Να τα πω …Ελγίνεια Μάρμαρα;

.

Εδώ στο ετεροχρονισμένο παρόν που βρισκόμαστε αναγνώστη μου, δηλαδή που εγώ γράφω τώρα και εσύ θα διαβάσεις αργότερα, αναφερόμενος στα κλεμμένα μάρμαρα, δεν πρόκειται να πιάσουμε τα τύμπανα της «δικαιοσύνης» και να αφιονιστούμε πάνω στις ρούγες του «συμφέροντος» που πορεύεται συνήθως η σκέψη μας. Ας τα αφήσουμε τούτα για τα «δάκτυλα» που επαίρονται και δείχνουν τα «σπουδαία» κερδίζοντας μπόι από την δράση τους αυτή.
Τι να σημαίνει τούτο;
Σημαίνει πως έχω σιχαθεί να μιλούν για τον πολιτισμό και πιο ειδικά επάνω στο θέμα που θα αναπτύξουμε, άνθρωποι της πολιτικής σκηνής και των ζεστών καθισμάτων της διανόησης, αδυνατώντας συνήθως να πλησιάσουν στην ουσία του προβλήματος.
Ο πολιτισμός μας έχει ένα χαρακτηριστικό, που είναι και το βασικό του ελάττωμα. Μπορεί και βλέπει το σύμπτωμα, όμως αδυνατεί να μπει στη δομή της ίδιας της σκέψης του, και να εντοπίσει την γενεσιουργό αιτία της κατάντιας του.

Μην το επεκτείνουμε όμως πέρα από το θέμα που θέλει να μας φωτίσει η αρχική σκέψη του τίτλου.

Διευκρινιστικά θα ήθελα να καταγράψω μια δική μου σκέψη που κρύβεται μέσα στις προσεγγίσεις των γραφομένων μου. Ο «Έλλην» θεωρώ πως είναι ένας τίτλος που χαρακτηρίζει την ζωή ενός ατόμου όταν αυτή ολοκληρωθεί. Τούτη τη σκέψη μας την άφησε ο Σόλωνας, σαν έλεγε προς τον βασιλιά των Σάρδεων Κροίσο, «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Τα στοιχεία που διαφοροποιούν την Ελληνίδα σκέψη από τους λίγους υπέροχους πολιτισμούς της ιστορίας, ορίζονται από την ύπαρξη μιας εντελώς διαφορετικής κουλτούρας. Στην Ελληνίδα φιλοσοφική προσέγγιση, το Θείον που διερευνά η σκέψη της γλώσσας, αναλύει το άγνωστο, ενώ τολμά να πατροκτονεί μέσω της φιλοσοφίας, τις  πεποιθήσεις που το ορίζουν. Αυτό το γέννημα της σκέψης, που είναι χαμένο από το σήμερα των κοινωνιών, τίθεται από λίγους, ως αίτημα αναγέννησης της παγκόσμιας κουλτούρας.  Ο τόπος των πηγών που περιμένουν την ανακάλυψη, βρίσκεται στις ρίζες της ιστορίας του έκτου αιώνα, πριν την κοινή χρονολόγηση, που φέρεται ως γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού.
Άρα, σύμφωνα με την οπτική αυτή, δεν σημαίνει πως όποιος μένει στην γεωγραφική περιοχή που αναπτύχθηκε ο πολιτισμός είναι -και- Έλλην. Ούτε ακόμη, όποιος μιλά με παραφθαρμένες έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιούσαν οι τότε Έλληνες, δικαιούται να φέρει τον τίτλο αυτό. Για να το διασκεδάσω λίγο, θα σας πω ότι τα ευαγγέλια όλων των θρησκειών του κόσμου, τα διαδίδουν μεν κληρικοί «υπάλληλοι», αλλά στην πραγματικότητα η φιλοσοφία των γραφομένων σε αυτά απέχει χιλιάδες μίλια από τους "πνευματικούς" υπηρέτες των, αν κοιτάξουμε την προσωπική τους ζωή. Δηλαδή αν ψάξουμε για την αρμονία λόγου και έργων στη ζωή τους, και γιατί όχι στη ζωή μας!

Αφορμή του άρθρου αυτού, ήταν η προσέγγιση της ουσίας ενός ποιήματος που βραβεύτηκε σε ένα παγκόσμιο διαγωνισμό και ανήκει ως δημιούργημα σε ένα ποιητή που διάλεξε για όνομα στην σταδιοδρομία της γραφής του, να αποκαλείται Δεσποτάκης της Δαμητρός.
Ο ποιητής διάλεξε ως μύθο για την εξέλιξη της ιστορίας του έργου, τον Κόμη του Έλγιν που ονομάζονταν Τόμας Μπρους, και ευθύνεται για τον κανιβαλισμό του μνημείου της Θεάς Αθηνάς. Έδωσε έτσι ο ποιητής μέσα από την περιγραφή του τότε χρονικού που βανδάλισε τον Παρθενώνα, την ουσία της "πρακτικής" ενός πολιτισμού που έχει φοβισμένα απωθήσει από το παρόν του, όλη την φιλοσοφία της Ελληνίδας σκέψης. Αυτός ο πολιτισμός που βιώνουμε σήμερα με την κυριαρχία της σκοπιμότητας και του κακώς νοούμενου «οφέλους», λογιάζει ψευδώς ότι είναι η εξέλιξη των μύθων που ανήκουν στην χαμένη Ελληνίδα σκέψη , μετατρέποντας την όμως σε αξιοθέατο και υποκριτική αναφορά στην περίφημη "ρίζα" που έχουν από τον κλασικό πολιτισμό.

Αν κάνουμε μια μικρή ατομική δημοσκόπηση στους συντοπίτες γνωστούς μας, θα διαπιστώσουμε πως η συντριπτική πλειονότητα θέλει να επιστρέψουν τα κλεμμένα μάρμαρα από το Λονδίνο στην πατρίδα τους. Μα τότε τι θα συμβεί;
Κάποιοι που σκέφτονται με οικονομίστικους όρους, θα προτάξουν το συμφέρον της τουριστικής ανόδου από την μεγάλη παγκόσμια επισκεψιμότητα που έχουν τα κλεμμένα γλυπτά στο Λονδίνο. Αυτοί που σκέπτονται έτσι, είναι οι ίδιοι που έχουν δημιουργήσει τα προβλήματα της κρίσης με την αδυναμία τους να επανεξετάσουν τις φιλοσοφικές αρχές της οικονομίας.
Ο χαμένος Ελληνικός πολιτισμός, δηλαδή οι γραφές και τα καλλιτεχνικά του γεννήματα, όπου και αν βρίσκεται, τελεί εν υπνώσει.
Βλέποντας με συμπάθεια το διαφορετικό μόρφωμα του σήμερα, θα πω ότι, η γλώσσα της σκέψης όλων των ευρωπαϊκών λαών, γεννήθηκε και δεν έκλεψε τη ζωή της από τον Ελληνικό σπερματικό λόγο. Οι Έλληνες δεν μπορεί να είναι μια κάστα ιθαγενών, που ζουν ως καταναλωτικοί τρωγλοδύτες στην χερσόνησο της χώρας τους. Έλληνες θα μπορούσαν να γίνουν όλοι οι πολίτες της παγκόσμιας σκέψης, λειτουργώντας την δεύτερη αναγέννηση ενός παγκόσμιου πολιτισμού που πεθαίνει καθημερινά μέσα στο αίμα της βίας που εξασκεί η αφιλοσόφητη ανάγκη τους.

Μιλάμε με θαυμασμό για το υπέροχο μνημείο της Θεάς Αθηνάς που δέσποζε επάνω στον βράχο της Ακρόπολης. Μέχρι εκεί φτάνει η σκέψη μας, μια και ο εντυπωσιασμός μας αρκείται σε ερωτήματα που περιλαμβάνουν την απορημένη φράση «Πως τα έφτιαξαν;!»
Λίγοι ξέρουν ότι η εποχή που φτιάχτηκε ο Παρθενώνας ήταν ουσιαστικά το τέλος ενός πολιτισμού και η ύβρις που διέπραξαν αξιοποιώντας ως κατασκευαστικό κεφάλαιο το κλεμμένο συμμαχικό ταμείο, ήταν για να υποδηλώσει η κατασκευή του Ναού την δύναμη εξουσίας τους. Η χρονική περίοδος και η ίδια η εξέλιξη της ιστορίας, τον κατατάσσει σε ένα μαυσωλείο της χαμένης σπουδαίας σκέψης.
Σε αυτή την οπτική έχει αφήσει υλικό για μας, ένας άγνωστος στους πολλούς Δάσκαλος, που είχε στη ζωή συνέπεια λόγου και έργων, και συνεχίζει να υπάρχει ως σκέψη, με το όνομα Λιαντίνης.

Τι κάνουμε σήμερα λοιπόν;
Ποιο είναι το αίτημα επάνω στην υποκριτική συμπεριφορά της δύσης για την αρχαιότητα; Ζητάμε να μας επιστρέψουν τα ληστεμένα μάρμαρα οι απόγονοι των κλεφτών, σε μια κοινωνία που απλώς κατοικεί στο γεωγραφικό στίγμα που γεννήθηκαν;
Δεν είναι λίγο τούτο;
Αν μπορούσαμε εμείς που έχουμε στη γλώσσα μας τον σπερματικό λόγο της Ελληνίδας φιλοσοφίας, να προχωρήσουμε στην αναγέννηση του μέσω της Παιδείας, μήπως τότε θα ήταν έτοιμοι να γονιμοποιηθούν εκ νέου οι απόγονοι του Έλγιν ;
Πως μπορεί η Ελληνίδα σκέψη να μισεί και να υβρίζει την χαμηλή νόηση, που διέπραξε η Παγκόσμια σκέψη, και η οποία συνεχίζει σήμερα , τώρα, το φονικό της Αρμονίας της Φύσης;
Γελώ μερικές φορές με θλίψη, σαν ακούω οικολογικές ευαισθησίες, που είναι ενταγμένες στο πολιτικό-οικονομικό μοντέλο που παράγει ο πολιτισμός μας. Είναι η ίδια αίσθηση σαν βλέπω ανδροπρεπείς φεμινίστριες να αναπαράγουν την βία της ζωής, αγνοώντας την φύση της Δήμητρας … Τούτες είναι εικόνες που με πληγώνουν σαν αισθάνομαι την δύσμορφη εικόνα της εποχής μας.

Το θέμα δεν είναι ποιος θα γίνει Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη, όπως εύστοχα θέτει ως σλόγκαν στα σκίτσα του ο υπέροχος Ρενέ Γκοσινύ. Ναι, να γίνουμε κάτοχοι και θεματοφύλακες αυτής της σπουδαίας τέχνης που έκλεψε ο Έλγιν, αλλά πρέπει να αναρωτηθούμε πως θα την εξελίξουμε μέσα από την επαναφορά των χαμένων Αξιών και του φιλοσοφικού της ήθους.

Το γεγονός της καταστροφής που έγινε, τελείται, και θα συνεχιστεί κατά της Ελληνίδας σκέψης, είναι αφορμή και νομοτελειακή πράξη που προετοιμάζει μέσα από αυτήν την παγκόσμια αναγέννηση. Μιλώ για την εξ’ ολοκλήρου αναθεώρηση των αξιών που οργανώνουν την ανθρώπινη σκέψη και δομούν τις σχέσεις ατόμων, ομάδων και κοινωνιών.
Φαντάζει τεράστιο και αδύνατο να συμβεί, μα η κρίση μας είναι μικρή, γιατί περιέχει μέσα της τα όρια του προσδόκιμου επιβίωσης της μικρής ζωής μας.

Ο Δεσποτάκης της Δαμητρός, μέσα στο υπέροχο ποίημα του, έχει θέσει αυτές τις σκέψεις που ανέλυσα και με γοήτευσαν. Εξεπλάγην σαν ένιωσα πως η άρμοση των δικών μου ερωτημάτων ζωής, είναι εφικτή με άλλες θέσεις που βρίσκονται γύρω μου, όταν αρχικά μελέτησα το ποίημα.

Ας ξεκινήσουμε να προσδιορίσουμε εκ νέου την έννοια του "συμφέροντος", αντικαθιστώντας την ερμηνεία της ιδιωτείας  με το σπουδαίο «συν» και το βάρος, της έννοιας που προτρέπει να «φέρουμε» οι άνθρωποι τους εαυτούς μας, σε μια πορεία αρμονίας.

Έτσι,
δεν θα τα πω "Ελγίνεια" τα μάρμαρα που εκλάπησαν, γιατί δεν θέλω να αφήσω στην ιστορία του λόγου,  ως νέο Ηρόστρατο της Εφέσου, τούτον τον Κόμη του βορρά.
Θα μπορούσα όμως να τα ονομάσω «Χαμένα μάρμαρα» από τον παγκόσμιο πολιτισμό μας. Έτσι οφείλουμε να τα ψάξουμε και να τα χτίσουμε ξανά όλοι μαζί, βάζοντας την μία πέτρα της σκέψης μας επάνω στην άλλη…

Παραθέτω μια περίληψη που έφτιαξα για την παρουσίαση του ποιήματος, με το συνημμένο βίντεο.
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=cqPAdphP2YI

Προτείνω όμως, να ακούσετε ηχογραφημένο ολόκληρο το έργο σε μια άλλη διεύθυνση που φιλοξενείται κατεβάζοντας το. (εδώ)

Περι φύσηος του Παρμενίδη

.

