Λίγα λόγια για τα χάλια της σκέψης μας

.

Αυτό το διάστημα δεν επισκέπτομαι πολύ αυτό το χώρο με τη γραφή μου, γιατί θεωρώ ότι οι σιωπές είναι απείρως γονιμότερες από την ακατάσχετη φλυαρία.

Η ζωή βέβαια συνεχίζεται και πέρα και μέσα από την επικαιρότητα που την παρακολουθώ με ενδιαφέρον, έξω όμως από τα ιδιωτικά δίκτυα των ράδιο-τηλεοπτικών αραχνών. Θα έλεγα ότι με απασχολεί αρκετά η ουσία της παθογένειας της ίδιας μας της σκέψης.
Πρωτότυπο !!! Θα αναφωνήσει κάποιος που με συμπάθεια ή ειρωνεία θα ψελλίσει την αντίρρηση του για τούτη τη γραφή καθώς την περιδιαβαίνει με ανάγνωση.
Το αστείο όμως είναι πως στην καθημερινότητα μας ποτέ δεν ψάχνουμε την αιτία της παθογένειας της σκέψης μας, αλλά πάντοτε βρίσκουμε εύκολους στόχους απέναντι από εμάς και φορτώνουμε σε τούτους τα κακώς κείμενα.

Για να το κάνω πιο σαφές, ο υπάλληλος που δουλεύει για το κράτος της Τρόικας, ενώ είναι σκασμένος , φοβισμένος και ότι άλλο μπορεί να λεχθεί για να χαρακτηρίσει την δύσκολη ψυχολογικά και υλικά θέση του, συνεχίζει να είναι ενεργός δήμιος που κατ’ εντολή των βασανιστών του σκοτώνει άλλους ανθρώπους για να έχει συντήρηση του φόβου και της απέχθειας του προς τον βασανιστή του…
Τρελό ε;
Εντελώς καθημερινό θα έλεγα… και «φωτίζει» κάπως με πρακτικό τρόπο την παθογένεια της σκέψης που ανταμώνουμε καθημερινά γύρω μας.
Δεν θα πω όμως περισσότερα για αυτό τον ιστό της αρρωστημένης σκέψης μας, που φτιάχνει Ιστορία και πολύ πόνο γύρω μας και μέσα μας…

Αυτό το διάστημα μελετώ το έργο του Σοφοκλή "Οιδίπους Τύραννος" που πρόκειται να ανέβει σε λίγες μέρες ως παράσταση στην Αθήνα και όχι μόνο σε αυτήν.
Δεν θα ήθελα να γράφω αρκετά πράγματα για την ουσία που εγώ ανιχνεύω μέσα σε τούτο το κείμενο, γιατί οι απόψεις γεμίζουν το μυαλό μας με αντιρρήσεις που απλώς επιβεβαιώνουν την στασιμότητα μας σε παγιωμένες αντιλήψεις.
Άκουσα πρόσφατα και μου άρεσε μια σκέψη που έλεγε πως ο αναλφάβητος άνθρωπος δεν θα είναι στο μέλλον αυτός που δεν ξέρει γραφή ή τον χειρισμό των ηλεκτρονικών μέσων, αλλά αυτός που δεν θα μπορεί να αντικαταστήσει με καινούργια δεδομένα τις βεβαιότητες του…
Φαντάζεστε τις γνωστές ομάδες ανθρώπων που είναι αμετακίνητες από τις θέσεις τους και συσπειρώνονται φτιάχνοντας την εκάστοτε ιδεολογική βία;
Ε, αυτές οι ομάδες είναι ο σημερινός σκοτεινός Μεσαίωνας της κατά τα άλλα μεταμοντέρνας εποχής των πληροφοριών και της ταχύτητας…

Θα έλεγα μόνο μια προτροπή προς όποιον θέλει να εξετάζει τα πράγματα πέρα από το προφανές τους, λέγοντας πως η ουσία της ζωής μας βρίσκεται πάντα εκεί που δεν πέφτει το Φως της λογικά λαξευμένης πληροφορίας…

Δεν θα πω όμως περισσότερα, αλλά θα αφήσω δυο διαδικτυακούς τόπους που αναφέρονται στο θέμα τούτο που πραγματεύεται το έργο του Σοφοκλή.

Συνεχίζω να θεωρώ ότι Παιδεία συντελείται όταν θέτουμε ο καθένας στον εαυτό του ερωτήματα εντελώς δικά μας… ενώ η εκπαίδευση πάντοτε λειτουργείται από τις κυρίαρχες ομάδες σκέψης και φτιάχνουν ομοιόμορφους οπαδούς για προστασία του ίδιου του «λειτουργικού» τους μοντέλου, στο εκάστοτε κυρίαρχο σύστημα.
Τα δε διλήμματα μεταξύ αριστεράς δεξιάς στην πολιτική, Παναθηναϊκών και Ολυμπιακών στον αθλητισμό, Καθολικών και Προτεσταντών στην θρησκεία, κρύβουν μέσα στο σκοτάδι τους , τις περισσότερες εκδοχές απάντησης σε ότι θεωρούν επικίνδυνο να ξεστρατίσει κάποιος από το δίπολο.

Κάπου εδώ όμως σταματώ παραθέτοντας τις πληροφορίες
Άλλωστε τα χάλια μας μπορεί κάποιοι να τα δούμε … όμως το δυσκολότερο είναι να ψάξουμε τη γιατρειά τους.
Πάντως έξω από την Παιδεία μην ζητάμε θεραπεία… γιατί απλώς όλες οι άλλες δογματικές θέσεις είναι σαν τα ψυχοφάρμακα που καταστέλλουν το τοπίο από αντιπάλους, αλλά δεν θεραπεύουν!

Α.  Ένας χώρος που τιτλοφορείται ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΙΔΙΠΟΔΑ ΤΥΡΑΝΝΟ

Β.  Το έργο με την διαδικασία και τους συντελεστές που ανεβαίνει (ΕΔΩ)

«Φεστιβάλ» Επιδαύρου. Ακόμα και εκεί ευτελισμός

.

Κτύπησε το τηλέφωνο μου και η αγαπημένη φωνή του φίλου μου Σωτήρη, ήταν κάπως φουρτουνιασμένη όταν μου είπε να διαβάσω ένα άρθρο που έγραψε για την τραυματική εμπειρία του να παρακολουθήσει μια παράσταση στην Επίδαυρο.

Τελευταία στις μεταξύ μας συζητήσεις, διαπιστώνω ότι υπάρχει μια αγωνία να βρούμε και να επικοινωνήσουμε με Ανθρώπους και όχι με ιδεολογήματα και ομαδοποιήσεις αντιλήψεων. Το ίδιο ως διάθεση ανακαλύπτω να εμφανίζεται δειλά και στους άλλους ανθρώπους γύρω μου που διαθέτουν μια στοιχειώδη λογική. Για να μιλάμε με όρους καθαρότητας, η Δημοκρατία ως πολίτευμα είναι το καλύτερο μέσον να έχεις ένα νομιμοποιημένο όχλο ως υποστηρικτή σου. Αυτό συμβαίνει βέβαια σαν δεν έχει μέσα της την Αρχή και τον Νόμο της Παιδείας των Πολιτών της. Το τι είναι Παιδεία και Νόμος που εφαρμόζεται από τους πολίτες με θέση και όχι φόβο, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο που τώρα δεν είναι η ώρα του να αναλυθεί. Κάπου μέσα στα άρθρα που αφήνω κατά καιρούς σε αυτό το χώρο βρίσκονται οι απαντήσεις των εκδοχών της οπτικής μου, που διατίθεται προς κρίση, συμμόρφωση και σαφώς αναδιαμόρφωση... 

Έσκασε λοιπόν ο άμοιρος ο Σωτήρης γιατί κάποτε παρακολουθούσε τον Μινωτή και τον τρόπο προσέγγισης του αρχαίου λόγου από κοντά ακόμη και στις πρόβες και σήμερα νιώθει ότι είναι μετέωρος από την παρακολούθηση του «Εγώ» των σκηνοθετών που εκφράζουν τα μεγάλα κείμενα μέσα από την ατομική τους παθογένεια που ορίζεται αυτόκλητα ως εκδοχή ερμηνείας του αρχαίου λόγου.

Ένα ακόμη από τα προβλήματα σκέψης της εποχής μας, είναι πως κάθε κρίση για τα κακώς κείμενα, ερμηνεύεται από τους αποδέκτες ως απαξία στην εκάστοτε κομματική εξουσία.  Έτσι συνήθως  τροφοδοτείται η αντίπαλη (σαφώς -ες) κομματική μηχανή. Ως αποτέλεσμα είναι να παρακολουθούμε σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα το θέαμα του παραλόγου με υβριστικά σχόλια που εξαπολύονται από την αφιλοσόφητη βαλλίστρα εξυπηρετώντας κραυγές ενός ανύπαρκτου διαλόγου.
Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι μας λείπουν και όχι οι ιδεολογίες που για έναν που ξέρει να βλέπει τα πράγματα από μια απόσταση, καταλαβαίνει ότι διανύουμε την εποχή των ασύστολων ύβρεων σε μια αφιλοσόφητη ζωή που η θεωρητική κεφαλαιοποίηση της ύλης υποσκάπτει τα θεμέλια της Οικουμένης.
Δίνουμε λοιπόν εύκολα ταυτότητες σε ότι μας χαϊδεύει ή μας ενοχλεί στα αφτιά και έτσι το γαϊτανάκι της έκπτωσης συνεχίζει να έχει την κατιούσα τόσο στους φοβισμένους υπηκόους αυτής της χώρας (αλλά και παγκόσμια) όσο και στους αφιονισμένους καρέκλο-κένταυρους των πέντε ηπείρων που νομίζουν ότι η στενή σκέψη τους αποτελεί Σολώνεια παρέμβαση.

Δεν θα μπορούσε λοιπόν και η Επίδαυρος να είναι έξω από αυτή την παρακμή.
Από τον απλό γραφίστα μέχρι τον επιστήμονα γενετιστή, γνωρίζουν ότι το πρωτότυπο της εικόνας ή των ειδών αντίστοιχα, το αφήνουν ανέγγιχτο και εξελίσσουν τους πειραματισμούς τους σεβόμενοι την αφετηρία…
Στην Επίδαυρο όμως, τον αρχαίο Λόγο τον έχουν κάνει κυριολεκτικά «λάστιχο» εκπαιδεύοντας το κοινό σε ατομικά διανοήματα που προέρχονται από λειψή γνώση, υποστηρίζοντας πως οι εκδοχές τους πάνω σε ότι περιοριστικά κατανοούν, είναι η αλήθεια που πρέπει μέσω αυτής να εκπαιδεύουν τους θεατές.

Ας αφήσουμε και κάτι καθαρό!
Φτάνει πια στο όνομα της μεταμοντέρνας εποχής μας να μπαίνει στο χώρο του Ασκληπιού ο κάθε ευφάνταστος σκηνοθέτης με τα ατομικά του προβλήματα και να κάνει αυτά τα άλυτα της ζωής του Τέχνη.
Δεν είναι αυτός ο αρχαίος Λόγος !!!
Αλλά θα μου πει κάποιος τα άτομα της εξουσίας θεσμών και Πολιτείας που επιλέγουν αυτούς τους καλλιτέχνες των διαδρόμων της εξουσίας μήπως δεν είναι του ιδίου φυράματος;

Ας ελπίσουμε (αν και η ελπίδα είναι ύπουλη έννοια) πως η αυτοκάθαρση των Πολιτικών ιδεολογημάτων, κάποιοι τα λένε και κόμματα, θα γίνει ανάγκη στην εξελικτική πορεία της κοινωνίας και ίσως δούμε να κυριαρχούν Άνθρωποι απέναντι στις "λογικές" και τα μικρό-συμφέροντα που μέχρι τώρα φέρουν τα αίσχη στους Πολίτες και τον πνευματικό λοιμό να κυριαρχεί παντού γύρω μας…

Επισυνάπτω το άρθρο-σχόλιο του αγαπητού Σωτήρη.

