.
Το στρόγγυλο πλαστικό σκεύος δεν έκλεισε καλά. Μια αδεξιότητα έφερε το φαγητό στο πάτωμα αντί μέσα στο ψυγείο. Μαζεύτηκε όλο και δόθηκε στις λαίμαργες γάτες που περιμένουν πάντα να ελεηθούν. Τίποτα δεν πήγε χαμένο, όλα έγιναν με μια διαφορετική εκδοχή.
Η άγνοια των εκδοχών πριν την τέλεση των γεγονότων, είναι πάντα μια καλή αφορμή για φόβους.
Το μέλλον και ο φόβος ποτέ δεν αγγίζονται, μα πάνε μαζί σε μια παράλληλη ασύμπτωτη συγχρονικότητα, τόσο ανθρώπινη και τόσο ανόητη, όσο η ίδια η άγνοια της ζωής που βιώνουμε.
Η ευτυχία λένε κάποιοι πως βρίσκεται στο βίωμα του παρόντος. Αν το λένε και το φαντάζονται γιατί να μην είναι σωστό. Η γνώση όμως περιλαμβάνει την επίγνωση του παρελθόντος που στα ανθρώπινα μέτρα αισθητηριακής αδυναμίας, Προμηθεύει με αυθαίρετες εκδοχές το μέλλον. Το βασανιστικό είναι πως δεν μπορεί να ενοποιήσουν οι αισθήσεις μας την άχρονη φύση και έτσι φυλακιζόμαστε στο παρόν.
Αυτή η αδυναμία γεννά αναγνωρίσιμους σύμμαχους Θεούς και αποτρόπαιους εχθρικούς φόβους. Ένας ολόκληρος λογικός «Θίασος» στην υπηρεσία της νοητικής και αισθητηριακής μειονεξίας του ανθρώπινου είδους.
Οι γάτες πάντα θα περιμένουν την διαφορετική εκδοχή γιατί δεν ενδιαφέρονται να Προμηθεύσουν τη ζωή που συμβαίνει. Δεν θα νιώσουν ποτέ ευθύνη για την συνέχιση του είδους τους, ούτε θα φανταστούν τον ρόγχο του θανάτου του παιδιού τους όντας αυτές χαμένες. Οι εκδοχές της ζωής δεν κρίνονται γιατί η κρίση χρειάζεται εποπτεία και τούτη είναι αδύνατον να υπάρξει από τον άνθρωπο προς τη Φύση. Ποτέ το περιεχόμενο δεν μπορεί να γνωρίσει εποπτικά αυτό που το περιέχει. Ο Νους φτιάχνει παρηγορητικές εκδοχές που τις ονομάζει Αλήθειες ενώ στην ουσία είναι βολικά περιοριστικά ζωτικά ψεύδη. Ο λόγος είναι εντελώς πρακτικός γιατί χωρίς μοντέλο επανάληψης μέσα στα επιτρεπτά όρια των δυνατοτήτων του, κάθε είδος εκπίπτει από την εξελικτική του διαδικασία.
Το συναίσθημα ίσως είναι μια παρέκβαση της ίδιας της ζωής που κάθε φορά στα όρια της ατομικής επίγνωσης, διαισθάνεται κάθε άνθρωπος λιγότερο ή περισσότερο την ασύμπτωτη πορεία στο παρόν του. Δηλαδή σωματοποιεί την ένταση από τις έννοιες του αβίωτου μέλλοντος και του νοητικού φόβου του από το παρελθόν για τον θάνατο.
Άλλωστε γέννα χωρίς κλάμα δεν γίνεται στην λαϊκή θυμοσοφία…
Ο Έρωτας είναι τέκνο της Πενίας και του Πόρου. Δεν είναι παιδί της μεγάλης Πενίας και του μικρού Πόρου, ούτε το αντίθετο. Είναι γέννημα ισοδύναμων εννοιών. Δυο ισοδύναμες όμως και αντίρροπες δυνάμεις φέρνουν μέσα στο γέννημα της σχέσης τους δύναμη. Θα τη λέγαμε και ένταση που εγκυμονεί τη βία. Οι αντιμαχόμενες δυνάμεις που ισορροπούν έχουν ως έκφραση κατάστασης το μηδέν που νοηματικά δεν υφίσταται ως έλλειψη, αλλά ως νοητική συμπερίληψη των πάντων μέσα του.
