Εκείνος και Εκείνος

 Αντιγραμμένο άρθρο από τον χώρο
http://kostaszografopoulos.blogspot.gr/2015/03/blog-post_30.html

Την χρονιά που αγόραζα τον δίσκο του Διονύση Σαββόπουλου «Βρώμικο ψωμί» τρέχοντας στη συνέχεια με αγωνία να τον βάλω να γυρίζει στην πλάκα του φορητού πικάπ με τις τριάντα τρεις στροφές, στην Ελλάδα, ο Κώστας Μουρσελάς έγραφε για την τηλεόραση τα κείμενα μιας θρυλικής σειράς με τίτλο «Εκείνος και Εκείνος». Ήταν ο πέμπτος χρόνος διακυβέρνησης των συνταγματαρχών της Χούντας. Θα τολμούσα να πω για την αισθητική αντίληψη της εποχής, ότι η βία τότε είχε και μια αθώα πλευρά, λόγω της αμορφωσιάς των κυβερνώντων.

Ένεκα λοιπόν αυτής της πνευματικής υστέρησης, κάποια κείμενα όπως αυτό του Κώστα Μουρσελά, διέφευγαν της προσοχής των λογοκριτών και έτσι έφταναν σε αυτούς που μπορούσαν να αποκωδικοποιήσουν την αγωνία για ελευθερία από τον «γύψο» της εποχής. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν, εισχώρησε στο κυβερνητικό τότε Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, την τότε ΕΙΡΤ, ένα απίθανο δίδυμο ηθοποιών που ανέλαβε να ερμηνεύσει σε ασπρόμαυρη οθόνη το λόγο του συγγραφέα. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, άφησαν το ταλέντο τους να δημιουργήσει κάτι ανεπανάληπτο, που όσοι το αποκωδικοποιούσαν δεν πίστευαν στα μάτια και τα αυτιά τους…

Δυστυχώς όμως αυτές οι δημιουργίες των τηλεοπτικών επεισοδίων, δεν σώθηκαν από την λαίλαπα της ανθρώπινης βλακείας, μιας και κατά την δεκαετία του ’80 σβήστηκαν από τις μαγνητοταινίες που φυλάγονταν ως αρχείο των εκπομπών. Ο υπηρεσιακός λόγος του κανιβαλισμού, ήταν ότι χρειάζονταν ταινίες για να γράψουν ποδοσφαιρικούς αγώνες οι τότε υπάλληλοι της τηλεόρασης. Λυπάμαι, αλλά ποτέ δεν μάθαμε ένα όνομα υπευθύνου, ώστε να ξέρουμε που οφείλουμε να στέλνουμε το ανάθεμα της τύχης ενός λαού που έχει γεμίσει ηλιθίους και συνεχίζει μέχρι σήμερα να καμαρώνει.

Αφορμή των παραπάνω σκέψεων, αποτέλεσε η θεατρική παράσταση που παρακολούθησα στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, στην πλατεία Αμερικής. Το ζωντάνεμα των δύο ηρώων, του Λουκά και του Σόλωνα, ανέλαβε να πραγματοποιήσει με επιτυχία ο σκηνοθέτης Νίκος Σακαλίδης.

Τους απαιτητικούς ρόλους των δύο πρωταγωνιστών, ενσαρκώνουν οι εξαίρετοι ηθοποιοί Βασίλης Βλάχος και Γιάννης Κρανάς. Δύο μικρότερους αλλά απαιτητικούς σε υποκριτική τέχνη ρόλους που ξεκουράζουν την σκέψη μας από τον βαθύ λόγο του συγγραφέα, τους υποδύθηκαν με επιτυχία κατά την παράσταση που παρακολούθησα, η Κατερίνα Σουβλή και η Δέσποινα Πόγκα. Το σκηνικό απέριττο ταιριαστό με το λόγο του έργου, μαζί με τα κοστούμια, υπογράφει η Αφροδίτη Κουτσουδάκη.

Εκείνος και Εκείνος… Ερωτήματα ζωής που σε ένα υψηλής αισθητικής πικρό χιούμορ, φέρνουν τον καθρέφτη της ψευδό-εικόνας μας σε πρώτο πλάνο.

Αυτές οι θεατρικές προτάσεις με χαροποιούν, γιατί συντηρούν το «καλό» θέατρο. Άλλωστε έχουμε ανάγκη την ψυχαγωγία αυτών των παραστάσεων, απέναντι στην κατά κόρον προσφερόμενη διασκέδαση χαμηλής ποιότητας.

Υ.Γ Στοιχεία παράστασης : http://www.athinorama.gr/theatre/performance.aspx?id=10042376

Αιωνία η μνήμη της Νινευή

Η ζωή κύκλους κάνει....
Καταστρέφουν οι Τζιχαντιστές την ίδια την ιστορία του τόπου που ζουν, όπως κατέστρεψαν στην Ελευσίνα οι μπιστολαδόροι του Τιταν τον ιερό χώρο. Σ' αυτά τα πανάρχαια χώματα της Νινευή (Νινευί), συμβαίνει τώρα μια βεβήλωση ταιριαστή με αυτή των καλογέρων που γκρέμισαν τον Παρθενώνα για να χτίσουν εκκλησιά, ή ακόμα με αυτή του Αλάριχου που πέρασε σαν οδοστρωτήρας από την Ελλάδα, την εποχή του Χριστιανού Θεοδοσίου του Β'...
Τι είναι αυτό που γεννά έπαρση σε άτομα και λαούς για να σβήνουν την Ιστορία τους;
Αν είναι ο φανατισμός και η σιγουριά ότι αυτό που θεωρούν ως αλήθεια, είναι το μοναδικό... μήπως σε μικρές δόσεις αυτή την ασθένεια την επωάζουμε στην καθημερινότητά μας;
Πόσο τζιχαντιστές είμαστε όλοι εμείς που χτυπούμε το χέρι στο τραπέζι... και λέμε τις ωφελιμιστικές βεβαιότητες της αφιλοσόφητης ζωής μας;
Πως στέκεται η σώφρων σκέψη, μπροστά σε αυτή τη μάστιγα του φανατισμού που σαν τις πυρκαγιές των οικοπεδοφάγων, αναζωπυρώνει κάθε φορά σε ένα σημείο του πλανήτη;
Αυτή η βία των Ισλαμιστών είναι μια καλή αφορμή να "λιώσει" η Δύση την απολίτιστη και φανατικά θρησκευόμενη Ανατολή;
Είναι μια καλή αφορμή και ανέξοδη αιτίαση για αναζωπύρωση μια αντίθετης βίας προς την βία;
Μιλώ για το κόστος προπαγάνδας που γλυτώνει η Δύση, ώστε να συντηρεί στην προμετωπίδα των ενδιαφερόντων της κοινής γνώμης, την βία και το φόβο. Αναφέρω τούτο, για να μη ξεχνάμε και τους δίδυμους πύργους που σωριάστηκαν το 2011 μέσα σε μια ντροπή ένωσης οικοδομικών υλικών και ανθρώπινης σάρκας. Ίσως να μην ήταν έργο των κακών της Ανατολής... αλλά των ραδιούργων υπηρεσιών της Δύσης... λέω, έστω και αποδεδειγμένα, ίσως...
Η ζωή κύκλους κάνει....
Το θέμα είναι ότι το σφαχτάρι, δηλαδή ο Νους που θυσιάζεται, πονά γιατί "βλέπει" τα αδιέξοδα της απαίδευτης σκέψης.
Δεν έχω άλλα λόγια, γιατί νιώθω απαίσια.
Φυσικά δεν αναπαράγω με συνημμένο υλικό σκηνές βίας από τους βανδαλισμούς, γιατί προσβάλλεται η σκέψη στην θωριά του φόνου επί σκηνής.

Επιμένω να είμαι Έλλην και όχι Ελληναράς...
Όποιος σκέφτεται δεν γίνεται να είναι οπαδός... είναι τραγωδιακά Μόνος!

Αιωνία η μνήμη της Νινευή.
Κ.Ζ




Υ.Γ
Εικόνα και στοιχεία για την αρχαία Νινευή στον ιστοχώρο: http://www.filistor.net/2013/03/87
Ακόμα, διαβάστε την θεωρία της ιστορικού Στέφανι Ντάλεϊ, που υποστηρίζει ότι οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας ήταν στην Νινευή :   http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=362227

Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά

Ένα βλέμμα αυθάδικο, που πλησιάζει τόσο κοντά τον μυημένο στα Ελευσίνια μυστήρια Αδριανό, ψάχνοντας να ιχνηλατήσουν τα μάτια του σκέψεις από την σμίλη του καλλιτέχνη.  