«Φεστιβάλ» Επιδαύρου. Ακόμα και εκεί ευτελισμός

(Τι κάνει ο Υπουργός Πολιτισμού;)

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Είχα χρόνια να πάω να παρακολουθήσω παράσταση στο λεγόμενο (κακώς) Φεστιβάλ Επιδαύρου (διότι φεστιβάλ σημαίνει φιέστα, γιορτή, ενώ κανονικά δεν είναι γιορτή, είναι προσκύνημα). Παλιά πήγαινα πάρα πολύ συχνά, όταν όμως παντρεύτηκα, επειδή ζούσα την τραγωδία μου κατ οίκον, το έκοψα. Τώρα που ξανάνιωσα άνθρωπος, το επισκέφτηκα πάλι. Όμως, έπαθα σοκ. Ο ευτελισμός της ιερότερης στιγμής και του μέγιστου επιτεύγματος των Ελλήνων, που προΐσταται της φιλοσοφίας, της ακρόπολης, της δημοκρατίας, των μαθηματικών, και ειδικά της εκσπερμάτωσης του νου, δηλαδή του οργασμού του, η τραγωδία, με χτύπησε κατακούτελα, νοιώθοντας τουρκομπαρόκ.
Μόλις μπαίνεις, κατ’ αρχήν, αντί να δεις αφίσες της παράστασης, κυριαρχούν στατό υπερμεγέθη γράφοντας «Γουρουνόπουλο 15 ευρώ», σε σημείο που νόμιζα ότι μπήκα σε άλλο μέρος. Γρανίτες πολύχρωμες και κύμβαλα αλαλάζοντας «περάστε». Ντράπηκα, αισθάνθηκα ευτελισμένος.
Δεν μιλώ για την παράσταση, τις «Τραχίνιες» του Σοφοκλή, που πιστεύω ότι είναι το πιο υποβαθμισμένο έργο του, στο οποίο ο σκηνοθέτης θα έπρεπε να του δώσει βάθος για να το αναδείξει. Η μοντερνοποίηση και η αποδόμηση προϋποθέτουν και αναδόμηση μετά, ειδικά πάνω σε αυτό που καλείται «ύβρις», και τη μόνη ύβρη που ένοιωσα ήταν απέναντι στον εαυτό μου. Εκεί, ο σκηνοθέτης πέτυχε, και πέτυχε και σε ένα άλλο πράγμα, σεβάστηκε ομολογουμένως το χώρο, αλλά δεν σεβάστηκε τον συγγραφέα. Ας είναι. Αν και είχα μερικές επιφυλάξεις για τη διανομή, η Φιλαρέτη Κομνηνού πάταγε πράγματι γερά αλλά την ήθελα σε άλλο ρόλο, ο χορός καλός αλλά έλλειπε η «φωνή», όντως θαυμάσια προσπάθεια για τα νέα κορίτσια, θα σταθώ στον Ηρακλή. Παναγιά μου, τι Ηρακλής είναι αυτός, τι ψηλούς κοθόρνους έχει, γιατί αφού είναι σχεδόν νεκρός πετάγεται σαν να μην έχει τίποτα και σχεδόν χορεύει, άκουγα ένα μικρό παιδί, πίσω μου να ρωτάει τον πατέρα του. Σσώπα μικρέ, του είπα, είναι ιερή στιγμή, το θέατρο από μίμηση πράξεως τελείας γίνεται της υποτελείας.
Ο σκοπός μου όμως δεν ήταν να κάνω κριτική, αλλά να πω ότι για τους ανθρώπους του θεάτρου αποτελεί πρόκληση ο μοντερνισμός, για τα θέατρα όμως των ανθρώπων χρειάζεται κάτι κλασικό, μπας και γίνουν άνθρωποι του θεάτρου. Διότι το θέατρο είναι παιδεία, δεν είναι παιδ(ε)ιά. Δεν είναι καν φεστιβάλ η Επίδαυρος, είναι σχολειό και εκκλησία. Δεν είναι καν πανηγύρι, είναι σκέψη. Δεν είναι καν σκέψη, είναι ζωή. Πώς, γαμώ το, θα αλλάξουμε αυτό τον τόπο, αν δεν αλλάξουμε πολιτιστικά τον εαυτό μας; Και ο εαυτός μας δεν αλλάζει όταν πας στην εκκλησιά και απέξω αντί να γράφει για το κερί, γράφει ότι εδώ το γουρουνόπουλο κάνει 15.
Α, αυτή την εβδομάδα η Επίδαυρος έχει Γκόλφω…

ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ... ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ

.

Τον τελευταίο καιρό ψάχνω και αλιεύω μέσα από την κοινωνική πραγματικότητα, στοιχεία ανθρώπινων συμπεριφορών που ευθύνονται για -την πρωτίστως- Ηθική κρίση του αποτυχημένου πολιτισμού μας.
Με απασχόλησε πολύ το ότι οι ίδιοι άνθρωποι που βασανίζονται από τις επιλογές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των ντόπιων συνεργατών του, που δεν είναι άλλοι από το Πολιτικό κατεστημένο, ανεξαρτήτως κομματικών θυρεών, ενώ δυσανασχετούν και τους καθυβρίζουν, εν τούτοις συνεχίζουν να εξυπηρετούν τις εντολές τους συμπεριφερόμενοι με την εργασία τους ως δήμιοι ενάντια στους συνανθρώπους τους.
Δεν θα μπορούσε αυτή η παρατήρηση σε τούτο που συμβαίνει να είναι τίποτε άλλο παρά μια καθαρή σχιζοφρένεια. Όμως πάντοτε στην ιστορία, με αυτή τη αρρωστημένη λογική μπορούσαν οι λίγοι να χειραγωγούν τους πολλούς.

Η απειλή και ο βασανισμός είναι η ασφαλέστερη μέθοδος για να φτιάξει κάποιος συνεργάτες που θα λειτουργούν συμπεριφερόμενοι ως τυφλοί δήμιοι. Μέσα από την ελάχιστη κάθε φορά παροχή προς αυτούς επαίνων ή χρημάτων, σε συνδυασμό με κατηγόριες και περικοπές, καταφέρνει ο κάθε εξουσιαστής να ενεργοποιεί τον φόβο απέναντι στο διακύβευμα της ατομικής και οικογενειακής τους επιβίωσης. Είναι η γνωστή πρακτική του καρότου και του μαστίγιου... Άλλωστε ο λαός μας μέσα από τις παροιμίες του, εκφράζει την δυστυχώς υπάρχουσα ραγιάδικη ιστορική διαδρομή του. Έτσι δηλώνει με περηφάνια ο συγκαταβατικός και χωρίς όραμα υπήκοος πως «Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα». Αυτό βέβαια ως πεποίθηση τον ακολουθεί από την προσωπική του ζωή σε συναισθηματικό επίπεδο μέχρι τα κοινά Πολιτειακά οράματα, μέσω των οποίων θα μπορούσε να έχει μια καλύτερη ζωή σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Τον καθιστά δηλαδή ο προγραμματισμός του νου του, μια απλή επιβιωτική μηχανή με ανυπαρξία Ηθικής σκέψης και σαφώς φιλοσοφικής κουλτούρας.

Όλοι όσοι έχετε εμπειρία από τις Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας, και όχι μόνον δημόσιες, θα έχετε συναντήσει σκυθρωπούς υπαλλήλους που η δυστυχία της πιεστικής εργασίας τους σε συνάφεια με τον χαμηλό τους μισθό, δίνουν μια εικόνα που η ξινίλα της έκφρασης περισσεύει από το πρόσωπο τους. Ο ίδιος άνθρωπος όταν απομακρυνθεί από το πόστο του βασανιστηρίου του, μαλακώνει στο πρόσωπο χωρίς όμως να φεύγει και ο φόβος που θα τον οδηγήσει εκ νέου και την επόμενη φορά να εκτελέσει από το "πόστο" του, τις ασυναίσθητες υπηρεσίες προς τους «ανωτέρους» του.
Θα ακούσουμε πολλές φορές να λέει ο δύσμοιρος και καταθλιπτικός υπάλληλος πως δεν μπορεί να κάνει τίποτε, αν και δεν συμφωνεί, γιατί είναι μικρός και χωρίς τη θέληση του πράττει όσα λειτουργεί απλώς για να επιβιώσει.

Το 1961 ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Γιέηλ, ο Stanley Miligram, έψαχνε να διαπιστώσει το πώς έφτασαν οι Γερμανοί να γίνουν αποτρόπαιοι εγκληματίες σε ατομικό επίπεδο ως στρατευμένοι  συμμετέχοντες στα ολοκαυτώματα κατά της ανθρωπότητας. Έτσι έστησε ένα πείραμα στο οποίο καλούσε ως βοηθούς κάποιους πολίτες να ανεβάζουν την ένταση του ρεύματος σε ένα παιχνίδι, που κάποιος σε άλλο χώρο ήταν ο ανακρινόμενος για τις γνώσεις του. Φυσικά το θύμα ήταν ηθοποιός και ο απλός βοηθός αποτελούσε το ουσιαστικό αντικείμενο του πειράματος. Έτσι λοιπόν σε ένα συντριπτικό αριθμό της ποσοστιαίας μέτρησης, οι άνθρωποι έφτασαν μέχρι το θάνατο του άλλου, γιατί υπήρχαν λειτουργούντες κάτω από τις εντολές της αυθεντίας που τους καθοδηγούσε.
Παραθέτω συνημμένο ένα βίντεο που αξίζει να το παρακολουθήσουν όσοι ενδιαφέρονται να ξεφύγουν από την μειωμένη ατομική ηθική τους και να κατανοήσουν τους μηχανισμούς που τους κάνουν να γίνονται συνεργοί ανδράποδα.
https://www.youtube.com/watch?v=ALg7DIrpwVs

Το "μαύρο" αστείο σε τούτη την χώρα που λέγεται Ελλάδα, είναι ότι μετά από την δολοφονία του Καποδίστρια, η Εξουσία διαχρονικά λέει εντελώς διαφορετικά λόγια προφορικά στους υπηκόους της και άλλα είναι αυτά που νομοθετεί καταγράφοντας τα μέσα στα Φύλλα της Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ) που ως οργανωτικό κατάλοιπο του παρελθόντος, είναι και το πραγματικό ίχνος της εκάστοτε νομοθετικής εξουσίας στο χρόνο.
Οι Ρωμαίοι που είχαν μια καλά οργανωμένη αυτοκρατορία, έλεγαν το ρητό Verba volant, scripta manent, που σημαίνει πως τα λόγια πετούν , αλλά τα γραπτά μένουν.
Άρα αυτό το ξέρουν καλά οι κυβερνώντες και πράττουν αναλόγως.
Για παράδειγμα δεν υπήρχε κανένα ηθικό πρόβλημα να νιώθει δεσμευμένος ο τρίτος απόγονος της δυναστείας των Παπανδρέου, όταν υποσχόταν πως «λεφτά υπάρχουν», μια και πάντα βρίσκονται οι λόγοι της εκφραστικής κολοτούμπας προς το εύπιστο πόπολο,  υφαρπάζοντας την ψήφο,  για να κάνει αυτό που ήταν στοχευμένο ως προειλημμένη απόφαση και σαφώς να καταγραφεί νομοθετικά στα ΦΕΚ σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του προς τα παγκόσμια αφεντικά.

Μέχρι εδώ καλά τα γράφω και τα διαβάζεις αγαπητέ αναγνώστη, όμως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια αν παραμένουν λόγια και δεν έχουν λόγο που διατυπώνονται. Σκέφτομαι πολλές φορές ότι η λεγόμενη σκεπτόμενη τάξη των ανθρώπων κάνει απλώς καλλιστεία έκφρασης και αναπαράγει τη θολούρα της που εξυπηρετεί φυσικά το κυρίαρχο σύστημα των εξουσιαστών.

Ο "λόγος" βέβαια που ενυπάρχει στην συλλογιστική του άρθρου, είναι συγκεκριμένος και δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υλοποιηθεί σε μια άμεση προοπτική. Γιατί; Μα είναι μεγάλη η εγκεφαλική βλάβη των κοινωνιών και θέλει πολλά χρόνια για να ξεπεραστεί η αφιλοσόφητη ζωή των ανθρώπων γύρω μας.
Η καλλιτέρευση της ζωής όλων μας αναπτύσσοντας κοινωνικές δράσεις που θα βελτιώσουν το οργανωτικό μοντέλο του Κράτους, μια που Κράτος είμαστε όλοι οι Πολίτες, είναι ένας καλός "λόγος" που βρίσκεται απέναντι από την εγκληματική Ιδιωτεία που εξασκούν οι υπηρέτες των Μνημονιακών λογικών. Αλλά αυτός ο "λόγος" βρίσκεται απέναντι και σε αυτούς που αντιστρατεύονται την εξουσία χωρίς να θέτουν βάσεις για μια Σολώνεια μεταρρυθμιστική προοπτική του Συντάγματος μας με ουσιαστική οραματική ανάπτυξη της κοινωνίας.  Είναι ανίκανα κατά την κρίση μου τα υπάρχοντα κόμματα που παρακολουθώ, να κάνουν σκέψεις και πολιτικές δράσεις που ξεφεύγουν από τα μικροσυμφέροντα της εκλογικής τους πρακτικής και σαφώς το προσδόκιμο ζωής των εκφραστών τους.
Όμως έστω και αν ένα δέντρο χρειάζεται εβδομήντα χρόνια για να γίνει ψηλό και να χαρίζει την σκιά του στους οδοιπόρους, δεν σημαίνει πως είναι άχρηστο ως δράση να το φυτεύει ένας μεσήλικας που δεν θα χαρεί τα αποτελέσματα των κόπων του. Η ζωή πάντα έχει συνέχεια και τούτο είναι μια Θέση που φτιάχνει κοινωνίες και Παιδεία που σαν την αγωνιστική σκυταλοδρομία περνά  την οραματική σκέψη των παλαιοτέρων στην επόμενη γενιά.
Η αντίληψη που θέλει το παροιμιώδες "ότι φάμε ότι πιούμε κι' ότι αρπάξει ο κ@λος μας" είναι υπεύθυνη για την ποιότητα του πολιτιστικού μοντέλου που ζούμε σε αντίθεση με την Κλασική σκέψη που είναι μόνο σε επίπεδο φολκλόρ προσεγγίσημη.

