Η Αθιβολή στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ

Ανάρτηση από το ιστολόγιο Κώστας Ζωγραφόπουλος

Το ιστορικό Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, έχει μια αύρα μέσα στους διαδρόμους του. Λένε κάποιοι, πως οι άνθρωποι αφήνουν τα αποτυπώματα της αξίας τους από τις διαδρομές της ζωής τους. Τους πιστεύω, γιατί κυκλοφορώντας στους χώρους του, νιώθει κανείς τον Μάνο, χωρίς να είναι αναγκαίο να προσέξεις το πορτραίτο του, καθώς βαδίζεις προς τους θαλάμους ηχοληψίας.

Την Τρίτη που μας πέρασε, στις 7 του Μάρτη, είχα την τιμή να είμαι καλεσμένος στην εκπομπή της Βίκυς Τσιανίκα "Από το κοχύλι στο μαργαριτάρι", με αφορμή την έκδοση του ιστορικού μυθιστορήματος "Αθιβολή", για το οποίο φέρω την ευθύνη των γραφομένων του. 

Ήταν μία ώρα συνεύρεσης που δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Απέναντί μας πίσω από το γυάλινο παράθυρο ο εξαίρετος ηχολήπτης Στέφανος Χατζάκης φρόντισε να φτάσει σωστά ο λόγος μας στους υπέροχους ακροατές. Οι μουσικές ανάσες του Βέλγου εξαίρετου συνθέτη Βιμ Μέρτενς ήσαν ταιριαστές με το θέμα μας και φυσικά με την Παιδεία που χρόνια τώρα επιχειρεί αυτό το μοναδικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα.

Ανεβάζω συνημμένο στην ανάρτηση το αρχείο αυτής της εκπομπής, για όποιον επιθυμεί να ακούσει αυτήν την ηχητική καταγραφή.

Πέρα από την ενδιαφέρουσα συζήτηση με την ανθρωποκεντρικά σκεπτόμενη Βίκυ, η εκπομπή περιλαμβάνει μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο που τα διαβάζω ο ίδιος. 

Η "Αθιβολή" ξεκίνησε το ταξίδι της. Καλώς να σας "γνωρίσει" και να την γνωρίσετε, όταν και άμα συναντηθείτε μαζί της. Ναι, μπορεί ένα βιβλίο να σας ανα-γνωρίσει, γιατί κάποιοι πιστεύουν πως μέσα στις σελίδες τους τα βιβλία κρύβουν Ιδέες. 

Κι όλοι ξέρουμε πως οι Ιδέες ζουν και γονιμοποιούν, όπως ακριβώς ο Έρωτας την ζωή μας.

Κ.Ζ

Η εποχή μας μέσα από την θεατρική "Αγγέλα"

Άρθρο από το blog Zografopoulos

Σήμερα τελείωσα το μουσικό μου ταξίδι στην μεταπολεμική κουλτούρα των Αθηναίων, για λογαριασμό του υπέροχου έργου «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. 

Έτσι δημιούργησα τον ηχητικό καμβά που φαντάζομαι για το έργο, ώστε να κινηθούν πάνω του οι σχέσεις και τα συναισθήματα των ηρώων. 

Πάνω σε αυτόν θα δουλέψει στην συνέχεια με την δική του φαντασία ο μουσικός που θα συνεργαστούμε, ώστε να μπορέσουμε να πετύχουμε ένα άξιο αποτέλεσμα ανεβάζοντας το έργο. 

Για το συγκεκριμένο θεατρικό, διερεύνησα αισθήσεις μέσα από τους παλμούς των χορδών σε ένα μπουζούκι, από τα σκληρά ελάσματα μιας λατέρνας, από την αναπνοή ενός πλανόδιου οργανοπαίκτη πάνω στην στομίδα του πνευστού και από το δέρμα ενός νταουλιού που κατορθώνει με τούτο να μετουσιώσει ο βακχευτής την βία σε χορό. 

Ο Διόνυσος είναι πιο κοντά στα πάθη και τις επιθυμίες εκείνης της εποχής, που δεν διαφέρει καθόλου από την δική μας σήμερα. 

Η μεταπολεμική αβεβαιότητα για την επιβίωση των ανθρώπων εκείνης της εποχής, τους ήθελε εξαθλιωμένους να γίνονται έρμαια εκμετάλλευσης, ψάχνοντας λίγη αξιοπρέπεια στην μετανάστευση, απέναντι στην πείνα. 

Σήμερα οι άνθρωποι στις ίδιες γειτονιές της Αθήνας, αν και κρατούν στα χέρια τους εξελιγμένα κινητά τηλέφωνα, νιώθουν εξίσου αβέβαιο το μέλλον τους.
Πάλι ξενιτεύονται για να αποφύγουν την οικονομική και ηθική τους εξαθλίωση από πολιτικές που υπαγορεύονται στις εκ περιτροπής δημιουργούμενες κυβερνήσεις κατά το συμφέρον αυτών που θέλουν να είναι οικονομικοί επικυρίαρχοι. 

Ο θάνατος και ο έρωτας, όταν τα πράγματα γίνονται απειλητικά για την ίδια την ζωή των ανθρώπων, θεριεύουν μέσα τους. Όσο ποθούν την ζωή τόσο επιλέγουν θυμικά το ξόδεμά της. Όσο χάνουν τις μάχες τόσο κερδίζει χώρο η ελπίδα μέσα από τα σπέρματα της γενιάς τους. Μια αέναη πάλη. Αυτές οι δυο αντίθετες δυνάμεις στην ζυγαριά της Θεόδοτης φύσης, ο έρωτας και ο θάνατος, παλεύουν ξέροντας εξ αρχής πως ο αγώνας τους πάντα θα έχει ισορροπία. 

Ποτέ δεν θα κερδίσει η ζωή τον θάνατο μα ούτε και το αντίθετο πρόκειται να συμβεί. Αυτή άλλωστε είναι και η τραγικότητα της ύπαρξής μας. 

Το έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου τελειώνει με μία εξαιρετική μετουσίωση του ερωτήματος της ερωτευμένης Αγγέλας καθώς βλέπει νεκρό τον Λάμπρο της.

Κοιτά απεγνωσμένα γύρω της ρωτώντας αν ο αγαπημένος της θα ζήσει, για να καταλήξει μόνη πλέον στο συμπέρασμα της θετικής εκδοχής με ό,τι μπορεί να κρύβει μέσα της αυτή η κατάφαση. 

Τα όριά μας και η τρέλα έχουν κοινή στέγαση. 

Για όσους μπόρεσαν και «οίδαν»… ζωή και τρέλα παίρνουν ίδιο πρόσημο. 

Στον κάθε άνθρωπο εναπόκειται να αποφασίσει αν θα είναι αυτό το πρόσημο θετικό ή αρνητικό… 

Ερωτά λοιπόν η ηρωίδα που φέρει την καθαρότητα των προθέσεων της Αντιγόνης. 

 - Θα ζήσει; Θα ζήσει; 

 ( για να επιλέξει κορυφώνοντας την εκδοχή στην θέση της) 

- Θα ζήσει! Θα ζήσει! Θα ζήσει!

Κ.Ζ

Υ.Γ

Την φωτογραφία την δανείστηκα από αυτόν τον ιστοχώρο.

Περί Σποϊλερ, κατανάλωσης και ψυχαγωγίας

Άρθρο από το blog 

                           

Συχνά πυκνά τελευταία, ακούω για την αγένεια κάποιων που θέλουν να επιδείξουν την φιλαναγνωσία τους. Αποκαλύπτουν λοιπόν την πλοκή βιβλίων με μυθιστορηματική δομή στους συνομιλητές τους, απογοητεύοντάς τους από το να ανακαλύψουν μόνοι την δράση και την ζωή των ηρώων. 

Χωρίς να έχω τηλεόραση, ή να συναναστρέφομαι ανθρώπους που ζουν μέσα από αυτήν και αφηγούνται τις σειρές που παρακολουθούν στις συνευρέσεις με ομοίους τους, νομίζω πως γίνεται ακριβώς η ίδια επίδειξη για πληρότητα ενημέρωσής τους, σχετικά με την εξέλιξη των ιστοριών από το υπνολάγνο κουτί της ΤV. 

Αυτή η αποκάλυψη των ιστοριών, που αποδομεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη ή του θεατή, στην σύγχρονη σύμμεικτη γλώσσα της πατρίδας μας λέγεται "σπόϊλερ". 

Καθώς σκεπτόμουν την ουσία του "σπόϊλερ", μου ήρθε στο νου το ερώτημα: 

-Γιατί κάποια βιβλία στην ζωή μας ή αντίστοιχα κάποιες κινηματογραφικές ταινίες που παίζει η τηλεόραση, οι άνθρωποι δεν δυσανασχετούν σαν τα διαβάσουν ή τις δουν για περισσότερες από μία φορές;
Ειδικά σε σπουδαία κείμενα η ανάγνωση ή σε αγαπημένες ταινίες η παρακολούθηση μπορεί να φτάσουν οι επαναλήψεις σε σκανδαλώδεις αριθμούς καταργώντας την έννοια "σπόϊλερ".

Πιο συγκεκριμένα, πηγαίνοντας σε ένα θέατρο ή σηκώνοντας το βιβλίο στο ύψος των ματιών μας καθώς διαβάζουμε την Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, όλοι ξέρουμε τι γίνεται στο τέλος. Ακόμη όταν παρακολουθούμε τον αξέχαστο Βασίλη Λογοθετίδη στο έργο «Ένας ήρως με παντούφλες», λίγο πολύ γνωρίζουμε αρκετές ατάκες του έργου, όμως με παιδική διάθεση μας απορροφά η ιστορία και χαιρόμαστε την διαδρομή των σκηνών καθώς μας ταξιδεύουν. 