Ίσως το παρόν μας να είναι ένα δυνητικό μηδέν που περιλαμβάνει μέσα από το μοντέλο των περιορισμένων αισθήσεων μας το παρελθόν και το μέλλον σε μια συμπίεση φόρτισης.
Η βούληση μπορεί να είναι η νοητική παράμετρος που διαλύει τις σταθερές ισορροπίες μετασχηματίζοντας τις καταστάσεις σε εκδοχές έξω από την δική μας δυνατότητα ελέγχου.
Το φαγητό τελικά χύθηκε και οι γάτες ελεήθηκαν.
Ποιος παίρνει την ευθύνη να επιμερίσει τις έννοιες του καλού και του κακού σε αυτή την συνύπαρξη της Φύσης;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εξελικτική πορεία της άγνοιας του είδους μας που γεννά αντιθέσεις, φάσκες ομοίων συμφερόντων και εγωπαθείς εκρήξεις που ξορκίζουν την αποδοχή του θανάτου;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στον Έρωτα που διαλύει την ανάλυση της Φύσης και την καθιστά ένα δυναμικό και ανεξέλεγκτο μηδέν;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην μικρή η μεγάλη βούληση προκαλώντας με την Ύβρη του ανισορροπία στις δυναμικές για να εισπράξει μέσα από την άγνοια του τη Νέμεση;
Ποιος έχει το θράσος να ορίσει την ανθρώπινη βούληση καλή ή κακή όντας ο ίδιος περιεχόμενο μιας τεράστιας ύπαρξης που τον περιέχει;
Τελικά … υπάρχει παρόν;
Να ένα ερώτημα που η ευκολία των ζωτικών ψευδών το θεωρεί λυμένο…
Το δυσκολότερο είναι για τον καθένα μας το πώς διαχειριζόμαστε τέτοια ερωτήματα. Μήπως διαλύουν την συνεκτικότητα των αναγκαίων ζωτικών ψευδών που φτιάχνουν Θεσμούς, εξουσίες και ομοιογενείς κοινωνίες που μέσα από αυτά επιβιώνουν στα όρια των αισθήσεων και της νόησης τους;
Η σκέψη ή ακόμα η Τέχνη, έχει λόγο να πατροκτονεί τα όρια και τις ερμηνείες όντας και αυτή αδύναμη να εξηγήσει;
Πόσο μακριά και ασύμπτωτα πορεύεται το «Πιστεύω» από το «Ίσως» της σκέψης που υφίσταται μέσα στο φανταστικό παρόν και στο άγνωστο μέλλον;
Ουκ έστι τέλος ερωτημάτων… και τούτο είναι καλόν;
Μπορούμε να γυρίσουμε στην παιδική αθωότητα που η αχρονία της σκέψης κάνει το παρόν να φαίνεται πραγματικό;
Υ.Γ
1. Η εικόνα φτιάχτηκε την ίδια μέρα με τη γραφή του κειμένου από την μικρή μου κόρη και τιτλοφορείται από την ίδια ως «κόκαλο σκύλου», έστω και αν οι γάτες ευνοήθηκαν από την πτώση του φαγητού.
2. Το κείμενο δεν εμπίπτει στις προθέσεις μου να είναι κατανοητό, μια και δεν περιέχει καμία «αλήθεια» στα γραφόμενα του, αλλά αποτελεί αντιεπιστημονική άσκηση ξεφουσκώματος της σκέψης. Αυτή η επισήμανση γίνεται για να μη παίρνουμε στα σοβαρά όσα γράφονται ηλεκτρονικά σε τούτο το χώρο. Σε διαφορετικούς ηλεκτρονικούς τόπους ίσως γράφονται σοβαρές θέσεις με τελείες. Αλλά τελικά είμαι σίγουρος ότι ο καθείς ξέρει μέσα από την κρίση του την Αλήθεια της ζωής του και έτσι ευτυχώς δεν ξέρω αν πρέπει να ανησυχώ ή όχι....