Κάποιες φορές αναφέρομαι στο «Σύστημα» και ίσως δεν είναι σαφές και κατανοητό τι εννοώ. Το κάθε σύστημα δεν είναι ένα κλειστό λόμπι που καταδυναστεύει τους λαούς και την ανθρωπότητα. Η ίδια η ανθρωπότητα και οι σκέψεις που επιλέγει να παράγει, δημιουργούν το δίπολο εξουσίας και εξουσιαζόμενων γιατί δεν έχουν άλλο τρόπο να υπάρχουν οι αντιθέσεις που τροφοδοτούν την ισχύουσα λογική.  Είναι ατελέσφορο να θέλει ο κάθε αφιονισμένος πολιτικός αντίπαλος σύμφωνα με τον αξιόλογο σκιτσογράφο Ρενέ Γκοσινύ που δημιούργησε τον Ισνογκούντ, να ζητά να γίνει Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη. Η λογική που παράγει Χαλίφηδες θα πρέπει να αλλάξει και σαφώς το τοπίο της Πολιτικής Σκέψης που ορίζει τους Χαλίφηδες χωρίς αριστεία κρίσης.(Χαλίφης σημαίνει διάδοχος)
Με λίγα λόγια δηλαδή αν δεν υπάρχει Ραγιάς δεν γίνεται να υπάρξει και Πασάς.
Αν ακόμη αν δεν υπάρχει υπόγειος ρουφιάνος και βολεψάκιας δεν γίνεται να υπάρξει Κομματική Εξουσία που τροφοδοτείται από την πειθήνια υποτέλεια των οπαδών της.
Θα πει κάποιος ... τούτα είναι Ρομαντικά πράγματα...
Όμως η έκπτωση των αξιών ενός πολιτισμού που πέφτει και γκρεμίζει και τον ίδιο είναι αδύνατον να ιδωθεί ώστε να αλλάξει, παρά την εύκολη κρίση με αφηρημένες έννοιες που αγνούμε την ουσία τους.
Για τους πιο υποψιασμένους και όχι για τους απλούς διαφωνούντες μέσα από την ημιμάθεια, θα πω ότι ο Ρομαντισμός με τον Κλασικισμό είναι δυο τεράστιοι φιλοσοφικοί ογκόλιθοι που αντιπαλεύουν πάρα πολλά χρόνια.  Ο σημερινός πολιτισμός, είναι προϊόν του Ρομαντισμού και της σκοτεινής πλευράς των "θέλω" του ατόμου και για αυτούς τους δύο πυλώνες της φιλοσοφίας έψαξε να βρει συμβιβασμό κατανόησης σε όλη τη ζωή του ο Γκαίτε χωρίς να τα καταφέρει.  Όμως αυτά είναι λόγια που αφορούν σε άλλες αναλύσεις και εμάς μας ενδιαφέρει το παρόν μας και τα μικρά βήματα που μπορούμε να κάνουμε ώστε να εξαλείψουμε τη μικρή ή την μεγαλύτερη τσίμπλα από την κριτική ματιά μας πάνω στην ίδια τη ζωή μας.

Έτσι λοιπόν, το τελευταίο διάστημα μια κίνηση πολιτών που σέβεται τους Νόμους που έχει θέσει η εξουσία, ζητά απλώς την εφαρμογή τους και όχι την επιλεκτική αξιοποίηση σε ημέτερους και μη.
Αυτό το γεγονός της Κίνησης, ακόμη είναι «φρέσκο» και δεν το ξέρουν οι Πολίτες, μια και δεν υπάρχει περίπτωση να προωθηθεί από τα Μέσα Μαζικής Χειραγώγησης, αλλά ούτε και από την φοβική σκέψη των Ραγιάδων που απλώς εκφέρουν αντίθεση μέσα από μια προσωπική ασφάλεια για να εκτονωθούν.
Στόχος δεν είναι να γκρεμιστεί ένα ολόκληρο Πολιτικό οικοδόμημα, αλλά να αλλαχθεί ο τρόπος σκέψης που το τροφοδοτεί.
Πρακτικά πάντως με τα έγγραφα που λειτουργούν για τις υποθέσεις τους τα μέλη του Κινήματος, έχουν πρακτικά θεαματικά αποτελέσματα.
Το ηλεκτρονικό του στίγμα είναι αυτό : http://antistasitora.blogspot.gr/

Δεν μπορεί λοιπόν πλέον ο κάθε υπάλληλος να δηλώνει πως είναι ανεύθυνος, γιατί έχει ορκιστεί σε συγκεκριμένα λόγια που αναφέρονται στους Νόμους και έχει προσωπική ευθύνη απέναντι στο άδικο που συντελείται στον κάθε Πολίτη με δική του συμμετοχή. Δηλαδή ευθύνεται με την προσωπική του περιουσία αν στραφεί ο ενδιαφερόμενος κατά του ιδίου.
Ακόμη όλοι οι Δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να διεκδικήσουν τα χρήματα που τους έχουν αφαιρέσει αδίκως οι Πολιτικοί, σαν χρησιμοποιήσουν την ίδια νομολογία που λειτούργησαν και κέρδισαν οι Δικαστές για να μη χάσουν τον δικό τους μισθό.

Όλα αυτά όμως κρύβονται πίσω από το φόβο του εκάστοτε υπαλλήλου, μια και τον βομβαρδίζουν καθημερινά μέσα από τις ειδήσεις και τις εργασιακές του οδηγίες.
Λίγο να ξεκινήσει να φιλοσοφεί τη ζωή του, και όλα θα αλλάξουν.
Το μόνο σίγουρο είναι πως κανένας δεν θα μείνει αιώνια σε αυτή την ζωή.
Το ερώτημα για τη ζωή του που συνειδητά ή ασυναίσθητα καλείται να απαντήσει, είναι πως θέλει να την ζήσει!
Ας κάνει την πεποίθηση του πιο σύνθετη και ας δώσει απάντηση μόνος του, διαπιστώνοντας αν του είναι χρήσιμη ή όχι, γράφοντας σε ένα χαρτί…

«Δεν φταίω που έχω καταστρέψει τη ζωή μου από φόβο… ένα απλός υπάλληλος είμαι μόνο!»

Πως «οίδα» αυτή τη φορά τη Μάνη …

.

Η «Γη» φτιάχνει τον Άνθρωπο …
Αυτό μου ήρθε στο νου σαν σκέψη, όταν άφησα τις αισθήσεις μου να γνωρίσουν ξανά χωρίς παρελθοντική μνήμη την Μανιάτικη γη και ειδικά αυτή της Αρεόπολης.
Ένα απέριττο τοπίο από πέτρα πάνω στην πέτρα, με φως και σκιά έντονη που η κάψα ανταγωνίζεται τη δροσιά της θέλησης.
Ο φύση, εμπνέει τον σεβασμό μια που η επιβίωση δεν είναι μια φυσική κανονικότητα, αλλά το αποτέλεσμα της θέλησης για ζωή σε δύσκολες συνθήκες.
Πως θα μπορούσαν οι Μανιάτες να είναι διαφορετικοί άνθρωποι;
Πως θα μπορούσαμε να κρίνουμε τη σκέψη και τον χαρακτήρα τους αν δεν ζήσουμε την ιστορία της φύσης που φτιάχνει ατσάλινες θελήσεις;

Αυτές ήταν μερικές σκέψεις σαν περιδιάβηκα τα μέρη από την Αρεόπολη μέχρι τον Διρό για να συμμετάσχω σε ένα αφιέρωμα για την σπουδαία Μανιάτισσα Γυναίκα που πρωτοστάτησε κατά τις μάχες απελευθέρωσης του 1826, εναντίον του Ιμπραήμ.
Σταμάτησαν τα μάτια μου πάνω στις παραδοσιακές φορεσιές των γυναικών και των ανδρών. Είδα να ταιριάζουν τα κορμιά με τα ρούχα, χωρίς να είναι φολκλόρ αυτό που αντίκριζα. Σκέφτηκα ότι εδώ μιλάμε για την συνέχεια της Δωρικής πραγματικότητας που θέλει σεβασμό και προσοχή το πλησίασμα της.
Ναι … τα χρώματα στις φορεσιές των γυναικών όμοια σημειολογικά με κάποια  της φύσης, φωνάζουν ότι όσοι τις φορούν σε τούτο το Τοπίο, είναι οι άνθρωποι μπολιασμένοι από χαρά και κίνδυνο.
Το κίτρινο καθώς και το μαύρο με το κόκκινο, θα το απαντήσουμε στη φύση σε όποιο είδος είναι επιθετικά αποφασισμένο να ζήσει. Ας πούμε, στον κόσμο των εντόμων όπως οι μέλισσες ή των μανιταριών που ακόμα κι’ αν πεθάνουν μεταφέρουν δηλητήριο στον θύτη τους.

Δύσκολα πράγματα για σκέψεις που ψάχνουν την ομοιόμορφη παγκοσμιοποίηση των ανθρώπων…
Μου έκανε εντύπωση πως είναι η χαρά ταυτισμένη με τον ίδιο το θάνατο και πως η απόλυτη σχέση του φωτός με το σκοτάδι, δημιουργεί σκέψεις σαν αυτή που έφτιαξε την οικονομία της Λακωνικής φιλοσοφίας που «έχασε» μεν παγκόσμια από τον Δυτικό Ρομαντισμό της ευζωίας, αλλά συνεχίζει να αποτελεί την μοναδική ελπίδα εξέλιξης στη σκέψη του Πλανήτη, τώρα που πεθαίνουν οι θεωρίες της ευμάρειας με την δομική Ύβρη στη συγκρότηση τους.

Έκρινα ότι αυτό το Τοπίο που είναι ένα με το Ήθος των ανθρώπων, αποτελεί ένα πολύτιμο φάρμακο, που η λογισμένη δόση του, βοηθά στο πετυχημένο μπόλιασμα της ζωής των υπολοίπων ανθρώπων.
Θεωρώ ότι αξίζει να προστατευτεί ο τόπος και ανθρώπινη σκέψη σαν κόρη οφθαλμού, χωρίς να αλλάξει αυτή η πηγή αρχαίας ανάγκης, ενώ παράλληλα στοιχεία της να περάσουν στις υπόλοιπες κουλτούρες των ανθρώπων. Μου είναι γνώριμες οι καθαρότητες της ομοιογένειας μέσα από την παράδοση, από τα δικά μου μέρη στη Μακεδονία, όμως εδώ στη Μάνη η "ένταση" συνέχισης τους είναι εμφανής.

Για όσους μιλούν με αφιλοσόφητους όρους άκριτου διεθνισμού, θα έλεγα πως το διαφορετικό είναι πηγή ζωής στην ίδια τη Φύση.

Αν υπήρχε επιστήμη που θα μπορούσε να λειτουργήσει τη Φιλοσοφία, σκέφτομαι πως θα άξιζε να ψάξουν όσοι την διακονούν, την περίεργη διαδρομή του Εγώ μέσα από το Εμείς σε τέτοιους τόπους όπως η Μάνη. Η αδυναμία των συστηματοποιημένων γνώσεων , δηλαδή των επιστημών, βρίσκεται στο ότι δεν διαθέτουν την τόλμη να διαλύσουν τα θεμέλια τους, δηλαδή να εξελίξουν τις αρχικές τους βεβαιότητες, που εξ αυτών απορρέουν οι ερμηνείες της θέσης τους, σαν παρατηρούν την ζωή και τον άνθρωπο.