Έχετε δει ποτέ στερεογράμματα; Την πρώτη φορά που τα αντίκρισα, ένιωσα να μην πιστεύω ότι μέσα σε αυτά ήταν ένας αθέατος για μένα κρυμμένος κόσμος. Δεν έμεινα όμως στην "πίστη" αυτού που μου έλεγαν, αλλά θέλησα να προσαρμόσω την εστίαση των ματιών μου ώστε να διαπιστώσω τις υποσχόμενες θεάσεις που έκρυβαν. Το αποτέλεσμα της παρατήρησης με ικανοποίησε φανερώνοντας μου ένα ολόκληρο κόσμο χαμένο στην επίπεδη όραση που διέθετα μέχρι τότε.

Κάπως έτσι αντιμετωπίζεται και αυτό το κείμενο του Ελεάτη Παρμενίδη. Την γνωριμία μου με τον φιλόσοφο, σε ένα μικρό βάθος που έχω φτάσει ως τώρα, την έκανα μέσα από τον φίλο μου Σωτήρη Γλυκοφρύδη, που τον μετέφρασε και εμβάθυνε στο περιεχόμενο των λεγομένων του. Θα μου πει κάποιος, βρε παλικάρι μου, στα τόσα προβλήματα που έχουμε σήμερα ως άτομα και κοινωνία αυτό μας μάρανε; Η ζωή είναι πιο πρακτική και η φιλολογία καταντά αδιέξοδη σκέψη σαν χάνουμε χρόνο σε αυτήν. Θα συμφωνήσω, αν πρόκειται για "φιλολογία" που μέσα σε αποστειρωμένους χώρους γνώσης, νεκρό-ανατέμνουν τις γραφές για να φτιάξουν ένα ακόμη σύγγραμμα που θα προωθήσει τους ενασχολούμενους στην πανεπιστημιακή ή λόγια διαστρωμάτωση τους.

Εδώ όμως μιλάμε για ζωή! Για φιλοσοφία! Που είναι η ουσία της πολιτικής και κοινωνικής σκέψης.
Σαν τρέχουμε να δώσουμε λύσεις στη ζωή μας, και ορίσουμε την «λύση» που αναζητάμε ως ανάγκη, μοιάζει η ίδια η πορεία μας σαν τα σκυλιά που τρέχουν στις αρένες των στοιχημάτων, έχοντας μπροστά τους ένα πλαστικό λαγό. Εμένα δεν μου αρκεί να καλύψω την ανάγκη μου στη ζωή, θέλω να δώσω ορισμό στην ίδια την ανάγκη ... δηλαδή να αποκτήσω εποπτεία σε ότι μου είναι ορμέμφυτα απαραίτητο για να υπάρχω. Αμφιβάλλω και ψάχνω την πατροκτονία των «λογικών» τοπίων που με έχει εκπαιδεύσει η κοινωνία μας, θέλοντας να δω πέρα από το «λαγό» την μπάρα που τον σέρνει, τον χειριστή που με έχει βάλει να τρέχω και σαφώς τον επιχειρηματία που έχει στήσει την μπίζνα πάνω στην δική μου ανάγκη να υπάρχω «τρέχοντας» για την ανάγκη μου.
Δηλαδή, το κάνει τούτο αυτό το κείμενο; Θα ήταν ή ώριμη ερώτηση ενός αναγνώστη των γραφομένων μου. Η απάντηση είναι απογοητευτική, γιατί κανένα κείμενο δεν κάνει τίποτε σε εμάς. Τα πάντα γύρω μας, όλα είναι εξίσου άχρηστα ή χρήσιμα, ανάλογα με τα ερωτήματα που είμαστε έτοιμοι να θέσουμε κάθε φορά.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου, που έχουν ευγενή -μικρά- ερωτήματα, αλλά με μια ευκολία βάζουν την λέξη «πίστη» σε μια εκδοχή που τα εξηγεί και έτσι νανουρίζονται στο ότι ερμηνεύουν τον κόσμο γύρω τους. Θα έχετε ακούσει τελευταία (πέρα από τις παλιές θρησκόληπτες προσεγγίσεις), για την παγκόσμια συνειδητότητα, την συμπαντική αγάπη και άλλα τέτοια συναφή. Αν κάνουν καλό στο πνευματικό νανούρισμα ενός εκάστου, είναι καλά. Αρκεί ο χρήστης τους να ξέρει ότι λέει ψέματα στον εαυτό του για να καλύψει την αδυναμία του να κολυμπά σε μαύρα νερά που δεν θα έχει ποτέ σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματά του.

Θα έλεγα πως το κείμενο του Ελεάτη Παρμενίδη, δίνει ένα αντίστοιχο τοπίο αισθήσεων, σε μια πρώτη ανάγνωση. Με ευκολία το αναγάγουμε σε θεώρημα πίστης που η ασάφεια της μας προσδίδει ένα μεγαλείο εξήγησης του κόσμου. Αυτήν την κατηγορία την ονομάζω "Προγονόπληκτη" και είναι το καλύτερο "προσάναμμα" βίας και χειραγωγημένων καταστάσεων. . Η πραγματικότητα όμως των λόγων του Παρμενίδη είναι λίγο διαφορετική, αν λάβουμε υπόψη μας πως όλη η σημερινή επιστήμη της φυσικής εξηγεί και αποκαλύπτει ένα κόσμο που γι’ αυτόν μιλά με απαρατήρητη στο μέσο άνθρωπο σαφήνεια το κείμενο. Φυσικά στο ίδιο μήκος κύματος με αναφορές σε αδιανόητες για το μυαλό μας εξηγήσεις βρίσκονται και οι υπόλοιποι προσωκρατικοί φιλόσοφοι εκείνου του έκτου αιώνα προ της γνωστής κοινής των λαών χρονολόγησης που ορίστηκε κατά την φερόμενη ως χρονιά γέννησης του Θεανθρώπου Χριστού.

Τι είναι όμως αυτό που μπορεί να αναβαθμίσει τον εαυτό μας, αν καταφέρουμε να δούμε κάποια στιγμή το στερεόγραμμα που είναι κρυμμένο σε τέτοια κείμενα όπως του Παρμενίδη;

Εδώ έχει πολύ «ψωμί» αρκεί να είναι ζητούμενο από εμάς τους ίδιους να σταματήσουμε να είμαστε ο σκύλος που κυνηγά τον πλαστικό λαγό, θέλοντας να καταλάβουμε περισσότερα πράγματα για την δική μας ύπαρξη και την δυνατότητα να επανακαθορίσουμε το ρόλο ύπαρξης μας μέσα στο τοπίο που μας έχουν ως δεδομένο.
Μιλάμε για πνευματική επανάσταση. Φανταστείτε την έκπληξη σας αν οι σκύλοι των κυνοδρομιών αποφάσιζαν να σταματήσουν αυτή την επικερδή για ορισμένους ανθρώπους συνήθεια.

Η εστίαση που θα μας αποκαλύψει την κρυμμένη εικόνα, γίνεται στην ικανότητα που καλούμαστε να αποκτήσουμε, σαν μπούμε με διάθεση πατροκτονίας αντιλήψεων, μέσα από το να σκεφτούμε την ίδια τη σκέψη μας…
Μη κουράζω όμως άλλο τον περαστικό αναγνώστη. Παραθέτω την μετάφραση του κειμένου, απλά να υπάρχει και το τι θα την κάνουμε ας το αφήσουμε για αργότερα.

Αν είμαστε καλά και μας βοηθήσουν οι δυνάμεις μέσα και έξω από εμάς, θα φτιάξουμε σχετικά σύντομα και ένα βατό θεατρικό κείμενο, βασισμένο στο υπέροχο βιβλίο του φίλου Σωτήρη Γλυκοφρύδη που τιτλοφορείται «Το φως του Παρμενίδη», και φέρνει σε ανθρώπινα μέτρα την φιλοσοφία. Γιατί αυτό; Μα το θέατρο για μένα είναι πηγή γνώσης και δεν την συναρτώ με το διδακτικό θέατρο που εκπαιδεύει!
Άλλο εκπαίδευση και άλλο παιδεία! Συγγενικές έννοιες, όμως η μία φτιάχνει οπαδούς συστημάτων και η άλλη ανεξάρτητους ερευνητές της ζωής. Είναι μια διάκριση τεραστίου μεγέθους αν την κατανοήσουμε.
Θα έλεγα… Αν κάτι που μαθαίνω δε μου κάνει καλύτερη τη ζωή, τότε είναι άχρηστο για μένα… Έτσι οφείλουμε να λειτουργούμε και αν σκεφτούμε αυτή τη σκέψη, θα καταλάβουμε πως θα ήταν διαφορετικός ο κόσμος γύρω μας, αλλά και πως θα έφευγαν από τη ζωή μας οι τόσες άχρηστες πληροφορίες και υλικά αγαθά που μας γίνονται θηλιά και δυνάστης στη ζωή μας. Το δύσκολο επίθετο «καλύτερη» που βάζουμε στη ζωή μας, θέλει πίσω του -ως ερμηνεία- ένα τεράστιο βουνό απλής γνώσης που λέγεται φιλοσοφία.

Αφήνω λοιπόν το κείμενο σαν το φάρμακο που παίρνουμε στο κουτί πρώτων βοηθειών και λέμε συνήθως… Αχρείαστο νάναι!
Εύχομαι όλα να πηγαίνουν καλά στη ζωή σου αναγνώστη μου και να μη χρειαστείς ποτέ τη γνώση για «να ζήσεις» τις εξηγήσεις της ζωής σου… Αλλά καλού κακού… κράτα το φάρμακο, μπορεί να είναι χρήσιμο την ώρα που θα προσέξεις πως ήσουν άρρωστος και απλώς σε ονομάτιζαν όλοι γύρω σου ως υγιή….

Υ.Γ
Φυσικά, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, θα επανέλθω με λεπτομέρειες επάνω στην ερμηνεία αυτού του μεγάλου κειμένου. Αλλά μέχρι τότε ας ψάχνει ο καθένας που ενδιαφέρεται μόνος. Οι πληροφορίες που έδωσα είναι αρκετές για σκάψιμο... εκτός και αν περιμένουν κάποιοι να σκάψει γι' αυτούς η τηλεόραση... 

Περί φύσηος

του Παρμενίδη του Ελεάτη

Οι θηλυκοί ίπποι που με κατέχουν, ως εκεί που φθάνει η επιθυμία μου,

με απέστειλαν, μέσα στη περίφημη στενή οδό που την ορίζει η ανάδευση

των διαλογισμών, η οποία φέρνει τα φώτα σε όλες τις συγκεντρώσεις.

Σε αυτή βρισκόμουν. Οι γεμάτοι φρόνηση ίπποι ζευμένοι στο άρμα

κάλπαζαν, ορίζοντας το διάβα του οι δρομοαρχόντισες οι κόρες.

Ο δε άξων μέσα στον αχνό, βγάζει ήχο όμοιο του σουραυλιού καθώς

κατακαιγόταν (από τους ξέφρενους στροβιλισμούς που ασκούντο

πέριξ των δυό του άκρων), όταν έθεσαν σε ταχύ ρυθμό τη μεταφορά μου

οι κόρες του Ήλιου, οι οποίες αφού έφυγαν από τα δώματα της νύκτας

σε φως, κρατούσαν στα χέρια τους αυτά που τις σκεπάζαν.

Εκεί είναι οι πύλες του τρόπου της ζωής, της Νύκτας και της Ημέρας,

που έχουν το αυτό υπέρθυρο και ίδιο πέτρινο κατώφλι ΄

και οι αυτές πέτρες οι αιθέριες περιβάλλουν τις μεγάλες θύρες ΄

των οποίων η Δίκη η πολύποινος έχει τα ανάλογα διπλά κλειδιά.

 Προς αυτήν αποτάθηκαν με σεβασμό οι κόρες μιλώντας ήπια-γλυκά..

Την έπεισαν με συγκεκριμένες λέξεις επακριβείς, να βγάλει άμεσα

και πλήρως το βαλανωτό φιδίσιο κλείστρο των θυρών. Τα δε θυρόφυλλα

τεράστιο χάσμα έκαναν, καθώς μετακινήθηκαν τα πολύχαλκα

αξόνια και με αμοιβαίο συριγμό οι περόνες των αρθρώσεων

 έστρεψαν στα δακτυλίδια ΄ και μέσω του ανοίγματος αυτού

οι κόρες γοργά στον αμαξωτό δρόμο πέρασαν άλογα και άρμα.

Και η Θεά με υπεδέχθει ευχάριστα, παίρνοντας δε γλυκά στο χέρι της

το δεξί μου χέρι, αυτά τα λόγια τα λαμπρά είπε προσαγορεύοντάς με.

Ω νεαρέ σύντροφε των αθανάτων που κρατούν τα γκέμια,

 εσύ που ήλθες ως το δώμα μου από τα άλογα φερμένος,

χαίρε, επειδή μοίρα όχι κακή σε ώθησε να εισέλθεις

σ’ αυτό το δρόμο (που για τα όντα τα ανθρώπινα τελειωμό δεν έχει)

αλλά η θεία τάξη και το δίκαιο. Πρέπει δε να σε πληροφορήσω για όλα,

τόσο για της σφαιρικής Αλήθειας μου την άτρεμη καρδιά όσο και

 για τις γνώμες των θνητών, στις οποίες δεν υπάρχει πίστη αληθής.

Αλλά θα καταλάβεις και αυτά θα μάθεις, ότι οι υφιστάμενες γνώμες

πρέπει να δοκιμάζονται καλά, περνώντας σε κόσκινο πάντοτε τα πάντα.

2

Έλα λοιπόν, καθώς εγώ θα σου εξηγώ, εσύ στα λόγια μου αναλογίσου,

αφού ακούσεις ποιες είναι οι μόνες κατευθυντήριες οδοί της νόησης ΄

΄

η μεν ότι αυτό που είναι- είναι και δεν υπάρχει το δεν είναι,

αυτό είναι της Πειθούς το πλαίσιο (διότι εκεί παραστέκει η αλήθεια),

η δε άλλη ότι δεν είναι και ανάγκη είναι το είναι να μην υπάρχει,

τη οδό αυτή στη φράζω εντελώς λέγοντάς σου ότι είναι αδιάβατος ‘

διότι ούτε θα μπορούσες να γνωρίσεις το μη υπαρκτό ον (δεν είναι

κατορθωτό) ούτε να το εκφράσεις.