Τι γίνεται εδώ; 

Οι ίδιοι άνθρωποι που αντιδρούν στην λογική του "σπόϊλερ" το ξεχνούν; 

Η απάντηση που έδωσα, χωρίς να διεκδικώ το βραβείο Νομπέλ, είναι πως κάπου μέσα στο μυαλό μας κρύβεται μια διαμάχη ανάμεσα στην κατανάλωση μέσα από την ηδονή της εντύπωσης και στην ψυχαγωγία που δεν στέκεται στο επιφανειακό, αλλά κατανοεί κάθε φορά σε διαφορετικό βάθος το ίδιο ερέθισμα. 

Θέλω να πιστεύω πως ο κάθε ένας από εμάς, δικαιούται να είναι κάποιες φορές καταναλωτής και άλλοτε να άγει την ψυχή του μέσα από αυτά που επιλέγει να τον ευχαριστήσουν. 

Ίσως ορισμένα πονήματα της Τέχνης, να μπορούν να εξυπηρετήσουν τόσο την περιέργεια της ιστορίας που φέρουν μέσα τους, όσο και την εμβάθυνση μέσα από πολλαπλές αναγνώσεις των μη προφανών, που τα φέρουν για τους υποψιασμένους.

Ο "υποψιασμένος" κατά την δική μου νοηματοδότηση στον παρόντα συλλογισμό, δεν είναι ο εκπαιδευτικά μορφωμένος, αλλά ο συναισθηματικά και λογικά διατιθέμενος να ταξιδέψει σε μια εμπειρία.

Νιώθω πως ο πτωτικός δείκτης του πολιτισμού μας, να τείνει να υψωθεί από τα μη προφανή της Τέχνης… που δεν τα κατακτάς πάντα με πτυχία.

Βέβαια οι μάστορες Δημιουργοί, οφείλουν να μη ξεχνούν και αυτούς που πλησιάζουν την Τέχνη με την περιέργεια που τους προσφέρει η καταναλωτική τους φύση...

Όλοι έχουμε δικαίωμα στην αδυναμία της εξελικτικής μας πορείας και είμαστε εξίσου υπέροχοι ως εν δυνάμει εξελικτέοι!

Κ.Ζ

Υ.Γ

Την εικόνα την δανείστηκα από αυτήν την σελίδα

Αθιβολή - Ιστορικό μυθιστόρημα

Το παρόν κείμενο έχει αντιγραφεί από τον ιστοχώρο

http://kostaszografopoulos.blogspot.gr

Το ταξίδι της συγγραφής έφτασε στο τέλος του 
και η Αθιβολή φεύγει από εμένα 
ώστε να έρθει σε εσάς.

Τώρα, εμπιστεύομαι τον δικό της δρόμο 
μέσα από την αξία των αναγνωστών, 
ευελπιστώντας να σας χαρίσει όμορφες στιγμές 
και ενδιαφέροντα ερωτήματα. 

Μπορείτε να στέλνετε τις ερωτήσεις, 
τις σκέψεις σας και ό,τι άλλο κοινό 
μπορούμε να μοιραστούμε

 μέσω της φόρμας επικοινωνίας του παρόντος ιστολογίου.

Ακόμη, μπορείτε

να γίνετε μέλος στην σελίδα στο Facebook

Αθιβολή - Κώστας Ζωγραφόπουλος 

Το βιβλίο διατίθεται ταχυδρομικά.
Για πληροφορίες καλέστε στο 6977 66 3230
ή στείλτε μήνυμα στον προσωπικό λογαριασμό 
Kostas Zografopoulos στο Facebook.

Μετά την περίληψη του οπισθόφυλλου,  
ακολουθούν δύο μικρά αποσπάσματα από 
το πρώτο και δεύτερο κεφάλαιο της Αθιβολής.

 

 

 

Μία είναι η κοινή μοίρα που ενώνει τους τόπους,

εκείνη των ανθρώπων που ζουν και δημιουργούν σε αυτούς.

Κι ένα είναι το κοινό σημείο που ενώνει τις ζωές όλων των ανθρώπων. 

Ο θάνατος που γεννά την ζωή.

Τόποι και άνθρωποι δεμένοι με δεσμά άσπαστα.

1828, Σφακιά Κρήτης.

Λίγο πριν την θρυλική μάχη στο Φραγκοκάστελλο, 

ο Νικήτας και η Αρχοντία σηκώνουν το βάρος του χρέους 

για την απελευθέρωση της ζωής τους.

1887, Δελβινάκι Ηπείρου.

Ο Νικόλας, ο αδερφός του Νικήτα, 

παραμένει με ασίγαστη πίστη 

ο μοναδικός θεματοφύλακας αυτού του χρέους.

2016, Φραγκοκάστελλο Κρήτης.

Ο Ηλίας, κουβαλώντας μέσα του την Ήπειρο και την Κρήτη, 

αναλαμβάνει να ζωντανέψει τις ιστορίες των προγόνων του, 

πολεμώντας σαν αγρίμι ενάντια 

στην προσωπική τραγωδία που λεηλάτησε την ψυχή του. 

Μέσα από την Αθιβολή του Νικόλα, 

το παλιό τετράδιο που ανακαλύπτει 

στο πατρικό σπίτι του στο Δελβινάκι, 

ξεδιπλώνεται ένα παρελθόν το οποίο 

αν και εύκολα η σκέψη το νομίζει πεθαμένο, 

ο ίδιος το μεταμορφώνει σε γόνιμη γη και δροσερό νερό, 

αλλάζοντας ολοκληρωτικά το τοπίο της ζωής του.

Αθιβολή. Αναπόληση συμβάντων παλαιών,

ίσως όμως όχι και τόσο παλαιών.

 

 

 

 

Κεφάλαιο Πρώτο

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΙΧΕ ΚΡΥΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ορίζοντα λίγο πριν τα μεσάνυχτα, σαν να μην ήθελε να αγναντεύει το Φραγκοκάστελλο το ξημέρωμα της 18^ης ημέρας του Μάη, μιας άφευκτης αυγής της ιστορίας των Κρητών.

Στο βάθος κατά το πέλαγο, ο αιμόχρωμος πλάνητας Άρης κρατούσε ακόμα την περιέργειά του στον ουράνιο θόλο για να γευθεί τα κορμιά της αντρειοσύνης, όπως κάνει αιώνες τώρα στην ιστορία αυτής της γης. 

Στο κάστρο, οι σιωπηλές μας φιγούρες έστεκαν καρτερικά περιμένοντας το σύνθημα για να ανοίξει η πύλη και να ξεχυθούμε ίσια κατά πάνω στο στρατό του Ναηλή Πασά.

Από τον δυτικό ψηλότερο πύργο, ο Πώλος, ο μικροκαμωμένος ξερακιανός Κυδωνιάτης, μετέφερε στους άλλους την εξέλιξη της επίθεσης των Τούρκων στον προμαχώνα του Αργυροκαστρίτη. Στο πλάτωμα της κεντρικής πύλης, ο Γιαμπούλης με το σπινθηροβόλο βλέμμα και το χαμόγελο του τρελού οραματιστή, έσφιγγε το λερωμένο κοντάρι με το μαραζωμένο φλάμπουρο στην κορφή. Ήξερε πως, από στιγμή σε στιγμή, η φωνή του θα ’ταν η αιτία που τα σπαθιά μας θα κατέβαιναν αποφασιστικά στους ώμους των εχθρών.

Αν και αγράμματος ένιωθε ότι κουβαλούσε τον Έρωτα για ζωή, μαζί με τον καταστροφικό αδερφό του τον Αντέρω.

Όλα ξεκίνησαν από τις τρεις κανονιές που έριξε ο πασάς αναγγέλλοντας την μάχη. Ακολούθησε η μακρινή βοή από τους αλαλαγμούς της επίθεσης των Τούρκων στο ταμπούρωμα του Αργυροκαστρίτη με τους εκατόν είκοσι τρεις άντρες, πέρα από το κάστρο, κατά την πλευρά που δύει ο ήλιος. Τα κοκόρια από τα όπλα του Αργυροκαστρίτη άστραφταν, σπέρνοντας μέσα από το σύννεφο της μπαρούτης φως θανάτου στα σώματα των Τούρκων που ’τρεχαν κατά πάνω τους να πάρουν το οχυρό. Λίγο το λίγο, τα μιλιούνια των επιτιθέμενων πλησίαζαν και τελικά το αντάμωμα του θανάτου άρχισε να γίνεται με σπάθες που ξέσκιζαν βίαια τη ζωή των ανθρώπων. Οι πληροφορίες στο εσωτερικό του κάστρου έφταναν από τον Κυδωνιάτη με μια ψύχραιμη δωρικότητα, για το πώς εξελίσσονταν η επίθεση των Τούρκων, ξεστομίζοντας μονολεκτικές φράσεις κουνώντας τα χέρια του ταυτόχρονα με αυτές.

Εγώ, στοιχημένος με το άλογό μου δίπλα στην πόρτα με τους άλλους, κοίταγα δυο θέσεις πιο πέρα τον μεγαλύτερο αδελφό μου.

Καβαλάρης κι αυτός, κρατούσε στα χέρια του ένα κεντητό λερωμένο μαντήλι, που όλο το ’φερνε στα χείλη και την μύτη του για να το αγγίξει και να το μυρίσει. Ήταν κάτι σαν υπόσχεση για τον Νικήτα αυτές οι αισθήσεις απ’ το μαντήλι, στην καρδιά, στα μπράτσα και τα πόδια του, για να αντέξουν και να χτυπήσουν με την μεγαλύτερη δύναμη ό,τι ήταν εχθρικό απέναντί τους. Ήταν μια υπόσχεση απέναντι στο άρωμα που ηδόνιζε την επιθυμία του για άξια νίκη ή για άξιο θάνατο.