Τα υπόλοιπα της εκδήλωσης αν και σημαντικά, είναι λεπτομέρειες στην βασική σκέψη που ήθελα να μοιραστώ σε τούτο το χώρο της αχανούς χοάνης διακίνησης των πληροφοριών …

Παραθέτω μια φωτογραφία της σχέσης Γης 

και ανθρώπινου τοπίου στην Αρεόπολη.

Επίσης παραθέτω μια πρόσμιξη φωτογραφιών από την εκδήλωση που τίμησε την Μανιάτισσα γυναίκα στον ιστορικό Διρό. Ερμήνευσε η εξαίρετη και ανθρώπινα ευαίσθητη Καίτη Κουλλιά, που την πλαισίωσε η δική μου επετειακή αφήγηση, μαζί με αυτήν της ηθοποιού Μαρίας Δρακοπούλου.

Ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ασήμαντος

.

Όταν η «διανόηση» μιλά με την «Πολιτική» κρίνω ότι είναι τούτο Καλόν.
Το «Τι» όμως συζητά και σε ποια βάση, είναι κάτι που μπορεί να το κρίνουν μερικοί πολίτες έχοντας ασήμαντο μέγεθος μπροστά στον επηρεασμό της λεγόμενης κοινής γνώμης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και τούτο κρίνω ότι είναι επίσης Καλόν.

Μιλώ για την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του Ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη και του Πρωθυπουργού της χώρας κυρίου Αντώνη Σαμαρά, που εστιάζεται η θεματική της ανησυχίας του πρώτου προς τον δεύτερο, επάνω στο ζήτημα ανάπτυξης της Χρυσής Αυγής.

Δεν διάβασα από κανένα αναλυτή, πέρα από τις επιστολές των δύο ανδρών, να μας πει τι είναι ο Φασισμός και η Χρυσή Αυγή ως κοινωνικό φαινόμενο. Ή μάλλον για να είμαι πιο σαφής, διάβασα αρκετά άρθρα που εξηγούν τα σωστά ντοκουμέντα της μνήμης που έφεραν τον πόνο σε ολόκληρες γενιές μέσα από την δράση ατόμων που ονομάστηκαν φασίστες.
Είναι όμως αυτό ο Φασισμός;
Πως γεννιέται και πως σκοτώνεται; Ή ακόμη μπορούμε να τον σκοτώσουμε;
Αυτά είναι ερωτήματα που η διανόηση ή η Πολιτική σκέψη, που θα έπρεπε να έχουν αδιάκριτα όρια μεταξύ τους, δεν τολμούν να καταπιαστούν.

Ο λόγος, κατά την εκτίμηση ενός Ασήμαντου ανθρώπου όπως είναι ο γράφων, που δεν ακουμπούν ερωτήματα τέτοια, είναι γιατί τόσο η Πολιτική σκέψη όσο και η Διανόηση δεν θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους.

Ευχολόγια και κορώνες για τα κακώς κείμενα κάνουν όλοι σε όποιο πολιτικό φάσμα και αν ανήκουν φοβούμενοι μήπως αλλάξει στο παραμικρό το μόρφωμα της δομημένης λογικά ζωής τους.

Ποιος έχει σκεφθεί και προτείνει συγκεκριμένα μέτρα που θα πυροδοτήσουν αλλαγές στην συνείδηση ενός Λαού μέσα από μια Σολώνεια σκέψη; Οι αλλαγές στον ρου της παγκόσμιας ιστορίας είχαν πίσω τους ανθρώπους που οραματίστηκαν και θέσπισαν Νόμους που στόχευαν στην αλλαγή του ήθους της συμπεριφοράς των λαών… Νόμοι που τιμωρούν όχι δεν αλλάζουν λαούς, αλλά τους κάνουν να εξελίσσονται προς το χειρότερο.

Όχι δεν θα πω τίποτε σε αυτές τις λίγες παραγράφους για συγκεκριμένα παραδείγματα πως μπορεί μια σκέψη να αλλάξει την εξέλιξη της ιστορίας ενός πολύπαθου λαού όπως ο δικός μας… Είναι ανόητο να προτείνεις σε ώτα μη ακουόντων, που εστιάζονται στην λεκτική υπεράσπιση των αντιλήψεων τους, αγνοώντας πως σε ένα πρόβλημα υπάρχουν περισσότερες από μια σωστές λύσεις, αρκεί να ξέρεις για ποιο λόγο επιλέγεις την κάθε μία. Μιλώ για την ουσία των κινήτρων της Πολιτικής Φιλοσοφικής σκέψης… που λείπει από την εποχή μας.

Αν θα μπορούσαν Διανόηση και Πολιτική σκέψη να δρομολογήσουν διαδικασίες για την Θεσμική αλλαγή των πάντων γύρω μας, ίσως τότε να άρχιζε να λειτουργεί η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων.

Προσωπικά θεωρώ ότι μερικά πράγματα είναι έξω από την ανθρώπινη δικαιοδοσία της λογικής που εδράζει στην ιδιωτεία… και η οποία παράγει επιχειρήματα και δράσεις σε όλους τους πολιτικούς χώρους που εξασφαλίζουν την κοινωνική μας καταστροφή.
Μήπως σκέφτηκε ποτέ κανείς πως είναι αναπόδραστη η μοίρα αυτού του Κράτους να διαλυθεί και να περιέλθει σε κατοχή από τις ισχυρές δυνάμεις;

Μήπως σκέφτηκε ποτέ κανείς πως είναι ωφελιμότερο να διαλυθεί το Κράτος μια και το Έθνος ποτέ δεν κινδυνεύει;

Σήμερα που οι λογικές της εκατέρωθεν βίας με σημαία το συμφέρον της εκάστοτε φατρίας μέσω του φασισμού που φροντίζει για την επιβίωση των συμφερόντων της, δεν είναι η ύβρις που παράγει αυτή η χώρα ενώ γδέρνει τις σάρκες των απλών ασήμαντων ανθρώπων;

Ποιος σκέφτηκε να θεσμοθετήσει άμεσα μια άλλη Ελλάδα που θα έχει πρωτογενή παραγωγή και θα αντέξει την πείνα στην έτσι και αλλιώς έξοδο της από το καρουζέλ ενός ψεύτικου μορφώματος που λέγεται παγκόσμια οικονομία;

Ποιος αναλυτής μπόρεσε να ξεφύγει από την δεξιότητα του λογιστή και να γίνει φιλόσοφος που θα αμφισβητήσει τα δεδομένα που του παρουσιάζονται ως Θέσφατα;

Ποιος άνθρωπος δεν φοβάται τον Φασισμό που φέρνει κρεματόρια και αίμα, ενώ ταυτόχρονα δεν τον λειτουργεί μέσα στο πιο βρώμικο κατ' όνομα μόνον ιστορικά πολίτευμα των Ολιγαρχιών, που ονομάζεται Δημοκρατία;

Ποιος άνθρωπος δεν οικτίρει όλη την βία που εξαθλιώνει ένα ολόκληρο λαό και φέρνει τον θάνατο σε άτομα μέσω αυτοκτονιών, ενώ δεν υποδαυλίζει αυτήν την κατάσταση κοιτώντας να σώσει το τομάρι του μέσα στη βία χωρίς αναστολές;
Θα θέλατε να δείτε τις συμπεριφορές και τα επιχειρήματα των πολιτικών ανδρών ή των υπαλλήλων σε όποιες βαθμίδες και αν βρίσκονται; Που θα βρίσκατε μέσα σε τούτα παρρησία ευθύνης; Έχει κανένας ένα έστω παράδειγμα;
Έχει κανένας ένα παράδειγμα που διαπίστωσε σε τούτη τη χώρα; Έστω κι αν υπήρξε από αυτόν που έχει ευθύνη απλό φραστικό χαρακίρι; Αντίθετα, ανεύθυνες και φτωχές λογοκοπίες είναι η ζωή των μικρομέγαλων αυτού του Κράτους σε όλα τα επίπεδα οργάνωσης του.

Παιχνίδια παίζουμε όλοι και κανένας μας δεν είναι άμοιρος ευθυνών.

Ξέρετε πόσες φορές έκανα προσπάθεια να επικοινωνήσω με ανθρώπους που υποτίθεται έχουν μια θέση ευθύνης, στον Πολιτικό χώρο ή αυτόν της Διανόησης και εποίησαν την νήσσαν στα ερωτήματα που τους ετέθησαν; Μάλλον τους ήταν ξένα ως γνωστική ιδιωτική αντίληψη. Είναι βέβαια αναμενόμενο γιατί ποιος έχει εξασκηθεί από την Παιδεία του να πατροκτονεί τις αντιλήψεις που του δίνουν Κύρος και οικονομική βάση για να υπάρχει;  Την χαρά της δημιουργικής προσφοράς στον κόσμο διαθέτουν ελάχιστοι που σαφώς κρίνονται ως γραφικοί.
Πέθανε ο Σοφοκλής που έγραψε στον Οιδίποδα Τύραννο, πως η καλύτερη υπηρεσία για έναν άνθρωπο είναι να ωφελεί τους άλλους με κάθε μέσον και δύναμη που έχει.
Τώρα ζούμε σε ένα διαφορετικό αστερισμό και το κακό είναι ότι τούτος φωτίζει όλο το τοπίο… από την ασήμαντη γειτονιά της υλικό-πνευματικής φτώχειας, μέχρι τα σαλόνια της ποζάτης πολιτικής και γραμματιζούμενης τάξης.

Έχει πολύ γέλιο η ουμανιστική αντίληψη της σκέψης μας, όταν σπάνια ανακαλύπτουμε μέσα από αυτήν πως τα πάντα γίνονται για να καλύψουν το συμφέρον του αφιλοσόφητου Εγώ που διαθέτουμε. Αγορεύουμε επάνω στο «Εμείς» τη στιγμή που μόνο φραστικά  το ευαγγελιζόμαστε, χωρίς ίχνος νόησης των λόγων μας…

Διάβασα αυτές τις δύο επιστολές λοιπόν, και σκέφτηκα πως η μια προ-οικονομεί έστω χωρίς θέληση την θέση της Πολιτικής εξουσίας επάνω στον διωγμό της Χρυσής Αυγής από τον Φασιστικά οργανωμένο Δημοκρατικό υπόλοιπο κόσμο των κομμάτων…

Φοβούνται οι άνθρωποι να ψάξουν την πραγματική έννοια του Φασισμού, γιατί δεν έχουν το μέτρο να ψάξουν να μάθουν πότε το φάρμακο γίνεται φαρμάκι για τη ζωή τους. Όσοι μένουν σε εξηγήσεις ιστορικού περιεχομένου στο φαινόμενο, δείχνοντας την τότε ταλαίπωρη Ιταλία και τον Μουσολίνι της… ή τον Χίτλερ ...Απλώς σκεπάζονται με την κουβέρτα για να συνεχίσουν την νύχτα της σκέψης τους ενώ ο ήλιος καίει γύρω τους.

Αυτό που σίγουρα θα έπρεπε να υπολογίζει η Πολιτική εξουσία, είναι οι απλές σκέψεις των Ασήμαντων ανθρώπων που δεν είναι Διανοητές, αλλά λειτουργούν μια δεξιότητα που δεν χρειάζεται πτυχία και παράσημα. Μιλώ για την απλή Φιλοσοφία που παράγει εκρηκτικά μίγματα στο ανθρώπινο γένος και ή την σκοτώνεις πριν γεννηθεί με δοτά πιστεύω και φόβους, ή κάνει την Εξουσία να χαίρεται επειδή την καταστρέφει μετασχηματίζοντας την σε κάτι που δεν φανταζόταν.

Σήμερα το παράλογο σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι πως η Άρχουσα τάξη πολεμά με λύσσα την ανατροπή της καθεστηκυίας σκέψης, μέσα από τα ιδεολογήματα της οικονομίας που κατέχει αντί για τανκ, φοβούμενη μην αλλάξει η πορεία της προς την βέβαιη καταστροφή.
Δεν μιλώ για την παροιμιώδη πλανημένη αλλαγή που σκέφτονται κάποιοι θέλοντας να γίνουν Χαλίφηδες στη θέση του Χαλίφη... Μια και η Κεφαλαιοποίηση της εκμετάλλευσης φύσης και ανθρώπου είναι ίδια τόσο στην Σοσιαλιστική εκδοχή, όσο και στην ασύδοτη Φιλελεύθερη αγορά.
Για άλλα πράγματα μιλά στο άρθρο τούτο ο Ασήμαντος σχολιαστής...αθέατα και φοβικά για τα υπάρχοντα μυαλά που αναπαράγουν μόνο γνωστές εικόνες χωρίς φαντασία.