3

Διότι σκέψη και ύπαρξη είναι το ίδιο πράγμα.

4

Πρόσεξε όμως, και τα απόμακρα του νου είναι με βεβαιότητα παρόντα ΄ διότι (ο νους) δεν θα διασπάσει τη συνοχή του οντολογικού πλαισίου

διασπείροντάς το εδώ κι εκεί ολοκληρωτικά κατά την κοσμική τάξη

κι επανασυνθέτοντάς το.

5

Για μένα είναι αδιάφορο,

από πού θα ξεκινήσω ΄ γιατί στο ίδιο σημείο θα φθάσω πάλι.

6

Πρέπει το Ον να είναι ο λόγος και η νόηση ΄ διότι ενεό υπάρχει το «είναι»,

το δε μηδέν δεν υπάρχει ΄ αυτά εγώ στα αποκαλώ υπερβατικά.

Σε απομακρύνω όμως έτσι από αυτήν εδώ την πρώτη οδό της έρευνας,

ύστερα δε και από εκείνη, στην οποία οι θνητοί μη γνωρίζοντας κάτι

διαμορφώνονται, δίγνωμοι ΄ διότι η αμηχανία που υπάρχει στα στήθη τους

ευθύνεται για το πλανόμενο μυαλό τους ΄ αυτοί αυτοπροσδιορίζονται,

κουφοί μαζί και τυφλοί, κατασαστισμένοι, σύνολα χωρίς κριτική σκέψη,

στα οποία αυτό που υπάρχει και δεν είναι το νομίζουν άλλοτε το ίδιο

και άλλοτε όχι ίδιο, στα πάντα δε παλινδρομεί το πλάνο της ζωής τους.

7

Διότι ουδέποτε ο τρόπος αυτός θα καθορίσει τα ανύπαρκτα.

Αλλά εσύ από αυτή τη δισυπόστατη διαδρομή απομάκρινε το νου σου

ούτε επίσης η συνήθεια να σ’ εξαναγκάζει σε αυτόν εδώ το δρόμο της

μεγάλης προσπάθειας να έχεις άσκοπο το βλέμμα και την καλή ακοή σου

και τη γλώσσα, να κάνεις όμως με τη λογική σου συγκριτικό έλεγχο

8

στα ειπωμένα από εμένα ΄ γιατί μόνο τα λόγια δεν μπορείς να φτάσεις

σε αυτό που όντως είναι ΄ στην πορεία πάντως της διαδρομής υπάρχουν

πάρα πολλές αποδείξεις, ότι το ενυπάρχον ον είναι αγέννητο και άφθαρτο,

διότι είναι ολοκληρωμένο κι εντελώς ακίνητο και χωρίς να έχει τέλος ΄

 ουδέποτε υπήρξε ή θα υπάρξει, επειδή τώρα (σκεπτόμενοι και μιλώντας)

είναι ένα με τα πάντα, συνεχώς΄ Επομένως ποια γέννα θα του αναζητήσεις;

Πώς, πότε και από πού αυξήθηκε; ούτε εκ του μη υπάρχοντος θα σου

επιτρέψω να πεις ούτε καν να το φανταστείς ΄ διότι ούτε μπορεί να λεχθεί

ούτε να εννοηθεί ότι δεν υπάρχει . Και ποια ανάγκη λοιπόν το ώθησε

πρότερον ή ύστερον, εκκινώντας εκ του μηδενός, να βγεί ολοκληρωμένο;

 Επομένως, ή υπάρχει απόλυτος ανάγκη να υπάρχει (το εν-ον), είτε όχι.

Ουδέποτε από το μη υπάρχον ον θα επιτρέψει η δύναμη της πίστης

να δημιουργηθεί κάτι σχετικό ΄ εξ αυτού ούτε η γέννηση αλλά ούτε και

ο θάνατος συνάγουν. Η θεά της ορθής κρίσης χαλαρώνοντας τα δεσμά,

 τα έχει ΄ η δε κριτική επί των ανωτέρω συνοψίζεται στο κάτωθι ΄

Είναι αυτό που είναι ή δεν είναι. Ελέγχοντάς το όπως είναι αναγκαίο,

προκύπτει από τη μια ως ακατανόητο και ακαθόριστο γεγονός (μη

αληθής δρόμος) από την άλλη ως υπαρκτό και προσδιοριζόμενο.

Πώς λοιπόν μετά απ’ αυτά θα χαθεί το όν; Πώς θα μπορούσε να γίνει;

 Διότι εάν γεννήθηκε, δεν είναι, ούτε μπορεί ποτέ στο μέλλον να είναι.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο γέννηση χάνεται και η άδηλος καταστροφή.

Ούτε διαιρετό είναι, επειδή κάθε μέρος του είναι ομοιομερές ΄

ούτε είναι κάπου περισσότερο, θα εμπόδιζε τη συνοχή του,

ούτε λιγότερο, ολόκληρο πληρούται απο τον εαυτό του.

 Ως εκ τούτου στο διηνεκές είναι τα πάντα ΄ το ον συνάγει με τα όντα.

Αυτό καθώς μένει ακίνητο από την ισχυρή συνδεσιμότητά του

είναι άνευ αρχής και τέλους, επειδή η γέννηση και η καταστροφή

μακριά από εδώ πλάστηκαν, τις απώθησε δε η αληθής πίστη.

Το ίδιο καθώς βρίσκεται στον εαυτό του στον εαυτό του μένει

 και τοιουτοτρόπως διατηρείται σταθερό ΄ διότι η κρατερή Ανάγκη

το δεσμεύει μέσα σε πλαίσια όπου από παντού το περιβάλουν

λόγω των οποίων κατά τη θεία τάξη και το δίκαιο, το ον δεν είναι αχανές ΄

υπάρχει δε χωρίς στερήσεις ΄ μη υπάρχοντος τούτου θα ήθελε τα πάντα.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της σκέψης κι’ εξ αυτού υπάρχει νόημα.

 Διότι χωρίς το Ον το οποίο στα πάντα είναι πλήρες, δεν είναι δυνατόν

να εύρεις το νοείν ΄ διότι δεν υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ τίποτε άλλο

παρ’ εκτός αυτού του όντος, επειδή οι Θεές της κατανομής το όρισαν

απο παντού, με συνέπεια να μένει ακίνητο καθ’ ολοκληρίαν ΄ το όνομα

έχει των πάντων, όσων οι θνητοί κατέθεσαν πεπεισμένοι ότι είναι αληθή,

 αυτό που γίνεται και χάνεται, αυτό που είναι και δεν είναι

και τόπο αλλάζει και δια της χροιάς του στο φως δίνει αξία.

Αλλά επειδή υπάρχει τοποχρονικό πλαίσιο, είναι περιορισμένο

από παντού, έχοντας όγκο όμοιο με ολοστρόγγυλη σφαίρα,

ενδιαμέσως ισοδύναμο στα πάντα ΄ σε αυτό ούτε κάτι περισσότερο

 ούτε κάτι λιγότερο αρμόζει να είναι κάπου ή σε κάτι.

Ούτε το μη ον υπάρχει, το οποίο θα το εμπόδιζε να φθάσει στο όμοιο,

ούτε υπάρχει ώστε ενώ υπάρχει, θα μπορούσε να είναι κάπου

περισσότερο ή λιγότερο, επειδή είναι σύμπαν απαραβίαστο ΄

και καθώς είναι το ίδιο παντού, ομοίως κυριαρχεί στα όριά του.

 Σε αυτό το σημείο σταματώ τον ειλικρινή μου λόγο για το νόημα

της αμφοτερόπλευρης αλήθειας ΄ ακούγοντας δε τις επεξηγήσεις μου

μάθε από δω και πέρα τον κόσμο τον απατηλό, τις γνώμες των θνητών.

Για να ορίσουν τα φωτεινά δημιουργήματα στηρίχτηκαν σε δύο θέσεις ΄

μη πρέπουσας να είναι μία, πράγμα στο οποίο έσφαλαν ΄

 τα αντίθετα έκριναν από κάθε κατασκευή βάζοντας διακριτικά

ανόμοια μεταξύ τους, το μεν ένα όρισαν το αιθέριο πυρ της φλόγας,

που είναι ήπιο, πολύ αραιό κι ελαφρύ, παντού ίδιο με τον εαυτό του,

το δε άλλο κάτι που δεν είναι ίδιο με τον εαυτό του ΄ αλλά και αυτό κατά

τον ίδιο τρόπο τον ενάντιο , την αγνωστική νύχτα που έχει πυκνό

 σώμα και βάρος. Όλα αυτά στα αποκαλώ φαινομενικό διάκοσμο,

για να μη σε παρασύρει ποτέ κάποια τέτοια γνώμη των θνητών.

9

Αλλά εφ’ όσον τα πάντα έχουν χαρακτηριστεί από το φως και τη νύχτα

και σύμφωνα με τις ίδιες δυνάμεις τους μετέχουν το ένα και στο άλλο,

το παν ως σύνολο αποτελείται μαζί από φως και άφαντη νύχτα

με ίση των δυο αναλογία, επομένως ως ουδέτερο θα ήταν μηδέν.

10

Θα γνωρίσεις την αιθέρια φύση και τα πάντα τα εντός του αιθέρα

τα σημάδια και τα φανερά έργα της άσπιλης ηλιακής

φωτοδότρας πηγής και από πού έξωγεννήθηκαν,

θα πληροφορηθείς και για την περιφερειακή κίνηση της κυκλοτερούς σελήνης

και τη φύση της, θα μάθεις και για τον ουρανό που περικλείει τα πάντα

από πού δημιουργήθηκε και πώς οδηγώντας τον του επέβαλε

η Ανάγκη

να διατηρεί τα όρια των άστρων.

11

Πώς η γη και ο ήλιος και η σελήνη

και ο απλός αέρας και ο ουράνιος γαλαξίας και το τελευταίο βουνό

καθώς και η θερμή πηγή των άστρων όρμισαν

στη δημιουργία.

12

οι δε στενότερες στεφάνες είναι γεμάτες από άσπερο πυρ αμόλυντο,

οι δε επ’ αυτών είναι της νύχτας, με τη δε φλόγα αναδύεται η ειμαρμένη ΄

και στο μέσον η αναστάτωση της διαλογής η οποία τα πάντα κυβερνά ΄

διότι στα πάντα άρχει και στον αποτρόπαιο τοκετό και στην ερωτική σμίξη

στέλνοντας το θηλυκό ν’ αναμιχθεί με το αρσενικό και το αντίθετο πάλι,

το αρσενικό με το θηλυκό.

13

πρώτον από όλους τους θεούς , τον έρωτα ανέδειξε…

14

φως ξένο που περιφέρεται στη γη και φαίνεται τη νύχτα (για τη σελήνη)

15

πάντα στρέφει το πρόσωπο στο φως του ήλιου (για τη σελήνη)

16

Διότι όπως ο καθένας είναι το συνοθήλευμα των πολύ ξεχωριστών μελών του,

κατά τον ίδιο τρόπο ο νους παρίσταται στους ανθρώπους ΄ διότι το ίδιο

είναι εκείνο το οποίο η φύση φρονεί για τα μέλη των ανθρώπων

και για τους πάντες και το κάθε τι ΄ το δε περισσότερο έχει σημασία.

17

από δεξιά μεν τ’ αρσενικά, από αριστερά δε τα θηλυκά

18

Όταν η γυναίκα και ο άντρας ενώνουν τα σπέρματα του έρωτα,

η ενέργεια που ρέει στα αγγεία τους από το διαφορετικό αίμα,

αν έχει την κατάλληλη αναλογία, σώματα καλά παράγει.

Όταν οι δυνάμεις αντιμάχονται, καθώς τα σπέρματα μιγνύονται

και δεν σχηματίζουν ενότητα στο σώμα, το γεννημένο από διπλό

σπέρμα φύλο θα βασανίζεται από δεινές και συχνές ταλαιπωρίες.

19

Έτσι λοιπόν κατά τη δοξασία εμφανίστηκαν αυτά και τώρα υπάρχουν

και στη συνέχεια θα τελευτήσουν, αφού θα έχουν τραφεί ΄

στο όνομά αυτών κατέθεσαν οι άνθρωποι επισημάνσεις για το κάθε τι.

Το μη χείρον βέλτιστον της Δημοκρατικής Δικτατορίας

.