Το στρόγγυλο πλαστικό σκεύος δεν έκλεισε καλά. Μια αδεξιότητα έφερε το φαγητό στο πάτωμα αντί μέσα στο ψυγείο. Μαζεύτηκε όλο και δόθηκε στις λαίμαργες γάτες που περιμένουν πάντα να ελεηθούν. Τίποτα δεν πήγε χαμένο, όλα έγιναν με μια διαφορετική εκδοχή.
Η άγνοια των εκδοχών πριν την τέλεση των γεγονότων, είναι πάντα μια καλή αφορμή για φόβους.
Το μέλλον και ο φόβος ποτέ δεν αγγίζονται, μα πάνε μαζί σε μια παράλληλη ασύμπτωτη συγχρονικότητα, τόσο ανθρώπινη και τόσο ανόητη, όσο η ίδια η άγνοια της ζωής που βιώνουμε.
Η ευτυχία λένε κάποιοι πως βρίσκεται στο βίωμα του παρόντος. Αν το λένε και το φαντάζονται γιατί να μην είναι σωστό. Η γνώση όμως περιλαμβάνει την επίγνωση του παρελθόντος που στα ανθρώπινα μέτρα αισθητηριακής αδυναμίας, Προμηθεύει με αυθαίρετες εκδοχές το μέλλον. Το βασανιστικό είναι πως δεν μπορεί να ενοποιήσουν οι αισθήσεις μας την άχρονη φύση και έτσι φυλακιζόμαστε στο παρόν.
Αυτή η αδυναμία γεννά αναγνωρίσιμους σύμμαχους Θεούς και αποτρόπαιους εχθρικούς φόβους. Ένας ολόκληρος λογικός «Θίασος» στην υπηρεσία της νοητικής και αισθητηριακής μειονεξίας του ανθρώπινου είδους.
Οι γάτες πάντα θα περιμένουν την διαφορετική εκδοχή γιατί δεν ενδιαφέρονται να Προμηθεύσουν τη ζωή που συμβαίνει. Δεν θα νιώσουν ποτέ ευθύνη για την συνέχιση του είδους τους, ούτε θα φανταστούν τον ρόγχο του θανάτου του παιδιού τους όντας αυτές χαμένες. Οι εκδοχές της ζωής δεν κρίνονται γιατί η κρίση χρειάζεται εποπτεία και τούτη είναι αδύνατον να υπάρξει από τον άνθρωπο προς τη Φύση. Ποτέ το περιεχόμενο δεν μπορεί να γνωρίσει εποπτικά αυτό που το περιέχει. Ο Νους φτιάχνει παρηγορητικές εκδοχές που τις ονομάζει Αλήθειες ενώ στην ουσία είναι βολικά περιοριστικά ζωτικά ψεύδη. Ο λόγος είναι εντελώς πρακτικός γιατί χωρίς μοντέλο επανάληψης μέσα στα επιτρεπτά όρια των δυνατοτήτων του, κάθε είδος εκπίπτει από την εξελικτική του διαδικασία.
Το συναίσθημα ίσως είναι μια παρέκβαση της ίδιας της ζωής που κάθε φορά στα όρια της ατομικής επίγνωσης, διαισθάνεται κάθε άνθρωπος λιγότερο ή περισσότερο την ασύμπτωτη πορεία στο παρόν του. Δηλαδή σωματοποιεί την ένταση από τις έννοιες του αβίωτου μέλλοντος και του νοητικού φόβου του από το παρελθόν για τον θάνατο.
Άλλωστε γέννα χωρίς κλάμα δεν γίνεται στην λαϊκή θυμοσοφία…
Ο Έρωτας είναι τέκνο της Πενίας και του Πόρου. Δεν είναι παιδί της μεγάλης Πενίας και του μικρού Πόρου, ούτε το αντίθετο. Είναι γέννημα ισοδύναμων εννοιών. Δυο ισοδύναμες όμως και αντίρροπες δυνάμεις φέρνουν μέσα στο γέννημα της σχέσης τους δύναμη. Θα τη λέγαμε και ένταση που εγκυμονεί τη βία. Οι αντιμαχόμενες δυνάμεις που ισορροπούν έχουν ως έκφραση κατάστασης το μηδέν που νοηματικά δεν υφίσταται ως έλλειψη, αλλά ως νοητική συμπερίληψη των πάντων μέσα του.