Όσα ατομικά καταφύγια και αν φτιάξουν οι μετρημένες στα χέρια οικογένειες που έχουν και κατέχουν, δεν πρόκειται να επιβιώσουν. Και τούτο θα το αντιλαμβάνονταν, αν μπορούσαν να καταλάβουν το "Λόγο" των Τραγωδιών των Ελλήνων, που τόσο οι Ντόπιοι χασάπηδες του Κράτους όσο και οι Ξένοι που δεν τον ακούμπησαν γνωστικά, νομίζουν ότι είναι φολκλόρ για διασκέδαση.

Το λάθος είναι ότι πιστεύουν οι άνθρωποι, πως η σκέψη τους είναι ο ίδιος ο εαυτός τους… Είναι γελοίο τούτο, αλλά όμως πραγματικό μια και έχει ιστορικά γεννήσει βία, πολέμους και αθλιότητα στο διάβα των αιώνων και συνεχίζει να καταστρέφει η σκέψη τούτη με τον ίδιο ρυθμό τα πάντα γύρω της και σήμερα.

Ας ευχηθώ Καληνύχτα,
δηλώνοντας Ασήμαντος ως Κώστας Ζωγραφόπουλος στον κόσμο της φερωνυμίας ...μια και η ευχή για "Καλημέρα", προϋποθέτει αποδέκτες με σκέψη που μπορούν να σκοτώσουν τις βεβαιότητες μέσα στο μυαλό τους,  η οποία τους φωνάζει ότι είναι σίγουρη πως «Γνωρίζει!»


Πληροφορίες : 

Επιστολή Νάνου Βαλαωρίτη: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=515206
Επιστολή Αντώνη Σαμαρά :    http://www.primeminister.gov.gr/2013/05/30/12180

Η "λογική" που διαβαίνουμε πάνω στις φάσκες

Τρινιντάντ και Τομπάγκο

 .

Άνοιξα την σελίδα που πληροφορεί τις αναγνώσεις των άρθρων αυτού του χώρου καθώς και τους τόπους που επισκέπτονται τα γραφόμενα του. Ομολογώ ότι μια επίσκεψη από την εξωτική χώρα Τρινιντάντ και Τομπάγκο (1) που βρίσκεται μακριά στον Ατλαντικό Ωκεανό κάπου κοντά στον κόλπο του Μεξικού μου έκανε εντύπωση… Αυτή η Γη είναι κοντά εκεί που φυτρώνουν τα τεράστια φύκια και έφτιαχναν ως χρησμός (κατά μια εκδοχή) τον ποταμό μέσα στη θάλασσα για να πορευτεί ο Οδυσσέας στο ταξίδι του. (2) Μπορεί ένα λάθος κτύπημα σε αναζήτηση να έδωσε την πληροφορία ότι κάποιος μπήκε να διαβάσει τις σκέψεις από το μικρό χωρίο της Δραγασιάς… αλλά τούτο ως γεγονός μου έδωσε την διάθεση να γράψω αυτό το μικρό κείμενο.

Σκέφτηκα λοιπόν, ότι καλό θα ήταν να μας έπαιρνε ένα «χέρι» τραβώντας μας μακριά από αυτή την σάπια γωνιά του πλανήτη που λέγεται Ελλάδα που διαθέτει το βρομισμένο απολίθωμα του σήμερα χωρίς πνοή φιλοσοφίας, δηλαδή αυτό της Ακρόπολης ενός χαμένου πολιτισμού, που φωνάζουν κάποιοι άνθρωποι χαμένοι από την επικαιρότητα. 
Αν θέλουμε να σωθούν τα ψήγματα πληροφοριών της ξεχασμένης Ελληνικής Σοφίας, θα πρέπει να φύγουν από τον ασφυκτικό ιστό της εξουσίας των Ιθαγενών κυρερνώντων οι ζωές των απλών ανθρώπων. Σε όποια γωνιά του πλανήτη και να φτάσουν, το σίγουρο είναι ότι θα γονιμοποιήσουν την άξια ζωή των άλλων. Εδώ η μούχλα σαπίζει κάθε φύλο που θέλει να φυτρώσει στο γέρικο κορμό αυτής της Ιστορίας. Το κάνει τούτο και η φύση μεταφέροντας σπόρους μέσα σε στομάχια πουλιών σε μακρινές χώρες… γιατί όχι και εμείς.
Εδώ έχουμε βρώμικο χώμα γεμάτο από σάλια ιδιωτείας που το καθιστά ακατάλληλο να φυτρώσει κάτι νέο.
Χειρότεροι εχθροί αυτής της Χώρας είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που αναπαράγουν τις μιαρές και μαφιόζικες εξουσίες σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, καθώς και στις πιο μικρές και ασήμαντες ομάδες που φτιάχνουν οι συσπειρώσεις συμφερόντων ή ενδιαφερόντων δράσης μέσα στο λαό.
Όπου να την πιάσεις αυτή τη χώρα, βρωμάει και ζέχνει… Τρώει τα παιδιά της και ρεύεται μέσα από τα σάπια δόντια της την ηδονή του κανιβαλισμού…

Τούτη η χώρα έχει μια σημαία που γράφει «Δεν είμαι αρμόδιος» και ακόμη σε όσους δεν μπορούν να την κρατήσουν γιατί φαίνονται από τις πράξεις τους πως είναι επίορκοι, βρέθηκε ένας λόγος ως δάνειο από την Ρώμη που απέχει πολύ από την αξία του Κιγκινάτου (3) και δεν είναι άλλος από το «Mea culpa» (λάθος μου). Το άλλοθι της Ελληνικής Πολιτικής αλητείας που είναι θεσπισμένο και νομικά από την εξουσία της Βουλευτικής Ολιγαρχίας, ως «Νόμος περί ευθύνης υπουργών»

Ως νέοι λοιπόν Δικαιόπολεις (4)…. Ας αναζητήσουμε μόνοι μας την φυγή από τούτη την βρωμερή αρένα σε άλλες χώρες και γωνιές της γης μια που η σκέψη δεν μπορεί να κλειστεί σε συμφωνίες μνημονίων και τραπεζικές ομηρίες. Αν οι αρχαίοι Έλληνες άφηναν ως κληρονομιά υλικά αγαθά, θα ήσαν πολύ κακομοίρηδες… Τρόπο ζωής άφησαν, αν και τώρα οι σύγχρονοι κάτοικοι της Ελλάδας νομίζουν ότι ο πλούτος των αρχαίων ευρημάτων είναι υλικός… και έτσι του συμπεριφέρονται. Χαρακτηριστική έκφραση των αμόρφωτων Ελλήνων που βρίσκονται διάσπαρτοι από την Βουλή μέχρι της Λαϊκές αγορές που Θέσπισε ο Μεταξάς, είναι μέσα από υποκριτική κυτταρική έπαρση, βλέποντας την Ακρόπολη… : «Πως τα έφτιαξαν όλα αυτά!!!»
Έχουν μέσα τους μπερδεμένες δοξασίες και Θρησκείες… που με τον Χριστιανισμό οι αθεόφοβοι εξηγούν τις Τραγωδίες των τότε Ελλήνων… Γέλασα πολύ με πίκρα τελευταία διαβάζοντας ένα βιβλιάριον ενός σύγχρονου Χριστιανού που τιτλοφορούνταν «Το αμάρτημα του Οιδίποδος» (5). Είναι περισσότερο παρήγορο να βλέπεις ψαράδες του Ατλαντικού Ωκεανού με την αρχέγονη σοφία τους, παρά να καταπιέζεσαι από δυνάστες που είναι τραγικές μετριότητες στη ζωή τους.

Λες να υπάρχουν θαύματα σαν αυτά που περίμενε ο Δικαιόπολις να φτιάξουμε την ατομική μας γιορτή έξω από το λάκκο που λέγεται Ελλάδα; Αυτόν τον εκπεσμό έδειξε στα δέκα χρόνια λήψεων του που έγιναν ντοκιμαντέρ απαράμιλης ευαισθησίας ο σπουδαίος κατ’ εμέ Φίλιππος Κουτσαφτής στην ταινία του «Αγέλαστος πέτρα» (6)

Μπορεί να θεωρούμε κάποιοι με ιθαγένεια Ελληνική ότι ξέρουμε την ιστορία μας, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι καταλαβαίνουμε ποιος την έγραψε, ούτε ποιες είναι οι ατομικές ευθύνες μας σήμερα για αυτήν… Αυτός ο πόνος που περνά ως πληροφορία στα εκπορνευόμενα πολιτικό- κοινωνικά πρωϊνάδικα της τηλεόρασης των Τσιφτετελλήνων, είναι αφόρητος!

Α μπρε εξωτική χώρα Τρινιντάντ και Τομπάγκο, έχεις ένα χέρι να πάρεις και να σηκώσεις κάποιους από εμάς; Ξέρουμε και χειρώνακτες να είμαστε, αλλά και να δημιουργούμε Νεφελοκοκκυγίες με το μυαλό μας… Χώμα που να μην είναι διαβρωμένο από την πεθαμένη Ελλάδα θέλουμε, για να φυτρώσει η οικουμενική της σκέψη έξω από τις ιδιοκτησίες των νεκροθαφτών στα πατρικά κοιμητήρια.

Δεν θέλουμε κάποιοι να πάρουμε, αλλά να δώσουμε ότι κρατάμε ως φωτιά του Προμηθέα σε μήτρες που είναι παρθένες για γονιμοποίηση… γιατί εδώ στη χώρα του σκότους, γεμίσαμε από εγκεφαλικά πτώματα…

Υ.Γ
Μου αρέσει που ανοίγω άρθρα σαν και το προηγούμενο που ψάχνω διάλογο για την ερμηνεία της ρήσης του Αντισθένη με θέμα «Αρχή Σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Οικτίρω τον εαυτό μου και την μοίρα μας … αλλά δεν έχω ακόμη καταλάβει ότι το Πολύ μαύρο, τρώει όλα τα μικρά χρώματα που οι πινελιές αφήνουν πάνω του…




Πληροφορίες για τα νούμερα που έβαλα δίπλα σε προτάσεις

(1)http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%84_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%A4%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%BF
(2) Πληροφορία από το βιβλίο Οινοψ Πόντος της Henriette Mertz εκδόσεις Νέα Θέσις.
(3) http://dragasia.blogspot.gr/2012/05/blog-post.html
(4) http://dragasia.blogspot.gr/2010/12/blog-post_05.html
(5) Το αμάρτημα του Οιδήποδος Εκδόσεις Γράμμα του Κωσταντίνου Γανωτή (φιλολόγου)
(6) http://www.youtube.com/watch?v=sDpLllRiQMQ

Αρχή Σοφίας ονομάτων επίσκεψις

.

Κάποτε πριν πολλά , πολλά χρόνια ήταν ένας απλός άνθρωπος που κουβαλώντας το σακούλι και την μαγκούρα του, προχωρούσε μέσα στους Αθηναίους και έλεγε τις σκέψεις του για ότι προφανές δεν πρόσεχαν οι άλλοι… ας πούμε ότι φιλοσοφούσε τη ζωή.
Μέσα σε όλα όσα είχε πει, ήταν και μια φράση που έφτασε ως τις μέρες μας και λέει, πως η Αρχή της Σοφίας είναι η των ονομάτων επίσκεψις…
Το όνομα δε αυτού του τότε απλού ανθρώπου ήταν Αντισθένης.

Τι να σημαίνει τούτη η ρήση;
Σκέφτηκα να πλησιάσουμε το ερώτημα, όμως όχι μια και έξω… δηλαδή μπαμ και κάτω… αλλά χωρίς βιάση, να αφήσουμε το ερώτημα λίγο μέσα μας και κατοπινά με παραδείγματα από το σήμερα μας να ψάξουμε να βρούμε την ουσία αυτής της ρήσης.

Προς το παρόν ας αναμένει ο αναγνώστης την ολοκλήρωση του άρθρου κατοπινά, σταματώντας να διαβάζει σε αυτό το σημείο, σήμερα που είναι στην Ελλάδα του εκπεσμού της σκέψης, Σάββατο 18 Μαίου του 2013.

Αν έχει κανείς κάποια γνώμη που νομίζει ότι θα ρίξει φως στο ερώτημα καλοδεχούμενη.... Αν βέβαια η φοβική αναμενόμενη σιωπή κερδίσει την έκθεση της ζωής, τότε θα συνεχίσω μόνος, όταν φυσικά μου κάνει αίσθηση η συνέχιση του θέματος αυτού.
Ο λόγος που λειτουργώ έτσι, είναι γιατί μια πληροφορία που μας δίνεται χωρίς να την αναζητήσουμε γύρω μας, δεν μπορεί  να καρπίσει στη σκέψη μας... 