-Τρελός δεν είμαι ! Θόλωσε το φως μου;
Θα φωνάξει ο Μενέλαος σαστισμένος από την γυναίκα που του λέει πως είναι η Ελένη του, ενώ αυτός κατά τον Ευριπίδη στο έργο «Ελένη» κουβαλούσε το θεόπλαστο αντίγραφο της, μαζί του από την Τροία…
Δηλαδή βλέπουμε στη ζωή μας πράγματα που συμβαίνουν και δεν μπορεί να τα αποδεχθεί η λογική μας.
Σήμερα, ένας στην πολιτική που πράττει αξιόποινες πράξεις ή μεροληπτεί για μερίδα συμφερόντων, μπορεί να διατρανώνει ότι είναι άμεμπτου ηθικής και σωτήρας της χώρας του. Με τόση βεβαιότητα που τυρβάζουν περί της αγνότητας τους, θολώνει το μυαλό του απλού πολίτη και αρχίζει να αμφιβάλει για όσα βλέπει, καταλαβαίνει και πληροφορείται. Το δεύτερο εργαλείο για το θόλωμα του φωτός της σκέψης μας, είναι η διαρκής τροφοδότηση με γεγονότα που δεν προλαβαίνουμε να σταθούμε στα πόδια μας χωρίς να απειλείται η ίδια η επιβίωση μας.
Κυνηγά ο άνθρωπος την επικαιρότητα των προβλημάτων που υφίσταται και αδυνατεί να κάνει συνδυασμούς σκέψης που μέσω αυτών θα αξιολογήσει πρόσωπα που είναι εκλεγμένα.
Για παράδειγμα ποιος θυμάται τον τροποποιητικό νόμο 2408 που έκανε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στον ποινικό κώδικα; (1) Αν ψάξει κάποιος και θυμηθεί, κάποιο λόγο είχε να συγκαλύψει παραβατικές ενέργειες ο τότε υπουργός και έτσι νομοθέτησε την μετατροπή της κακουργηματικής πράξης σε πλημμέλημα. Αυτό όμως πέρασε στα ψιλά γράμματα, μια και η συνδυαστική σκέψη των ανθρώπων βρίσκεται σε ύπνωση.
Μα … η παραμικρή υπόνοια να υπήρχε ότι μπορεί να λειτούργησε ο τότε υπουργός ως ασπίδα συγκάλυψης συμφερόντων, θα έπρεπε να είχε παραπεμφθεί σε εξεταστική επιτροπή για να αποδοθεί η τιμή προς αυτόν ή η τιμωρία αντίστοιχα. Βέβαια στο Ελλαδιστάν, όλα αυτά είναι υποθέσεις ρουτίνας και φτάνουμε μέχρι σήμερα που κυκλοφορούσε ο ίδιος ένα στικάκι με πληροφορίες φοροφυγάδων, αλλά η συγκάλυψη της ατιμωρησίας επεκράτησε, όπως ήταν φυσικό, γιατί κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.

Η μέθοδος που ακολουθείται στις μάχες και δεν είναι άλλη από τον συνεχή βομβαρδισμό των θέσεων του εχθρού ώστε να καμφθεί το ηθικό και να μην έχουν περιθώρια για συγκροτημένη επίθεση. Η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται και στην ειρηνική επέλαση του ανήθικου οικονομικού πολέμου που διεξάγεται αυτή τη στιγμή παγκοσμίως, αλλά και στη χώρα μας.

Τι να προλάβει να σκεφτεί ένας απλός άνθρωπος, αν οι τράπεζες τον πιέζουν και τα χαράτσια επιβάλλονται το ένα πίσω από το άλλο; Δεν φτάνουν όμως όλα αυτά, αλλά του λένε οι διαπιστευμένοι παπαγάλοι διασποράς του φόβου, πως ακόμα και η ύπαιθρος χώρα θα πρέπει να φορολογηθεί για τα αγροτεμάχια που έχει στην κατοχή του ο κάθε παραγωγός αγρότης. Στην αντίληψη του Νέο-ταξίτικου καπιταλισμού, που τα πάντα μεταφράζονται σε χρήμα, δεν φορολογείται το παραγόμενο προϊόν, αλλά τα μέσα που κατέχεις και η πρόθεση σου… Αυτό αν δεν είναι ένα κανονικό με αλυσίδες δέσιμο καταδίκου τι είναι; Τιμωρείται εκ των προτέρων η πρόθεση να παράγεις, γιατί εκλαμβάνεται σαν την πρόθεση του καταδικασμένου να ελευθερωθεί.

Κάποτε είχα μάθει, ότι οι εθνικές οικονομίες ισχυροποιούνται σαν έχουν σταθερή κοινωνικά και ακμάζουσα τεχνολογικά πρωτογενή παραγωγή. Αυτό μάλλον είναι άγνωστο τώρα για ανθρώπους που η θέληση τους είναι να βοηθήσουν ως μαριονέτες τα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης. Έτσι υπηρετούν την εξαφάνιση της δομής ενός κράτους.
Ναι ! Φαίνεται παράξενο, αλλά η συντεταγμένη πολιτεία σήμερα, λειτουργεί ως εχθρός της ίδιας της κοινωνίας για την οποία υποτίθεται πως μεριμνεί από τον θεσμικό της ρόλο.
Μα … τι να σου κάνει ο πολίτης που βρίσκεται απέναντι από ένα δικτάτορα με προτεταμένες τις κάνες της εκτελεστικής εξουσίας;

Μη σας φαίνεται περίεργο… η δικτατορία της δημοκρατίας, είναι ένα σύστημα που δεν αναφέρεται στα ερμηνευτικά λεξικά της βολεμένης διανόησης, αλλά είναι υπαρκτή. Ο τρόπος εγκαθίδρυσης της είναι απλός και καθόλου αμελητέος. Φτιάχνουν μέσω της εκπαίδευσης (κοινωνική και γνωστική) ανθρώπους άχρηστους χωρίς κρίση, τους ονομάζουν εκλογικό σώμα και μέσω της διαπλοκής εξασφαλίζουν το άλλοθι της εκλογής τους. Το ότι ο λαός στο σύνολο του είναι μια ηλίθια μάζα, αποδεικνύεται από την συμμετοχή του ενός εκατομμυρίου οπαδών που πήγαν οι ταλαίπωροι να ψηφίσουν τον ένα μοναδικό αρχηγό στο κόμμα του ΠΑΣΟΚ (8 Φεβ 2004) νομίζοντας ότι μετέχουν δημοκρατικής διαδικασίας.(2) Βέβαια τώρα αφού τελείωσε το έργο υποβάθμισης της χώρας ο αγαπητός Πρόεδρος με το φορτισμένο συναισθηματικά επίθετο, μπορούν να ψηφίσουν τον επόμενο σωτήρα τους.
Πρόσφατα έχουμε τον κύριο Σαμαρά ως κεφαλή ενός τρικομματικού μορφώματος, που κάποια παπαγαλάκια συμφερόντων από τα μέσα Μαζικής Ύπνωσης, τον εμφανίζουν ως την μοναδική έγκριτη λύση για να βγάλει τους υπηκόους αυτής της μπανανίας από την δυστυχία. Για να καταλάβουμε το μέγεθος την πνευματικής ένδειας ενός λαού, αξίζει να εστιαστούμε σε αγοραίες συζητήσεις και να δούμε τα επιχειρήματα από όλες τις αντίπαλες κομματικές φατρίες. Πολύ σπάνια θα βρούμε μια ομάδα ανθρώπων που θα συζητούν με φιλοσοφημένη πολιτική σκέψη και τούτο φαντάζει σαν τον «ένα κούκο» που κατά την παροιμία δεν φέρνει την άνοιξη.

Σημασία έχει για τον απλό άνθρωπο, που ζητάει να βελτιωθεί το βιοτικό του επίπεδο, να υπάρξει ένας ηγέτης που θα του εξασφαλίσει την στοιχειώδη ευμάρεια. Ως δίκαιο αίτημα ακούγεται το να σταματήσει αυτός ο οικονομικός κατήφορος που έχει γεμίσει ανέργους και αυτόχειρες το τοπίο της επικαιρότητας.

Έχει σκεφτεί όμως κανένας , ότι αυτός ο δυστυχισμένος άνθρωπος που έχει πληγεί από την κρίση είναι η ουσιαστική αιτία ύπαρξης της Δημοκρατικής Δικτατορίας;
Έχουμε αναλογιστεί ότι η ευθύνη για την ύπαρξη ενός στρεβλού και ανήθικου μοντέλου κοινωνίας εκπορεύεται από την δική του νομιμοποίηση;
Μοιάζουν οι άνθρωποι σαν τις γάτες που κλαίνε και ζητούν τον οίκτο με τις κραυγές τους για λίγο φαγητό και την ώρα που θα πλησιάσει ένα χέρι μπορεί από την βία της κτητικής τους διάθεσης να το πληγώσουν.
Μη βαυκαλιζόμαστε για να αποδίδουμε τιμές στον ταλαιπωρημένο λαό.
Όποιος τον αγαπά είναι σίγουρο ότι τον μέμφεται για την ανωριμότητα του… ενώ όποιος θέλει να τον εκμεταλλευτεί ως οπαδό για αθέατα συμφέροντα, τον αποκαλεί τιμημένο και του δίνει ιδιότητες θεϊκές.  Άλλωστε αυτό το έκανε με ρητορική ευκολία και ο πατέρας του τελευταίου Παπανδρέου που ισοπέδωσε το κράτος, βάζοντας τα θεμέλια της αποσάθρωσης του πρωτογενή τομέα επί των ημερών του.

Ας μην γελιόμαστε, δεν τα είπαν όλα σωστά οι πρόγονοι μας, η προγονολατρεία χωρίς κρίση βλάπτει. Αυτό το «Μη χείρον βέλτιστον» εμένα μου κάθεται στο στομάχι, μια που δημιουργεί υποτελείς συνειδήσεις και φοβισμένα ποίμνια…
Τι λέτε να ξεκινήσουμε να ζητάμε πρώτα από τον εαυτό μας και μετά από τους γύρω μας την δύσκολη φράση που λέει «Ή όλα ή τίποτα;»
Αν δεν ακούσουμε από δίπλα μας την αγωνιώδη έκφραση «Ελευθερία ή θάνατος», να είστε σίγουροι πως η παρακμή της ψευτοεπανάστασης βολεμένων συνειδήσεων είναι ακόμα παρούσα.

Αυτό που δεν έχουν κατανοήσει κάποιοι, είναι πως η επαναστατική σκέψη δεν έχει να κάνει με ξεμαλιάρικους τσαμπουκάδες αφρισμένων εκφράσεων από θολωμένα βλέμματα. Η επιζητούμενη επανάσταση για όλη την ανθρωπότητα, βρίσκεται στον επαναπροσδιορισμό των αξιών και των αντιλήψεων που έχουν οδηγήσει σε Δημοκρατικές Δικτατορίες με οπαδούς και αντιθέτους που νομίζουν ότι μετέχουν σε αυτές ή τις αντιμάχονται αντίστοιχα.

Για να πάμε όμως σε νέες αξίες, θα πρέπει να εξετάσουμε όλο το οικοδόμημα της οικονομίας, της δικαιοσύνης, της εργασίας και των Πιστεύω που κατευθύνουν συνειδήσεις. Να εξετάσουμε δηλαδή την ίδια τη ζωή μας.
Μεγάλη επανάσταση μου φαίνεται τούτη…. Θα έλεγα ότι ο γράφων είναι ένας αιθεροβάμων που κινείται στα όρια της φαιδρής ανώριμης σκέψης, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η Πολιτική σκέψη είναι απλώς το μοίρασμα της τράπουλας με καλύτερους όρους για τους παίχτες.
Περίπτωση να σταματήσουμε να παίζουμε χαρτιά και να βρούμε άλλο ομαδικό παιχνίδι για κάποιους δεν υπάρχει, και τούτο είναι μια δυστυχία που δεν ομολογείται ο πόνος της.

Προς το παρόν ας ζήσουμε την ομηρία μας μέσα από την σκέψη… Το μη χείρον βέλτιστον. Πάντα παίρνουμε ότι ακριβώς μας αξίζει !



Πρόσθετες πληροφορίες:

(1) Στοιχεία για το νομοθέτημα https://stsanoussis.wordpress.com/2012/03/03/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CE%B2%CE%B1%CE%BE%CE%B5%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB%CE%BF/

(2) Αξιοσημείωτα γεγονότα της πολιτικής του πορείας
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%91._%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%85

Τι συμβαίνει Kostas ;

.

http://www.facebook.com/kostas.zografopoulos.5/posts/2723655147307?notif_t=like

Θέλει αρετή και τόλμη στην σκέψη μας για να ξεχωρίζουμε την επικαιρότητα
και να ψάχνουμε τα "γιατί" των "τυχαίων" εξελίξεων της κοινής ζωής μας.




Πρόσθετες πληροφορίες για τις μικρές σκέψεις που αφήνω πιο πάνω:

Τι έπαθαν οι κακοί :
http://www.sport-fm.gr/article/627322

Οι καλές προθέσεις : 
http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4780628

Ο Αγών του Δικαίου: 
http://www.madata.gr/epikairotita/247587.html

Εντελώς (;) άσχετο:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CF%84%CE%BF%CE%B9

Άλλο ένα άσχετο:
http://www.proinoslogos.gr/component/content/article/35-2010-06-08-07-37-24/822--l-r----

Ένα παντελώς άσχετο:
http://www.youtube.com/watch?v=wpJZM-2LroE

Τα κατευόδια της ζωής μας

.

Από όλες τις συναντήσεις πιο πολύ με συγκινούν τα κατευόδια των ανθρώπινων σχέσεων. Έχουν μέσα τους λόγια χαρούμενα που κρύβουν επιμελώς μια θλίψη που ελέγχεται. Τόσο ο ταξιδευτής όσο και αυτός που παραμένει, έχουν μια κοινή αγωνία για το νέο που έρχεται και το άγνωστο που περιμένει στην εξέλιξη της ζωής.