Ο Κωνσταντίνος Παλάσκας είχε δεξιά του τον Χατζημιχάλη και πιο πίσω ο Αυγέρης κοιτούσε μια τον καπετάνιο και μια τον Νικήτα. Ο Αυγέρης πλησίασε αργά με το άλογο τον Νικήτα, το βλέμμα του οποίου είχε ήδη μπει στον αχό της μάχης. Τον ακούμπησε στον ώμο με την παλάμη του σφίγγοντάς τον φιλικά, έμπιστα, περνώντας του τη σκέψη ‘είμαι μαζί σου’. Η απάντηση του Νικήτα σ’ αυτή την αντρίκεια χειρονομία ήταν ένα αποφασιστικό νεύμα. Στη συνέχεια, κάρφωσε το βλέμμα του πάνω στην πύλη σκεφτόμενος την μάχη που σε λίγο θα τον δεχόταν μέσα της.

Ο Γιαμπούλης, ξεπεζεμένος από το μελανόστικτο άτι  του, είχε τα μάτια στραμμένα στον έφιππο Νταλιάνη και το συγκεντρωμένο γύρω του τσούρμο των υπασπιστών.

Ο Νταλιάνης τράβηξε τα χαλινάρια του αλόγου του και εκείνο έκανε λίγο πίσω, για να το οδηγήσει στη συνέχεια εμπρός παίρνοντας θέση δίπλα στον Νικήτα, κίνηση τιμής στον συναγωνιστή του.

Αλληλοκοιτάχτηκαν. Η καρδιά του Νικήτα ήταν έτοιμη να κλάψει, μα απ’ την άλλη, ο φόβος μέσα της είχε γίνει ατσάλινη αντρειά και κοφτερό χαροδρέπανο έτοιμο να θερίσει.

Ο Νταλιάνης είδε στο βλέμμα του να λάμπει η αποδοχή και με το ίδιο κοίταγμα τού ανταπέδωσε την αδελφοποιητή εμπιστοσύνη. Τα άλογα φρούμαζαν κάνοντας μικρές νευρικές κινήσεις λες και ήξεραν πως κάθε δευτερόλεπτο ήταν σημαντικό σε αυτή την έξοδο, γιατί θα καθυστερούσε την ανασύνταξη του Αλβανού Μουσταφά Πασά Ναηλή και θα έσωζαν τον Αργυροκαστρίτη με τα παλικάρια του από την πρώτη δύσκολη επίθεση των εχθρών. Οι καβαλάρηδες ήθελαν να λιανίσουν το ηθικό των Τούρκων, αφού αριθμητικά δεν είχαν τη δύναμη μαζί τους. Δεν ήταν πρώτη φορά που η ψυχή θα νικούσε το φοβισμένο βλέμμα των αντιπάλων.

Ο φόβος κάνει τον άνθρωπο πολεμιστή, αλλά βαθιά μέσα στην καρδιά του κάθε άνθρωπος θέλει αντί γι’ Αυτόν, την γιορτή και το ραχάτι. Έτσι και οι πολεμιστάδες του Ναηλή, πίσω από τη σιγουριά της εξουσίας του Πασά, φλέρταραν με την ιδέα να ζήσουν για να απολαύσουν τα καλά που έρχονται. Σαν όμως θα αντίκριζαν το αλλόκοτο βλέμμα των πολεμιστών του κάστρου, μαζί με αυτό των παλικαριών του Αργυροκαστρίτη που ήδη πολεμούσαν, θα έφταναν στα όρια του τρόμου αφού το πλησίασμα του τέλους της ζωής φοβίζει κάθε άνθρωπο.

Από την άλλη, αν ο φόβος κάνει τον άνθρωπο πολεμιστή για να κερδίσει την ζωή, η αίσθηση του δίκιου τον κάνει θεριό ανήμερο κι όσο μικρό μπόι και να χει, ξεσκίζει με το βλέμμα του τον αντίπαλο. Αυτό το βλέμμα είχαμε όλοι μας μέσα στο κάστρο κι ας μοιάζαμε ασάλευτοι, περιμένοντας το σύνθημα μέσα στη δροσιά της άγουρης αυγής, ακίνητοι πίσω από την αμπαρωμένη πύλη.

 

 

 Κεφάλαιο Δεύτερο

 

31 Μαΐου 2016  Φραγκοκάστελλο

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΗΡΕΜΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΝΟΙΑ Σφακιανό πέλαγο, καθώς λιγόστευε το απογευματινό φως του ήλιου, ανακατεύονταν οι μυρωδιές της Λιβύης με αυτές των Μαδάρων, φτιάχνοντας ένα υγρό άρωμα για το οποίο δεν βρέθηκε κι ούτε θα βρεθεί ποτέ όνομα ταιριαστό στον κόσμο.

Ως εδώ, τον είχε οδηγήσει μια επιθυμία που του υπαγόρευε να βρεθεί ακριβώς αυτήν την ημέρα, σε αυτήν ακριβώς εδώ την παραλία και να αφήσει ανοιχτή την καρδιά του να γευτεί ξανά μια ιστορία που μπορεί να μην του ανήκε, ήταν όμως ολότελα δική του.

Άφησε να κυλήσει ήρεμα το τζιπ στο πλάτωμα μπροστά από το κάστρο στο σμίξιμο των τριών δρόμων που κατέληγαν σ’ αυτό. Βάλθηκε να κοιτά τις χρυσοκόκκινες πέτρινες πλευρές του, καμαρωτές καθώς έστεκαν μπροστά στο λιόγερμα του πελάγου.

Είχε ξεκινήσει απ’ τα Χανιά το πρωί. Κατά την περιδιάβασή του με το αμάξι έκανε συχνές στάσεις παρατηρώντας όλες τις πλαγιές και τις κορφές που συναντούσε στο δρόμο. Σταματούσε και κατέβαινε από το αυτοκίνητο για να μυρίσει και να αφουγκραστεί τον τόπο. Δεν είχε τελειωμό αυτό το ταξίδι, λες και ήθελε να ιχνηλατήσει κάθε σημείο των τοπίων πεζός, πέρα από την άσφαλτο του δρόμου. Έψαχνε τρόπους για να νιώσουν οι αισθήσεις του μιαν άλλη εποχή έξω από την δική του. Ζητούσε να αισθανθεί αργά τη ζωή δίπλα του, επιλέγοντας μια συνειδητή πορεία προς το γνώριμο σε αυτόν Φραγκοκάστελλο του παρελθόντος.

Προχωρημένο απόγευμα πλέον, έκανε την τελευταία του στάση περνώντας από το χωριό Καψοδάσος. Τέντωνε το λαιμό του καθώς οδηγούσε αργά, προσπαθώντας να αγναντέψει στο βάθος του τοπίου το κάστρο.

Βρήκε ένα πλάτωμα του δρόμου μπροστά σε μια ταβέρνα κι αφού σταμάτησε πρόχειρα το αυτοκίνητο, κοίταξε απέναντι από τον δρόμο την ασβεστωμένη μάντρα ενός ξωκλησιού. Εντύπωση του έκανε ο κορμός του δέντρου που πρόβαλε με πείσμα από την ξερολιθιά της απόκρημνης μάντρας. Από το μυαλό του πέρασε η σκέψη πως όλα τα αρχιτεκτονήματα του πολιτισμού μας είναι εφήμερα και υποτελή μπροστά στη φύση.

Ο πραγματικός όμως λόγος που σταμάτησε σε αυτό το σημείο ήταν ο ίδιος του ο εαυτός, που τον έκανε να θέλει να νιώσει με τις αισθήσεις του κάθε σημείο της διαδρομής σε αυτό το ταξίδι.

Ο Ηλίας γνώριζε ότι τέτοια ξωκλήσια έχουν παλαιότητα και παρατηρώντας με το έμπειρο επαγγελματικό του βλέμμα την μάντρα, διαπίστωσε την στρωματογραφία της κατασκευής της, από τον βράχο μέχρι τους τελευταίους πρόχειρους τσιμεντόλιθους που ήταν τοποθετημένοι από τους σύγχρονους κατοίκους της περιοχής.

Με γρήγορες δρασκελιές, πέρασε το δρόμο και ανέβηκε το μικρό δρομάκι μέχρι την ρίζα του κατάλευκου εκκλησιαστικού περιτοιχίσματος. Στηρίχθηκε στη βάση του βράχου και σκαρφαλώνοντας όσο μπορούσε, ψηλάφισε τον τοίχο.

Βάλθηκε να κοιτά στο βάθος, ψάχνοντας προς τον ορίζοντα της θάλασσας το κάστρο. Ήθελε να δει και να ακουμπήσει ό,τι φανταζόταν πως ανήκε στις εμπειρίες του Νικόλα, με τον οποίο είχαν γνωριστεί με έναν αρκετά περίεργο τρόπο. Ο Νικόλας είχε ζήσει πολλά χρόνια πριν σ’ ετούτα τα μέρη και ο Ηλίας, έχοντας μάθει τη ζωή του λεπτομερώς τον τελευταίο καιρό, γνώριζε πως άλλη επιλογή δεν είχε, από το να έρθει εδώ και να αισθανθεί τα μέρη που γεννήθηκε ο πρόγονός του.

Μύρισε τις καλοκαιρινές ανάσες των φυτών γύρω του αφήνοντας το βλέμμα του να περιδιαβεί το τοπίο. Η καλοσυνάτη ματιά του ηλικιωμένου περαστικού τριάντα μέτρα πιο πέρα στην κατηφοριά συναντήθηκε με την δική του.

«Ίντα ψάχνεις κουμπάρε;» του απευθύνθηκε με ευγένεια ο άγνωστος.

