Επιστολή από ένα σημαντικό Ιστορικό Συγγραφέα

Αναδημοσίευση από το blog 

https://kostaszografopoulos.blogspot.gr/2018/04/blog-post.html

Άρθρο του κου Σαράντου Καργάκου που κρίνω πως κομίζει σημαντικές σκέψεις στον αναγνώστη.

Έλαβα μια επιστολή. Μαζί της ήταν
συνημμένο ένα άρθρο που κατά την γνώμη μου υποδεικνύει σοφά την διέξοδο από την
Πολιτική και Πολιτιστική απορία των νεοελλήνων. Σε αυτό το άρθρο η σαφήνεια
γραφής του δημιουργού του μας πληροφορεί πως η ορθή νοηματοδότηση των λέξεων
και κατά συνέπεια η διαφορετική ηθική μας συμπεριφορά από την κατανόησή τους, είναι
ο μόνος δρόμος για να μεγαλουργήσει παγκοσμίως η συνθετική σκέψη της Ελληνικής
γλώσσας. Η αναγκαιότητα κατανόησης των πραγματικών εννοιών της γλώσσας μας, είναι
ένα πολιτικό ζήτημα που ξεπερνά διανοητικά τις αγοραίες κομματικές αντιπαραθέσεις.

Ήταν μία επιστολή που αποδέκτης
της ήταν αποκλειστικά το πρόσωπό μου.

Είναι όμορφο και σπάνιο στην σημερινή
εποχή της ταχύτητας του ίντερνετ, όταν οι Πολίτες επιλέγουν να ταξιδέψουν οι σκέψεις
τους μέσα από ένα γράμμα.  Πολλαπλάσια
σπουδαίο είναι όταν λαμβάνεις επιστολή από ένα σημαντικό πρόσωπο όπως αυτό του
κ. Σαράντου Καργάκου.

Διαβάζοντας την επιστολή αλλά και
το συνημμένο άρθρο, ένιωσα μια αμηχανία. Δεν μπορούσα να διαλέξω τι να
κοινωνήσω πρώτα από τα δύο.

Τι προέχει;  Ο Πολιτικός λόγος ή η ατομική χαρά του
επαίνου;

Τελικά έκρινα πως οφείλω να
προτάξω στον δημόσιο λόγο του κ. Καργάκου, που τον θεωρώ σημαντικό για την
εξέλιξη του Πολιτισμού μας. Όσο για την κρίση του Ιστορικού και Συγγραφέα προς
το πρόσωπό μου, ένιωσα τα λόγια του ως άνεμο μεγαθυμίας για το βιβλίο μου που
διάβασε. Αναφέρθηκε επιπρόσθετα με επαινετικά λόγια για τον τρόπο που διάβασα
τα αποσπάσματα της γραφής μου στην εκδήλωση που βρέθηκα και εγώ πλαισιώνοντας
καλλιτεχνικά την κεντρική του ομιλία για την συμβολή της Μακεδονίας στην
επανάσταση του 1821. Ένιωσα τα λόγια του ως ένα επιπλέον βάρος ευθύνης για τον
δρόμο που έχω επιλέξει μέσα από την Τέχνη. Μου έγραψε επί λέξει:  Έβγαινε
από το στόμα σας «τετορνευμένος» ελληνικός λόγος. Αποσπάσματα της επιστολής
δημοσιοποιώ σε αυτή την ανάρτηση.

Κρατώντας το ύψος μου χαμηλά,
αναλογιζόμενος όλα αυτά που δεν γνωρίζω, απέναντι σε όσα φαντάζομαι πως “ξέρω”,
θέλω να εκφράσω στον Δάσκαλο Σαράντο Καργάκο, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την
μεγαθυμία της επαινετικής έκφρασής του. 

K.Z

Αποσπάσματα προσωπικής επιστολής του κου Δάσκαλου Σαράντου Καργάκου

26 Μαρτίου 2018

Αγαπητέ μου κε Ζωγραφόπουλε, χαίρετε
πάντα!

………………………………………………….