Θυμάμαι μια φωτογραφία που είχε ο πατέρας μου βγαλμένη πριν το σαλπάρισμα του πλοίου που θα έστελνε το φίλο του στην Αυστραλία. Δυο παλικάρια με κουστούμια της δεκαετίας του ΄50, έστεκαν αμήχανα στον φακό του περαστικού φωτογράφου να τους κλέψει τη στιγμή. Πιο πολύ θυμάμαι την συγκρατημένη έκφραση του κάθε φορά που την έβλεπε, μια και δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά με τον Λεωνίδα, εκείνος έμεινε για πάντα στα χώματα της μακρινής ηπείρου χωρίς να έρθει γράμμα ξανά με τα λόγια… «Από υγείαν είμαι καλώς, το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς …»

Πέρασαν τα χρόνια και μέσα σε τούτα ζήσαμε όλοι μας μικρά και μεγάλα κατευόδια που συνήθως αποφεύγουμε να τα φέρουμε σε τρεμάμενα χείλη, μια και δεν τα προφέρουμε με το πραγματικό τους όνομα που είναι «μικροί και μεγάλοι θάνατοι». Ως τέτοιοι νοούνται τα όμορφα φιλικά γλέντια μας, οι χαμένοι έρωτες, τα ταξίδια που ζήσαμε, και οι ξεχασμένοι καθρέφτες που φιλοξένησαν την εικόνα μας…
Το άσχημο στη ζωή μας δεν είναι το ότι ζούμε τέτοιες καταστάσεις θανάτων, αλλά πως δεν τους αντιλαμβανόμαστε. Αποφεύγουμε να είμαστε στο παρόν του βιώματος και στέλνουμε κάθε στιγμή να πατήσει το μυαλό μας σε ένα παρελθόν μιλώντας για το μέλλον…

Μέσα από αυτές τις σκέψεις τα βήματα μου περπάτησαν αργά το μωσαϊκό του ήρεμου νοσοκομειακού διαδρόμου, για να φτάσουν στην πόρτα του δωματίου που φιλοξενούσε τον Θειό μου. Μπήκαν πρώτα τα μεγαλωμένα εγγόνια του και φρόντισα να εμφανιστώ με χαμόγελο ανάμεσα τους λέγοντας σε αυτόν:
- Τελικά έχεις πολύ όμορφα εγγόνια , τυχερός είσαι!
Ένα χαμόγελο που έκρυβε αμηχανία για το ποιος είμαι, έκανε το κεφάλι του να κινείται ανάμεσα στα εγγόνια, ρίχνοντας κλεφτές ματιές προς τα παιδιά. Κράτησε μερικά δευτερόλεπτα η αγωνία αναγνώρισης που περίμενε να του δώσουν τη λύση της οι άλλοι, για να πει στη συνέχεια με ευγένεια και αυτοκυριαρχία:
-Ποιος είναι ο κύριος;
Η ταλαιπωρία της υγείας του καθώς και το φυτρωμένο μούσι που έχω τελευταία ήταν τα εμπόδια για την άμεση αναγνώριση. Το χαμόγελο και η διάθεση να μιλήσουμε ήρθαν σε πληρότητα μόλις του είπα το όνομα μου.
Κάποια στιγμή στην περαστική νοσοκόμα αποκρίθηκε όλο καμάρι κάνοντας νεύμα προς εμάς:
-Αυτοί είναι το σόι μου!
Σε κάποια στιγμή ανεβάζω ένα ημιτόνιο τη φωνή μου και τον ρωτώ:
-Πες μου αυτήν την παροιμία που λέει πως ο κόσμος είναι ένα τσέρκι, την θέλω όμως στα τούρκικα. Το χαμόγελο από τις επιτυχημένες μάχες της ζωής του άστραψε και χωρίς καθυστέρηση μου λέει:
- Μπου ντουνιά τσέρκι φιλέκ. Ασκουλσουν τσαβαρινέ
Εκείνο το «μπου» που άρχισε να λέει… ήταν υγρό γεμάτο ζωή και έκφραση επιθυμίας. Μόλις τελείωσε το επανέλαβε σε μετάφραση όλο νόημα, λέγοντας πως αυτός ο κόσμος είναι ένα τσέρκι (κύκλος) χαρά σε αυτόν που τον γυρίζει.
Ναι για κοντά ενενήντα χρόνια γύρισε το δικό του τσέρκι από την προσφυγική Θεσσαλονίκη έως τις γειτονιές του Πειραιά, δημιουργώντας όνειρα, επιτυχίες, λύπες και δράματα σε μια πλήρη ζωή.
Μου ζητούσε κάποτε να του ζωγραφίσω ένα πίνακα «ζωντανό» και να έχει ως εικόνα μια τρύπα στο νερό. Συνέχισε να μου τον αναφέρει ως επιθυμία καθιστός στο γραφείο του υφαντηρίου του και όταν έφυγε για παντοτινό ταξίδι και ο αγαπημένος ξάδερφος και γιος από κοντά μας. Ποτέ δεν τον ζωγράφισα χωρίς να ξέρω το γιατί. Αργότερα κατάλαβα ότι καλά έπραξα μια και τα πολύ σκληρά θέματα της ζωής μας δεν ζωγραφίζονται, αλλά τα στοχαζόμαστε. Τούτη είναι η κυτταρική εντολή παιδείας των Ελλήνων από την εποχή που ακόμα μιλούσαν μέσα από τραγωδίες.
Αυτή ήταν η φιλοσοφία του για τη ζωή έστω και αν πάντα ήθελε να δημιουργεί και να έχει τον γνωστικό έλεγχο γύρω του. Πίσω από την εμπειρία της ζωής του, κρυβόταν η κυρίαρχη φιλοσοφική αντίθεση πως τα πάντα είναι ένα τίποτα, αλλά εμείς για να κρατηθούμε σε αυτή τη ζωή παλεύουμε να δώσουμε εικόνα, αισθήματα, και ύλη στο τίποτα της ζωής μας.

Παραδόξως αυτή η αντάμωση ήταν για μένα ένα ακόμη κατευόδιο σε αυτή την συνύπαρξη που είχαμε με αυτόν τον άνθρωπο στη ζωή ξεκινώντας από ένα μακρινό παρελθόν που ήμουν μικρός, και φτάνοντας μέχρι τα μεγάλα μου. Θυμάμαι ακόμη την μαϊμού με τα λάστιχα που κουνούσε πόδια και χέρια όταν την έφερε δώρο μπροστά στα έκπληκτα τότε παιδικά μου μάτια.

Ναι είχα μέσα μου μια χαρά σε αυτή τη συνάντηση, γιατί αλλάξαμε χαμόγελα και ζωή σε αυτόν τον ντόκο που βρεθήκαμε περιμένοντας την επιβίβαση και το σαλπάρισμα του προς το άγνωστο. Κάποια στιγμή έφτιαξα εικόνες και για τη δική μου σειρά που θα αφήσω το κοντινό και ευρύτερο σόι μου, και ένιωσα ήρεμος.

Σήμερα δυο μέρες μετά έμαθα πως σωστά ένιωσα τη χαρά του αποχαιρετισμού.

Στην ουσία έχω φτιάξει ένα δικό μου ψέμα για αυτούς τους μικρούς και μεγάλους αποχαιρετισμούς της ζωής μας, που με κάνει να ηρεμώ και να προετοιμάζομαι για το δικό μου ταξίδι.
Έχω την αίσθηση πως δεν πάμε μακριά, αλλά πίσω από τον καθρέφτη που κοιτάμε. Δεν θα συναντηθούμε ξανά ποτέ με όσους κοιταχτήκαμε παρά μόνο τα λόγια μας μένουν ζωντανά που είναι στην ουσία ο καθρέφτης και περιμένουν το σπάσιμο να χαθούν κι αυτά. Άλλωστε το φως βγαίνει μόνο από τα μάτια μας και ο καθρέφτης μας δείχνει την εικόνα. Πίσω από αυτόν είναι ακριβώς το ίδιο τοπίο, μα εντελώς σκοτεινά, μια και δεν υπάρχουν μάτια που κοιτούν την εικόνα τους.

Εισήγηση στην «Πολιτεία» της Ακαδημίας Πλάτωνος

.

Στις 16 Δεκέμβρη του παρελθόντος έτους, πριν λίγες μέρες δηλαδή, βρεθήκαμε σε μια ζεστή συντροφιά γνωστοί και άγνωστοι για να συζητήσουμε λίγο διαφορετικά επάνω σε αφηρημένες έννοιες που όλοι γνωρίζουμε, αλλά σπάνια ψάχνουμε την σημασία τους πέρα και κάτω από τις γενικές παραδοχές τους. Στόχος και κοινό ζητούμενο δεν ήταν τίποτε άλλο, από το να βρει ο καθένας μας μια διέξοδο για να κάνει τη ζωή του καλύτερη.

Στην πραγματικότητα δεν γίνεται με μαγικό τρόπο να αλλάξουμε τη ζωή μας, έστω και αν είναι του συρμού τα τελευταία χρόνια να υπόσχονται διάφοροι αυτόκλητοι «πνευματικοί» άνθρωποι πως έχουν την «εσωτερική αλήθεια» στο χέρι τους και την προσφέρουν με έπαρση. Έχουμε πήξει στην ιστορία από σωτήρες, αλλά ο κύκλος της ανθρώπινης μοίρας δεν λέει να αλλάξει. Ίσως πρέπει να αναθεωρήσουμε την έξωθεν προσφερόμενη αυθεντικότητα της γνώσης και να βάλουμε ερωτήματα μόνοι, αμφισβητώντας τις πιο σίγουρες βεβαιότητες μας.
Μικρά βήματα κάνουμε στη ζωή για να κατανοήσουμε ένα σκοτεινό κόσμο που δεν είναι τίποτε άλλο από την άγνοια των ερμηνειών που δίνουμε στις λέξεις , δηλαδή στον κόσμο, και προέρχεται από τις εκπαιδευτικές στρεβλώσεις της ζωής μας.

Μαζί με το ενημερωτικό κείμενο που μοιράστηκε πριν την εκδήλωση και ακολουθεί στο άρθρο, επισυνάπτω στο τέλος μαγνητοσκοπημένα αρχεία της εισήγησης. Μπορεί να μην διαθέτει ποιότητα αξιώσεων η εικόνα και το μοντάζ, αλλά στη ζωή θέλω να υποστηρίζω ότι μετρά η ουσία της πληροφορίας και όχι το περιτύλιγμα, που συνήθως υφίσταται ως δέλεαρ και ψάχνει για καλή «τιμή» πώλησης στο υφιστάμενο μάρκετινγκ του «τίποτα» γύρω μας.

____________________________________________________________

Βεβαιότητες και Ωφελιμισμός

(Πώς θα κάνουμε την ζωή μας καλύτερη)

Τα πάντα για τη ζωή από το παρελθόν τα έχουν πει οι άνθρωποι και όμως εμείς συζητάμε ακόμα ψάχνοντας τη γνώση. Μήπως η ζωή δεν ερμηνεύεται κάτω από το ερώτημα «τι ξέρεις» αλλά το «Πως ζεις;»  Αυτή η σκέψη ήταν κάτω από την διάθεση μου να βρεθώ σαν εισηγητής μιας συζήτησης στον χώρο γνώσης και πολιτισμού Πολιτεία στην Ακαδημία Πλάτωνος.  Στη ζωή μας σκεφτόμαστε και ερμηνεύουμε τα πάντα μέσα από λέξεις που νοηματοδοτούνται κατά εποχές σύμφωνα με την κουλτούρα του πολιτισμού μας. Τι νόημα έχουν άραγε σήμερα οι εκφράσεις «θα σε συντρίψω», «το συμφέρον μου είναι…»;

Έψαξα λοιπόν μέσα στη βάσανο της σκέψης των τελευταίων χρόνων της ζωής μου και έφτιαξα ένα ταξίδι λόγου που περιληπτικά σας αφήνω ένα στίγμα του σε τούτο το έντυπο. Το ταξίδι αυτό ξεκινά από την υπαρκτή ανάγκη των ανθρώπων να ζήσουν. Αυτή την ανάγκη εξυπηρετούν οι βεβαιότητες που στοχεύουν στην ωφέλεια της βιολογικής ανάγκης που προστάζει «Θέλω να ζήσω». Μία ακόμα έννοια που με ενδιαφέρει είναι η πίστη που γενούν οι βεβαιότητες και την επίδρασή της στην καθημερινή ζωή.

Υποστηρίζω ότι η γνώση που ανακαλύπτουμε μέσα από δικά μας ερωτήματα αφορά στην Παιδεία μας, ενώ η εκπαίδευση με πίστεις και πεποιθήσεις που προέρχονται από το κάθε φορά κυρίαρχο σύστημα εξουσίας λειτουργούν σαν τροχοπέδη στην εξέλιξη του ατόμου και των κοινωνιών. Διερωτώμενος για το πώς μπορούμε να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη, προτείνω (όχι πρωτότυπα) συνειδητή μεταστροφή σε ερωτηματικό λόγο όλων των βεβαιοτήτων μας και ιδιαίτερα εκείνων που εκφράζονται με επιθετική κατάφαση.  Νομίζω ότι το ερωτηματικό είναι το σημαντικότερο σημείο στίξης για την προαγωγή της σκέψης καθώς ανοίγει ορίζοντες στην εξέλιξη της και προσφέρει άπειρες λύσεις στα αδιέξοδα των αφηρημένων εννοιών που μας διαχωρίζουν από το «συν» της ύπαρξής μας.

Βαδίζουμε οι άνθρωποι πάνω στις ανάγκες μας όσο ζούμε και ως εκ τούτου η σκέψη μας χρειάζεται δύο πόδια και μία βακτηρία. Το ένα πόδι μας χρειάζεται για να παρατηρεί τις βεβαιότητες και να τις μετατρέπει σε ερωτηματικά, ενώ το δεύτερο είναι απαραίτητο για να τολμά να τις αλλάξει ώστε να γίνει το βήμα. Στον βηματισμό αυτό, βακτηρία για την σκέψη μας είναι η φιλοσοφία με τον ορισμό που της έδωσε ο Πλάτωνας «Φιλοσοφία είναι η μελέτη του δικού μας θανάτου» - και τον επιλέγω. Δεν υπάρχει λάθος και σωστό, καλό και κακό παρά μόνο ο παρατηρητής που ερμηνεύει τον κόσμο και του δίνει ουσία και υπόσταση.