Ησυχία στο μαυσωλείο, κάτω από ένα ήλιο που έκανε να νιώθουν την δύναμή του τα σκιάδια του χώρου. Σιωπηλοί μύστες, ιέρειες, που προστάτευαν το χώρο της μνήμης ήσαν οι λιγοστές φιγούρες των γυναικών που άφηναν την ηρεμία τους να πλανάται στο χώρο.
Η μυρωδιά που ανέδιδαν τα γλυπτά του μουσείου, βοηθούσε την εκπαιδευμένη σκέψη στην όσφρηση, να ανακαλύψει τα λόγια του Πίνδαρου, που ευγενικά ακουμπούσαν σάρκα και εκθέματα, αφήνοντας την πληροφορία πως είναι σκιά ονείρου ο άνθρωπος.
Τώρα και τότε… ο Αδριανός και ο Κανένας του σήμερα.
Έμοιαζε άλυτο το ερώτημα που αδυνατούσε να αποκτήσει φθόγγους μέσα στο απορημένο στόμα. Τελικά πόση χρονική απόσταση έχουμε σάρκες και γλυπτά μέσα  στο μεγάλωμα του ήλιου που μας μοιράζει χαρούμενα την εφηβεία της ζωής του;   

Τέτοια ερωτήματα δίνουν άλλες πολιτικές σκέψεις.
Τέτοια ερωτήματα γίνονται μόνο σαν σιωπούν οι άνθρωποι και πλησιάζουν με τις αισθήσεις τους τις αφηρημένες έννοιες.
Χαίρομαι που γεννήθηκα Έλληνας, και λυπάμαι ταυτόχρονα που καταλαβαίνω την ευθύνη που παράγει η γλώσσα της ιστορίας μου.
Ευθύνη απέναντι σε ένα παγκόσμιο πολιτισμό κλεπταποδόχων που ονομάζει «προϊόν» τα εκθέματα των μουσείων.
Ευθύνη σε ισχυρούς βασιλείς των παγκόσμιων «δημοκρατιών» που δεν κατανοούν τα λόγια του Πίνδαρου.
Ευθύνη και απέναντι στα ανθρώπινα συμφέροντα των πολύβουων αγοραίων αναγκών, στους πάγκους των προσωπικών συμφερόντων, που μπαινοβγαίνουν μέσα μου.

Προτείνω ως προορισμό ψυχαγωγίας, το Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά.
http://odysseus.culture.gr/h/1/gh151.jsp?obj_id=3371

Κ.Ζ

Τι νάν' η Τέχνη

Τι νάν’ η Τέχνη;

Οι πιότεροι, την επαινούν, της δίνουνε αξία.
Την κάνουν ουσιαστικό με ύλη καμωμένο.
Φτιάνουν δώματα στο νου, και λεν’ πως κείθε ζει
ζητώντας ως ξεχωριστοί μέσα τους να εισέλθουν.

Τι νάν’ η Τέχνη;

Μήπως δεν είναι τίποτε παρά διαδικασία;
Δοκιμασία της ζωής, που μας παράγει ύβρη;
Μήπως χωρίς αυτήν δε βρίσκουμε το «τίποτα» της ζήσης;
Μήπως μ΄ αυτήν πλερώνουμε την άγρια την Άτη;

Τι νάν’ η Τέχνη;

Κι αν το βρεις, πρέπει να το σιωπήσεις.
Σκύψ’ το κεφάλι κι’ άσ’ το κορμί σου χαλαρό
να εισορά της φύσης σου την άφατη εικόνα.
Αντίλογο στο βουητό της κάλπικης θωριάς της.

Νάν’ η  Τέχνη,
μία μικρή κατάβαση σ΄ ατομικό μας Άδη;
Με κόλακες αυλούς που χτίζουν το κορμί μας;        
Το πέρασμα της Νέμεσης στις συμπληγάδες πέτρες;
Ή ευκαιρία οίδησης σε βρωμερά πλουμίδια;

Κ.Ζ






Υ.Γ
Την εικόνα την βρήκα από τον δικτυακό χώρο  http://www.tovima.gr/science/article/?aid=377346

Οι συσχετισμοί του ερωτήματος για την Τέχνη και της φωτογραφίας ανήκουν σε κάθε αναγνώστη ξεχωριστά.

Η Ελένη του Ευριπίδη στο Γύθειο

.

Σε μερικές ημέρες και συγκεκριμένα στις 27 του Σεπτεμβρίου του 2014, το Γύθειο θα φιλοξενήσει στο αρχαίο θέατρό του την τραγωδία «Ελένη» του Ευριπίδη.
Πρόκειται για ένα αρχαίο έργο που συνδυάζει το τραγικό με το κωμικό στοιχείο και
η γραφή του κοσμεί την Ελληνική γραμματεία, που άφησε αυτούσια στοιχεία θεατρικής πλοκής στην παγκόσμια λογοτεχνία.

Την σκηνοθεσία υπογράφει για το θέατρο Θυμέλη η τραγωδός Έλλη Βοζικιάδου, σε μετάφραση του Θρασύβουλου Σταύρου, ενώ η μουσική έχει γραφεί από τον συνθέτη και διευθυντή συμφωνικών ορχηστρών Διονύση Κούτση. Τα σκηνικά είναι του Χάρη Σεπεντζή και τα κοστούμια της Έλσας Βώκου. Την κατασκευή των κοστουμιών έχει επιμεληθεί η Ελευθερία Αργυρού και η μουσική διδασκαλία ανήκει στην Λόρνα Κούτση.

Ο Ευριπίδης το 412 π.Χ, διδάσκει παρουσιάζοντας την τραγωδία του στα Διονύσια.
Δύσκολη εποχή για τους Αθηναίους. Βρίσκονται στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας πολέμου με τους Σπαρτιάτες, Πριν ένα χρόνο έχουν πάθει πανωλεθρία οι Αθηναίοι στην Σικελική εκστρατεία και αρχίζουν να αμφισβητούν τις παλιές ιδέες και σαφώς την διατήρηση της ισχύος μέσω του πολέμου.
Ο Ευριπίδης φτιάχνει ένα μύθο που αλλάζει τελείως την μέχρι τότε γνωστή ιστορία της Ελένης και του Πάρη, δίνοντας το στίγμα της σκέψης του, που λέει, "μην πιστεύεται σε ότι σας δίδαξαν", γιατί τούτα φέρνουν πολέμους και τον όλεθρο στον άνθρωπο.
Μεγάλες σκέψεις, που δυστυχώς δεν τις κρατήσαμε στη συνέχεια των αιώνων ως διδαχή.

Η πλοκή του μύθου, θέλει την Ελένη να έχει πέσει θύμα μιας διαμάχης μεταξύ της Ήρας, της Άρτεμης και της Αφροδίτης, που η τελευταία για να προκριθεί στο διαγωνισμό ομορφιάς που είναι και η ουσία της διαμάχης με τις άλλες δύο, τάζει στον κριτή Πάρη να του δώσει την ξακουστή για την ομορφιά της Ελένη για γυναίκα, αν την διαλέξει για ομορφότερη Θεά.
Η Ήρα, καταλαβαίνοντας την συμπαιγνία, μεταμορφώνει σε είδωλο μια δεύτερη Ελένη και φυσικά ο Πάρης νομίζει πως παίρνει στην Τροία την αληθινή. Την Ελένη την οδηγεί ο Ερμής σε ένα φανταστικό βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πρωτέα.
Τα χρόνια περνούν, κερδίζουν τον πόλεμο οι Έλληνες στην Τροία και η επιστροφή του Μενέλαου δεν είναι η καλύτερη που θα μπορούσε να έχει προς την πατρίδα. Στο πλοίο του μαζί με τους ναύτες έχει μαζί και την αιθερόπλαστη σύζυγό, αλλά ο Δίας μαζί με τους άλλους θεούς δεν τον αφήνουν να πλησιάσει στην πατρίδα του. Χαμένος στο πέλαγο περιπλανιέται επτά χρόνια, ώσπου τα κύματα τελικά να τον ξεβράσουν με διαλυμένο πλοίο στις ακτές της Αιγύπτου.
Εν τω μεταξύ, ο Πρωτέας έχει πεθάνει και στον τάφο του κάνει επικλήσεις η Ελένη για να σμίξει με τον άντρα της, δεδομένου ότι, αν και νιώθει, απόλυτα ηθική μπροστά στον παγκόσμιο διασυρμό της, υφίσταται μετά από τόσα χρόνια πιέσεις από τον γιο του Πρωτέα, που βασιλεύει τώρα και την θέλει για γυναίκα του.
Η ιστορία εξελίσσεται με διαλόγους αναγνώρισης των δυο που έχουν κωμικά και τραγικά στοιχεία. Το ότι ζει ο άντρας της το μαθαίνει την ίδια ημέρα της συνάντησής τους, από ένα πολεμιστή της Τροίας, τον Τεύκρο, που εξορισμένος από την πατρίδα του την Σαλαμίνα, ψάχνει την μάντισσα, και αδερφή του βασιλιά, να του πει πως θα φτάσει στην Κύπρο να στήσει μια νέα πατρίδα. Ο χορός που είναι μαζί με την Ελένη, αναπτύσσει ένα υπέροχο φιλοσοφικό λόγο που αξίζει να τον κατανοήσουμε.
Έτσι η Ελένη μαζί με τον Μενέλαο, καταστρώνουν ένα σχέδιο ξεγελάσματος του βασιλιά, αφού πρώτα παίρνουν την διαβεβαίωση της μάντισσας αδερφής του, ότι δεν θα τους προδώσει.
Αυτή η νίκη τους, δηλαδή το κατόρθωμα να φύγουν από τα παράλια με τον δόλο που στήνουν, θυμώνει τον βασιλιά. Αποτρέπεται όμως η βία που εξαπολύει, μια και τον συνετίζουν, σε μια από μηχανής παρέμβαση, οι Διόσκουροι τα αδέλφια της Ελένης, που είναι πλέον θεοί στα ουράνια.