Ο Ηλίας που καμάρωνε σαν έλεγε πως κατάγεται από την Ήπειρο, διέθετε την ίδια ρίζα αρχοντιάς με τον γέροντα. Κουβαλούσαν και οι δύο τον Ξένιο Δία μέσα τους, γιατί είχαν πιει νερό από τις βουνοκορφές που εκείνος περπάτησε. Όλες οι κορφές, δεμένες από κορμιά προγόνων σαν αλυσίδα. Από την Πίνδο, τον Ταΰγετο, την Όχη και το Σάως, έως και τις Μαδάρες που έστεκαν πίσω του, οι χαλκάδες ήσαν γερά δεμένοι με την ιστορία.

 «Το Φραγκοκάστελλο ψάχνω, ίσα εδώ κάτω είναι;»

Ακολούθησαν σύντομες κουβέντες μεταξύ τους, δυναμώνοντας την ικανοποίηση του γέροντα σαν πρόσφερε στον ξένο τη γνώση του. Αλλά και ο Ηλίας χάρηκε, γιατί μέσα από την ντοπιολαλιά που άκουγε, ένιωθε πως ερχόταν πιο κοντά στον Νικόλα.

Τα επόμενα χιλιόμετρα τον οδήγησαν στον κάμπο της περιοχής. Κυλούσαν αργά οι ρόδες του αυτοκινήτου, σε μια πεδιάδα καμωμένη από την αιώνια φθορά του σώματος των πανύψηλων Λευκών Ορέων της Κρήτης. Γη από χούμο αιώνων έφτιαχνε τον γόνιμο κάμπο που απλώνονταν από την ρίζα των Μαδάρων ίσαμε την αρχέγονη θάλασσα. Μια θάλασσα που γέννησε και ανάθρεψε το βλέμμα και τη λαλιά των πανάρχαιων κατοίκων του τοπίου.

Στο τέλος της διαδρομής, εκατό μέτρα πριν το κάστρο, πέρασε από ένα εξοχικό εστιατόριο της περιοχής και πλησίασε το χώρο παρκαρίσματος έξω από αυτό. Προτίμησε όμως να συνεχίσει ανατολικά την οδήγηση, προσπερνώντας το, αποφεύγοντας να σταθμεύσει στον τουριστικό χώρο. Σε αυτό το ταξίδι του ο Ηλίας ήθελε να ακουμπήσει τα πόδια του σε γη πλασμένη απ’ το χρόνο, να περπατήσει σε πέτρες που δεν εξευγενίστηκαν από εργολαβικές εργασίες.

Λίγα μέτρα πιο πέρα είδε τους τραχείς άγριους βράχους να μπλέκονται με την άμμο και να κρύβονται όλοι τους σαν πέτρινη γλώσσα μέσα στη ρηχή θάλασσα. Ήταν ένα τοπίο που κρατούσε στην εικόνα του την απαλότητα μαζί με την αγριάδα. Έβλεπε την ιστορία της αιώνιας πέτρας να απλώνεται μπροστά του, φθαρμένη από την αντίσταση στο αιώνιο πάλεμα με τα κύματα.

Ακινητοποίησε το αυτοκίνητο και κοίταξε τον τόπο.

 

 

Copyright © 2016 για την Ελλάδα και για όλο τον κόσμο: Κώστας Ζωγραφόπουλος

ISBN: 978-960-93-8761-3 

 

 

 

Ηθικές αξίες, κοινωνία και επιστημονική έρευνα

Το κείμενο που ακολουθεί εγράφη από τον Φωκίωνα Σωτ Γλυκοφρύδη, στις 11/11/2016 στο Εδιμβούργο για να δημοσιευτεί σε σχετικό συνέδριο αφιερωμένο στον Αριστοτέλη.

Δύσκολη γραφή για εύπεπτες σκέψεις, αλλά με τηλεσκοπική διερεύνηση ζητημάτων που θα χαράξουν την επιβίωση ή τον αφανισμό του ανθρώπινου είδους.

Το όνομα του νέου αυτού που το συνέταξε καλό είναι να το κρατήσουμε, γιατί στο μέλλον, πρώτα ο Θεός, θα καμαρώνουμε οι ομόγλωσσοί του.

Ηθική, κοινωνία, έργο. Ποιά είναι η σειρά; Ποιό έρχεται πρώτο, πώς ακολουθούν τα επόμενα, και γιατί αυτό έχει κάποια σημασία; Θα απαντήσω αντιφατικά: δεν ξέρω. Δύναμαι όμως να υποθέσω. Και για να υποθέσω αρκούν μονάχα μερικά δεδομένα τα οποία ο άνθρωπος διαρκώς βρίσκει λόγω της άγνοιάς του εφόσον διαχωρίσει την προσωπική του πραγματικότητα από την απόλυτη αλήθεια, καθώς και η λογική συνεπαγωγική σκέψη. Μπορώ να υποθέσω όντας ικανοποιητικά σίγουρος πως διαθέτω τουλάχιστον το πρώτο.

Περί ανθρώπινης ηθικής

Η πρωταρχική ιδέα περί απόκτησης γνώσης ηθικών και κοινωνικών αξιών από το υπόλοιπο, μη-ανθρώπινο ζωικό βασίλειο υπονοεί την παράφυση της ανθρώπινης ύπαρξης. Μολονότι ζωντανές οντότητες, είτε αυτές είναι μονά κύτταρα ή πολυκύτταροι οργανισμοί, οργανώνονται σε πολυμερείς ομάδες (αγέλες, σμήνη, ιστούς, αποικίες, βιοφίλμ κ.τ.λ.), καμία αίσθηση ηθικής (μια ανθρώπινη ιδέα/θεώρηση) δεν υφίσταται ως κινητήριος δύναμη στην αύξηση της πολυπλοκότητας. Εξελικτικά, κάθε αλλαγή εξαπλώνεται και σταθεροποιείται, κατά το δοκούν, κατά το αναγκαίο, η πιο συγκεκριμένα, κατά το ευνοούμενο. Και σαφέστατα, το ευνοούμενο για κάθε οργανισμό, μονοκύτταρο ή μη, είναι η ζωική επιτυχία η οποία επιτυγχάνεται σε πρώτο στάδιο μέσω της επιβίωσης μέχρι την αναπαραγωγική ηλικία, και σε δεύτερο στάδιο μέσω της διαιώνισης της γενετικής του σύστασης δια της αναπαραγωγής. Η ανάμειξη και η ποικιλομορφία, πραγματοποιείται επίσης κατά το συμφέρον, μονάχα όταν ένα σκληροτράχηλα δυναμικό περιβάλλον απαιτεί ταχύτατη προσαρμογή, ή σπανιότερα κατά τύχη, όταν η συνάθροιση τυχαίων αλλαγών δημιουργούν μια αναπάντεχη, συμφέρουσα καινοτομία. Ωστόσο πουθενά δεν τίθεται η αίσθηση της κοινωνικής ηθικής.

Ένα απλό παράδειγμα μπορεί να αντληθεί από έναν πληθυσμό βακτηρίων, ο οποίος αποτελείται από δυο σχεδόν πανομοιότυπα βακτηριακά γένη: ένα γένος Α, με γενετικό υλικό ποσότητας α, και ένα γένος Β, με γενετικό υλικό ποσότητας α + β, όπου β , και αποτελεί ένα γονίδιο αντοχής έναντι της τετρακυκλίνης (αντιβιοτικό βακτηριακής προέλευσης). Ας υποθέσουμε την ισόλογη ανάμειξή τους σε μια υγρή, στείρα καλλιέργεια θρεπτικών συστατικών, δηλαδή ένα ουδέτερο περιβάλλον. Λόγω μικρότερης ποσότητας γενετικού υλικού, το γένος Α θα πολλαπλασιαστεί ταχύτερα από ότι το γένος Β μέχρι η καλλιέργεια να εξαντληθεί. Αν πάρουμε ένα δείγμα της πρώτης καλλιέργειας και την χρησιμοποιήσουμε για να εμβολιάσουμε μια δεύτερη στείρα καλλιέργεια (ώς απομίμηση μιας τυχαίας φυσικής καταστροφής), βασιζόμενοι σε νόμους πιθανοτήτων πιθανοτήτων, ο εμβολιασμός θα περιέχει ένα μεγαλύτερο ποσοστό βακτηρίων γένους Α παρά Β. Η διαιώνιση αυτής της διαδικασίας θα οδηγήσει στην κυριαρχία του γένους Α, το οποίο υπό (λανθάνουσας) ανθρωποκεντρικής σκοπιάς φαντάζει σαν να «βιάζεται να φάει και να καλύψει τις θέσεις», πράγμα εγωιστικό. Ουδέποτε τίθεται κάποια «ηθική υποχρέωση» ενός τύπου οργανισμού να βοηθήσει έναν δεύτερο, όταν ο δεύτερος αποτελεί ανταγωνισμό.

Αν ωστόσο η ζωή περιοριζόταν σε τέτοια βαθμού απλότητα, το σχόλιο δεν θα υπήρχε ή και θα γινόταν αντιληπτό. Η ζωή βασίζεται στον ανταγωνισμό: πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί. Κανένας οργανισμός δεν προάγει την ύπαρξή του μέσω της επιβίωσης ενός οργανισμού που τον ανταγωνίζεται. Φαίνεται λογικό πώς το βακτήριο γένους Β, με δεδομένο της επιβίωσής του, θα έπρεπε να αποκτήσει έναν τρόπο για να εξαλείψει το γένος Α. Προηγουμένως, θέσαμε πως το παραπανήσιο γενετικό υλικό β του ομώνυμου βακτηριακού γένους ως ένα γονίδιο αντοχής έναντι ενός αντιβιοτικού. Και γνωρίζουμε περί της ύπαρξης αντιβιοτικών λόγω της ανακάλυψης της πενικιλίνης (Alexander Fleming), μετέπειτα της οποίας έγινε αντιληπτή η σύνθεση αντιβιοτικών από βακτήρια. Αν επαναλάβουμε λοιπόν το πείραμα με τα 2 γένη βακτηρίων και την υγρή καλλιέργεια, με μόνη διαφορά την προσθήκη τετρακυκλίνης, το γένος Β θα υπερισχύσει του γένους Α, καθώς το πρώτο γένος εκφράζει το γονίδιο αντοχής σε αντίθεση με το δεύτερο.

Επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε δυο πράγματα. Πρώτον, κάθε οργανισμός πλεονεκτεί από την δική του επιβίωση και εξάπλωση: τα γένη Α και Β ανταγονίζονται, φυσικά, λόγω του φυσικού περιορισμού φυσικών πόρων. Δεύτερον, το ποιό γένος θα υπερισχύσει εξαρτάται από τις συνθήκες: δεν υφίσταται κάποιος απόλυτος νόμος ηθικής που δικαιώνει το ένα είδος έναντι του άλλου, πέρα από την πραγματική επιτυχία. Γίνεται σαφώς αντιληπτό, πως η ζωή βασίζεται στην υπεροχή, η οποία τυγχάνει να συμπίπτει με τις συνθήκες, υπονοώντας πως η τύχη παίζει μεγαλύτερο ρόλο από την ιδέα της ηθικής.

Συμπληρωματικά, και όχι αντιφατικά, προβάλλεται η αύξηση της πολυπλοκότητας μέσω της αύξησης της ποικιλομορφίας. Πολλά γονίδια αντιβιοτικής αντοχής εμπεριέχονται σε πλασμίδια, κυκλικά σώματα γενετικού υλικού, τα οποία μπορεί να πολλαπλασιάζονται και να διανέμονται μέσω των βακτηρίων. Σαφώς αυτό μπορεί από κάποιος να θεωρηθεί ώς μια αλτρουιστική ηθική στάση: το βακτήριο μοιράζεται μια σανίδα σωτηρίας. Δογματικός ωστόσο, θα θεωρήσω πως η υπόθεση πως ένας μονοκύτταρος οργανισμός (βακτήριο) διαθέτει αυτοτελή σκέψη είναι όσο ισότιμη όσο και αυτή που προσάπτει την ίδια ικανότητα στο γενετικό υλικό του (πλασμίδιο). Θα προτείνω στους διαφωνούντες να διαβάσουν «Το Εγωιστικό Γονίδιο» του R. Dawkins.  Εξ΄άλλου, η ανταλλαγή γονιδιακού υλικού ανήκει στην αναπαραγωγή, την οποία ελπίζω κανείς από το κοινό να θεωρεί μια πράξη απαλλαγμένη από εγωισμό.

Κλείνοντας το θέμα περί ηθικής, θα ήθελα να δώσω έμφαση στην θέση μου σε ένα σχετικά απλό σύστημα όπως τα βακτήρια, λόγω της διαύγειας των παρατηρήσεων. Τα ίδια ισχύουν και οξύνονται σε πολυκύτταρους οργανισμούς και στα μετάζωα: το φανταχτερό τρίχωμα ενός παγωνιού, τα σκληρά και σπειρωτά κέρατα του κριαριού, και οι διακεκριμένοι χαυλιόδοντες του θαλάσσιου ελέφαντα έχουν εξελιχθεί λόγω της ατομικής επιτυχίας μέσω της διαιώνισης δια αναπαραγωγής. Όσοι είχαν τα εφόδια για την εποχή, υπερίσχυσαν. Εδώ μπορούμε να δούμε την εξέλιξη ως ένα ουτοπικό φίλτρο προς την βελτιστοποίηση της ζωής. Μα έναντι σε αυτό μπορούμε να κοιτάξουμε τριγύρω μας. Και μπορούμε επίσης να διανοηθούμε πως αν όλοι σε αυτήν την αίθουσα θεωρούμασταν ο αδύναμος κρίκος του ανθρώπινου είδους από την ανθρώπινη πλειοψηφεία, το πόσο εγωιστικά θα το αρνούμασταν προσπαθώντας να φτάσουμε την προσωπική επι/ευτυχία. Επομένως, ευχαριστώντας τους διαφωνούντες για την υποστήριξη του λόγου μου, κλείνω με το πασιφανές: Δεν υπάρχει ηθική. Υπάρχουν τα εφόδια και οι συγκυρίες με τις συνθήκες: ό,τι μας βολέψει, όποτε μας βολέψει.

Περί ανθρώπινης κοινωνίας

Η ανθρώπινη κοινωνία, μου φαντάζει παρόμοια με οποιαδήποτε άλλη. Αφικνούμαστε, επικοινωνούμε, συμβιώνουμε για να ανταγωνιστούμε, αναπαραγόμαστε και φεύγουμε. Ενδεχομένως τα ζώα να ολοκληρώνουν τον κύκλο της ζωής με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Οι μηχανισμοί είναι, εν τέλει, παράλληλοι.

Η διαφωνία, και η ενόχληση επί της παρουσίας της, φανερώνει διαυγώς την δογματική φύση του ανθρώπου, άρα και την ποικιλομορφία μιας κοινωνίας. Ψάχνουμε τους ομοίους για να συνεργαστούμε, να επιβιώσουμε, να αντλήσουμε δύναμη, ηχώ, εξουσία. Πάντα με πρίσμα την προσωπική μας ανέλιξη, όπως τα οπληφόρα αναπηδούν σε κοπάδια για να σαστίσουν τους θηρευτές ομαδικώς, αλλά πάντα εντονότερα για να παροτρύνουν τον θηρευτή στον πιο αδύναμο του κοπαδιού. Ας μην ξεχνάμε ωστόσο το συμπέρασμα περί σχετικών συγκυριών/καταστάσεων που αντλήσαμε. Διότι παίζει μεγάλο ρόλο στην σεξουαλική αναπαραγωγή.

Η σεξουαλική αναπαραγωγή δεν μπορεί να επιβιώσει μεταξύ ιδίων: η αιμομιξία/ενδογαμία οδηγεί στην μείωση της γονοτυπικής ποικιλότητας, το οποίο οδηγεί στην εξέφραση υπολειπόμενων μεταλλαγμένων/ελαττωματικών γονιδίων (άριστο παράδειγμα αποτελεί η αιμοφιλία σε αριστοκρατικές οικογένειες της Βρετανίας, ή η ανταλλαγή ζώων μεταξύ ζωολογικών κήπων ως προς την ελάττωση της ενδογαμίας). Η ποικιλομορφία είναι, εν μέρη, ζωτικό μας στοιχείο, το οποίο μπορεί να αποφέρει γόνιμους απογόνους. Ωστόσο υπόκειται σε δυναμικές ανάλογα με το περιβάλλον: οργανισμοί οι οποίοι μπορούν να εναλλάσσονται μεταξύ ασεξουαλικής και σεξουαλικής αναπαραγωγής (e.g. κνιδόζωα), προτιμούν το πρώτο υπό σταθερές και σχετικά ήπιες συνθήκες, ενώ το δεύτερο συμβαίνει σε ένα δυναμικά εναλλασσόμενο περιβάλλον. Θαρρώ πως υπό δύσκολες συνθήκες (e.g. πόλεμος, ξενιτιά, ψυχολογική αναταραχή), οι άνθρωποι αναζητούμε το ιδιαιτέρα διαφορετικό, τείνοντας προς στην αύξηση της ποικιλομορφίας και επιτυγχάνοντας την διαιώνιση. Η υπόθεση πως το συναίσθημα αποτελεί κινητήρια δύναμη για την εξασφάλιση και διατήρηση αυτής της πολυπλοκότητας είναι ενδιαφέρουσα, αν και η προστασία συντρόφου/κυοφόρου και το κίνητρο για έργο φαντάζει πιο προσιτό. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως η προήγηση της επιβίωσης ενός ανταγωνιστικού οργανισμού είναι μη-βιώσιμη. Και αυτό είναι μια απλή αλήθεια που δεν πρέπει να ξεχνάμε προ κάθε απόφασης.

Επομένως, οι δυναμικές της κοινωνίας διαφαίνονται ως επιπτώσεις της βιολογικής μας φύσης. Συμπερασματικά, και κάπως δηκτικά, ελπίζω να γίνονται κατανοητοί οι λόγοι για τους οποίους τα κοινωνικά συστήματα τα οποία βασίζονται στην ομοιογένεια και μαζικοποίηση, όπως ο κομουνισμός, είναι συστήματα ανάγκης που δεν έχουν βιολογικό μέλλον, καθώς είναι τόσο ωφέλιμα στους ανθρώπους όσο η μονοκαλλιέργεια και η αυτο-αναπαραγωγή. 

Ενθύμιον

Το τηλέφωνο χτύπησε και σηκώνοντάς το άκουσα την φωνή του αγαπημένου μου Μπίλι που κατοικεί στον Καναδά. Η σχέση του με τα πατρώα εδάφη είναι τέτοια που επισκέπτεται το χωριό μας περισσότερες φορές από εμένα. “Hello Costas” ήταν τα πρώτα λόγια της κουβέντας μας. Μου είπε πως δεν είχαν έρθει για καλοκαίρι ακόμα στο χωριό και πως μου τηλεφωνούσε από τον Καναδά. Με ενημέρωσε πως μου είχε στείλει ηλεκτρονικά μία φωτογραφία από τα παλιά, που περιελάμβανε εμένα και τους γονείς μου. Στα όμορφα λόγια που ακολούθησαν, θέλησε να μου δώσει στο τηλέφωνο για να μιλήσω τον πατέρα του τον ξάδερφο του δικού μου πατέρα, ο οποίος ευθυνόταν για την διάθεση να φτάσει η φωτογραφία σε εμένα.