-----------------------------------------------------------------------
24 Μαΐου μας γράφει : 

Ενδιαφέρον. Οι κυνικοί δεν έχουν συζητηθεί. Δύο σημεία. 1. Σήμερα η λέξη «κυνικός» δεν σημαίνει το ίδιο με τότε, μήπως αυτό είναι πρόβλημα σε κάθε «ονομάτων επίσκεψη» στα αρχαία κείμενα; 2. Οι Κυνικοί δεν ήθελαν γενικές έννοιες, πώς θα τους καταλάβουμε σήμερα που ήδη μιλάμε με γενικές ιδέες; Θέλει μελέτη, αλλά πώς;
Ι.Χρήστου

-----------------------------------------------------------------------
την ίδια μέρα :

Αγαπητέ κύριε Χρήστου,

Ευχαριστώ για τον σχολιασμό. Δεν έχω γνώση παγιωμένη, αλλά όπως σωστά έγραψες αναζητούμε οι άνθρωποι την εφ-αρμογή της σκέψης των Φιλοσόφων στο δικό μας σήμερα.
Δεν θα μιλήσω λοιπόν στεγνά όπως οι νεκρό-ανατέμνοντες τα κείμενα ως φιλόλογοι πάνω σε πληροφορίες, αποφεύγοντας να αναλύσω ότι το ίδιο μας προτρέπει και ο Παρμενίδης για να φτάσουμε στην ουσία της ζωής μας.

Θα φέρω όμως ένα παράδειγμα, πάνω στην σκέψη του Αντισθένη, που δήλωνε πως αυτό που θα μας φέρει κοντά στη γνώση είναι να αποτινάξουμε όσα κακώς μάθαμε…
Θα ρωτούσα σήμερα γι έννοια έχει η λέξη «Συμφέρον». Οι Άγγλοι χρησιμοποιούν στην γλώσσα τους το “Interest”.  Η ελληνική εκδοχή ερμηνείας της λέξης, φέρνει στο φως αυτή την κανιβαλιστική κοινωνία που βιώνουμε, ενώ η Αγγλική λέξη ταυτίζει την έννοια με τον τόκο… Θα έλεγα ότι με τις ερμηνείες τούτες, πάμε από το κακό στο χειρότερο.  Όμως αν δούμε όμως ότι επισκεπτόμενοι την ουσία των λέξεων μας παρουσιάζεται ένας άλλος κόσμος… τότε τα πράγματα αλλάζουν!
Η Ελληνική μας προτρέπει μαζί με κάποιον άλλο να φέρουμε σε πέρας το ζητούμενο μας… (συν + φέρουμε).  Ενώ η Αγγλική που είναι δάνειο από τον Ελληνοτραφή πολιτισμό των Ρωμαίων, μας προτρέπει να δούμε μεταξύ μας τι είναι … άρα και υπάρχει.  (inter + est)

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν είχαμε άλλες ερμηνείες σε έννοιες που οδηγούν τη σκέψη μας στην καθημερινότητα;
Γιατί δεν αλλάζουμε εύκολα κατευθυνόμενοι προς ένα τέτοιο ερμηνευτικό μοντέλο του κόσμου;
Αυτά είναι φιλοσοφικά και πολιτικά ερωτήματα που είναι ο φόβος και ο τρόμος της κάθε εξουσίας που θέλει υπηκόους ομοιόμορφους και χειραγωγήσιμους κάτω από εύπεπτες λογικές θεαμάτων και απλού άρτου…

Επισυνάπτω ένα άρθρο που βρήκα στο διαδίκτυο και φωτίζει λίγο τα ερωτήματα που έθεσες αγαπητέ σχολιαστή.

https://sites.google.com/site/ellenikephilosophia/antisthenes-kai-kynikoi


-------------------------------------------------------------------------------

Το ψέμα παράγει ζωή;

.
Η «Τέχνη» είναι ζωή;
Η δική μας φαντασία που σκαρώνει ένα σύμβολο μπορεί να είναι ζωή;
Οι λέξεις και τα νοήματα μπορεί να αποτελούν ζωή;

Δεν έχω απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, αλλά δεν γράφω εδώ για να σας δώσω απαντήσεις, αλλά εκμεταλλεύομαι την ηλεκτρονική δυνατότητα της γραφής, να ακουμπάμε τα χέρια της σκέψης μας ορισμένοι άνθρωποι μεταξύ μας και να κοινωνούμε απορίες, έστω και αν φαίνεται πως γράφω γνώμες σε δομημένους ανθρώπους που διατηρούν απόψεις.

Σήμερα θα «ξαπλώσουμε» στα ηλεκτρονικά σημεία του διαδικτύου μια φωτογραφία που έκανε να συγκινηθούν αρκετοί Έλληνες που την αναπαρήγαγαν ως κοινοποίηση μέσα από την ευαισθησία τους.
Πρόκειται για μια μαζική αντιγραφή σχολίων που συνοδεύουν την φωτογραφία που δείχνει ένα κοριτσάκι που έχασε την μητέρα του στον πόλεμο. Η άρνηση να δεχθεί την απώλεια σημειώνει το σχόλιο, ότι ήταν έντονη αρνούμενο το παιδί να διατραφεί. Ένα βράδυ το βρήκαν στο προαύλιο του ορφανοτροφείου να έχει ζωγραφίσει την μητέρα του και αυτό να είναι ξαπλωμένο με ευλάβεια, βγάζοντας τα παπούτσια του, μέσα στην κοιλιά της.

Όντως είναι μια συγκινητική ιστορία.

Το πρώτο που έκανα, μετά από την συγκίνηση που έφερα στην μνήμη μου για την δυσαναπλήρωτη σχέση της μάνας με το παιδί, ήταν να ζητήσω περισσότερα στοιχεία για την χώρα και τον άνθρωπο που κατέγραψε το γεγονός.
Δεν χρειάστηκε πολύ να ψάξω για να μάθω ότι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι…

Ο Ιρανός φωτογράφος Bagareh Bisheh, (στοιχεία εδώ) που αρέσκεται να τοποθετεί γραμμικά σχέδια δίπλα στις φωτογραφίες του, βρήκε αφορμή από την κουρασμένη ανεψιά του που κοιμήθηκε στο δρόμο να κάνει αυτή την εικαστική λήψη.
Σαφώς κυρίαρχο ρόλο στην αναπαραγωγή των υπολοίπων, έπαιξε και η συγκινητική ιστορία που σκάρωσε ο άνθρωπος που μετέφερε την εικόνα στην διαδικτυακή ψευδό- πραγματικότητα.

Συνεχίζει όμως να παραμένει μια συγκινητική ιστορία σαν αυτή των παραμυθιών που ενώ γνωρίζουμε ότι είναι δημιουργήματα του νου, φέρνουν το συναίσθημα κοντά στα μάτια και τα υγραίνουν.

Όλα τούτα όμως, δεν τα έγραψα για να κάνω τον έξυπνο αποκαλύπτοντας τις συναισθηματικές μας πλάνες, αλλά για να βάλω το ερώτημα αν το «ψέμα» παράγει ζωή και ενέργειες σε αντίθεση με την Αλήθεια που περνά από δίπλα μας και δεν την αντιλαμβανόμαστε.

Ίσως η Τέχνη, χωρίς να έχω σαφή ορισμό της, φτιάχνει κόσμους που μπορούν να σκουντήξουν και να αφυπνίσουν τον δικό μας…
Βέβαια η πλειονότητα των ανθρώπων, ενώ συγκινείται ξεχνά γρήγορα και επανέρχεται στις πεποιθήσεις που έχει μάθει να λειτουργεί ο νους τους, κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα πράγματα από αυτά που συγκίνησαν το συναίσθημα τους.
Δίνουμε οι άνθρωποι, εκδοχές «Ιδεατού» για να μπορούμε να ξεφεύγουμε από τον εαυτό μας και να λειτουργούμε τα ζωώδη ένστικτά μας.
Η «Μάνα» είναι ιερό πράγμα θα σου πει ο «καντηλανάφτης» της βίας γύρω μας, ενώ ταυτόχρονα θα απαξιώσει την γυναίκα που δεν του επιτρέπει να λειτουργήσει την ερωτική του ανικανότητα… επάνω της.
Θυμήθηκα το τραγούδι του Μάνου Χατζηδάκι που έγραψε για το έργο Sweet Movie και τιτλοφορείται «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο». Λέει στον τελευταίο στίχο του αυτό το τραγούδι, «Τα παιδιά δεν έχουν μνήμη, τους προγόνους τους πουλούν… Κι’ ότι αρπάξουν δεν θα μείνει, γιατί ευθύς μελαγχολούν»
(το τραγούδι εδώ)
Αυτή την μελαγχολία βλέπω, που το συναίσθημα μας πλησιάζει Αξίες που δεν τις εφαρμόζουμε στην φοβική ζωή μας. Θα έλεγα ότι μετά από λίγο σαν συγκινηθούμε, συνεχίζουμε την ίδια τακτική της βίας, τίμημα στο βωμό της φανταστικής μας προστασίας.

Πόσες φορές στη ζωή μας σκεφτήκαμε ότι μπορεί να κερδίσουμε σαν χάσουμε;

Τι; Φαίνεται παράλογη αυτή η πρόταση;
Μα ναι, είναι παράλογη γιατί η λογική είναι λίγη μπροστά στην ελευθερία του λόγου που ξεφεύγει από την «κανονικότητα» και κερδίζει φτιάχνοντας δικά του μονοπάτια …
Αν δεν ήταν παράλογος ο Ρίμαν, δεν θα έφτιαχνε μια γεωμετρία που είναι διαφορετική από αυτή του μεγάλου Ευκλείδη και αντιβαίνει στα συνηθισμένα της ζωής που ξέρουμε…
Το αν είναι χρήσιμη ας το απαντήσουν οι άνθρωποι που ταξιδεύουν στα φεγγάρια έξω από την Γη μας.
Το χρήσιμο και το άχρηστο είναι δυο έννοιες που εξαρτώνται από την δική μας ζωή και σαφώς από την απάντηση στο ερώτημα : Τι ζώο είμαστε;
Συνήθως βολευόμαστε στα υγρά περιβάλλοντα ενός πεταμένου τενεκέ πάνω στο χώμα, αλλά αν και θεωρούμε τον εαυτό μας Αετό, είμαστε στην πραγματικότητα σκουλήκια.
Για να γίνεις Αετός, θα πρέπει να κινδυνεύσεις να εκτεθείς, περιμένοντας να βγάλεις φτερά για να πετάξεις.

Μπορεί λοιπόν να μας κάνει να "πετάξουμε" ένα ψέμα;
Μπορεί μια φωτογραφία που δεν έχει μέσα της αλήθεια να δημιουργήσει Αλήθειες;
Ότι όμως και να γράψουμε εδώ πάνω σε αυτά τα ερωτήματα, θα είναι άχρηστο, αν δεν εφαρμόσουμε στην δική μας ζωή τις υπερβάσεις του σκουληκιού που θέλει να μάθει να πετά…

Κλείνοντας αυτό το σχολιασμό που θεώρησα όμορφο να τον κοινωνήσω στο διαδίκτυο, θα έλεγα πως θέλει πολύ οξυμένη διάκριση το συναίσθημα, γιατί όπως όλα τα στοιχεία της φύσης, εύκολα από φάρμακο γίνονται φαρμάκι στο σώμα και τη σκέψη μας.

Επιμένω όμως πως είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε, πως το να χάνουμε δεν είναι τόσο απλό, αρκεί να καταλαβαίνουμε τον κόσμο πέρα από τις παρωπίδες που μας φόρεσαν για να κάνουμε με ασφάλεια το αγώι που μας προορίζουν μέσα στη ζωή μας.

Εδώ σταματούν τα λόγια που μοιράζονται με τους υπόλοιπους… και ο καθένας ας κάνει την εφαρμογή (λέγεται και αντιστοίχηση) των όσων είπαμε στη δική του ζωή με τα τοπία που έχει φτιάξει δίκαια για τον εαυτό του.
Είναι τόσο δίκαιη η ζωή, που ο αφελής νους φτιάχνει μικρές πεδιάδες, ενώ ο σκεπτόμενος αντιμετωπίζει (αόρατα για την αφέλεια) βουνά, που πάνω τους ενδέχεται αν δεν χαθεί, να βρει στο βάθος του χρόνου της ζωή του ξεσχισμένος από την κούραση, την ουσία… χωρίς έπαθλο και ηχηρά επινίκια.

Γιατί πρέπει να νιώθω θλιμμένος

Σήμερα θα σκεφτούμε, δηλαδή για να ακριβολογώ, εγώ θα σκεφτώ και ο διαχρονικός αναγνώστης ενδέχεται να ακολουθήσει, επάνω στο ερώτημα «Γιατί πρέπει να νιώθω θλιμμένος».