Όλα τούτα, είναι μαγικό να τα βιώνουν θεατές και ηθοποιοί μαζί, στο χωμάτινο αρχαίο θέατρο του Γυθείου. Λίγες εκατοντάδες μέτρα από την ορχήστρα του θεάτρου, βρίσκεται το νησάκι Κρανάη. Εκεί θέλει ο μύθος να πέρασαν την πρώτη βραδιά του κλεψίματός τους οι δύο εραστές, Πάρης και Ελένη, πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους για την Τροία.
Ο λόγος που βάζει ο Ευριπίδης στα χείλη των ηρώων, αλλά και η ανδρεία διεκδίκηση της γυναίκας του από τον Σπαρτιάτη Μενέλαο, είναι μια διδαχή της Δωρικής σκέψης που καλεί τον άνθρωπο στους αιώνες να αγωνίζεται για την ζωή που του αξίζει.
Κάθε συλλαβή, είναι γραμμένη από τον Ευριπίδη, στην ίδια τονική κλίμακα με αυτή που υπαγορεύει ο Ταΰγετος σ΄ όσους μπορούν να τον «ακούσουν», ο οποίος ορθώνεται Πενεπόπτης στους αιώνες της εν πολλοίς άγνωστης σ’ εμάς ιστορίας.

Αυτά τα έργα τα έχουν υπηρετήσει σπουδαίοι ηθοποιοί και σκηνοθέτες και φυσικά όποιος έχει την στοιχειώδη επίγνωση του βάρους των λόγων που φέρουν τέτοια κείμενα, τα πλησιάζει με σεμνότητα.
Σε αυτή την παράσταση η γνώση της σκηνοθέτιδας μαζί με τους ηθοποιούς που λειτουργούν την διδαχή της, υπόσχονται μια πραγματική ψυχαγωγία στους θεατές, σε αντιστάθμισμα της πρόχειρης διασκέδασης που κατατρύχει τις μέρες μας.

Ας χαρούμε ότι μας προσφέρει η άγνωστη διαδρομή της ζωής.
Λέω, να είμαι κι εγώ εκεί.
Κάθε πάτημα της χωμάτινης ορχήστρας μέσα από τέτοια κείμενα, είναι ευλογία για όλους που μετέχουν της ιερουργίας του θεάτρου.

Διανομή:
Ελένη, η  Μαρία Δρακοπούλου.
Μενέλαος, ο Κώστας Ζωγραφόπουλος.
Τεύκρος και Θεοκλύμενος, ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος.
Αγγελιοφόρος Μενέλαου και Αγγελιοφόρος Θεοκλύμενου, ο Κυριάκος Μερτζάνης.
Θεονόη, η Λόρνα Κούτση.
Γερόντισσα, η Βίκυ Κουκουτσίδη.
Χορός, οι Έλλη Λορέντη, Μαρία Μπράϊλα, Ειρήνη Δρίβα , Βίκυ Κουκουτσίδη, Λόρνα Κούτση και Κατερίνα Βολίκα.
Ήχο και φώτα, ο Στράτος Λέμης

Κ.Ζ

Ιδου η Ρόδος, ιδού και το πήδημα

.

Αυτός ο ιστοχώρος, ξεκίνησε πριν από κάποια χρόνια σαν οδοιπορικό της ψυχής μου. Ήθελα να μπω μέσα σε ένα «χωριό» που συμπτωματικά ήταν το δικό μου, για να ανακαλύψω άγνωστα τοπία και αισθήσεις, προσφέροντας όλα τούτα στους κατοίκους του κάθε «χωριού».
Γνώση που δεν μοιράζεται σ΄ αυτούς που την αντέχουν, είναι σαν τον αβίωτο έρωτα που τον φαντάζομαι σαν κατάντια της ανθρώπινης μοναξιάς.
Δεν ήταν λοιπόν τυχαία η πρώτη ανάρτηση που είχε την αισθητική μνήμης του παλιού Κεραμικού βαδίζοντας προς την άγνωστη περιώνυμη Αθήνα.
Όλα ξεκίνησαν από μια υπόσχεση στην πλατεία του χωριού μου για αυτό το ηλεκτρονικό βάδισμα, χωρίς να έχω σαφή εικόνα πως θα γίνει. Η υπόσχεση ήταν προς ένα φίλο συγχωριανό μου, που ήθελε κι εκείνος να φτιάξει πολλά πράγματα στον μικρό τούτο τόπο. Ο Βαγγέλης Βλαχόπουλος είχε μέσα στο βλέμμα του την ανιδιοτέλεια της προσφοράς και οραματιζόταν μέσα από το αξίωμά του ένα κοινοτικό ξενώνα και πολλά άλλα που θα μάζευαν σε όμορφα τοπία ανθρώπων την συνύπαρξη. Κουβαλούσε τον Ξένιο Δία μέσα του, αλλά μετά από λίγο καιρό έπαψε να προκαλεί τις αντιθέσεις των ανθρώπων που πάντα αντιδρούν σε κάθε δημιουργία και αποφάσισε να γίνει μνήμη σ’ όσους τον κρατούν στη θύμηση.
Ήμουν ήδη ώριμος εκείνη την εποχή, οπότε είχα συνειδητοποιημένη την φθαρτότητα μας και δεν θα μπορούσε τούτη να μην υπάρχει μέσα στις καταγραφές του οδοιπορικού μου σε αυτή τη γνώση. Είχα και κρατώ ακόμη την επίγνωση, ότι σαν παρατηρώ κάτι και το αποτυπώνω γραπτά μέσα από την ιδιαιτερότητα της «όρασής» μου, πρέπει να έχω ταυτόχρονα για αυτό την αίσθηση του παρόντος αλλά και του μετέπειτα χρόνου που εγώ δεν θα βρίσκομαι εδώ. Δεν έχω τον ορισμό της ζωής μα ούτε και της ανυπαρξίας, οπότε τα βάζω και τα δυο μαζί μια και τότε ολοκληρώνεται το άπιαστο «είναι» και «δεν είναι» που φοβίζει και καταδυναστεύει το μυαλό των ανθρώπων στους αιώνες.
Ας πούμε ότι αυτές οι γραφές του χώρου τούτου, είναι ένα αποτύπωμα προσωπικής σκέψης που δεν είναι ως αξία σπουδαιότερη ή μικρότερη από άλλες απλών ανθρώπων, όμως διαθέτει μέσα της έχει μια εξελικτική συνέπεια και διαλεκτική παρρησία απέναντι στην αντίθεση της εσωτερικής πάλης για κατανόηση.
Ένα μικρό μυστικό, είναι ότι η σκέψη που υπάρχει εδώ είναι ελλιπής αν απλώς την διαβάσει κάποιος, μια και έχει μέσα της μια συμπύκνωση νοημάτων, που για να αποκαλυφθούν χρειάζεται να μελετώνται κάποιες σκέψεις.
Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από προσφορά έτοιμης τροφής του συναισθήματος, που μας κάνει να νομίζουμε ότι συμφωνούμε ή εναντιωνόμαστε με γνώση απέναντι σε όποιο ψευδοτοπίο μας προσφέρουν.