Ο θειος μου εκείνη την στιγμή έκανε δουλειές έξω από τον χώρο του σπιτιού του, γιατί εκεί οι πολίτες δεν θεωρούν δικό τους ότι βρίσκεται μόνο πίσω από τους τοίχους της ιδιοκτησίας τους και η μικρή μας συζήτηση άρχισε με τα γεμάτα αγάπη για την Ελλάδα σπασμένα Ελληνικά του.

“Αυτή τη φωτογραφία, την έχω πάντα μέσα στο πορτοφόλι μου. Θυμάμαι... και να ξέρεις πως σε αγαπώ πολύ” μου είπε. Ίσως δεν έχει σημασία να αναφέρω την υπόλοιπη συζήτηση που είχαμε. Φτάνει πως με ένα κτύπο του τηλεφώνου, έρχεται κοντά σου μια φωνή από μακριά, χωρίς να υπάρχει καμία επέτειος και σου λέει με την ευθύτητα των συναισθημάτων πως υπάρχει για σένα μια αγάπη.

Αυτό κρίνω, για όποιον μπορεί να το νιώσει, πως είναι ευτυχία. Η σκέψη πως ο πολιτισμός που κράτησε ζωντανή την αίσθηση της οικογένειας πεθαίνει και κάποιοι αντιστέκονται σε αυτή την λαίλαπα της ισοπέδωσης των πάντων, με κάνει να αισθάνομαι πως αξίζουν τα λόγια να εξωτερικεύονται μεταξύ των ανθρώπων.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός πριν ακόμη πάω στο σχολείο, πως έπαιρνα κρυφά ένα χαρτί και το μουτζούρωνα μιμούμενος την γραφή του πατέρα μου. Αυτά τα γράμματα ήρθαν πάλι μπροστά μου για να ενώσουν την τραγουδισμένη εποχή του ’60 από τον Σαββόπουλο (1) και τα ήθη που χάθηκαν από τον όχλο των πολλών.

Ευλογημένες να είναι τέτοιες στιγμές. Εύχομαι και να έχουν καλές συναντήσεις ψυχής οι άνθρωποι με όσους κρατούν ακόμα ζωντανή την καρδιά τους έξω από τις συναλλαγές και το ατομικό ωφελιμιστικό κέρδος.

Αφιερωμένη και η δική μου σκέψη σε αυτή την ανάρτηση:

Εις τον αγαπημένον Θείον Ευθύμιον και την υπέροχη οικογένειά του

Σήμερον 5 Αυγούστου 2016, 56 έτη μετά το ενθύμιον

Κώστας Ζωγραφόπουλος του Αχιλλέως

Πειραιεύς

Σημείωση:
(1) Εμείς... του '60 οι εκδρομείς. Πρώτη εκτέλεση Δ. Σαββόπουλος, Ε. Αρβανιτάκη.

Αφιέρωμα στον Γρυπάρη

Διαβάζοντας τα θεατρικά κείμενα του Γρυπάρη, μου έχει τύχει αρκετές φορές να με ρωτούν νέοι για την σημασία λέξεων και κατ’ ουσίαν νοημάτων που διατυπώνει ο ποιητής.
Η απορία βρίσκεται στην άγνοια των εννοιών σε λέξεις που τις χαρακτηρίζουν ως καθαρευουσιάνικες. Κάτι ανάλογο πίστευα και εγώ στα μικρά μου σχολικά χρόνια όταν έτυχε να έρθω σε επαφή με μεταφράσεις του.
Το αστείο είναι πως ο Γρυπάρης έγραφε στην Δημοτική γλώσσα ή στην αρχαία Ελληνική. Ουδέποτε όμως στην καθαρεύουσαν.
Αξίζει να μνημονεύσουμε μέσα στην εκπεσμένη επικαιρότητά μας τον ποιητή αυτόν, παρακολουθώντας το μικρό αφιέρωμα που είχε μαγνητοσκοπηθεί για την τηλεοπτική σειρά του Τάσου Ψαρρά.

Αυτό έχω ως φεϊσμπουκάτη πρόταση σήμερα και όχι τίποτε άλλο που να κατακεραυνώνει την αντίθετη σκέψη γύρω μου. Το αντίθετο στη σκέψη μου, πάντα έχει αντίθετό του εμένα… και τα δυο μαζί σακατιλίκι μέσα στο χρόνο της προστριβής μας…
Οι «χτιστάδες» όμως, τον δίπλα τους τον βλέπουν σαν συνάδελφο και όχι ως αντίθετο γιατί έχουν "κάτι" να κάνουν αντί να κρίνουν…

Σημείωση

Το βίντεο είναι από το αρχείο Ὀρέστης Πυλαρινός

Σκέψεις για το δημοψήφισμα

Δημοψήφισμα την Κυριακή 5 Ιουλίου 2015

Σκεπτόμενος, είπα στον εαυτό μου:

Πάρε θέση μαλάκα χωρίς να έχεις συναισθηματική φόρτιση. Το συναίσθημα είναι αιώνες τώρα ο μοχλός ελέγχου της υποτέλειας των λαών. Μια μικρή ή μεγάλη προπαγάνδα, ανάλογα το επίπεδο κρίσης που διαθέτει η κοινωνία, αρκεί για να χειραγωγεί λαούς, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα όσων έχουν την δυνατότητα να εξυφαίνουν προγράμματα ελέγχου για αυτούς.

Ας πάω πιο μακριά σκέφτηκα... το "ναι" ή το "όχι" έλκουν βαθύτερα του προφανούς την αφετηρία του διλήμματος.

Ναι, δεν είναι τυχαίο ότι παγκόσμια υπάρχει σήμερα μια τεράστια αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού απέναντι σε ένα μικρό αριθμό προνομιούχων, μετά την βιομηχανική επανάσταση του 18ου αιώνα. Κάποτε οι άνθρωποι ήσαν ως δυναμικό, εργαλείο δίπλα από τις μηχανές, ενώ παράλληλα τους διαπαιδαγωγούσαν να γίνουν καταναλωτές, ώστε να επιστρέφουν στο κεφάλαιο το ξόδεμα των απολαβών της εργασίας τους.
Τώρα πλέον, το ανθρώπινο πλήθος είναι πρόβλημα απέναντι στην ρομποτική εξέλιξη των μέσων παραγωγής.  Αυτούς τους ανθρώπους προσπαθούν να ελέγξουν στο καπιταλιστικό πλαίσιο, για να διατηρούν την κυριαρχία τους από ανεξέλεγκτα αιτήματα στη ζωή τους. Από την άλλη μεριά, ούτε η υπερτιμημένη έννοια της Δημοκρατίας μπορεί να εξασφαλίσει ευημερία του ανθρώπινου είδους στον Πλανήτη. Όλα τα καθεστώτα ονομάζονται δημοκρατικά, αλλά μόνο ένας ανόητος θα πίστευε ότι αυτή η Ελληνίδα έννοια υφίσταται εν λειτουργία παγκόσμια. Η δημοκρατία χωρίς παιδεία, στοχασμό και ήθος, είναι ένα καλό εργαλείο για να αναμοχλεύονται τα πάθη και να εξυπηρετούνται όσοι ελέγχουν την «Πληροφορία» και την διακίνησή της.Ο έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού είναι ένα πρόβλημα που μεθοδεύονται σχέδια για τον έλεγχό του. Κρίσεις οικονομικές, αποδεκατισμός κοινοτήτων, μαζικές ασθένειες και γενικά όλες οι γενοκτονίες που δεν έχουν την αντρίκια παραδοχή του "εμείς το κάναμε", ως οι Αθηναίοι στην Μήλο, είναι μια παγκόσμια ύπουλη πραγματικότητα.

Η συνέχεια της σκέψης μου βούτηξε στην διερεύνηση της Ανάγκης.

Η ενέργεια παγκοσμίως σκέφτηκα, μέσα από την τελευταία εκατοντάχρονη ανάπτυξη της επιστήμης, μπορεί να προσφέρει μέσα από την άγνωστη στους πολλούς τεχνολογία τεράστια αλλαγή στα ιδεολογήματα που κρατούν τους λαούς σε ομηρία. Ένα τέτοιο ιδεολόγημα είναι και το χρήμα, μαζί με όλες τις εκφάνσεις κοινωνικών «θεσμών» που οργανώνουν την λεγόμενη κανονικότητα ελέγχου των λαών. Μια απελευθέρωση της ενέργειας, θα ισοδυναμούσε με χάος.

Φυσικά η παγκόσμια έλλειψη παιδείας και γνώσης, θα έφερναν αντιμέτωπες τις πεποιθήσεις των «πιστεύω» ενός ολόκληρου του πλανήτη. Άρα, το διακύβευμα είναι ο έλεγχος των ίδιων των ανθρώπων μέσα από επάλληλα σοκ και αποπροσανατολισμό της σκέψης τους. Χαρά έχουν σαν τους οδηγήσουν σε μια τηλεοπτική καταναλωτική νιρβάνα, την οποία όποτε θέλουν θα την διακόπτουν για να τους ελέγχουν μέσα από τον πανικό τους. Η αντιμετώπιση του προϊόντος που λέγεται "άνθρωπος" λειτουργεί κάτω από την σκέψη της όσο μεγαλύτερης εκμετάλλευσης της ύπαρξής του, με τελικό προορισμό την επικερδή μεταχείριση της ζωής του. Δηλαδή, θα δουλεύει για λίγα χρήματα, θα αρρωσταίνει και θα επιστρέφει μέσω των φαρμακοβιομηχανιών τον λίγο πλούτο που συλλέγει και θα είναι ασθενής πνευματικά, ώστε ανά πάσα στιγμή, να εξαφανιστεί με τη θανή του, σαν κρίνουν ότι ενοχλεί η παρουσία του.