Όσο για το βιβλίο σας επιβεβαιώθηκε
η υποψία μου ότι ένας μαθητής του γιου μου είχε διαβάσει κατ’  επιλογή δική του ένα απόσπασμα από την δική σας
«Αθιβολή». Σε ό,τι αφορά στην δική μου κρίση
περιορίζομαι στα εξής: είναι βιβλίο άριστα δουλεμένο με πλούσια γνώση της γλώσσας
και της ιστορίας και, που χωρίς να αναζητεί πρωτοτυπίες, κινείται στα όρια του
ποιητικού ρεαλισμού. Η «Νέκυια» του Ομήρου  -  τροφός
ακόμα και του Δάνδη – είναι παρούσα «κάνοντας τον θάνατο να δώσει υπόσχεση ζωής».  

Αυτή την υπόσχεση ζωής εύχομαι να
δώσει και ο εσταυρωμένος με την Ανάστασή του στον κακοκέφαλο λαό μας.

Καλή Λαμπρή

 

Αναμνηστική φωτογραφία μαζί με τον κο Καργάκο και την
εξαίρετη μαέστρο Σταματία Χωρεψιμά,  από
την εκδήλωση που έγινε στις 22 Μαρτίου 2018 στον φιλόξενο χώρο του Συλλόγου
Συνταξιούχων ΙΚΑ – ΕΤΑΜ.  

Ένας Σύλλογος, μια οικογένεια…

Αναδημοσίευση από το blog

https://kostaszografopoulos.blogspot.gr/2018/03/blog-post.html

Ένας χώρος που αποπνέει την αίσθηση
της οικογένειας είναι αυτός του Συλλόγου Συνταξιούχων Υπαλλήλων ΙΚΑ – ΕΤΑΜ. Το ίδιο
φιλικός γεμάτος χαμόγελο ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Σαρειδάκης, αλλά και τα μέλη
του συλλόγου που το κέρασμα της καλής διάθεσής τους, μαζί με το γλυκό του
κουταλιού που μου πρόσφεραν, μου θύμισε τον πολιτισμό απλόχερα προσφέρουν τα Αγιορείτικα
Αρχονταρίκια.

Η γιορτή σεμνή με κεντρικό ομιλητή
τον εγνωσμένης αξίας Δάσκαλο Σαράντο Καργάκο, με το μεγάλο συγγραφικό έργο αλλά
και την σπουδαία συνεισφορά του στα Ελληνικά Γράμματα. Το θέμα που ανέπτυξε ήταν
«Μακεδόνες αγωνιστές κατά την επανάσταση του 1821». Τέτοιες προσωπικότητες, σαν
τον Σαράντο Καργάκο, δεν μένουν μόνο στα ιστορικά στοιχεία, αλλά τα αντιπαραβάλλουν,
γόνιμα, με το δικό μας παρόν και μας γεμίζουν προβληματισμούς οξύνοντας την
πνευματική μας κρίση.

Ακολούθησε η χορωδία των μελών
του Συλλόγου υπό την διεύθυνση της εξαίρετης καθηγήτριας μουσικής της κας Σταματίας
Χωρεψιμά.

Πριν αρκετό καιρό με είχε ρωτήσει
η μαέστρος αν θέλω να διαβάσω αποσπάσματα από ιστορικό μυθιστόρημα που έγραψα
με τίτλο “Αθιβολή”, κατά την επετειακή γιορτή  της 25^ης  Μαρτίου 1821, στον εν λόγω Σύλλογο.  Μου εκμυστηρεύτηκε πως της άρεσε το βιβλίο μου
και εξ αυτού προέκυψε η πρόταση. Ένιωσα τιμή για αυτό το κάλεσμα και το αποτέλεσμα
που είχε φανταστεί και σκηνοθέτησε η Χορωδός, τελικά δικαίωσε τις προσδοκίες όλων.