Ξεκίνησε λοιπόν εν πρώτοις αυτός ο χώρος με ένα τοπίο νεκρικής μνήμης ως θέμα. Κατά δεύτερον δεν υπάρχει ο Βαγγέλης που απέναντι στην διάθεση δημιουργίας του ήταν προσφορά αυτός ο χώρος. Ως τρίτον η γραφή έχει μέσα της την επίγνωση του συντάκτη πως ο αναγνώστης έχει χρόνο μεθύστερο της βιωμένης του πραγματικότητας…
Τι λέτε να συμβαίνει;
Πολύ θα το ήθελα να απαντήσω και με τρώει μέσα μου, όμως ξέρω ότι αυτό δεν είναι σωστό και δίκαιο. Η γνώση πρέπει να προκύψει από ατομικά ερωτήματα του κάθε ενός ατομικά.
Τότε συντελείται η προσωπική μας παιδεία που δυστυχώς δεν κληρονομείται μέσω του υπάρχοντος DNA στους επιγόνους μας, αλλά ο καθένας μέσα από μια προσωπική ταλαιπωρία ζωής θα πρέπει να ανακαλύψει τους δρόμους των ερωτήσεων και ουχί των απαντήσεων της ζωής του.
Μια κρυμμένη λέξη ήταν αυτή για τους «επιγόνους» στην προηγούμενη παράγραφο και τούτο είναι ένα ακόμη επιπλέον στοιχείο που διατρέχει ως αίσθηση τις γραφές αυτού του χώρου. Παιδιά μου θεωρώ εκτός από αυτά που έχουν αποκτηθεί από ερωτική σύμμειξη, όλα εκείνα τα νοήμονα όντα που λαμβάνουν την σκέψη και γίνονται ικανά να αναπαράγουν συνθετικά δικούς τους νοήμονες απογόνους. Αντίστοιχα έχω και εγώ πολλούς γονείς πέρα από τους φυσικούς μου, που ενστάλαξαν στη σκέψη μου τον τρόπο της αποδελτίωσης των πληροφοριών που λαμβάνουν οι ατελείς μου αισθήσεις.
Αν επανέλθουμε στο ερώτημα «Τι λέτε να συμβαίνει;» μήπως έχει κάποια διέξοδο ερμηνείας τούτο;
Ο Γκαίτε, ο Αισχύλος, ο Λιαντίνης, και τόσοι άλλοι δεν είναι εδώ. Ο άγνωστος που δεν γεννήθηκε ακόμη ή αυτός που τώρα ξεκινά την προγύμναση της σκέψης του επίσης δεν είναι εδώ. Όλοι αυτοί μέσα από ένα ασήμαντο σκυταλοδρόμο, βρίσκονται παρόντες σε προτάσεις και έννοιες για να συνυπάρξουν οι ανύπαρκτοι στο παρόν.
Τι λέτε λοιπόν να συμβαίνει;
Θα έλεγα πως υπάρχει η ζωή μας και η ζωή των άλλων που υπήρξε, αλλά όμως...
Λέτε να υπάρχουν δικά μας και δικά τους;
Να μια έννοια που στη ζωή νομίζουμε πως είναι κατανοητή.
Τα δικά μου συναισθήματα, η δική μου αξιοπρέπεια, η δική μου ανάγκη… θα πει ο κάθε άνθρωπος. Ενώ παράλληλα θα ψάξει τα δικά τους λάθη και τις δικές τους αδικίες, όντας σίγουρος για την ακεραιότητα των προθέσεων που επεξεργάζεται ο νους του.
Αν του πουν βέβαια πως αυτός που δεν υπάρχει πλέον ήταν Σοφός, τότε τα πάντα στη ζωή μας εξηγούνται μέσα από αυτή την πεποίθηση που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Δεν είναι τυχαίο που αναμασάμε τα ρητά χωρίς να καταλαβαίνουμε τι εννοούν στην πραγματικότητα, ή το "πώς" αγωνιζόμαστε για το δίκιο των πεποιθήσεών μας απέναντι σε κάθε αμφισβήτηση τους. Στην απαξία προσώπων και αντιλήψεων βέβαια, είναι ευκολότερα τα πράγματα.

Αυτός είναι μαλάκας σκεφτόμουν κάποτε. Άρα είναι κατώτερος και εγώ σπουδαιότερος…
Τώρα λέω αυτός με ενοχλεί με τις πρακτικές και τις πεποιθήσεις του, οπότε δεν τον θέλω στο τοπίο μου γιατί με εμποδίζει, αρκεί να μάθω τι είναι αυτό που με ενοχλεί ως δική μου αδυναμία. Το «δεν τον θέλω» στο τοπίο μου δεν σημαίνει ότι δεν μπαίνω στη βάσανο ανακάλυψης της αθέατης σκέψης που μου αλλάζει τα συναισθήματα.

Μπορούμε να πηγαίνουμε σε γιορτές κάνοντας την εικόνα ερήμωσης μέσα μας που θα έχει ο τόπος μετά από το πέρας τους; Τότε θα χαρούμε το παρόν χωρίς να αφήνουμε τη στιγμή να πάει χαμένη. Τότε χωράμε μαζί με τους άλλους σε ένα παρόν. Για να βάλουμε λοιπόν και μια πρόθεση στην σπουδαία Ελληνική γλώσσα … και έτσι να φτιάξουμε την έννοια της "συν-χώρεσης" που δεν σημαίνει ανοχή. Μπορούμε να καταλάβουμε, να συμπονέσουμε την επιθετικότητα των άλλων, αλλά δεν σημαίνει ότι θα παραμείνουμε να βασανίσουμε την ύπαρξή μας σε τοπία που δεν μας αφορούν αισθητικά στην εξέλιξή μας. Όλα είναι πιο εύκολα αν παρατηρήσουμε την "ανάγκη" μας.
Η «ανάγκη» είναι η μεγαλύτερη έννοια που πραγματεύεται στα κείμενά της η σπουδαία Ελληνική γραμματεία και ίσως είναι η πιο παρεξηγημένη λέξη στους αιώνες. Τούτο συμβαίνει γιατί κάποιοι την θέλουν σε καταστολή για να υπάρξουμε κάτω από ταπεινωτικές πίστεις, ενώ κάποιοι άλλοι την τοποθετούν ψευδώς ως ταμπέλα στις επιθυμίες τους, που μέσα από την αφιλοσόφητη απληστία τους, λειτουργούν την ύβρη του προσωπικού τους Εγώ.

Αφορμή λοιπόν τούτης της σκέψης που καταγράφηκε πιο πάνω με στόχο να διαβάζεται σε απροσδιόριστο χρόνο, ήταν μια φωτογραφία ενός μπαμπά και μιας κόρης μπροστά σε ένα υδάτινο τοπίο.
Λέτε να είναι τώρα μεγάλη η κόρη τώρα και να μην ζει ο μπαμπάς;
Λέτε να τραβήχτηκε σε κάποια όμορφη λίμνη της Ελλάδας ή του εξωτερικού;
Λέτε να είναι φρέσκια ή μελλοντική φωτογραφία, σαν κι αυτές που μας προσφέρει η επικαιρότητα και όλοι χαιρόμαστε που μετέχουμε της πληροφόρησης που στην κωδική γλώσσα της διαδικτυακής πραγματικότητας μεταφράζεται σε like ; 
Ποιος ξέρει;
Μα όχι!!!
Ο αναγνώστης είναι νοήμων και μπορεί να διαβάσει την ημερομηνία που είναι σημειωμένη…
Μα πως είναι σίγουρος ότι η ουσία του μηνύματος μιας τέτοιας εικόνας είναι ο χρόνος αποτύπωσις, αν και μελλοντικός και όχι το απροσδιόριστο ως έννοια του "είναι" και "δεν είναι";
Μια ημερομηνία είναι δυνατότερη από τα παρόντα αισθήματα που δημιουργεί η θύμηση μέσα μας; Πως γίνεται να νιώθουμε δικό μας κάτι που έχει συμβεί σε ένα παρελθόν;
Πως γίνεται να προδιαγράφουμε στη σκέψη μας όλα όσα στο μέλλον θα μας συμβούν;
Τι λέτε να συμβαίνει;
Ποιος βλέπει το όλον της ζωής, που έχει μέσα του την εικόνα της ομορφιάς μα και την εικόνα της σήψης;
Αν διαλέγεις το μισό … ψάχνοντας τα όμορφα τοπία, τότε μισή ζωή θα ζήσεις.
Αν διαλέγεις το ολόκληρο… τότε θα χάσεις από τη σκέψη σου το πανηγύρι της χαράς και τον οδυρμό της λύπης και θα ζήσεις με μέτρο και σεβασμό το θαύμα της φύσης που μας περιέχει.

Το "για πάντα" που συνηθίζουμε να ψάχνουμε στη ζωή μας, είναι έρωτας που δεν βιώνεται με λογικές που φοβούνται την αθέατη πλευρά της Σελάνας...   Τι μας μένει λοιπόν;
Ίσως μένει μόνο η προσταγή ενεργοποίησης μιας άλλης σκέψης, που μας άφησε ο Αίσωπος για όλους εμάς τους κομπαστές της μισής ζωής, μέσα από το πρόσταγμα  " Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα "

Προσδοκίες και φόβοι

 .