Όταν ακούω την έκφραση «να σου πω εγώ την αλήθεια» θέλω να τρέχω, και σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει αίσθηση κατοχής της αλήθειας στην εισήγηση μου. Εκδοχές ερμηνείας της ζωής μοιραζόμαστε και τούτο είναι ο μοναδικός πλούτος μας για να έχουμε πολυμέρεια και σαφώς μεγαλύτερη δυνατότητα επιλογής του ζωτικού μας ψεύδους. Θέλει μεγάλη δύναμη να ξέρουμε τα όρια μας και να δηλώνουμε με παρρησία ότι οι σημερινές αλήθειες μας είναι το αναγκαίο ζωτικό μας ψεύδος για να λειτουργήσουμε τη ζωή μας σε μια αέναη εξέλιξη και κατά συνέπεια να πορευτεί η ταλαιπωρημένη έννοια «Ανθρωπότητα».

                                  Κώστας Ζωγραφόπουλος

Α Μέρος εισήγησης

Β Μέρος εισήγησης

Γ Μέρος εισήγησης 

Δ Μέρος εισήγησης

Το μέλλον της εκτροφής μοσχαριών

.

Έχω να προτείνω μια επαγγελματική διέξοδο σε ανθρώπους που διαθέτουν ικανότητες μάνατζμεντ.
Σε μια προηγούμενη ζωή μου, ήμουν νέος φέρελπις με γνώσεις και σπουδές στον γεωτεχνικό τομέα. Ειδικότερα εργάστηκα ως εξάρτημα της μηχανής, σε αρκετά καλή θέση, για να καταστρέψουμε την πρωτογενή παραγωγή της κτηνοτροφίας στην Ελλάδα. Βέβαια όταν έβγαζα προγράμματα και συμμετείχα σε σχεδιασμούς νόμιζα ότι το έκανα για το δικό μου καλό και σαφώς παράλληλα για την αναγέννηση της Ελλάδας μας με το σοσιαλιστικό κουστούμι του τότε Αντρέα.
Μόλις κατάλαβα ότι η στρατηγική των κυβερνήσεων του τότε ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας διαμέσου των εντεταλμένων υπουργών και συμβούλων τους θα έπρεπε να ήσαν ανόητοι ή λαμόγια, έφυγα τρέχοντας χάνοντας μια καλή βολεμένη θέση.

Σήμερα όμως με την γνώση του παρελθόντος θα προτείνω μια αποδοτική επένδυση για τον έξυπνο Έλληνα που έχω εμπιστοσύνη στο δημιουργικό του κύτταρο.

Κάποτε λεγόταν πως ότι τρώει και χέζει (αναφερόμενοι στα ζώα) δεν έχει κέρδος.
Αυτό ήταν μια αλήθεια, αν προσθέσουμε ως επιχειρηματικό άγος τα τεράστια τοκογλυφικά κεφάλαια των τραπεζών που χρειάζονταν για να λειτουργήσουν οι εκμεταλλεύσεις. Άλλος ένας παράγοντας που ελαχιστοποιούσε το κέρδος του επιχειρηματία κτηνοτρόφου, ήταν η υπερβολική δουλειά 24 ώρες κάθε μέρα όλο το χρόνο, για την φροντίδα των ζώων μαζί με τις αρρώστιες τους.
Βέβαια όταν ερχόταν η ώρα να τα πουλήσουν το κρέας ή το γάλα, ήσαν στο έλεος των αδίστακτων εμπόρων, (αργότερα τους είπαν και κουμπάρους) ή των συνδικαλιστών που ως θεσμικοί κλέφτες λειτουργούσαν τα συνεταιριστικά κυκλώματα.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για το θύμα που θα έκανε επένδυση στην κτηνοτροφία.

Επανερχόμενοι στο σήμερα,
μετά από μια ολόκληρη μελέτη των ικανοτήτων και σαφώς των δυνατοτήτων εκπαίδευσης των ζώων, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσαν (για παράδειγμα τα μοσχάρια) να έχουν μια οργάνωση στη φάρμα που θα μειώνει κατακόρυφα το κόστος της επένδυσης.
Μιλάμε για μεγάλα κέρδη και θα ήθελα να δώσετε την προσοχή σας σε αυτό.
Κανονικά έπρεπε να δίνουμε τέτοιες επενδυτικές πληροφορίες σε άτομα που έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν για αυτές, αλλά λόγω μιας μικρής εγκεφαλικής διαταραχής του γράφοντος το τζάμπα θριαμβεύει σε αυτό το άρθρο.

Περιγράφοντας την καινοτομία

Φανταστείτε μια φάρμα στην οποία τα ζώα θα φροντίζουν μόνα με την αξιοποίηση μηχανικών εγκαταστάσεων και θα ξεφορτώνουν την τροφή που φέρνουν τα φορτηγά. Στη συνέχεια τα ίδια με κατάλληλες κινήσεις θα την διανέμουν στα παχνιά, και θα ενεργοποιούν συστήματα καθαρισμού της κοπριάς από τους χώρους της μονάδας.
Όταν έρχεται η ώρα που η σωματική τους διάπλαση είναι κατάλληλη να προσφέρει ένα αποδοτικό σφάγιο, σκεφτείτε την εικόνα να κατευθύνονται στην ειδική ράμπα, ώστε να ανέβουν στο φορτηγό που θα τα μεταφέρει στα σφαγεία. Μόλις φτάσουν μόνα τους θα πέφτουν μέσα στην ειδική χοάνη με τέτοιο τρόπο που θα διευκολύνεται η θανάτωση και η εκδορά τους από το μηχάνημα.
Τα πολύτιμα σφάγια θα τα διαχειρίζονται με την συνεργασία μηχανημάτων τα υπόλοιπα ζώα που δεν είναι έτοιμα να διαθέσουν τον εαυτό τους ως κρέας. Έτσι θα εξυπηρετείται η διαδικασία παραγωγής χωρίς κόστος εργατών τώρα που μας λιγόστεψαν και οι μετανάστες, προσφέροντας κέρδη στον κτηνοτρόφο.
Στη συνέχεια ο επιτυχημένος επιχειρηματίας και πρώην ταλαίπωρος,  μέσα από μεγιστοποιημένα κέρδη,  θα ήθελε να συνεχίσει την εκπαίδευση των ζώων, ώστε να φυτεύουν μόνα την τροφή τους και στην συνέχεια να την κάνουν ενσίρωμα (1) για μεγαλύτερη απόδοση στην εκτροφή. Αυτό θεωρείται πρόοδος του κεφαλαίου και δεν είναι αμελητέα αξία στον πολιτισμό μας.  Σε μια εξελιγμένη μορφή  της αυτοδιαχείρισης των εκμεταλλεύσεων από τα ίδια τα ζώα, θα μπορούσαν να διατεθούν από εταιρείες και αυτοκίνητα που θα οδηγούνται από μοσχάρια, ή θα πλοηγούνται μέσω δορυφόρου με ασφάλεια από την φάρμα έως το σφαγείο. Το διακύβευμα είναι περισσότερα κέρδη με το λιγότερο κόστος.

Σε κάθε περίπτωση διαθέτω την μέθοδο μετατροπής των μοσχαριών (και άλλων ζώων) από ράθυμα και άβουλα ζώα, σε προγραμματισμένα λειτουργικά ζωντανά κομμάτια κρέας που θα αυτοεξυπηρετούνται για το καλό της οικονομικής επιβίωσης της φάρμας.

Ο λόγος που μελέτησα το πρόβλημα και έδωσα επιστημονικές λύσεις, είναι η διάσωση του πολιτισμού μας και ειδικά των οργανωμένων εκτροφών ζώων. Φανταστείτε πόσα επαγγέλματα θα κατέρρεαν αν πάψουν να υπάρχουν φάρμες που παράγουν κρέας. Η καταστροφή θα ήταν ολοκληρωτική στην ανθρώπινη κοινωνία. Κρεοπώλαι, σουβλατζήδες, ταχυφαγεία διαφημιζόμενα χαμηλής ποιότητας, εστιατόρια και πόσοι εργαζόμενοι σε αυτά θα έμεναν στο δρόμο. 
Ωστόσο οι οίκοι αξιολόγησης του διεθνούς εμπορίου, μας έχουν προειδοποιήσει για τον κίνδυνο που διατρέχουμε ως χώρα αν δεν στηρίξουμε τις φάρμες μας, αλλά καιρός είναι να καταλάβουν και τα μοσχάρια ότι έχουν ευθύνη σε αυτό το πρόβλημα.
Πιο συγκεκριμένα αν κλείσουν με λουκέτο οι φάρμες, λόγω οικονομικής κρίσης, είναι σαφές ότι δεν θα έχουν μέλλον και οι γενιές των μοσχαριών που ανήκουν στην εκμετάλλευση.
Καταγγέλλω την συντηρητική αντίληψη των παλαιοτέρων γεωτεχνικών συναδέλφων που υποστήριζαν ότι τα μοσχάρια είναι άβουλα και χρειάζονται ένα βούρδουλα για να λειτουργήσουν οργανωμένα στην κοινωνία της φάρμας.
Αυτό μειώνει τα ίδια τα ζώα που έχουν δικαιώματα και σαφή αξία, όντας μέσα στη τέλεια σχεδιασμένη από τον Θεό φύση.

Η μέθοδος που έχω αναπτύξει, μπορεί να βασίζεται σε γνώσεις φυσιολογίας και συμπεριφοράς των ζώων, όμως εμπεριέχει και άλλα στοιχεία δανεισμένα από επιστήμες που συνεπικουρούν το ποθούμενο αποτέλεσμα ανάπτυξης συνείδησης στα ζώα. Πρόκειται για πληροφορίες που αξιοποιούνται στην ανθρώπινη εκπαίδευση και επιστήμη της ψυχολογίας, στον στρατό, στην οργάνωση της δημόσιας διοίκησης και γενικώς υφίστανται στην ζωή μας.

Συνθήματα που είναι μεταφρασμένα σε μουγκανητά, θα πρέπει να βρίσκονται πάντα στα μεγάφωνα της μονάδας και να μεταφέρουν πνευματικά νοήματα του τύπου «Περήφανα μοσχάρια .. Μαζί θα προχωρήσουμε».
Η οργανωμένη διέγερση του ηθικού της μάθησης μέσω επανάληψης, εκτός από τον άνθρωπο λειτουργεί και στα ζώα, αρκεί να έχουμε σωστή μετάφραση των νοημάτων στα μουγκανητά της κάθε φυλής ζώων.
Αλλιώς και μέσω άλλου ηθικού (ήθος= έθος= συνήθεια) πλαισίου εκπαιδεύεται το μαύρο μοσχάρι της φυλής φρίζιαν (2) που είναι για κρεοπαραγωγή και διαφορετικά το ξανθό της φυλής Λιμουζίν (3) που μας έρχεται από το κέντρο της Ευρώπης.
Τα πάντα στη ζωή μας τα οφείλουμε στην επικοινωνία, δηλαδή στον προγραμματισμό του Νου που πρέπει να εφαρμοστεί σε όλο το ζωικό βασίλειο.
Ξεκίνησε κάποια πειράματα και ο Παβλόφ (4), αλλά νομίζω ότι δεν ταίριαξε τα οικονομικά αποτελέσματα των εκτροφών με τις επιστημονικές του διαπιστώσεις.
Λάθος του … να λέμε τα προβλήματα των παλαιοτέρων.
Το σύστημα λοιπόν των σλόγκαν για προγραμματισμό του νου στα ζώα, υπάρχει και δεσμεύομαι να το στείλω σε εσωτερικό προσωπικό μήνυμα σε όποιον θελήσει να αξιοποιήσει αυτές τις καινοτομίες σε μια Ελληνική επένδυση σήμερα που περνάμε οικονομική και σαφώς όχι ηθική κρίση.
Ο Έλληνας πάντα έχει ήθος και πνεύμα, έστω και αν οι συγκυρίες του διεθνούς ανταγωνιστικού κεφαλαίου του φέρνουν δυσκολίες στην ιστορία του.
Έχουμε περάσει και χειρότερα , γνωρίζοντας πως η αλληλεγγύη είναι ο μόνος δρόμος να πορευτεί η καθαρή φυλή μας στα άστρα της ιστορίας του μέλλοντος που είναι φτιαγμένα για μας να τα κατακτήσουμε χάνοντας την γλώσσα μας και μεγαλώνοντας την πίστη μας για το Θείο που οργανώνει τις ζωές μας.

Κλείνοντας αυτό το μικρό άρθρο θα ήθελα να πω ότι η διάθεση να προσφέρω την γνώση μου επάνω στην εκτροφή των ζώων, μου ήρθε μετά από ένα τυχαίο γεγονός σαν πήγα στην τράπεζα να πληρώσω το σήμα κυκλοφορίας του αυτοκινήτου. Το σύνολο των ανθρώπων, είχε αναζητήσει ή πληρώσει λογιστές για να του εκτυπώσουν το έντυπο πληρωμής από το διαδίκτυο. Περίμεναν υπομονετικά στην ουρά και έβριζαν για τα χάλια μας επώνυμα τον κύριο Γιώργο Παπανδρέου, τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, τον κ. Σαμαρά και μερικοί μουρμούριζαν μερικά ονόματα ακόμα, ανάλογα με την ιδεολογική τους ταυτότητα. Όταν έφτανε η σειρά τους να δώσουν τα χρήματα, έπαιρναν ένα χαρτάκι χωρίς το ειδικό παραδοσιακό αυτοκόλλητο που έμπαινε στο αυτοκίνητο. Προφανώς οι φάκελοι με τα ειδοποιητήρια και το τελικό αυτοκόλλητο καταργήθηκαν για μείωση των δαπανών του κράτους. Φεύγοντας, όλοι είχαν ένα χαμόγελο που επιτέλους ολοκλήρωσαν την υποχρέωση που είχαν απέναντι σε αυτούς που όρισαν αυτή την λειτουργία ως υποχρέωση του Πολίτη στο κράτος.
Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω πως μου ήρθε συνειρμικά το θέμα τούτο της εκτροφής μοσχαριών μέσα από την παραλαβή του σήματος κυκλοφορίας, μια και ουδεμία σχέση έχει τούτο με την καινοτόμα επιχειρηματική δράση που προτείνω για τους έξυπνους Έλληνες επενδυτές.