Διάλεξα να κρατήσω ένα μικρό απόσπασμα
από το ηχητικό μέρος της εκδήλωσης που κατεγράφη, από ένα μαγνητόφωνο, γιατί η
κάμερα ενώ ήταν τοποθετημένη σε καλό σημείο, θέλησε κάποιο δαιμόνιο να μη μας χαρίσει
εικόνα, αφού εξ αυτού με  ανθρώπινο λάθος
την κατέστησε σε όλη την εκδήλωση ανενεργή.

Τι σημασία όμως έχουν οι εικόνες
μπροστά στις αισθήσεις που δημιουργούνται σαν οι Έλληνες κατορθώνουν να κοινωνήσουν
την μοίρα της Ιστορικής τους πραγματικότητας.

Είμαστε όμορφος και παράλληλα
τραγικός Λαός. Η σκέψη της γλώσσας μας έχει την δυνατότητα να φτιάχνει σε όλη
την Οικουμένη Παρθενώνες, αλλά ταυτόχρονα το απαίδευτο “Εγώ” της βολής μας, που
γεννά την ιδιωτεία, να φτιάχνει Εφιάλτες και Συβαρίτες που τελικά σφαγιάζονται από
την νωθρότητά τους. Ξανά και ξανά σαν τα λόγια που αρχίζει ο Ερωτόκριτος, αιώνες
τώρα στο Έθνος μας το ηρωικό δίνει την θέση του στο ευτελές της σκέψης και ξανά
επιστρέφει.

Όταν όμως ψάχνουν οι Έλληνες την
γνώση από την Ιστορία τους και στοχάζονται, είναι ευλογημένες οι συναντήσεις
των δημιουργικών στιγμών του Πολιτισμού τους.  

Μια τέτοια όμορφη συνάντηση υπήρξε
στην κατάμεστη αίθουσα του Συλλόγου και θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου
για την τιμή που μου έκαναν να ταξιδέψουν, έστω και αποσπασματικά, στα τοπία σκέψης
του βιβλίου μου υπό τον τίτλο “Αθιβολή”.

Πάντα τέτοια                                                                                                           Κ.Z

Μήδεια του Μπόστ

Αναδημοσίευση από το blog
http://kostaszografopoulos.blogspot.gr/2017/10/blog-post.html

Εβδομήντα οκτώ χρόνια ζωής, για έναν άνθρωπο με σκέψη και πολιτική κρίση, είναι αρκετά. Αν υπολογίσουμε πως γεννήθηκε την χρονιά που τέλειωνε ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος, και ανδρώθηκε κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, το απόσταγμα της Τέχνης που μας έχει καταθέσει, σίγουρα έχει ενδιαφέρον. 

Ο λόγος για τον Χρύσανθο Βοστατζόγλου, που θέλησε να υιοθετήσει το ψευδώνυμο Μέντης Μποσταντζόγλου.
Έγραψε θέατρο, σκιτσάρισε την πολιτική κατάσταση και μας έβαλε ερωτήματα για την κακομούτσουνη πλην όμως Μοναδική και αενάως Πάσχουσα Ελλάδα. 

Το 1993, όταν η αγωνία του για την τύχη της Ελλάδας είχε γίνει εβδομήντα έξι ετών, έγραψε το θεατρικό έργο Μήδεια.
Το έργο το τίμησαν πολλοί καλλιτέχνες από τότε μέχρι σήμερα.
Κάθε ένας που είχε την ευθύνη του ανεβάσματος της παράστασης, έβαζε ανάμεσα στην ρίμα του δεκαπεντασύλλαβου τα προσωπικά του ερωτήματα. Γι αυτό η Τέχνη που εμπνέει τις σκέψεις άλλων,  είναι σημαντική. 

Ίσως ήρθε και η σειρά των ηθοποιών των ΕΛ.ΤΑ να δουλέψουν πάνω στον αστείο (;) λόγο του Μπόστ.
Πήραμε λοιπόν απόφαση να απλώσουμε τις λέξεις και τις προθέσεις του κειμένου πάνω στο τραπέζι και να ψάξουμε την δική μας αλήθεια μέσα από τα λόγια του πάντα ζωντανού στην ψυχή μας Μέντη Μποσταντζόγλου.