Σκέφτομαι... μια και μου αρέσει η παρατήρηση....
Γιατί οι άνθρωποι συνηθίζουμε να εκθειάζουμε και να απαξιώνουμε συνήθως πρόσωπα με ελάχιστη χρονική απόσταση μεταξύ των δύο διαθέσεων;
Συνεχίζω να σκέφτομαι...
Η καταγραφή εμπειριών που μας έχουν πονέσει και απειλούν την τακτοποίηση των πεποιθήσεών μας, μήπως είναι οι φόβοι που μας κρατούν σε ομηρία;
Η απόφαση "δεν επιλέγω" γιατί πρέπει να συνοδεύεται από επίθεση σε ό,τι διαφέρει των επιλογών μας;
Ψάχνοντας μέσα στη σκέψη ένα φάρμακο για την καλή παρατήρηση γύρω και μέσα μας, θυμήθηκα μια ρήση που είχα σκεφτεί κάποτε, και έλεγε ...
Καλό είναι να μην κάνουμε την χαρά μας πανηγύρι και την λύπη μας οδυρμό!
Γιατί;
Μα γιατί η ηρεμία παράγει κατανόηση, ενώ οι ακραία μεταβαλλόμενες διαθέσεις, μας κάνουν να πονάμε από αστόχαστες επιλογές της προσδοκίας ή του φόβου που αντιδρούν κατά το δοκούν των ερεθισμάτων...
Η "λογική" του κρύου -ζέστη, που λειτουργούν οι πολιτικοί επικοινωνιολόγοι, έχει αφετηρία την δική μας σκέψη που την εφαρμόζουμε στην καθημερινότητα.
Αυτή η μεταβολή των συναισθημάτων, κουράζει και μας αδρανοποιεί. Το κυριότερο όμως είναι ότι μας αφήνει μόνους, βορά στον κυρίαρχο της σκακιέρας ελέγχου του Νου, αφαιρώντας μας την ευκαιρία του συνυπάρχειν με διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ζωής που έτσι και αλλιώς μετέχουμε του θαύματός της!

Κ.Ζ


Σημείωση:
Η εικόνα είναι μια λεπτομέρεια από σκίτσο του σπουδαίου Quino, που έκρινα ότι εξυπηρετεί εικαστικά την παρούσα ανάρτηση.

ΠΟΛΛΑ ΒΑΖΕΙΣ … ΛΙΓΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ !

 .

Βάλτε τώρα που γυρίζει !!!
Λίγα βάζεις, πολλά παίρνεις !!!

Αυτές οι δύο ατάκες έλκουν την καταγωγή τους από τα τυχερά παιχνίδια μιας παρακμιακής εποχής σε υπαίθρια τζογαδόρικα τραπεζάκια πανηγυριών και λαϊκών αγορών της Αθήνας, μετά την κατοχή των Γερμανών κατά την ανόρθωση της οικονομίας των επιλεγμένων ιδιωτών – και όχι των πολλών- από την Αμερικάνικη βοήθεια του τότε προέδρου Χάρυ Τρούμαν.
Κάθε άνθρωπος που κουβαλά το σύνδρομο του εύκολου κέρδους, κατορθώνει τελικά μέσα στην αγωνιώδη ζωή του να παραμένει πλέμπα και νιώθει ότι τον κατατρέχουν οι συνθήκες, αν και ο ίδιος πιστεύει ότι είναι σπουδαίος. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, σαν τους ελάχιστους επιτυχημένους ποδοσφαιριστές κρατών που πεινούν οι πολίτες τους, που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα της ομηρίας των πολλών. Πολλοί τέτοιοι άνθρωποι σχηματίζουν τον χάρτη των ηθών μιας κοινωνίας και κατά συνέπεια οι δημιουργίες τους από την αρχιτεκτονική των πόλεων μέχρι τις υποδομές της εκτελεστικής εξουσίας τους και τις μεταξύ τους ανθρώπινες σχέσεις, εμφανίζουν μια αδιόρθωτη αναπηρία με αδικίες και βία, που δεν διαθέτει στοιχειώδη λογική.

Εδώ Ελλάδα, εδώ Ελλάδα !!!
Αν νομίζετε ότι μιλώ για ένα παρελθόν που έχει ιστορική σημασία η περιγραφή του, είσαστε γελασμένοι. Η κοινωνική αναπηρία δεν θεραπεύεται από καμία εξουσία, αν δεν αλλάξει η παιδεία του ίδιου του λαού. Βέβαια στην δική μας μικρή γωνιά του παγκόσμιου χάρτη, καμία κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε σοβαρά με την παιδεία, μια και δεν υπήρχε λόγος να αλλάξουν τα ήθη της κοινωνίας, που με την υποτέλειά της εξυπηρετούσε πάντα τα συμφέροντα της εκάστοτε ολιγαρχίας.
Θα μπορούσαν να εκσυγχρονίσουν το δίκαιο ή την δημόσια διοίκηση της χώρας άτομα που ζουν από την μιζέρια και την απροσδιοριστία της δαιδαλώδους δομής του;
Φυσικά όχι!
Θα μπορούσε ο επιχειρηματίας που ξέρει καλά τον τζόγο του εύκολου κέρδους να ξεχάσει τον χρηματισμό της σάπιας μηχανής του κράτους, βάζοντας τον εαυτό του σε κίνδυνο να μην έχει κέρδη χωρίς έλεγχο;
Σαφέστατα όχι!
Ο Έλληνας, γνωρίζει μια παροιμία που την τηρεί με ευλάβεια, κάνοντας το ήθος της ζωής του να ταιριάζει στον ευτελή χαρακτηρισμό του ιδιώτη. Θα τον ακούσουμε πολλές φορές να λέει ή να πράττει σύμφωνα με την παροιμιακή προσταγή που διαπαιδαγωγεί με τη ρήση «Μακριά από τον κώλο μου, κι ας είναι τρία μέτρα»

Τελευταία, που οι κινήσεις της μακρο-οικονομικής σκακιέρας έφεραν την υποτιθέμενη κρίση στον νότο της Ευρώπης, αυτός ο ανεκδιήγητος μαυρομάτης με την καμπούρα στην πλάτη, συνεχίζει μέσα από άλλες εκφραστικές συνήθειες την λειτουργία της παροιμίας που τον κρατά στην υποτέλεια της ιδιωτείας.
Πάντα ο «καρά γκιόζ» δεν βλέπει το κουσούρι του, αλλά αντίθετα κλαίγεται για την ανέχειά του, κρυφο - καμαρώνοντας για την εξυπνάδα της μικρής ή και μεγαλύτερης απάτης που του ορίζει η ηθική του.
Βρίζει η πλέμπα κάποιους πολιτικούς που όντως είναι κατάπτυστοι για τις επιλογές της ιδιωτείας τους, έστω κι αν την ντύνουν πίσω από νόμους που τους θέτουν στο απυρόβλητο. Μα ξεχνούν ότι οι ίδιοι τους ψήφισαν και συνεχίζουν να νομιμοποιούν τους ίδιους και άλλους όμοιους στην πολιτική σκέψη.

Σε αυτή τη χώρα υπάρχει η λεγόμενη μετακινούμενη βία.
Τι είναι αυτό; Μα είναι απλό. Χτυπά η εξουσία τον ένα πολίτη, εκείνος γυρίζει και χτυπά τον επόμενο που νιώθει ότι εξαρτάται από αυτόν. Κλέβει ο πολιτικός, κλέβει ο υπεύθυνος, κλέβει ο ένας, κλέβει ο άλλος και στο τέλος φτάνουν σε αυτόν που έχει να φάει μια βδομάδα και τον κλέβει αυτός που νομίζει ότι είναι βολεμένος σε σχέση με την κατάντια του τελευταίου τροχού της άμαξας.
Μια κοινωνία βιαστών και ανήθικων πολιτών που απλώς κλαίει ο καθένας για δικούς του λόγους, ζητώντας οφέλη ατομικά που καμία σχέση δεν έχουν με την ευνομία και την ανάπτυξη μιας υγιούς κοινωνίας.