Η Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να είναι έξω από το πρόβλημα, μια και αντιμετωπίζει το ενδιαφέρον της κυρίαρχης κάστας εξουσιαστών, που έχουν εστιάσει στον πλούτο της. Είναι μια χώρα που αξίζει ως τουριστικός προορισμός για κάθε κάτοικο του Πλανήτη, που διαθέτει ένα πλούσιο υπέδαφος σε πανάκριβα ορυκτά. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο όμως που διαθέτουμε ως λαός, είναι η ικανότητα να παράγει η Ελληνίδα γλώσσα την λεγόμενη «Πλάγια σκέψη».  Αντίθετα από αυτήν, λόγω αποβλάκωσης, χρησιμοποιούμε την αντιπαλότητα θέσεων που αναπτύσσονται μέσα από τον δυϊσμό. Το λάθος αυτής της ανίκανης και ατελέσφορης σκέψης, πάντα θα γεννά προβλήματα και ουδέποτε να γίνει αρωγός της συνύπαρξης. Έτσι με ευκολία θα ψάχνουμε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, δεξιούς και αριστερούς… ή όποιον άλλο ανόητο διαχωρισμό βάζει ο νους. Δίνουμε ο ένας στον άλλο ετικέτες και μέσα από αυτές καταλογίζουμε αυθαίρετα ευθύνες για θεωρίες και αδιευκρίνιστα συμφέροντα, ταυτίζοντας τον συν-άνθρωπό μας με τις προβολές εξουσίας των επικυρίαρχων.
Ποιος δεν έχει ακούσει συνομιλίες ανθρώπων με εκπεσμένη νόηση που σε πρώτο ενικό υπερασπίζονται σε λογομαχίες συμφέροντα που δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους, πλην της φανταστικής ταύτισης των επιθυμιών τους.  

Ακούω συχνά πως οι κοινωνίες είναι ταξικές και μέσα σε αυτές υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Ιστορικά συμφωνώ ότι κάτω από αυτή την πεποίθηση – ανάλυση – της παρατήρησης λειτούργησε και λειτουργεί η ιστορία.

Έχουμε όμως την ικανότητα να ξεπεράσουμε αυτή την οπτική;

Είναι δυνατόν να αντιπαλεύει αιώνια το ένα μέρος του «ιστού» το άλλο, διαρρηγνύοντας την συνοχή του; Μπορεί να υπάρξει μεγαλουργούσα επιχείρηση με εξαθλιωμένους εργάτες; Έχει ηθική και περιεχόμενο η λειτουργία της ζωής; Αντίστοιχα μπορούν αδιαβάθμητης αξίας εργάτες να μεγαλουργήσουν; Θεωρώ ότι το λάθος της υπάρχουσας Ελληνικής κοινωνίας και κατά συνέπεια όλων των πολιτικών εκπροσώπων που την εκφράζουν, είναι πως επικεντρώνονται στις οικονομικές διαρθρωτικές αλλαγές. Στην καλύτερη περίπτωση εστιάζονται στην λεγόμενη «ανάπτυξη» που στερείται όμως συλλογικού στοχασμού και οράματος. Οι λαοί που οραματίζονται μόνο οικονομικές ρευστότητες, είναι καταδικασμένοι κάποτε να εξανδραποδιστούν. Κανένας δεν εστιάζει στην ριζική κοινωνική αλλαγή που θα σπάσει τελείως τις δομές ενός παρηκμασμένου ήθους. Δεν γίνεται να κρατούμε τις ίδιες λογικές στη δράση μας και να έχουμε διαφορετικά και δημιουργικά αποτελέσματα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι με τους ίδιους υπαλλήλους και τη γραφειοκρατία τους θα μπορέσει μια υπηρεσία να γίνει παραγωγική;  Θα απαντούσα μόνο ο ανίκανος που σκέφτεται την μικρή ζωή του και την βολή που έχει μέχρι σήμερα. Δυστυχώς όλοι αυτοί βρίσκονται συγκεντρωμένοι στις παρυφές αλλά και τα ύψη της εξουσίας, ως ανίκανοι άνθρωποι με δεξιότητες γλοιώδους αναρρίχησης σε αυτήν.

Το σημερινό πρόβλημα στην Ελλάδα, εντοπίζεται στο ότι η Ιδιωτεία βρίσκεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και πνευματικής διαστρωμάτωσης. Έτσι, από σύμπτωση ευκαιριών κατανομής εργασίας και πλούτου, όταν διαθέτουν λίγες εκατοντάδες ευρώ κάποιες οικογένειες, τις κάνει να νομίζουν ότι ανήκουν στην άρχουσα τάξη. Η άρχουσα πάλι τάξη, εκφράζεται κοινοβουλευτικά από άτομα που επίσης έχουν προσωπικά οφέλη (λίγο περισσότερα μια και είναι στη μέση η διαπλοκή), εξασφαλίζοντας μια πρόσκαιρη ευζωία.  Κανένας από αυτούς δεν φυτεύει ένα αιωνόβιο δέντρο, γιατί δεν έχει την συνείδηση της συνέχισης μιας προσφοράς στο μέλλον, πέρα από την δική του εφήμερη ζωή και ευχαρίστηση. Βραχύβια μέτρα και έργα, που αποφέρουν μίζες και επιβεβαιώσεις σε σύντομο διάστημα. Αν έβλεπαν θέατρο και γνώριζαν καλύτερα τον Τσέχωφ και ίσως καταλάβαιναν το τέλος εποχής του Βυσσινόκηπου οι πολιτικάντηδες με το ράμφος του ψιττακού. Μιλούν ανερυθρίαστα για το μέλλον, ενώ εξυπηρετούν την ιδιωτεία του ωφελιμιστικού λίπους που έχουν στο σώμα τους. 

Από την άλλη μεριά, η πολιτική προσέγγιση της κοινωνικής παθογένειας από τους υποπρονομιούχους, εστιάζεται στην απαίτηση μεροκάματου και στην άρνηση της υπόστασης των εξουσιαστών. Την ίδια λογική φυσικά πρεσβεύουν και οι πολιτικοί σχηματισμοί που δηλώνουν ότι εκφράζουν την εργατική τάξη κάτω από αυτήν την επιλεκτική ερμηνεία της ζωής. Το να γκρεμίσω είναι εύκολο, αλλά το να χτίσω είναι η ουσία της ζωής. Τα πολιτικά κόμματα έχουν καταντήσει βαρετοί καταγγελτικοί μηχανισμοί που κουράζουν και κοιμίζουν τους ανθρώπους. Μοναχικοί καταγγέλλοντες που κορδώνονται στον καθρέφτη της ψευδό-εικόνας τους, χωρίς να έχουν την ικανότητα να συνεργαστούν με το διαφορετικό σε ένα στόχο πέρα από τα συμφέροντα της ιδεοληπτικής τους συσπείρωσης, δηλαδή των στόχων του φασισμού τους.

Μέσα σε όλη αυτή την ηθικά πτωτική  κατάσταση, απέκτησε χώρο πολιτικό στην εξουσία η σημερινή κυβέρνηση.  Μπορεί να μην διαθέτει εμπειρία το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μόρφωμα ανάγκης υπήρξε σε αυτή την Ελλάδα που ζούμε, αλλά σίγουρα δεν είναι περιορισμένης ευθύνης πολιτική επιχείρηση που κληρονομικώ δικαίω συνεχίζει να εξυπηρετεί συμφέροντα που επιτρέπουν το χλιδάτο βόλεμα των μελών της. Ή τουλάχιστον αυτό δείχνει.
Σήμερα λοιπόν που τα συγκεκριμένα συμφέροντα της ανεπτυγμένης οικονομικά, πλην άξεστης και ιδιοτελούς Ευρώπης θέλουν να δημιουργήσουν  φαβέλες στο νότο της, οφείλουμε να έχουμε σκέψη που θα σταθεί απέναντι στην ολέθρια δρομολόγηση αυτής της πιθανότητας.

Όποιος λοιπόν κοιτά τον φόβο του μπροστά στα υπολειτουργούντα τραπεζικά καταστήματα που είναι εργαλεία των εξουσιαστών, ήδη έχει πεθάνει και απλώς δεν το γνωρίζει. Το ψωμί, το τυρί και το κρέας, δεν το φτιάχνουν οι τράπεζες και αυτό το ξέρουν οι εξουσιαστές. Καλό είναι να περιμένουμε από τους ανθρώπους που υπηρετούν τις λογικές των κακώς ονομαζόμενων Θεσμών, την απαγόρευση και στην επαρχία της Ελλάδας του να έχεις ένα μικρό κήπο ή μια κότα…Είναι το επόμενο μέτρο που ελέγχει τα πλήθη μετά την απελευθέρωση της ενέργειας που ανέφερα στην αρχή.  Το ότι έχουν απαξιώσει την πρωτογενή παραγωγή ιστορικά οι συντηρητικές κυβερνήσεις, δεν είναι τόσο αθώο. Κι αν δεν «ήξεραν», εκτελούσαν πιέσεις και εντολές μακρόπνοων σχεδιασμών.

Επειδή λοιπόν γνωρίζουν καλά τι θέλουν να κάνουν, προσπαθούν να μαζέψουν σε βρώμικους λάκκους που λέγονται πόλεις, τους απεγνωσμένους δούλους Έλληνες και αφού τους δώσουν ψυχοφάρμακα και ναρκωτικά και προπαντός τζόγο, να τους διατηρούν σε έλεγχο. Μήπως κανένας από εσάς που διαβάζετε Ελληνικά ξέρει για την μεγαλύτερη γενοκτονία όλων των εποχών; Μη μου πείτε πως είναι του Εβραϊκού Λαού, ή των Ποντίων ή των Αρμενίων ή των πρόσφατα αδικοχαμένων Παλαιστίνιων, αν και δεν νοείται ποιοτική διαβάθμιση στον θάνατο αθώων από πολιτικές και οικονομικές αλητείες που γίνονται απέναντι σε Λαούς και Έθνη.