Όταν λέω ότι είμαι Έλλην, γυρίζω το βλέμμα μου γύρω και παίρνω δύναμη από τον υπέροχο λαό μας. Τότε ένα ρίγος με πιάνει και ξέρω ότι είναι η σύνδεση μου με το Θείο κομμάτι των κυττάρων μου. Είμαι πολύ περήφανος και δακρύζουν τα μάτια μου στην ιδέα ότι μετέχω σε μια ιερή κοινότητα σημερινών ανθρώπων.

Τέλος,
Κάποια στιγμή θα διαπρέψουμε επιβιώνοντας οι Έλληνες -όσοι μπορέσουμε- με την εργασία μας, αλλά  ΚΑΙ μέσω του αυτοσαρκασμού μας!



Ειδικές πληροφορίες :

(1) http://www.syngenta.com/country/gr/el/research/research-in-gr/Pages/ensirosi.aspx
(2) http://kthnotrofia.pblogs.gr/694053.html
(3)http://www.kathimerini.gr/4Dcgi/4dcgi/_w_articles_oiko1_1_10/05/2010_1291656
(4)http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7

Τη φωτογραφία την δανείστηκα από τον χώρο http://campchestnutridge.org/wpmu/farm/hard-work-but-high-spirits/

Η «αυλή» των συναισθημάτων στις γιορτές

.

Τις γιορτινές μέρες του Δεκέμβρη, τα συναισθήματα των ανθρώπων έχουν λόγους να κάνουν γρήγορες βόλτες στην «αυλή» του θυμικού κάθε ενός μας. Έτσι περνάμε από λυπημένα τοπία και σταματάμε κάποιες άλλες στιγμές σε χαρούμενες εικόνες.
Σαν ήμασταν παιδιά, χρειάζονταν να πάμε κοντά και εστιάζοντας στη μνήμη ξαναζούσαμε την κάθε εικόνα της σκέψης μας και έτσι η ταύτιση με τις λύπες ή τις χαρές ήταν έντονη.
Μεγαλώνοντας, κάποιοι μάθαμε να σέρνουμε το βλέμμα της σκέψης ατάραχοι και να παρατηρούμε κατά τις γιορτινές μέρες τα πεπραγμένα του σημειολογικού ετήσιου κύκλου. Αυτό που συνηθίζω να λειτουργώ, σε ότι είμαι ικανός να εντοπίσω από την ετήσια παρατήρηση των αναπνοών μου, είναι ότι αποφεύγω να κάνω την λύπη μου κλαυθμό και την χαρά μου πανηγύρι… Βέβαια μπορεί -σκέφτομαι ως αντίλογο- να είναι καλύτερη η ζωή των Ρομά που βιώνεται στα ήθη τους με ακραίο τρόπο απέναντι από το δικό μου μοντέλο …ποιος ξέρει.

Τούτες τις μέρες λοιπόν, έχουμε γύρω μας πιο έντονες τις διαθέσεις των ανθρώπων για αναπόληση, που με σχετική ευκολία ανασύρουν μνήμες της ζωής τους έχοντας διάθεση να τις κοινωνήσουν.

Κάποτε βρέθηκα κατά την περιπλάνηση μου σε αδιέξοδα της ζωής, σε ένα περιβάλλον που η φιλοσοφία του όριζε το Παρόν ως την μοναδική αλήθεια της ζωής μας. Έτσι, το παρελθόν αποτελούσε για την αντίληψη αυτή μια επιζήμια εικόνα μια και η αναπόληση σε κάτι που δεν υπάρχει -υποστήριζε-είναι λάθος. Τελικά, μήπως κάνουμε όλο και περισσότερο οι άνθρωποι στο διάβα των αιώνων θεωρίες που είναι πιο κοντά στα ζωώδη ένστικτα μας, νομίζοντας ότι προχωρά η εξελικτικότητα του είδους;
Δεν περίμενα ούτε περιμένω να πάρω απάντηση για τα ερωτήματα μου, μια που η αξία τους (για τον καθένα μας) βρίσκεται στην σύνθεση αυτών και όχι στην ερμηνεία τους. Ότι δηλαδή και να απαντήσουμε σε κάθε ερώτημα, θα είναι λάθος για την διαφορετική αποδεικτική ωφελιμιστική εκδοχή μιας άλλης σκέψης…

Σκέφτομαι μιλώντας προς τον εαυτό μου, -πως- αφού στο τέλος θα είσαι «λάθος», γιατί να στενοχωριέσαι για την αντίθεση των μονομάχων στο Κολοσσαίο των αναγκών της ζωής μας;
Όταν έχω ένα καλούδι στο «πιάτο» της ζωής μου, κάποιος άλλος θα στερηθεί αυτό ή τις παράπλευρες ωφέλειες του… Αυτό ισχύει στους νόμους της φύσης, εκτός από τον γνωστό Παράδεισο που τα βουνά πιλάφια και οι παρθένες για τον ταλαίπωρο αρσενικό είναι ατέλειωτα. Δηλαδή φέρνοντας το στα καθ’ ημάς, κατά μία έννοια, οι ευχές για Ευτυχία και πρόοδο σε όλο τον κόσμο, είναι μια υποκριτική μαλακία που βολεύει την μη συμμετοχή μας στην ευθύνη της γνώσης.

Για τον κάθε ένα από εμάς, υπάρχουν και διαφορετικά ζητήματα -ως σενάρια- που αυλακώνουν τις προσωπικές μας ελλείψεις. Κάποιους τους τρώει η μοναξιά απέναντι σε μια φανταστική ερωτική ευδαιμονία που έχουν πλάσει από την εποχή των παιδικών τους παραμυθιών έστω και αν μοιράζονται κοινό κρεβάτι. Υπάρχουν άλλοι που ψάχνουν απαντήσεις για τις απώλειες της ζωής τους, φοβούμενοι ότι θα τις επαναλάβουν και έτσι μένουν σαν σαστισμένοι τουρίστες σε αγορές της ζωής που δεν γνωρίζουν. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν πολλά μικρά σενάρια προσωπικών ταινιών, που όμως στο σύνολο τους υπηρετούν την ίδια τέχνη κάτω από την αιγίδα ενός Φεστιβάλ που μας φιλοξενεί με θεματικό τίτλο «Θέλω να ζήσω».

Εδώ θα κάνω μια μικρή διακοπή στον ειρμό της σκέψης, για να πω ότι κάθε φορά που βάζω τα δάκτυλα να χτυπήσουν πέντε αράδες σε τούτες τις λευκές σελίδες, πίσω στο το μυαλό μου έχω μια συγκεκριμένη απορία που αποτελεί και το προσωπικό μου ερώτημα. Όποιος γράφει μια άποψη θεωρώντας ότι «γνωρίζει», είναι απλά ανόητος μια και ποτέ δεν σταματά η γνώση να εξελίσσεται κατά την έκφραση της όταν μοιράζεται με τους άλλους.
Αποκαλύπτοντας λοιπόν -για πρώτη φορά- το δεύτερο κείμενο που είναι και το ερώτημα αυτής της γραφής, θα σκιαγραφήσω την αμφιβολία που έχω.
- Αξίζει να ζούμε μέσα από το ήθος και τις απόψεις της προσωπικής μας συγκρότησης, όταν δεν αποδίδουν ευζωία σε εμάς ; Αλλάζουμε τα δομικά μας στοιχεία υπηρετώντας το στόχο του ποθούμενου μας, ή επιμένουμε σε αξίες έστω και αν ζούμε θανάτους στους οποίους έχουμε μερτικό ευθύνης;

Αν έπεσε βαρύ το ερώτημα, και χάθηκες αναγνώστη μου στην απροσδιοριστία του, είναι έτσι διατυπωμένο εν πρώτοις για να κολλάει σε κάθε ενός το σενάριο που τσούζει. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί αξίζει να κοινωνούμε το μέλι της σκέψης μας και όχι την κλειδαρότρυπα της προσωπικής μας πορείας μέχρι να το αποκτήσουμε.

Γυρνώντας στην αρχική εικόνα με την αυλή των συναισθημάτων που παράγονται στις γιορτινές μέρες, ποια μπορεί να είναι η ατομική επεξεργασία στο νου με στόχο να κατανοήσουμε την διαδρομή μας και τις συνέπειες της; Συνέπειες έχουμε όλοι βέβαια, ακόμη και αυτοί που κρύβονται για να μην συναντήσουν τη ζωή…

Πιο συγκεκριμένα, θέτω ένα δεύτερο ερώτημα που νομίζω ότι δεν είναι εύκολη η απάντηση του.
- Αν δεν βγαίνει επιτυχία στα ποθούμενα της ζωής μας μέσα από την συγκρότηση (ερμηνεία) που δίνουμε στη ζωή και σαφώς στο περιβάλλον μας, αλλάζουμε ή συνεχίζουμε κρατώντας τις αξίες μας;
Πόσο σημαντικές είναι οι Αξίες;
Πόσο σημαντική είναι η ικανοποίηση του ποθούμενου;
Τελικά, η πληρότητα βγαίνει μέσα από τις περιπλανήσεις σε άλυτα προβλήματα ή βρίσκεται στο ρέψιμο της τροφής που πετύχαμε πουλώντας τα πάντα για την απόκτηση της;

Εδώ κολλάει η σκέψη που διατυπώθηκε πιο πριν και έλεγε πως ότι και να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα, θα είναι λάθος για την διαφορετική αποδεικτική ωφελιμιστική εκδοχή μιας άλλης σκέψης.

Αυτό που ενδιαφέρει όμως, είναι το συναίσθημα μας σαν παρατηρούμε τους θανάτους που συμμετέχουμε. Όταν γίνει αυτή η αίσθηση γνώση με μια έκφραση ήρεμης χαρμολύπης στα χείλια μας, νομίζω ότι αυτό είναι καλόν… Το αντίθετο ως θέση, για να με πείσει -σκέφτομαι- θα πρέπει να έχει μέσα του την διαλεκτική της Θείας κοινωνίας, και όχι την εύκολη αποδεικτική ιδιωτεία του «ατομικά αισθάνομαι»…

Πόσες δολοφονίες έχουμε διαπράξει στη ζωή μας;
Θα έλεγα ότι με ένα μαγικό τρόπο πρέπει να είναι ακριβώς ίσες με αυτές τις φορές που μας έχουν σκοτώσει οι καλές προθέσεις των άλλων.

Όταν βγούμε λοιπόν να κάνουμε βόλτα κατά τις γιορτές στην αυλή των συναισθημάτων μας, καλό είναι να έχουμε την γνώση ότι είμαστε «πάτσι» μεταξύ μας οι δολοφόνοι και τα θύματα (μέσα μας), μια και αυτός είναι ο νόμος της ανάγκης που κρύβεται πίσω από υποκριτικά ιδεολογήματα της αναγκαστικής αγελαίας συνύπαρξης μας…
Έτσι οι θάνατοι που θα αντικρίσουν τα μάτια της μνήμης μας, μπορεί να γίνουν μια καλή μαγιά για την μετατροπή του όξους της γεύσης μας σε μέλι και αργά- αργά να αρχίσει ο τουρίστας μέσα μας να παρατηρεί τη ζωή που ποτέ δεν κατάλαβε γύρω του.
Κάποια στιγμή θα μάθουμε να ξεκινάμε το λόγο μας κοιτώντας ευθεία στα μάτια του άλλου, χωρίς να φοβόμαστε ότι απειλείται ο κρυφός ωφελιμισμός της ιδιωτείας μας.

Ακούω συχνά αυτόκλητους δασκάλους της ζωής, να αναπαράγουν χωρίς αιδώ τις υποτιθέμενες γνώσεις τους και τότε θυμάμαι πως η αξία μας δεν βρίσκεται στο «τι» λέμε, αλλά στο «πως» ζούμε τις απλές καθημερινές μας τουριστικές περιηγήσεις … Ναι είμαστε όλοι τουρίστες των εμπειριών μας, μια και κάποια στιγμή θα αναχωρήσουμε από αυτές… όσο και να νομίζουμε ανόητα πως το ταξίδι είναι παντοτινό…

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

.

Το είχα ακούσει, το απέφυγα να το φάω στην μάπα επειδή δεν επιτρέπω στα σκουπίδια της τηλεόρασης να μπαίνουν στη ζωή μου, αλλά να που συνειδητοποιώ ότι ακόμη συζητιέται…
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ !
Κάποιοι πιστεύουν ότι θα έρθουν οι άγγελοι για να ξεκινήσει η καινούργια μέρα στις ψυχές των λαών…

Έκατσα λοιπόν και έγραψα στο γόνατο μερικά πράγματα προς τον εαυτό μου.

Ηρεμία …
Αχ αυτό το μάρκετινγκ των Πιστεύω του Ανθρώπου!

Έχουμε το παράλογο δεύτερη φύση, και θεωρούμαστε Λογικοί.
Ανάγκη ρε κακομοίρη άνθρωπε σε είχε η Γαία να σε κάνει μάρτυρα στην καταστροφή της…
Αν δεις τα ζώα να πεθαίνουν προτιμούν την μοναξιά…
Το ίδιο είναι και η Γαία.
Είμαστε ο καθένας μια σπίθα που γεννιέται επειδή το επιτρέπουν οι συνθήκες
της καύσης στα κούτσουρα… όταν η καρβουνιά στο τζάκι αργοπεθαίνει… δεν βγάζει σπίθες. Αλλά εσύ ως μικρο-Θεός Πανεπόπτης της μαλακίας που έχεις για τον εαυτό σου θέλεις να γνωρίζεις και ειδικά να «Δεις».