Η αλητεία του ήθους αυτής γης αρρωστημένης κοινωνίας, έχει ερμαφρόδιτα χαρακτηριστικά. Ποια είναι αυτά; Μα εμφορείται ένα σύστημα αλληλεγγύης και κοινωνικής προσφοράς μέσα από στυγνό καπιταλισμό τριτοκοσμικής συγκρότησης.
Αυτή η χώρα, ζει την κοινωνική της παράνοια που οι δικτατορίες έφτιαξαν το θεσμό της κοινωνικής ασφάλισης και των υποδομών σε δρόμους και ηλεκτροδότηση, ενώ η λεγόμενη δημοκρατία καταργεί τον κοινωνικό χαρακτήρα του κράτους και θεωρεί τις υποδομές μιας χώρας ότι δεν είναι κοινωνικό αγαθό.
Μα από την βάση νομιμοποιείται η κάθε εξουσία… και από τα ήθη των υπηκόων της.
Σε παλαιότερες εποχές η «ιδέα» ενός επιχειρηματία σήμαινε πως αγοράζει την εργασία των υπαλλήλων του για να πετύχει το κέρδος που έχει σχεδιάσει να αποκτήσει. Σήμερα οι εργαζόμενοι καλούνται να εργαστούν και αν πετύχει ο στόχος θα πάρουν τα ψίχουλα που θεωρεί ο εργοδότης ότι αρμόζουν ως αμοιβή στην εποχή της κρίσης. Αν δεν πετύχει όμως τους στόχους του, μια και ο εργαζόμενος έχει βαφτιστεί συνεργάτης, ξεχνά την εργασία που κατέβαλε ο τελευταίος, έστω και αν βρίσκεται η ζωή του κάτω από το όριο της φτώχιας.
Οι πολίτες στο σύνολό τους δεν διαθέτουν σήμερα στοιχειώδη λογική κρίσης. Όποιος αμφιβάλει γι αυτό ας σκεφτεί ότι στην Ρώμη, η πλέμπα παρακολουθούσε δωρεάν την βία στις αρένες και έτρωγε ότι πετούσε στις κερκίδες η εξουσία. Σήμερα ο αντίστοιχος απατεώνας υποτελής, όχι μόνο δεν τρώει, αλλά πληρώνει για να μπει στις διαφορετικές αρένες των λαϊκών θεαμάτων που τον κρατούν σε πνευματική και θυμική ομηρία. Αυτό θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε κατ’ ευφημισμόν εξέλιξη…

Βάλτε τώρα που γυρίζει λοιπόν !!!
Η κρίση ενισχύει την αλητεία του ήθους των πολλών και κρατά σε ομηρία την μειοψηφούσα σκέψη που καίγεται μαζί με την ξερή λογική των κατ’ επίφαση ευαίσθητων κοινωνικά ιδιωτών.

Δεν ξέρω αν η Δημοκρατία του συρφετού είναι το χειρότερο πολιτικό σύστημα που μπορεί να επιλέξει ένας λαός για να τον αντιπροσωπεύσει. Σκέφτομαι μήπως υπάρχει κάποιο χειρότερο αυτού, αλλά δεν μου έρχεται κάποιο στο μυαλό.
Η δημοκρατία που βρωμά φέρνει πανδημίες θανάτου που δεν έχουν ορατό εχθρό.
Ίσως όμως να είναι και το καλύτερο σύστημα, γιατί έχει μέσα του την ελπίδα στο κουτί της Πανδώρας, αυτήν δηλαδή την υποσχετική πιθανότητα των παπατζήδων της τότε εποχής, που φώναζαν …

Βάλτε τώρα που γυρίζει !!!
Λίγα βάζεις, πολλά παίρνεις !!!

¨Η μήπως …
Φύγε τώρα που γυρίζει !!!
Πολλά βάζεις, λίγα παίρνεις !!!

Διαγωνισμός Τέχνης στο Ελλαδιστάν

.

Τα έφερε η μοίρα, να πάω σ’ ένα θεατρικό διαγωνισμό κάποιου πολυχώρου τέχνης, για να παρακολουθήσω την τελευταία μέρα διαγωνισμού των τεσσάρων επικρατέστερων σχημάτων, ώστε να απονεμηθούν οι βραβεύσεις από το κοινό.
Πάντοτε σαν παρακολουθώ θεατρικές δημιουργίες νέων, κάνω πολλές σκέψεις καμαρώνοντας συνάμα γι αυτούς που επιλέγουν ως μέσο επικοινωνίας των ανησυχιών της ζωής τους την τέχνη, έστω και αν υπάρχουν ελλείψεις. Κανένας δεν γεννήθηκε τέλειος και η αγάπη μας για τις Τέχνες είναι πραγματική σαν μπορούμε να δούμε την διαδικασία που παράγει πολιτισμό και όχι να καταναλώνουμε ότι μας προσφέρουν ως αδιαμφισβήτητα σπουδαίο.

Μέχρι εδώ όλα καλά… αλλά στο Ελλαδιστάν που είναι μια τριτοκοσμική χώρα παρακμής τα πράγματα έχουν πάντα την δική τους απρόβλεπτη εκδοχή…

Μετά από κάθε μονόπρακτο, στο μικρό διάλειμμα που γινόταν, ο κόσμος έβγαινε έξω από την αίθουσα για το αναγκαίο τσιγάρο του, εξοικονομώντας έτσι χρόνο οι υπεύθυνοι να διευθετήσουν το φροντιστήριο της σκηνής για τους επόμενους διαγωνιζόμενους.
Όταν παρακολουθήσαμε και το τρίτο μονόπρακτο, είπα να κάνω κι εγώ το δικό μου τσιγαράκι κι έτσι κατευθύνθηκα προς την έξοδο, όπου είχαν στήσει οι χαμογελαστές κοπέλες της διοργάνωσης μια διάφανη κάλπη πάνω σε ένα πάγκο για να συγκεντρώσουν τους ψήφους των θεατών.
Γούρλωσα από απορία τα μάτια μου σαν διαπίστωσα πως η διάφανη μικρή κάλπη ήταν σχεδόν μέχρι την μέση γεμάτη από χαρτάκια ψηφοφορίας.
Πλησίασα τις κοπέλες που συνέχιζαν να χαμογελούν και τις ρώτησα πως γίνεται ενώ δεν έχουν διαγωνιστεί όλα τα σχήματα να δέχονται ψήφους. Η ενοχική τους απάντηση, ταιριαστή με την ανευθυνότητα που διακατέχει και τον δημόσιο τομέα σαν κάνει εγκλήματα σε περιβάλλον και πολίτες, ήταν πως δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε γιατί κάποιοι που ήθελαν να φύγουν απαιτούσαν να ψηφίσουν.
Χαμογέλασα με μια αμφιθυμία λύπης και απορίας και συμπλήρωσα μετά το «Αχ» που μου βγήκε αβίαστα, πως αν δοκίμαζαν να ζητήσουν το «γιατί» θετικής ψήφου ή την αιτιολόγηση της απόρριψης σε ότι έκριναν τέτοιοι θεατές, θα ήσαν ελάχιστοι αυτοί που θα είχαν κάτι να πουν. Ενώ συνέχιζαν εκείνες να με κοιτούν αμήχανα, συμπλήρωσα πως η πλειονότητα όσων παρακολουθούν θεάματα και συμπεριφέρονται έτσι ενώ καλούνται να δώσουν την ψήφο τους, είναι δυστυχώς κανίβαλοι.

Στο τρίτο βήμα μου ενώ προσπαθούσα να γευθώ την πικρή ρουφιξιά του τσιγάρου μου φεύγοντας από το τραπέζι της ψηφοφορίας των απολίτιστων, άκουσα μια σοβαρή φωνή από ένα κύριο που μου έλεγε πως αυτός δεν είναι κανίβαλος.
Πράγματι τον κοίταξα και προς στιγμήν συμφώνησα μέσα μου μαζί του, μια και δεν είχε κανένα κόκαλο στο κεφάλι του, ούτε αμφίεση που να παραπέμπει σε αυτό το χαρακτηρισμό. Ένας καθώς πρέπει άνθρωπος με ωραία ρούχα και ένα ξανθωπό μαλλί που αν δεν είχε σχέση με την τέχνη σίγουρα θα ήταν εγγράμματος σε κάποια θέση ιδιωτικού ή κρατικού τομέα ή ακόμη θα μπορούσε να επιβιώνει μέσα από κάποια επιχειρηματική δράση.
Δυστυχώς όμως έκανα λάθος.
Διαπίστωσα πως οι κανίβαλοι που είχα απροσδιόριστα στη σκέψη μου κατά την ώρα που τους ανέφερα στις όμορφες ψηφολέκτριες, δεν έχουν απαραίτητα την αφρικανική εμφάνιση.
Το ύφος του δικαίου που αισθάνεται ένας βλάκας, όπως μας έχει αναλύσει στο όμορφο έργο «Εγχειρίδιο βλακείας» ο ευφυής Διονύσης Χαριτόπουλος, έλαμπε στα μάτια του κυρίου. Με σοβαρό ύφος υποστήριξε ότι δεν έχει χρόνο να παραμείνει άλλο και αφού είδε τα τρία έργα έκρινε σωστό να ψηφίσει τα δύο που του άρεσαν περισσότερο.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι αν δεν έχουμε χρόνο απλώς δεν ψηφίζουμε σαν δεν έχουμε παρακολουθήσει όλο το διαγωνιστικό μέρος, αλλά εστάθη αδύνατον να αλλάξει η γωνία της ματιάς του, που καμάρωνε το «σπουδαίον» της ύπαρξής του, όπως ακριβώς κάνουν σαν αγορεύουν οι πολιτικοί περιορισμένης αντίληψης των οποίων το λόγο νομιμοποιούν  οι πνευματικά σακάτηδες οπαδοί τους. Να δεις σκέφτηκα που κάποιον πολιτικό με πρόδηλο νοητικό πρόβλημα τον έχει ψηφίσει και τούτος….
Δεν είπα πολλά λόγια, μια και ήταν σίγουρος ότι είχε πράξει το σωστό και ότι η λογική του είναι απόλυτα σωστή, απορώντας με την σκέψη μου που τον προσέβαλε.
Απομακρύνθηκα με την απόδειξη ότι ο βλάκας είναι κυρίαρχο και ανίκητο Όν στην κοινωνία μας, και σιγουρεύτηκα για την ορθή σκέψη των τραγικών ποιητών μιας άλλης Ελλάδας, πως ο κόσμος δεν αλλάζει με την πειθώ αλλά με την Νέμεση…

