχή μας.
Αυτό την κάνει μοναδική για τον καθένα μας με τρόπο που να «χωρά» την προσωπική μας ερμηνεία για ότι νομίζουμε ότι είναι ζωή…
Κάποιος Πατέρας θα σκεφτεί την παλιά επαφή που είχε οδηγώντας τα βήματα της σκέψης του παιδιού του και ένας άλλος ενήλικας (πλέον) θα ζητήσει την ασφάλεια της μνήμης σε ένα άγγιγμα πατρικό, που του έμαθε πώς να λογιάζει ότι βλέπει.

Είναι σχέσεις ιερές που η εποχή της πνευματικής ένδειας του ατομικού ωφελιμισμού τις αφήνει σαν «όνειρο» στην άκρη… κυριαρχώντας η «ανάγκη» της ατομικής ευμάρειας …
Είμαστε στην εποχή της ύβρης μέσα από την αντίληψη του κλώνου που έχουμε επάνω σε ότι δεν μας ανήκει ως εξέλιξη της ζωής…

Οι «γιορτές» είναι αφορμή υπέρβασης της λογικής από το συναίσθημα. Όχι το συναίσθημα όμως που είναι σιαμαία προσκολλημένο με την κτήση… αλλά από την ικανότητα να μπορούμε να δώσουμε ότι δεν μας ανήκει…
Αν θα δίναμε ταυτότητα μέσα από μια φράση για τον «πολιτισμό» μας, ώστε να ταξιδέψει στους γαλαξίες και να την βρουν κάποιοι άλλοι πολιτισμοί , θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μια πρόταση.
«Έζησα σε μια εποχή που επιθυμούσα και διεκδικούσα ότι δεν μου ανήκε»

Θα μπορούσαμε να σταθούμε ελεύθεροι απέναντι στον περιορισμό αυτής της σκέψης και να δώσουμε όχι σε όποιον μας κολακεύει .. αλλά σε όποιον μας δείχνει την σάπια πλευρά της σκέψης μας;
Αυτός είναι ο πόλεμος που οφείλουμε να κάνουμε στο εσωτερικό μας πεδίο μάχης απέναντι στην κολακεία του Εγώ μας και στην πλέον πρόστυχη λειτουργία του, που είναι η Ελεημοσύνη.

Μπορούμε να γκρεμίσουμε τα ιδεολογήματα των αφηρημένων εννοιών που τα υπηρετούμε καμαρώνοντας το σχήμα μας;

Είμαστε ικανοί να έχουμε επίγνωση της ωφελιμιστικής συμπεριφοράς μας χωρίς να απαλύνουμε την κακότροπη συμπεριφορά μας με ιδέες και θεωρίες που κυριολεκτικά «γλείφουν» την αλαζονεία μας;
Βέβαια η «ασφάλεια» που νοιώθουμε μέσα από την παράγκα που την ονομάζουμε Τείχη του Γνωστικού μας Επιπέδου… είναι η συνήθης επιλογή μας.
Με ένα «ταρατατζούμ» επιλέγουμε να δώσουμε καμαρωτοί το στίγμα της σκέψης μας και συνεχίζουμε να μοιράζουμε κομπλιμέντα αξίας με όμοιους ιδιοκτήτες παραγκών και έτσι ανεβάζουμε τις (φούσκες) μετοχές των ερειπίων μας μέσα από το λιβάνισμα της κενότητας μας.
Αυτός είναι ο λόγος που αποφεύγουμε (οι άνθρωποι) να βγούμε «ξεβράκωτοι» στην ετερόκλητη αγορά … και προτιμούμε τις συναθροίσεις σε όμοιες ελλειμματικές ομάδες σκέψης…

Το κυρίαρχο ερώτημα δεν είναι αν θα τολμήσουμε να βγούμε στην «Αγορά» … αλλά εν πρώτοις να παραδεχτούμε την αρρώστια μας…
Λένε για την κάθε εικόνα ότι υπάρχουν μέσα της κρυμμένες χίλιες λέξεις…
Ας το συνδέσουμε και με κάτι άλλο όμως που λέει ότι: «Η γιατρειά μας αρχίζει από την ώρα που θα παραδεχτούμε πως είμαστε Άρρωστοι!»

Πάντα μέσα στο γιορτινό πνεύμα… Εύχομαι τα καλύτερα...