Όχι, δεν πρόκειται να αναφερθώ σε αιτιάσεις του τύπου γιατί αισθάνομαι αστήρικτος στη ζωή μου, επειδή υφιστάμεθα τις συνέπειες της εξουσιαστικής αλητείας του μνημονίου και άλλα συναφή. Αυτά τα αφήνω για άλλους φίλους που ηδονίζονται από τις ελλείψεις τους, χωρίς όραμα ανάπτυξης.

Παραδόξως σήμερα σε αυτή την μικρή χώρα που είναι μια σύγχρονη μπανανία της Ευρώπης, εγώ νιώθω πλήρης και ταυτόχρονα την αίσθηση της θλίψης.
Αγαπητέ μου αναγνώστη, αυτός ο κόσμος ποτέ δεν υπήρξε σε μια καθολική ευτυχία ούτε ποτέ του έλειψαν οι τραγικές στιγμές. Ακόμη και σε εποχές που χαρακτηρίζονται ιστορικά ως ειρηνικές ή ανθούσες κοινωνικά και οικονομικά, έκρυβαν μέσα τους μικρότερα ή μεγαλύτερα δράματα σε ομάδες του πληθυσμού ή ατομικά σε ανθρώπους.
Το αν μαθαίνουμε να διαβάζουμε την ιστορία με την συντομογραφία και την ιδεολογική «όραση» των ανθρώπων που την γράφουν, αυτό είναι ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα που συντελεί με την ύπαρξη του κι αυτό στην δυστυχία μας, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.
Η ζωή μας στο παρόν θα έλεγα ότι είναι ένα τεράστιο βαρέλι, που έχει ρωγμές γύρω-γύρω και κάποιοι άνθρωποι μέσα του αναπαράγουν υποκειμενικά τις πληροφορίες που βλέπουν από ορισμένες χαραμάδες περιμετρικά. Έτσι εξηγούν οι βαρέλο- κάτοικοι με μπλεγμένες εικόνες τη ζωή πέρα από το σκοτεινό παρόν τους, φανταζόμενοι το παρελθόν και δυστυχώς εικάζοντας το μέλλον…
Αυτό είναι σχιζοφρενικό, αλλά δυστυχώς υπαρκτό.
Άντε να βάλεις δηλαδή να σου εξηγήσουν τον Δεύτερο Παγκόσμιο, πόλεμο ένας σύγχρονος αριστερός στην Ελλάδα, ένας Χρυσαυγίτης και ένας φέρελπις που ανήκει στο κέντρο του Νεοδημοκρατικού Πασόκ με γεύση από το καρύκευμα με το όνομα Δημάρ…

Αυτός είναι ένας λόγος που εμένα τουλάχιστον με κάνει να νιώθω θλιμμένος, έστω και αν δεν επιλέγω να παίρνω από το κέρασμα της σχιζοφρενικής εποχής μας.
Ποιας εποχής μας… ότι θέλω λέω… πάντα υπήρχε αυτή η αδυναμία να συνθέσουμε πληροφορίες και να αποκτήσουμε κρίση στα λόγια μας.

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα αγαπημένο μου χώρο και κάναμε κουβεντούλα μετά από μια ταινία. Μια κυρία που πρωτομίλησε, είχε μια συγκεκριμένη πεποίθηση για το μήνυμα του έργου που είδαμε. Στη συνέχεια σαν κλονίστηκε η θέση της που με χαρά είχε εκφράσει από την δική μου τοποθέτηση, ένιωθε εμφανώς άβολα. Όμως το φύλαγε γιατί σημασία έχει στον πολιτισμό που ζούμε, να εκδικούμαστε τους αντιπάλους μας και να τους κατακεραυνώνουμε όταν είμαστε σε θέση να τους δείξουμε την υπεροχή μας…
Έτσι αρκετά αργότερα στην κουβέντα είπα χαριτολογώντας, αλλά με πραγματική θέση, για κάποιες συζητήσεις που πρόκειται να οργανωθούν με φιλοσοφικά θέματα, ότι καλό θα ήταν αυτός που τοποθετείται επάνω σε ένα ζήτημα αναπτύσσοντας την θέση του, να υποχρεούται για τρία λεπτά μόνο, να επιχειρήσει να βρει ερείσματα θετικά στην αντίθετη άποψη της συζήτησης.
Η κυρία με βλέμμα επιτυχίας και χαμόγελο νικητή, μου είπε με κατανόηση ψυχιάτρου, ότι είμαι σχιζοφρενής γιατί πως γίνεται ενώ πιστεύω κάτι να λέω το αντίθετο…
Φυσικά χαμογέλασα και της είπα ότι όντως είμαι σχιζοφρενής, αλλά τούτο δεν την απειλεί…

Μη μου πείτε ότι δεν είναι λόγος να είμαστε θλιμμένοι αν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις γύρω μας;

Ας αφήσουμε όμως την συμπαθέστατη κυρία και ας φτάσουμε στις πολιτικές αναλύσεις και την θυμική αναπαραγωγή των ειδήσεων από δημοσιογράφους ή μη, που έχουν στο χέρι τους πέντε πλήκτρα και αναπαράγουν τις πέντε γνώσεις που έχουν με τις πέντε πεποιθήσεις που κουβαλάνε, εξυπηρετώντας τα πέντε τους συμφέροντα.
Δεν έχει σημασία αν ο γράφων ή ο χώρος που φιλοξενεί τη γραφή είναι αριστερός, δεξιός, φυσιολατρικός, ομάδων με ετερότητες κλπ… Πάντα θα διαβάσει κάποιος που βλέπει πίσω από το προφανές, την άκριτη φοβική εμπάθεια να θέσουν τον εαυτό μέσα σε ένα σύνολο, πιστεύοντας παράλληλα ότι πρέπει να πεθάνουν όλοι οι άλλοι για να δοξαστεί το είδος της σκέψης τους, δηλαδή οι ιδέες του δικού τους συνόλου που φασιστικά θέλει να επιζήσει.
Ας ταξιδέψουμε όμως ως παράδειγμα τη σκέψη μας στον τρομακτικό κόσμο των ετερόκλητων πεποιθήσεων που κουβαλούμε εμείς και οι γύρω μας και λέει…

Αν σκοτώσουμε τους μετανάστες, θα ξεβρομίσει ο τόπος της πατρίδας μας και θα έχουν δουλειά τα Ελληνόπουλα, που είναι γόνοι ενός περιούσιου λαού που είχε την πρόνοια στο διάβα της ιστορίας να μην επιτρέψει σε Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, Σαρακινούς και Τούρκους να συνουσιασθούν με τις μητέρες και κόρες του, φορώντας στο ασθενές φύλο αλυσίδες αγνότητας.
Υπάρχει όμως και η άποψη που λέει ότι αν αφήσουμε και κατανοήσουμε την μαζική μετακίνηση πληθυσμών θα ζήσουμε όλοι εν ειρήνη και συνεργασία, με την προϋπόθεση να σκοτώσουμε τους φασίστες που εναντιώνονται στους ξένους.
Περίπτωση να υπάρχουν μέτρα και σταθμά για να κρίνουμε το πρόβλημα δεν υπάρχει, αλλά ψάχνει ο κάθε πικραμένος να δει ποιο πολιτικό μαγαζί του ταιριάζει καλύτερα για να βολέψει το φασισμό της λογικής του.  Θα έλεγα ότι εκεί που νομίζουμε ότι υπάρχουν δύο μόνο εκδοχές λύσης, είναι που βρίσκονται δεκάδες ακόμα, αν χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας διαφορετικά από ότι η εκπαίδευση της φυλακής μας επιτρέπει.
Διαφορετικά είμαστε δέσμιοι της αντίθεσης, που εξυπηρετεί αυτούς που δεν φαίνονται και την αναπαράγουν.

Πρόσφατα ένας ραδιοφωνικός σταθμός που είναι κάτω από αριστερή ομπρέλα… αναπαρήγαγε διαδικτυακά ένα χιουμοριστικό (;) άρθρο ενός θλιβερού αρθρογράφου που διέδιδε ότι σε μια επαρχιακή πόλη Χρυσαυγίτες εμπόδισαν έγχρωμη έγκυο από Έλληνα πατέρα να μπει στο μαιευτήριο. Φυσικά τα σχόλια των ανθρώπων ήσαν αποδοκιμαστικά για τα φασιστικά τέρατα που έκαναν αυτή την πράξη. Στο ερώτημα μου προς το σταθμό με εσωτερικό μήνυμα, αν είχε ευθύνη η διεύθυνση, επιτρέποντας τέτοια άρθρα που εξυπηρετούν στην δημιουργία εμφύλιο- πολεμικού κλίματος, δεν πήρα απάντηση. Στην χώρα τούτη υπεύθυνο και παράλληλα δικαιούχο βρίσκεις μόνο όταν μοιράζουν κουλούρια ή επιδοτήσεις… Στα υπόλοιπα κρύβονται γιατί έχει τόσο μεγάλο βάρος η "Αξία" τους,  που ζορίζονται να σηκωθούν εμφανιζόμενοι και να ανταλλάξουν δυο κουβέντες.
Το θέμα του πως δημιουργείς εντάσεις σε μια χώρα που οδηγεί σε εμφύλιο- πολιτικές λογικές, δεν είναι κάτι που μπορούμε να το ξεπετάξουμε, γιατί σε όσους είναι υποψιασμένοι, θα γνωρίζουν ότι είναι ένα ζητούμενο περιβάλλον από τους ηγέτες, για καλύτερο έλεγχο χωρών δεν διαθέτουν πολιτισμό και λογικές σύνθεσης απόψεων.
Μη μου πείτε βασιζόμενοι στο παράδειγμα, ότι έτσι είναι οι αριστεροί, γιατί θα σας πω ότι έχω ένα χούι να μιλώ με όλους τους χώρους και να είστε σίγουροι ότι η ηλίθια και φοβική σκέψη βρίσκεται σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα.

Τι λέτε, ούτε για αυτό αξίζει να είμαι θλιμμένος;

Σκέφτηκα για μια στιγμή να κάνω μια σειρά από αρθράκια που θα βάλω τις συνομιλίες μου με όλο το φάσμα της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής διαστρωμάτωσης… για να δούμε τον κλαυσίγελο που παρουσιάζει η ανθρώπινη σκέψη.
Όμως επειδή θα πρέπει να είναι πιο συγκεκριμένα τα στοιχεία, δεν θα ήθελα να φέρω σε δύσκολη θέση τους ανθρώπους που διαφωνώ με την λογική τους, αλλά σέβομαι την δυνατότητα ατομικής τους εξέλιξης. Άλλωστε αντίπαλοι δεν είναι για μένα οι άνθρωποι, αλλά οι σκέψεις που διαμορφώνουν προβληματικές συμπεριφορές και σχέσεις.

Πάντως, γενικά αν και νιώθω υπέροχα, είμαι θλιμμένος…
Τι λέτε εσείς έχετε ξεπεράσει τη θλίψη;
…Και αν την έχετε ξεπεράσει είστε σίγουροι ότι είστε καλά;
Δηλαδή θα μπορούσατε να υποστηρίξετε για τρία λεπτά την αντίθετη άποψη από αυτή που περπατάτε στο δρόμο και όλοι ξέρουν ότι σας χαρακτηρίζει;
Μμμμμ ….;
Δύσκολο ερώτημα , όσο και η απάντηση που προέρχεται από την βεβαιότητα της σκέψης μας και λέει : «Εγώ τα έχω όλα λυμένα, και είμαι καλά».

Εορταστικό χρονικό χωρίς βολικό «θέμα»

.


Καλημέρα.
Μπορεί να φαντάζει ανόητο να ξεκινά ένα κείμενο που προορίζεται για άχρονη ανάγνωση, με μια καλημέρα. Δηλαδή να λες "καλημέρα" στο κενό... σε  μια γραφή που δεν έχει παροντικούς αποδέκτες, έτοιμους να λειτουργήσουν την ανάδραση που κάνει την επικοινωνία. Από την άλλη όμως, δίνει ένα χρονικό πλαίσιο στο ενδιαφέρον ερωτηματικό «που», το οποίο συνιστά αφετηρία για αυτήν την επικοινωνία. Ο «τόπος» πάντα γεννά τις ανάγκες και τη σκέψη, οπότε σύμφωνα με την σημειολογική άνοιξη που έχουν τούτες οι μέρες, η Γη, η Δήμητρα, έχει μεγάλη σημασία στη «ματιά» της σκέψης μας.