Προφανώς είχε παρευρεθεί σ’ αυτόν τον διαγωνισμό όπως θα συνήθιζε και στις εθνικές εκλογές, με το ψηφοδέλτιο σημαδεμένο εξ υποχρεώσεως.
Κάποτε μου είχε πει ένας Ιρακινός σπουδαγμένος φωτογράφος που ήταν εργάτης στην Ελλάδα, πως όποιος προσπαθεί να πει φιλοσοφία σε βλάκες είναι ίδιος με αυτούς. Έτσι σαν καλός μαθητής της ανατολικής σκέψης, σιώπησα και δεν του ανέφερα ότι και το παιδί του σαν διαγωνίζονταν αν ήθελε να το καμαρώσει κάποτε σπουδαίο, θα έπρεπε να του εξηγήσει και να ψηφίσει ότι έκρινε καλύτερο η συνείδησή του. Αλλά αυτό ως αξία αντιβαίνει με το παλαιότερο και γιατί όχι ακόμα τωρινό βόλεμα των «δικών» μας έστω και αν υπολείπονται άλλων αξιοτέρων.
Αν θέλετε απόδειξη κοιτάξτε τα ονόματα των βουλευτών στο Ελλαδιστάν για να καταλάβετε πως η αντίληψη της «βασιλείας» κληρονομικώ δικαίω, ισχύει ακόμη στις υπανάπτυκτες χώρες που δυστυχώς δεν είναι λίγες στον κόσμο…
Ας πούμε πως οι θώκοι της εξουσίας καταλαμβάνονται από απογόνους του κεφαλαίου και των κυβερνητικών υπαλλήλων του, που το υπηρετούν πάππου προς πάππου, μέσω μιας κλειστής σκυταλοδρομίας.

Αποφάσισα να γράψω χωρίς στοιχεία αυτό το χρονογράφημα, σχετικά με το χώρο που διοργάνωσε αυτούς τους θεατρικούς αγώνες, γιατί δεν πιστεύω στην τιμωρία της κατηγόριας, αλλά στην νουθεσία των "λογικών" που στοχεύουν στην αριστεία της σκέψης.
Για δε τον «κανίβαλο» που χάθηκε βιαστικός στην υγρή νύχτα, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως έχει να προσφέρει σπουδαία στη ζήση του, αν διαχωρίσει τον Εαυτό του από την βλακεία που είναι εγγενής στη ζωή μας και δεν νιώθει ότι απειλείται απ’ τον διαχωρισμό αυτό.

Αυτό που με κάνει να λυπάμαι, είναι ότι δεν προσφέρονται οι συνθήκες μιας διαφορετικής παιδείας στο κάθε Ελλαδιστάν της Οικουμένης, για να ξεπεράσουμε τις βεβαιότητες που φτιάχνουν κόσμους ανταγωνιστικούς, βίαιους και ανέραστους και έτσι κάνει κύκλο η λάσπη στο βαρέλι που το γυρίζουν αδιαμόρφωτοι ψυχικά Κυβερνήτες και παρατρεχάμενοι της εκάστοτε εξουσίας…

Κ.Ζ

Υ.Γ
Την εικόνα του βλάκα την δανείστηκα από τον ακόλουθο χώρο
http://eviain.blogspot.gr/2012/09/blog-post_1706.html

300 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΟΝΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΩΚΕΑΝΟ, ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ

Ενώ η ραστώνη του θέρους στην Αθήνα, χαμηλώνει τους ρυθμούς επαναστατικότητας των ανθρώπων, οι κυβερνητικοί ανασχηματισμοί ανακυκλώνουν τα υπολείμματα νοητικής μετριότητας των μελών τους. Απέναντι σ’ αυτά η δομική ουσία της φύσης και το υπο-ερώτημα «τι είναι ο άνθρωπος», παραμένουν τελείως άγνωστα… ή περιοριστικά ερμηνευμένα από τις ανήμπορες αισθήσεις μας…
Ευτυχώς που υπάρχουν διοργανώσεις εκτόνωσης, όπως αυτή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και έτσι νιώθουν την λίμπιντο τους οι κάτοικοι να ζει και να ελπίζει σε νίκη κάποιων που υποστηρίζουν, ώστε μέσα απ΄αυτό να γευθούν το εικονικό μερίδιο περηφάνιας που ανήκει στη ζωή τους.

Όλοι λέμε πως ξέρουμε τον Κόσμο, κι ότι διαθέτουμε επαρκείς εξηγήσεις για τη δομή του. Ερμηνείες που μας κρατούν λαλίστατους με κομπασμό σαν εκπτύσσουμε τα τσαλακωμένα επιχειρήματά μας, που περιγράφουν την πρόθεσή μας να αλλάξει η ζωή πάντα για το καλό μας… έστω κι αν μιλούμε σε ουμανιστικό πληθυντικό.

Όμορφος κόσμος, θεϊκά πλασμένος, στον οποίον η ατομική ανάγκη, γίνεται θεωρία και συσπειρώνει ανθρώπους σε πολύμορφους φασισμούς, που η προπαγάνδα του ενός κατηγορεί τον άλλο ως άδικο και βίαιο…
Φυσικά τόνοι βιβλίων γράφονται από αρκετούς συφιλιδικούς στη σκέψη συγγραφείς που καμαρώνουν για το τίποτα της ιδιότητάς τους, ενώ οι τέχνες παράγουν στην πλειονότητα τους αντίγραφα μιζέριας των δημιουργών τους, που φυσικά αλληλοεπικροτεί -σε μια συντεχνιακή υποτέλεια- ο ένας τον άλλον, δίνοντας μεταξύ τους το άλλοθι να υπάρχουν οι μετριότητες σε σχέσεις λυκοφιλίας.

Αυτός ο πρόλογος αφορά μια περιγραφή στο υποτιθέμενο παρόν της παγκόσμιας κατάστασης, το λεγόμενο σήμερα, έστω κι αν αναφέρεται το μικρό κείμενο στην πολύπαθη Αθήνα που την κατοικούν πνευματικοί έποικοι που τους ορίζουμε αυθαίρετα για λειτουργικούς κοινωνικούς λόγους συνοχής ως «Έλληνες».

Θα μου πείτε, το χτες ήταν διαφορετικό;
Γεια στο στόμα όποιου το αναφέρει, μια και ούτε αύριο θα αλλάξει… εκτός και αν αρχίσουμε να φανταζόμαστε -και να βλέπουμε - τα προφανή των πεποιθήσεών μας με ολιστικό κριτικό βλέμμα.
Μα κι ακόμα αν δεν αλλάξει τίποτε, τουλάχιστον θα έχουμε κάποια στιγμή επίγνωση των νόμων που υπηρετούμε ως υποταγμένα όντα στις περιορισμένες ανάγκες των αισθήσεών μας…

Καλά τα είπαμε συντρόφια της μιζέριας που ζούμε στην μαρμίτα της ατομικής και κοινωνικής εκμετάλλευσης των προθέσεων… όμως δεν είναι αρκετό να μηρυκάζουμε τα προβλήματα, αν δεν έχουμε έστω μια μικρή γωνιά στη γραφή μας που να προτείνει αυτή την ρημάδα τη θέαση μέσα από λογικούς συσχετισμούς…

Έτσι σκέφτηκα να γράψω ένα καθόλου υποθετικό σενάριο εργασίας, που μιλά για την βία της ατομικής ανάγκης να διακριθεί, μαζί με μαζικούς θανάτους όντων χαμένων σε ένα άγνωστο περιβάλλον. Σ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες, καλούνται εκατομμύρια ζωές να ψάχνουν απεγνωσμένα αυτό που τους ορίζει η ανάγκη τους, διεκδικώντας την διαιώνιση του είδους που αντιπροσωπεύουν.