Ίσως το παρόν μας να είναι ένα δυνητικό μηδέν που περιλαμβάνει μέσα από το μοντέλο των περιορισμένων αισθήσεων μας το παρελθόν και το μέλλον σε μια συμπίεση φόρτισης.
Η βούληση μπορεί να είναι η νοητική παράμετρος που διαλύει τις σταθερές ισορροπίες μετασχηματίζοντας τις καταστάσεις σε εκδοχές έξω από την δική μας δυνατότητα ελέγχου.
Το φαγητό τελικά χύθηκε και οι γάτες ελεήθηκαν.
Ποιος παίρνει την ευθύνη να επιμερίσει τις έννοιες του καλού και του κακού σε αυτή την συνύπαρξη της Φύσης;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην εξελικτική πορεία της άγνοιας του είδους μας που γεννά αντιθέσεις, φάσκες ομοίων συμφερόντων και εγωπαθείς εκρήξεις που ξορκίζουν την αποδοχή του θανάτου;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στον Έρωτα που διαλύει την ανάλυση της Φύσης και την καθιστά ένα δυναμικό και ανεξέλεγκτο μηδέν;
Ποιος μπορεί να αντισταθεί στην μικρή η μεγάλη βούληση προκαλώντας με την Ύβρη του ανισορροπία στις δυναμικές για να εισπράξει μέσα από την άγνοια του τη Νέμεση;
Ποιος έχει το θράσος να ορίσει την ανθρώπινη βούληση καλή ή κακή όντας ο ίδιος περιεχόμενο μιας τεράστιας ύπαρξης που τον περιέχει;
Τελικά … υπάρχει παρόν;
Να ένα ερώτημα που η ευκολία των ζωτικών ψευδών το θεωρεί λυμένο…
Το δυσκολότερο είναι για τον καθένα μας το πώς διαχειριζόμαστε τέτοια ερωτήματα. Μήπως διαλύουν την συνεκτικότητα των αναγκαίων ζωτικών ψευδών που φτιάχνουν Θεσμούς, εξουσίες και ομοιογενείς κοινωνίες που μέσα από αυτά επιβιώνουν στα όρια των αισθήσεων και της νόησης τους;
Η σκέψη ή ακόμα η Τέχνη, έχει λόγο να πατροκτονεί τα όρια και τις ερμηνείες όντας και αυτή αδύναμη να εξηγήσει;
Πόσο μακριά και ασύμπτωτα πορεύεται το «Πιστεύω» από το «Ίσως» της σκέψης που υφίσταται μέσα στο φανταστικό παρόν και στο άγνωστο μέλλον;
Ουκ έστι τέλος ερωτημάτων… και τούτο είναι καλόν;
Μπορούμε να γυρίσουμε στην παιδική αθωότητα που η αχρονία της σκέψης κάνει το παρόν να φαίνεται πραγματικό;
Υ.Γ
1. Η εικόνα φτιάχτηκε την ίδια μέρα με τη γραφή του κειμένου από την μικρή μου κόρη και τιτλοφορείται από την ίδια ως «κόκαλο σκύλου», έστω και αν οι γάτες ευνοήθηκαν από την πτώση του φαγητού.
2. Το κείμενο δεν εμπίπτει στις προθέσεις μου να είναι κατανοητό, μια και δεν περιέχει καμία «αλήθεια» στα γραφόμενα του, αλλά αποτελεί αντιεπιστημονική άσκηση ξεφουσκώματος της σκέψης. Αυτή η επισήμανση γίνεται για να μη παίρνουμε στα σοβαρά όσα γράφονται ηλεκτρονικά σε τούτο το χώρο. Σε διαφορετικούς ηλεκτρονικούς τόπους ίσως γράφονται σοβαρές θέσεις με τελείες. Αλλά τελικά είμαι σίγουρος ότι ο καθείς ξέρει μέσα από την κρίση του την Αλήθεια της ζωής του και έτσι ευτυχώς δεν ξέρω αν πρέπει να ανησυχώ ή όχι....