Σήμερα λοιπόν είναι για τους Έλληνες μεγάλη Παρασκευή, που παραπέμπει στην γιορτή του Πάσχα. Δεν θα εξηγήσω τι σημαίνει Έλλην, ούτε αντίστοιχα τι σημαίνει  Πάσχα, μια και θα μπορούσε να αποκαλείται Λαμπρή ή ακόμη και Ανάσταση. Ο λόγος που δεν θα αναλύσω τούτα, είναι γιατί θα έγραφα πολλές σελίδες για όσα δεν ξέρω, και με κρατούν συνήθως άφωνο μπροστά στις μικρές νοητικές ανακαλύψεις της ζωής μου. Θα έλεγε κάποιος πως η άρνηση της γραφής αποτελεί ένα κενό και ίσως ασυγχώρητο για την αναλυτική ορθολογιστική σκέψη, που αγωνιά να υπάρξει.
Ας πούμε ότι γράφω με παύσεις….
Η παύση στην μουσική, είναι ταιριαστή με το «μη χρώμα» του ζωγράφου, ή με την σιωπή μας στη ζωή (σαφώς και στο θέατρο) που κρύβει μέσα της ένα τεράστιο πλούτο ήχων, χρωμάτων και συναισθημάτων, εντελώς αθέατα για τους αμύητους.

Σήμερα λοιπόν, είναι μια Παρασκευή του χρόνου που χαρακτηρίζεται από ομοιομορφία συνηθειών, σκέψεων, και δράσεων των κατοίκων αυτής της χρονικής στιγμής σε τούτη τη γωνιά του Πλανήτη. Όχι ότι είναι κάτι το σημαντικό αυτή η διαπίστωση, αλλά τίθεται για να υπάρχει ως κοινωνιολογική παρατήρηση στον αναγνώστη.
Το ουσιαστικό περιεχόμενο της σκέψης αυτών των ανθρώπων με τις ομοιόμορφες αντιδράσεις, δεν έχει καμία σημασία μια και είναι προβλέψιμο. Πάλι θα μπορούσα ως ανόητος να δώσω το πλαίσιο των ζητημάτων που τους απασχολούν αυτήν την γιορτινή περίοδο, ατομικά ή κοινωνικά. Θα ήταν όμως πολύ θορυβώδες και άστοχο.
Οι άνθρωποι περιγράφουμε τα φαινόμενα (που επιλέγουμε να μας συμβαίνουν) και αδυνατούμε να δούμε την ουσία γέννεσης τους. Έτσι φτάνοντας στην κυτταρική δομική σύστασης των συμπεριφορών, διαπιστώνουμε πως στην εκτροφή της ανθρώπινης σάρκας αυτήν την περίοδο, κυριαρχεί η ανάγκη επιβίωσης του «Εγώ». Όλα αυτά βέβαια, μέσα από την διάθεση διωξίματος του πόνου που παράγει το «πάθος», ζητώντας όμως τα άτομα παράλληλα να καταναλώσουν το υπόλοιπο μέρος αυτής της διπλής διαδικασίας, που είναι η «Ηδονή». Δεν είναι τυχαίο που πηγαίνουν με κατάνυξη να σταυρώσουν ασυνείδητα τον επιλεγμένο (;) Θεό τους, για να γιορτάσουν μετά από λίγο την δική Του νίκη της Ανάστασης, ως δική τους επιτυχία.

Θα ήταν λίγο να ρωτήσουμε λοιπόν τι σημαίνει για τον κόσμο η επικαιρότητα, μια και η ανάγνωση της ως πραγματικότητα, είναι μια πρόφαση που φτιάχνει την φανταστική μας ζωή, αποφεύγοντας να κατέβουμε στον Άδη των προθέσεων μας, που ως ουσία είναι πάντα αθέατη.
Βέβαια τούτο το γνωρίζουν οι εκτροφείς της ανθρώπινης σάρκας και έτσι εύκολα θα βάλουν διλήμματα για το δίκιο και το άδικο, δηλαδή την προσταγή «πάρε θέση» σε γεγονότα που βοηθούν την ύπνωση της ζωής των μαζικών προϊόντων, που ονομάζονται κοινωνίες.
Ξέρω ότι η σκέψη χωρίς παραδείγματα κουράζει… και γι’ αυτό θα ρωτήσω μέσω της επικαιρότητας : Ποιος έχει δίκιο; Ο Χρυσαυγίτης Καιάδας ή ο Δήμαρχος Καμίνης; Το "τι" έγινε δεν έχει σημασία, μια και η ουσία δεν βρίσκεται στις απόψεις των μαριονετών, όσο στην πρόθεση του κουκλοπαίκτη…

Α!! Να μη ξεχάσω, είναι ακόμη άσηπτος ο νέκυς πρώην σκηνοθέτης Λευτέρης Βογιατζής, περιμένοντας τον ενταφιασμό την Τετάρτη μετά τις θρησκευτικές εκδηλώσεις του Χριστεπώνυμου πλήθους. Η «πληροφορία» είναι Θεός και αρκεί για να νιώσουν οι απανταχού καλλιτεχνίζοντες ότι μετέχουν  αυτής της πληροφορίας ως κοινωνοί… Με ευκολία θα αντιγράψουν τις απόψεις για τα έργα της ζωής του εκλιπόντος. Μερικοί θα δηλώσουν γι αυτόν "γνώστες" κάπως αόριστα, θαυμάζοντας το έργο του, ή κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν τις ανούσιες κουβέντες γύρω τους, προσπερνώντας αρνητικά το θέμα. Πρωτογενή σκέψη όμως επάνω στο έργο του, που να αφορά τον εαυτό τους, ελάχιστοι θα τολμήσουν να κάνουν… Γιατί τούτο απαιτεί χρόνο που δεν έχουμε, μια και η πληροφορία γύρω μας πωλείται σχεδόν δωρεάν και μας κάνει χωρίς κόπο «γνώστες»… επαινώντας ή κατηγορώντας ότι δεν καταλαβαίνουμε.

Τι σημασία έχουν όμως όλα αυτά;
Είμαστε όλοι εδώ με προθέσεις που η μεγαλοπρέπεια της φτήνιας τους το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι κλαυσίγελο.

Τελευταία ο δόλιος, διαβάζω τον Οιδίποδα Τύραννο. Θα μου πείτε η διαστροφή δεν έχει όρια, αλλά πριν το σκεφτεί κάποιος, σημειώνω ότι το γνωρίζω εκ των προτέρων. Άλλωστε το «πάθος» της «Αμαρτίας» είναι πολύ γλυκό. Αυτό μας το είπαν αρκετές τραγουδίστριες ερμηνεύοντας τους στίχους του Κώστα Ψυχογιού στο τραγούδι «Ιστορία μου».
Μη βιαστεί κάποιος να μου πει ότι ξεφτίλισα την ιστορία του Σοφοκλή, γιατί η «Αμαρτία» αν γνωρίζει ο επίδοξος κριτής λίγα κολλυβογράμματα, είναι η Αστοχία. Δηλαδή έχει μια τελείως διαφορετική έννοια ως λέξη, από αυτήν που κοινωνιολογικά το «κοπάδι» καταλαβαίνει.
Σκέφτομαι... πόσα κοινά σημεία έχουμε εμείς οι άνθρωποι με αυτό το κορυφαίο έργο του παππού Σοφοκλή.  Η ευκολία όμως της "γνώσης" που ως τσίχλα με γεύση φράουλας που αναμασούν οι άνθρωποι, θα τους κάνει να μιλήσουν για το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα ως κεντρική ουσία του έργου. Θα έλεγα ότι το προφανές των πεποιθήσεων μας, είναι αυτό που μας προσφέρει μια ζωή θλιβερή και τα «αχ» που δεν ξέρουμε την πηγή τους και τα ονομάζουν οι «επιστήμονες» της εποχής "άγχος".

Κανένας δεν θα ρωτήσει γιατί ο παππούς Σοφοκλής θέλησε να σκοτώσει στο σενάριο του την Σφίγγα, ούτε θα ψάξει τους γονείς αυτού του μυθικού τέρατος… Ούτε καν την σημειολογία ύπαρξης της ως μύθος… Δεν θα προσέξει μέσα από την ευφυΐα του ήρωα Οιδίποδα, τις επιλογές των πράξεων του, που ουσιαστικά είναι και οι αστοχίες του. Δεν θα πάει πίσω από τον μπερντέ του προφανούς για να κατανοήσει πως γίνεται ο ήρωας να είναι όντας δίκαιος και να εισπράττει την αδικία της ζωής μέσω των Θεών…

Όλα αυτά όμως δεν είναι της παρούσης. Έτσι λοιπόν Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα κάνουμε βουτιά στο μέλλον σε αυτό το μεγάλο έργο, για να πούμε περισσότερα.

Σήμερα όμως, αυτή την μέρα ετοιμαζόμαστε για το Πάσχα. Ή την Λαμπρή και σαφώς κατ’ άλλους για την Ανάσταση.
Όσο και να φαίνεται παράταιρο, είναι όμορφο αυτό.

Συνήθως φοβόμαστε αυτά που φανταζόμαστε ότι θα μας έρθουν, και δεν τολμούμε να ονειρευτούμε αυτά που θα μας κάνουν να χαρούμε. Έχουμε ταυτίσει την χαρά με την κτήση και την κατοχή της κτήσης με φόβο απώλειας… Για να το κάνουμε πιο λιανά, την ίδια την ζωή μας δεν την χαιρόμαστε φοβούμενοι μην τη χάσουμε. Μα… αφού έτσι και αλλιώς θα πάψουμε να είμαστε συγκροτημένη ενεργειακά μονάδα, δηλαδή θα κοιτάξουμε κάποτε τα ραδίκια ανάποδα, γιατί να μη χαρούμε αυτή την τωρινή μας κατάσταση;
Αυτό είναι ένα ερώτημα που δύσκολα τίθεται στον εαυτό μας, και ακόμη πιο δύσκολα απαντιέται από εμάς. Για τους άλλους, ουουου…. Έχουμε να πούμε πολλά. Άλλωστε είναι γνωστή η ευκολία των επιστημών που κόβουν το πτώμα (της ολιστικής γνώσης) πιστεύοντας ότι καταλαβαίνουν τη ζωή του μέρους του. Τούτο είναι μια συνήθης μέθοδος πλάνης, που είναι όμως αναγκαία για την ύπαρξη των συντεχνιών.Άλλωστε σημασία για τον πολιτισμό μας δεν έχει το "Τι ξέρω", αλλά το "Τι νομίζουν οι άλλοι ότι ξέρω". Ο λόγος είναι προφανής και καθόλου αμελητέος.  Η ωφελιμιστική εξάρτηση της γνώσης από την κοινωνική διαστρωμάτωση κάνει τη γνώση εργαλείο προσπορισμού του "Εγώ" και της "κοιλιάς" αντί να είναι "Πάθος" ζωής...  Είπαμε πιο πάνω, ότι από τα πάθη προτιμούμε τις ηδονές....

Σήμερα όμως ετοιμαζόμαστε ο καθένας με τους ρυθμούς του για το Πάσχα, ή την Λαμπρή και γιατί όχι για την Ανάσταση της δικής του προσδοκίας.
Καμία προσδοκία δεν είναι αμελητέα. Ούτε αυτή που ψάχνει να υπάρξει μέσα στο λάκκο …

Είχα καιρό να γράψω τα δικά μου ψέματα, και το χάρηκα πολύ.
Πιο πολύ όμως χάρηκα που δεν είχα εστίαση σε ένα θέμα, πράγμα που με καθιστά αμφιβόλου ικανότητας να κοινωνήσω συγκεκριμένα πράγματα με τους γύρω μου.
Όταν αποτυγχάνω να αναπαράγω την υπάρχουσα λογική νιώθω υπέροχα…

Θα τολμούσαμε να φτιάχνουμε στη ζωή μας χρονικά παρόντος και αφηγήσεις χωρίς θέματα;
Να μια πρόκληση που δεν την συνιστώ σε συγκροτημένες και δομημένες προσωπικότητες…
Ας μην καταστραφούμε όλοι, ας έχουμε και κάποιους «ακέραιους».

Να είστε όλοι καλά κάθε μέρα που μας χαρίζει ως δώρο η ζωή!

Πρόσθετες πληροφορίες : 
(Για όσους δεν πήγαν κάπου αλλού να περάσουν καλύτερα, σταματώντας να  διαβάζουν κάπου στη μέση το κείμενο)

Επικαιρότητα Καμίνη – Καιάδα
Επικαιρότητα θανάτου Λευτέρη Βογιατζή
Σκέψεις στο τελευταίο έργο του Λευτέρη Βογιατζή «Αμφιτρίων»

Το τραγούδι "Ιστορία μου"