Σ’ αυτό το σενάριο της υποθετικής εργασίας, θα φανταστούμε πως ένα τεράστιο όχημα σηκώνει των πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών από το βόλεμα της ηρεμίας του σπιτικού του, και με βίαιο τρόπο τον ρίχνει σε ένα αφιλόξενο υγρό περιβάλλον του ωκεανού, χωρίς τροφή και χάρτες, αφήνοντας τον να επιβιώσει κολυμπώντας ο ισχυρότερος οργανισμός.
Ένας ενδεχομένως θα σωθεί και θα βρεθεί σε ένα ασφαλές σπιτικό σε μια ακτή, που θα έχει τροφή και συνέχεια της ζωής του, ενώ όλοι οι άλλοι θα γίνουν λίπασμα βιολάσπης στην αέναη κίνηση του βραδινού κατασκότεινου χαώδους τοπίου.
Τρομερό και άδικο σκέφτομαι ότι είναι τούτο το σενάριο, και ίσως αρρωστημένη η επινόησή του. Ίσως αρκετοί ψυχο- διάφοροι, θα έχουν ήδη ψάξει μέσα από το επίσημο ευαγγέλιο της φαρμακο-επιστήμης τους, το DSM, για το ποιο σκεύασμα θα ταίριαζε στην επαναφορά σε "κανονικότητα" τέτοιων σκέψεων, που δημιουργούν φρικαλέες ιστορίες.

Εγώ όμως θα επιμείνω στην παρακολούθηση του ατομικού πόνου των όντων που ριγμένα όλα μαζί περί τα τριακόσια εκατομμύρια, σ’ αυτό το άγνωστο περιβάλλον, προβάλλουν στωικά χωρίς δυνατότητα διαμαρτυρίας το κεφαλάκι τους, ψάχνοντας με ένα ένστικτο για την πολυπόθητη ακτή και το ζεστό σπιτάκι που θα νιώσουν ασφάλεια σώζοντας το κορμί και τη συνέχεια της ύπαρξής τους.
Κανένας οίκος στοιχημάτων δεν θα πόνταρε ποιος από αυτούς θα ήταν ο νικητής.
Κανένας θεατής δεν θα πίστευε πως μπορεί να υπάρξει νικητής μέσα από αυτή την γενοκτονία που δεν έχει λόγους ηθικής να γίνεται… Ίσως να θυμώναμε με τον «νου» που σχεδίασε να συμβεί η βιαιότητα σ’ όλα αυτά τα όντα.

Ότι ήξερε ο κάθε δοκιμαζόμενος είναι πλέον άχρηστο, μια και η ζωή του κρέμεται από την ικανότητά του να διατηρεί δυνάμεις και να εμπιστεύεται την εσωτερική του αίσθηση για το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει…
Την ίδια δοκιμασία την κάνουν και οι χελώνες, ή τα χέλια που ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να φτάσουν στις ακτές των πατεράδων τους, θα σκεφτεί το όν που παλεύει σε αυτή την φρικτή υπόθεση, όμως η δική μου δοκιμασία - θα πει- έχει μια πρόσθετη αδικία. Μόνο ένας θα ζήσει, αν όχι κανένας. Όλοι οι άλλοι θα πεθάνουν…
Ίσως πρέπει να δημιουργήσει του ο κάθε αγωνιστής αυτού του πειράματος της επιβίωσης, σκέψεις που θέλουν να μη νοιάζεται για τους άλλους γύρω του. Πάση θυσία θα πρέπει να ανακαλέσει μνήμες από πολέμους που γενοκτονούν αντιπάλους στο όνομα της νίκης.
Κάποιοι παππούδες του ήρθαν από την γηραιά Ευρώπη που ξέρει να παράγει βία και παγκόσμιους πολέμους και ίσως τώρα είναι η ώρα να νιώσει την κτηνώδη φύση του, χωρίς ιδεολογήματα ειρήνης, στοχεύοντας στην ατομική επιβίωση.
Το ρεύμα όσων σαλεύουν μέσα στο υγρό στοιχείο προς μια κατεύθυνση, βοηθά την κοινή τους πλεύση και έτσι συμπορεύονται όλοι μαζί ξέροντας ότι αν ζήσει κάποιος, οι άλλοι θα είναι αρωγοί της ζωής του μέσα από τη φθορά τους προς τον ίδιο στόχο.
Όλοι θα θυσιαστούν σε ένα νόμο, που όρισε κάποιος άλλος να γίνει η πραγματικότητά τους, που την ονομάζουν "ζωή σε κίνδυνο" και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Μήπως όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα;
Μήπως είναι ένα όνειρο που το ζουν αυτά τα όντα σ’ αυτή τη μάχη με έπαθλο τη ζωή;
Κανένας δεν ξέρει αν η ζωή είναι ύπνος και αυτός ο ύπνος παράγει πραγματικότητες που τις ορίζουμε ως αποδεδειγμένη βιωματικά ζωή…
Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε, είναι να θυμηθούμε κάτι ξεχασμένους αρχαίους ανθρώπους που δεν έχουν καμία θέση στην δική μας εποχή, και μας είπαν να ψάχνουμε τα ονόματα και τις ιδιότητες σε ότι παρατηρεί και κάνει πραγματικό η σκέψη μας. Ούτε στις βαφτίσεις τους επιλέγουν οι νέο-έλληνες τον Αντισθένη, ώστε να τον κρατήσουν ζωντανό στη μνήμη τους, αλλά αυτός τους είπε κάποτε τη σκέψη..... αρχή Σοφίας ονομάτων επίσκεψις…
Όταν δώσουμε Όνομα, τότε ίσως να καταλάβουμε και αυτά τα άτομα που θυσιάζονται σ’ αυτήν την υποθετική (;) πραγματικότητα…

Θα εμπλούτιζα την περιγραφή της σκέψης τούτης, με τα εκατομμύρια όντα που παλεύουν με το θάνατο, με μια λέξη που χρησιμοποιείται σπάνια με ουσία και τις περισσότερες φορές ασυνείδητα. Ας σκεφτούμε ένα ώριμο άντρα, που βρίσκεται λίγα εκατοστά από τα φιλήδονα μισάνοιχτα χείλη μιας γυναίκας και της προφέρει την πολύπαθη ενέργεια της λέξης "Σ' αγαπώ".
Μόλις θα έλεγε αυτή τη λέξη, μετά από λίγο τριακόσια εκατομμύρια όντα θα βρίσκονταν ριγμένα στον υγρό ωκεανό του αιδοίου της, να παλεύουν για μια θέση στο όνειρο που λέγεται συνέχιση της ζωής…
Κανένας δεν σκέφτεται ότι κάθε ένα σπερματοζωάριο έχει μνήμη, συνείδηση πορείας και έρωτα να διεκδικήσει την ένωσή του με την μεγάλη «Γη» που το περιμένει ψηλά στο κέρατο της πορείας του, για να κλειδώσει μέσα της το σπόρο της συνέχισης ζωής που κουβαλά…

Αν δεν βρεθούν, η «Γη» που το περιμένει και το σπερματοζωάριο θα πεθάνουν.
Αν συνεχίσουν να μη βρίσκονται γενιές θυσιασμένων σπερματοζωαρίων, ο άντρας και η γυναίκα που παράγουν γενοκτονίες μέσα από τις ηδονές του πλησιάσματός τους, θα σταματήσουν να υπάρχουν ως είδος.
Από μια δοκιμασία εξαρτάται η ζωή… και από τον πόνο της θυσίας παράγεται ζωή…

Κρίμα, που δεν μας μαθαίνουν να βλέπουμε έτσι τη ζωή και ίσως γι αυτό τον λόγο διαθέτουμε χαμηλής αξίας ανασχηματισμούς κυβερνήσεων και φυσικά γιαλαντζή επαναστάτες, που ξέρουν να μιλούν χωρίς να παρατηρούν πως τα σάλια από τη φλυαρία του φασισμού τους, κοντεύουν να πνίξουν την δύσμορφη εικόνα όλου του κόσμου.

Τι είναι καλό και τι κακό;
Κανένας δεν ξέρει, αν δεν ορίσει το πλαίσιο της θέασης που έχει η σκέψη του…

Τι είναι η δομική ουσία της Φύσης, και τι είναι ο Άνθρωπος;
Έχει αξία η απάντηση, ή το ταξίδι αναζήτησής του;

Ποιος ξέρει….

Καλή απόσταση να έχουν οι σκέψεις του κάθε επισκέπτη που άντεξε την ανάγνωση αυτού του άρθρου… και μια συμβουλή για επιλεκτικές σιωπές, απέναντι στη βία των ηλιθίων που γνωρίζουν τα πάντα και φυσικά μας σαλιώνουν θανατερά τα επιχειρήματά τους.

Κ.Ζ

Υστερόγραφο
Την εικόνα την βρήκα στον ακόλουθο χώρο:
http://www.e-afipnisi.gr/news_info.php?data_id=12072&timicat1=13104&timicat2=0&timicat3=0&timicat4=0&timicat5=0&timicat6=0&timicat7=0