Η μεγαλύτερη γενοκτονία είναι αυτή ολόκληρης της Αμερικής που σήμερα δεν την μαθαίνει ούτε την συλλογίζεται κανείς. Όταν βέβαια μιλώ για Αμερική, δεν εννοώ τους εποίκους της αρρωστημένης και αγράμματης Ευρώπης της αιματηρής μεταναστευτικής περιόδου, αλλά τους ιθαγενείς που σφαγιάστηκαν από τον 15ο αιώνα και σφαγιάζονται μέχρι σήμερα χωρίς να το μαθαίνει κανένας.

Αν λοιπόν σε αυτό το δημοψήφισμα είχα την πνευματική νωθρότητα να σκεφτώ πως ένα «Ναι» θα μου επέτρεπε την επιβίωση μέσα στο πολιτικό μόρφωμα της Ευρώπης, θα αγνοούσα την αποθράσυνση των συμφερόντων που κυριαρχούν σήμερα, τα οποία  κάθε ημέρα σκέφτονται πως θα κάνουν εμένα και τα παιδιά μου Ευρωπαίους Ινδιάνους.

Το διεθνές νομισματικό ταμείο έχει καθυποτάξει πολλές χώρες μέσα από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της εξουσίας του. Αυτή όμως η γωνία του παρελθοντικού πολιτισμού, την Ελλάδα, αν καταφέρουν να την καταστρέψουν θα είναι μια καλή ποιοτική νίκη στην παγκόσμια σκακιέρα. Το ξέρουν και κάνουν τα πάντα με τις μεθοδευμένες κυβερνήσεις που έχουν ευνοήσει κατά το παρελθόν.

Σε αυτή τη χώρα με τα λαμόγια στην εξουσία και στις διαστρωματώσεις τους,  υπάρχουν σκεπτόμενοι ικανοί επιχειρηματίες. Αυτοί δεν θα ήθελαν τους εργαζόμενους συμπολίτες τους να είναι εξαθλιωμένοι και αυτό είναι μια πραγματικότητα.

Υπάρχουν όμως και οι λεγόμενοι «πονηρίδηδες» που φαντάζονται ότι η εξαθλίωση ενός λαού θα προσφέρει μεγαλύτερα κέρδη στις επιχειρήσεις τους. Οι τελευταίοι σίγουρα μαζί με τον φόβο της ίδιας της ζωής τους, είναι πρόθυμοι πάντα να λένε –yes- σε όποιον τους χαμογελάσει προτείνοντας να υπηρετήσουν τα συμφέροντά του. Με άλλα λόγια είναι ο αφρός της βρόμας που διαθέτει αυτή η χώρα.

Καλώς ή κακώς η κοινωνία μας εθνικά και παγκόσμια,  δεν διαθέτει συλλογική συνείδηση, μια και το ανθρώπινο είδος μας είναι ακόμα ανεξέλικτο, ή κατά μία άλλη άποψη εκπεσμένο. Η μόνη δίοδος εξέλιξης προς τον Homo Universalis, είναι η παιδεία της συν-εν-νόησης και όχι τα επιχειρήματα που βασίζονται στην σοφιστεία της ιδιωτικής σκέψης. Τέτοιους μαϊμουδο- εκφραζόμενους έχουν τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης που προσφέρονται σε όσους θέλουν να ανήκουν σε κάποια ομάδα που ζωωδώς αντιπαλεύει την άλλη… Μιλώ για τις εκπομπές αντιπαραθέσεων με τους εμετικούς πολιτικούς και τους γλοιώδεις δημοσιογράφους που προσπορίζονται από τις σκηνοθετημένες αντιπαραθέσεις και την ψευδή διασπορά ειδήσεων. 

Κρίνω λοιπόν ότι η άρνηση των προτάσεων που μας δίνουν οι δανειστές και όχι οι Θεσμοί… είναι μια στοιχειώδης αντίσταση στην υποτέλεια και στον φόβο.

Το «αν» θα υπηρετήσει το σημερινό κυβερνητικό σχήμα την εξέλιξη ενός Λαού προς την ευημερία της σκέψης και την ικανοποίηση των υλικών αναγκών του, είναι ένα δεύτερο ερώτημα, για το οποίο δεν έχω απάντηση, αλλά εδώ είμαστε να το διαχειριστούμε.

Πάντως για τους ψιττακούς που ωρύονται, δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα δεν έχουν γίνει συνοπτικές διαδικασίες ώστε να προφυλακιστούν. Εδώ, στην ψυχούλα μου έχω μια αμφιβολία, μήπως και ο σημερινός Πρωθυπουργός με την κυβέρνηση, πιστεύουν πως οι πολιτικοί δεν πάνε φυλακή αλλά στο σπίτι τους…

Αυτό θα το αντιμετώπιζα με λύπη σαν μαχαιριά, που θα την ερμήνευα ως μια ακόμη διαπλοκή και σύμπλευση ενός κόμματος με το κατεστημένο. Έχουμε βαρεθεί τα ποτάμια υποσχέσεων, που αντί νερό φέρνουν κόπρο και αρρώστιες στη σκέψη μας. Αυτό το μαχαίρι της κάθαρσης, τόσες φορές που είχε εξαγγελθεί ότι θα φτάσει από τους απατεώνες δημαγωγούς στο κόκκαλο, σήμερα θα ήταν άχρηστο ή προς ακόνισμα αν δούλευε στο ξεκλήρισμα της πολιτειακής αρρώστιας.

Λοιπόν, με το χέρι τρεμάμενο απέναντι στην ευθύνη της κρίσης μου, εγώ λέω στον εαυτό μου:

Μαλάκα, πες Όχι, γιατί ενδέχεται να βελτιώσουμε τις συνθήκες στο σίγουρο ξεπούλημά μας... αλλιώς με τους αποδεδειγμένα προαγωγούς, την βάψαμε εμείς και τα εγγόνια μας! 

Υ.Γ
Την εικόνα την δανείστηκα μια και μου φάνηκε ταιριαστή στο θέμα, από τον χώρο
http://www.rodiaki.gr/article/314186/dhmopshfisma-dixasmos-h-lysh

Θεσμός ή Τρόϊκα;

Γράφοντας αυτά τα λόγια, είναι Κυριακή απόγευμα μια βδομάδα πριν από το δημοψήφισμα που πέρασε πλειοψηφικά από το σώμα της Βουλής και το οποίο θα διενεργηθεί στις 5 Ιουλίου 2015.

Από όλους τους δημοσιογράφους και τους πολιτικά ενασχολούμενους, ακούω συνεχώς για την αντίδραση της Ελληνικής Κυβέρνησης απέναντι στις παράλογες απαιτήσεις των Θεσμών.

Η δουλεία ενός λαού ξεκινά από τη γλώσσα του.

Αν βγει κάποιος στον δρόμο και ρωτήσει τους απλούς φοβισμένους ανθρώπους τι σημαίνει θεσμός, θα διαπιστώσει μια εκφραστική αμηχανία στο πρόσωπό τους.

Φοβούνται «κάτι» που δεν έχουν την ικανότητα να ερμηνεύσουν την ουσία σύστασής του.

Το έθιμο, το έθος, το ήθος, η παράδοση δεν μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα με μια «εταιρεία» συμφερόντων.

Όλοι αναπαράγουν την λέξη θεσμοί, εννοώντας κατά την Ρωσική γλώσσα το έλκηθρο, δηλαδή την άμαξα, που μέσα από αυτή την παρομοίωση εννοούν το πολιτικό μόρφωμα της Τρόϊκα.

Τι είναι η Τρόϊκα;

Μια συνεργασία τριών οικονομικών και πολιτικών μορφωμάτων, που ως όργανα έχουν αυτό-αναγορευτεί σε «θεσμικά». Δηλαδή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που αλλιώς την ακούμε ως Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό ταμείο.

Ποιος διευθύνει αυτά τα τρία μορφώματα που στην συντεταγμένη συνεργασία τους ονομάζονται Τρόϊκα;

Ο Θεσμός, δεν έχει πίσω του ατομικά συμφέροντα, μια και είναι μια συλλογική έκφραση ενός πολιτισμικού γίγνεσθαι.

Αντίθετα η Τρόϊκα, έχει μέσα στη σύστασή της στοχεύσεις, πρόσωπα και πολιτικές επιλογές που συντάσσονται εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα.

Όταν δίνουμε νοηματική ασάφεια σε έννοιες, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούμε να τις αναλύσουμε, δηλαδή να τις αποδυναμώσουμε και τελικά να τις κατανοήσουμε.

Κατανοώντας πάντα δεν φοβάται ο άνθρωπος, άρα είναι κυρίαρχος.
Η κατανόηση της δομής σε ότι αντιλαμβανόμαστε, είναι Νίκη.

Αυτή είναι η ουσία του πολιτισμού που έχει μέσα της η Ελληνίδα γλώσσα.

Καλό είναι να μη φτιάχνουμε με τη γλώσσα μας «σκιές» που μας φοβίζουν και νομίζουμε ότι είναι ο θεόρατος Διάβολος που θα μας τιμωρήσει αν δεν τον υπηρετήσουμε…

Ας θυμηθούμε τον Αντισθένη, μια και δεν έχω πρόχειρους εν ζωή  ανθρώπους που να στοχάζονται σοβαρά, που μας είπε κάποτε:

Αρχή Σοφίας  η των ονομάτων επίσκεψις.

Αριθμητικό κουϊζ πολιτικής οικονομίας