Λες «είμαι επιστήμονας» και κορδώνεσαι για την μονομέρεια της ιδεοληψίας που αναπαράγεις … αλλά το κακό είναι πως θες να την εφαρμόσεις και εκεί που δεν γνωρίζεις τι ακουμπάς… Σκέφτεσαι πάντα τον εαυτό σου για να ανεβάζεις το κασέ της αναπνοής σου σαν προαγωγός της πόζας σου… θέαμα παίζεις….

Όμως… Η Φύση δεν είναι βαριετέ για να αυξήσει την τηλεθέαση.

Λες να αλλάξει η πολικότητα του άξονα της Γαίας – σκέφτεσαι – και να έρθει ο Νέος Κόσμος;

Τίποτα δεν θα αλλάξει στο μικρό προσδόκιμο των μετρήσιμων χιλιάδων χρόνων που αναπαράγεται με συνουσίες το υπέροχο Τίποτα του είδους σου.
Γιατί ρε μεγάλε είσαι πιο σημαντικός από τον Τριλοβίτη, τους Πτερόσαυρους και τα άλλα εκλιπόντα είδη;
Μη μου πεις επειδή σκέφτεσαι, γιατί θα πρέπει να ορίσουμε τον «ορισμό» της σκέψης. Έχεις θεωρητικοποιήσει και αναγάγει τις ενστικτώδεις αντιδράσεις που γίνονται στο μυαλό σου για κάλυψη της ανάγκης σου και τις ονομάζεις σκέψη… μπα; Βολεύει;
Δείξε μου ρε μεγάλε μια θεωρία που πίσω της δεν κρύβει ένα ωφελιμισμό νοητικό (δηλαδή για χαρά αργότερα) ή πρακτικό που καταλήγει στο μάσημα και την αφόδευση της τροφής.

Μεγάλε θα συνεχίσεις να χρωστάς εκτός της Μιχαλούς και στα παράλογα αδέρφια σου που παίζουν μεταξύ τους το παιχνίδι εξουσίας του δυνατότερου.
Η αρμονία ψάχτηκε από την φιλοσοφία, αλλά μεταξύ μας δεν ακούμπησε στις κοινωνίες. Απλώς την χρησιμοποιούμε στην ζωή ανεπίγνωστα σαν την εκφορά της λέξης σ’ Αγαπώ την ώρα που βιάζουμε το θύμα του ωφελιμισμού μας.
Αράχνες που τρώμε τον παρτενέρ της ηδονής μας είμαστε…

Φτάνουν όμως όλα αυτά… γιατί τώρα έπονται οι ευχές και σαφώς μερικά τραγουδάκια τούτες τις μέρες που θα απαλύνουν την καρδιά μας και θα ζήσουμε όμορφες γιορτινές στιγμές.

Πάντως μην ανησυχείς παλικάρι μου δεν θα γίνει τίποτε στον κόσμο που πρόκειται να το δεις εσύ και τα γεννήματα της ανάγκης σου.

Καλές γιορτές να έχεις και σου εύχομαι ο Νέος χρόνος να σου φέρει ότι η καρδιά σου επιθυμεί.
Αχ ωραία είναι να τελειώνεις με θετικό τρόπο…
Δεν την αντέχω την άρνηση, γιατί με μαθαίνει πράγματα και εγώ θέλω απλώς την θετική σκέψη για να ζήσω… δεν είναι λίγο τούτο … θέλω και ζητάω την ξεκούραση της Πίστης!

Άνθρωπος είμαι … έστω και αν «πηδώ» τα πάντα γύρω που δεν μου μοιάζουν…

Πίστεψε το και θα το δεις

.

Σε μια από τις βιβλιοθήκες της ζωής μου, είχα κάποτε στη διάθεση μου για μελέτη το βιβλίο του ξακουστού Αμερικάνου καθηγητή Γουέιν Ντυερ με τον τίτλο «Πίστεψε το και θα το δεις».
Το ζουμί της πίστης του συγγραφέα είναι πως αν θέλεις κάτι πολύ το Σύμπαν θα συνωμοτήσει για να γίνει πραγματικότητα στη ζωή σου.

Ωραία ακούγεται τούτο…

Μη σου πω αγαπητέ αναγνώστη ότι «ψήνομαι» ακόμη και σήμερα να κάτσω κάτω από αυτή την ιδέα που στερείται ιστορική και φιλοσοφική θέση, ώστε να βολέψω την αγωνία που -ως άνθρωπος- έχω και εγώ για το αύριο. Στην πραγματικότητα κατά το παρελθόν άφησα σεβαστή αξία αντιτίμου στο παγκάρι της πλάνης κατά την εκπαίδευση μου σε αυτή την ιδέα, μια και η γνώση πληρώνεται πάντα ακριβά.

Τι είναι όμως η «πνευματική αυτοβελτίωση» που με αφετηρία την Αμερική εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο; Τι είναι αυτή η μυητική διαδικασία που ενώ δεν την ενδιαφέρει η ιστορική και φιλοσοφική γνώση, κρατιέται από βολικά γι’ αυτήν κομμάτια της επιστήμης και φτιάχνει στρατούς μυημένων;
Επειδή ποτέ δεν γίνεται κάτι στην τύχη και μέσα του έχει πάντα μισή αλήθεια για να είναι εύληπτο, θα κάνουμε μια βόλτα στα θεμέλια της Νέας Εποχής της Αυτογνωσίας του πολιτισμού μας.

Η επιτυχία ενός κεντρικού στρατηγικού σχεδιαστή, βρίσκεται στην δυνατότητα να εκπαιδεύει αυτόκλητους "πεφωτισμένους" δασκάλους (μεταφορείς ιδεών) που δεν έχουν επίγνωση του σκοπού που εξυπηρετούν, πέρα από τα προφανή των ατομικών τους υλικών συμφερόντων και της ματαιοδοξίας που εξυπηρετεί το Εγώ τους.
Αγαπητέ αναγνώστη, αξίζει να θυμηθούμε ότι περίπου 300 χρόνια πήρε η αλλαγή εξουσίας του Καίσαρα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τον Χριστιανισμό του Πάπα και οι λαϊκοί μάρτυρες που υπηρέτησαν την νέα –τότε- Τάξη πραγμάτων ήσαν πραγματικά ειλικρινείς στα πιστεύω τους.

Η παρέμβαση στο ήθος ενός πολιτισμού γίνεται μέσα από την διαφοροποίηση των εννοιών που οι πολίτες δίνουν στις λέξεις. Έτσι το κάλος, ο έρως, η σωματική ρώμη, ο πλούτος χρειάστηκε τόσα χρόνια για να εκπέσουν από την Κλασσική ερμηνεία τους και να μετατραπούν σε νοήματα που εξυπηρετούσαν την νέα τάξη πραγμάτων του Χριστιανισμού. Όταν ο πολίτης πίστευε ότι δεν έχει καμία αξία η υπερβολική του ενασχόληση με τα εγκόσμια, δούλευε λιγότερο προσευχόμενος για την μελλοντική του μετάβαση στον παράδεισο, και έτσι ο φόρος της Δεκάτης έγινε πολύ λιγότερος για να συντηρήσει την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Η άρνηση του πνεύματος και των επιστημών που αντικαταστάθηκαν από την Πίστη, έφτιαξαν περισσότερο χειραγωγημένους πολίτες που με ευκολία μπόρεσαν να κατακρεουργήσουν την Υπατία και την γνώση γύρω της.
Αυτά τα λίγα ιστορικά χρειάζονται για να ξέρουμε τι γράφουμε μέσα σε ένα κείμενο.

Σήμερα η αδυναμία ερμηνείας του Έρωτος, μεταμορφώνεται στις λαϊκές εκφράσεις σε μια απροσδιόριστη Αγάπη, ενώ κυριαρχούν φράσεις που στερούνται φιλοσοφίας και δεν είναι άλλες από την "θετική σκέψη" , την "συλλογική συνείδηση" και ότι άλλο βολεύει να ενσωματώνει αισθήματα που μοιράζονται από κοινού οι οπαδοί.
Στο ερώτημα αν έχει αντιστοιχία με το ιστορικό παρελθόν του παραδείγματος που έθεσα για τη Ρώμη αυτή η ολοένα αυξανόμενη «αυτογνωστική» προσέγγιση θεωριών που ερμηνεύουν τη ζωή σε κοινωνίες , νομίζω ότι η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ !

Οι λογικές που συνδιαλέγονται οι Πολίτες με το Σύμπαν (μια απροσδιόριστη έννοια) τους κάνει να μένουν στον ατομικό τους ωφελιμισμό ενώ παράλληλα υποκριτικά δηλώνουν ότι ανήκουν σε μια μεγάλη κοινότητα του ενιαίου Παντός.
Ο άνθρωπος προχωρά στην σκέψη του, αν φέρει το άγνωστο στα μέτρα της σκέψης του και διαλεχτεί μαζί του, αποφεύγοντας τις δογματικές βεβαιότητες. Αυτό είναι η άγνωστη για τους οπαδούς λειτουργία της Φιλοσοφίας.
Πάμε όμως σε ένα παράδειγμα που σχετίζεται με την έκφραση που υποστηρίζει πως αν πιστέψεις κάτι ότι το θέλεις πολύ αυτό θα γίνει.

Έχουμε λοιπόν δυο γείτονες που ο ένας είναι γεωργός που έχει σπείρει ενώ ο άλλος αγγειοπλάστης που στον ίδιο χρόνο έβγαλε από τον τροχό του τα κανάτια και τα έχει απλώσει στο ύπαιθρο να στεγνώσουν.
Από την καρδιά τους και οι δύο εύχονται ο μεν πρώτος να βρέξει, ενώ ο δεύτερος να κάνει λιακάδα για να μη λιώσουν τα κανάτια του.
Αυτό το ρημάδι το σύμπαν που το ουσιαστικοποιήσαμε δίνοντας του ιδιότητες που συνδιαλέγεται μαζί μας, τι λέτε να κάνει;
Πόσο ανόητη είναι η ωφελιμιστική σχέση μας με το λεγόμενο Σύμπαν, που ανάγουμε τα ποθούμενα μας κεντρικό αίτημα περιμένοντας να ασχοληθεί μαζί μας;

Αν αναπτύξουμε σκέψη μοιράσματος των ευκαιριών και των δυνατοτήτων που προσφέρει η φύση, ίσως τότε δημιουργήσουμε κοινότητες ανθρώπων που αναπτύσσουν ένα φιλοσοφικό «μαζί» στην κουλτούρα τους.
Όμως η Νέα Τάξη πραγμάτων, εστιάζεται στο σάπισμα του μυαλού μας μέσω της ιδιωτείας ώστε να περιμένουμε έξω από εμάς να δοθούν λύσεις επειδή θα είμαστε «καλά παιδιά» στα θέλω μας…

Απαραίτητη προϋπόθεση σε αυτή την νέα πλάνη του Πιστεύω που αγωνίζονται να επιβάλλουν στους ανθρώπους, είναι η μερική γνώση στοιχείων της επιστήμης που βολεύουν την προπαγανδιστική απόδειξη των βεβαιοτήτων τους. Η κβαντική επιστήμη –για παράδειγμα- έχει γίνει λάστιχο τελευταία από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα για αυτήν, αλλά οικειοποιούνται κομμάτια της για να αποδείξουν την νιρβάνα της αφιλοσόφητης και ανιστόρητης Πίστης τους.
Έτσι μπορεί να μην γνωρίζει ένας άνθρωπος το ιστορικό παρελθόν της αντιπαλότητας των αναγκών και των σκέψεων των ανθρώπων, που αλλιώς το λέμε φιλοσοφική ιστορική ανάλυση, αλλά με βεβαιότητα ότι η ζωή είναι στο εδώ και τώρα, περιμένει μέσα από θετικές σκέψεις ευζωία χωρίς να ξέρει ότι χώνεται πιο βαθιά στην εξάρτηση της άγνοιας.
Λαοί που έχουν ομοιομορφία αντιδράσεων στα θέλω τους είναι ταμάμ για χειραγώγηση.
Η κάθε μακράς στρατηγικής εξουσία, θέλει να είναι προβλέψιμος ο κόσμος και για τούτο δίνει πολλά λεφτά μη τυχόν και ξεστρατίσει το πρόγραμμα… εκπαίδευσης των λαών στοχεύοντας σε μια νέα Πίστη.

Αν μερικοί δεν είμαστε καλά παιδιά στο σχολείο, το κάνουμε από το κέφι μας να αναπνέουμε καθαρό αέρα , έστω και αν ξέρουμε ότι γύρω μας κυκλοφορούν πολλά ζόμπι με βεβαιότητες και «αλήθειες» που κουβαλούν κάτω από τον υποκριτικό βραχυπρόθεσμο ωφελιμισμό τους.

Να είμαστε καλά και εις άλλα με υγεία.


Υ.Γ
Την εικόνα με το λουλούδι που φυτρώνει μέσα από το αυγό και προσβάλει την νοημοσύνη της θεάς Ηθονόης, την βρήκα τυχαία σε ένα χώρο που δεν τον γνωρίζω και μιλά για θετικές σκέψεις, ερμηνεύοντας τον κόσμο κατά την επιταγή των κουκλοπαιχτών που δεν φαίνονται ενώ κινούν τις απόψεις του.
http://www.7shmeia.gr/mystika/symvoules