Δεν θα χαριστούμε σε ευκολίες απόδοσης του κειμένου και δεν θα προκαλέσουμε μέσα απ’ αυτό το εύκολο γέλιο…
Θα το πλησιάσουμε αναδεικνύοντας την διαχρονία του, γιατί το θέατρο που έγραψε ο υπέροχος Μπόστ, φέρει μέσα του τον “Λόγον” που μας κληροδότησε το Αττικό Θέατρο. 

Τώρα όμως σιωπή. 

Αρχίζει η δουλειά και όταν ξεκινάμε την ανάβαση για μια νέα κορυφή, ας λείπουν τα περίσσια λόγια.

Ημέρες δημιουργικής ρουτίνας

(Αναδημοσίευση από το blog Ημέρες δημιουργικής ρουτίνας)

Το πρωί της Τρίτης, παρακολούθησα την προσευχή της δεύτερης σχολικής ημέρας της μικρής μου κόρης, αθέατος, βιώνοντας όμορφες αισθήσεις σε αυτό το στάδιο της ζωής μου. 

Η συνέχεια της δικής μου ημέρας ήταν γεμάτη όμορφες γνωριμίες αλλά και χαρούμενες συναντήσεις φίλων, στα γυρίσματα της σειράς “Κόκκινο Νυφικό” που πρόκειται να παρακολουθήσουν οι τηλεθεατές τον Οκτώβριο στον Alpha. 

Ο εξαίρετος Γιώργος Ζένιος μεταμφιεσμένος σε παπά παρακολούθησε, με την ευφυή υποκριτική του τέχνη, την πρόθεσή μου να εξομολογηθώ σε αυτόν. Την καθοδήγηση αυτής της εξομολόγησης είχε ο υπέροχος σκηνοθέτης Αντρέας Γεωργίου. 

Ο πλήρης μυσταγωγίας χώρος της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων, στου Ψυρρή, γέμισε από τον επαγγελματισμό των συνεργείων και το ταλέντο των συναδέλφων ηθοποιών. Εμένα δεν μπορώ να με “δω”, γιατί τα μάτια μου κοιτάνε προς τον έξω κόσμο, οπότε αρκούμαι να μιλώ με χαρά για τους άλλους. 

Τέλος, καθώς έδυε ο ήλιος, στην συνάντηση των αγαπημένων μου ηθοποιών των Ελληνικών Ταχυδρομείων, ένιωσα την κούραση να με νικά αποζητώντας την επιστροφή στο σπίτι μου, για να ακούσω τις εντυπώσεις της κόρης από την δεύτερη ημέρα στο σχολείο. 

Οι εντυπώσεις της νεαράς ήσαν καλές και ενθουσιώδεις, ενώ εγώ σε αντίθεση μ’ αυτήν νυσταγμένος.
Η συνέχεια χωρίς ανατροπές ήταν προβλέψιμη… ο Μορφέας υποδέχτηκε στα αφώτιστα δώματά του, την αδυναμία μου να είμαι κάτι παραπάνω από Άνθρωπος. 

Ίσως να είναι αδόκιμη η έκφραση “δημιουργική ρουτίνα”, για αυτό που αισθάνομαι τώρα, αλλά κρύβει μέσα της το μέτρο της υποταγής στη φύση μας, ακόμα κι όταν παλεύουμε να σχίσουμε τα όρια του νου που μας φοβίζουν…

Κ.Ζ

Χαιρετισμός στην Αλεξάνδρα

Ανάρτηση δανεισμένη από το blog

http://kostaszografopoulos.blogspot.gr/2017/08/blog-post.html

Μέσα στο μυαλό μας, τα συναισθήματα και οι εικόνες που
διαμορφώνουν τις επιλογές της ψυχής μας, δεν έχουν χρόνο, τόπο και λογικούς
συνειρμούς της καθημερινότητας.

Κάπως έτσι όταν έγραφα την Αθιβολή, ενώ ήμουν πιστός στις χρονολογικές και τις τοπογραφικές
λεπτομέρειες που επέλεξα να κινούνται οι ήρωες, θέλησα το σπίτι στο Δελβινάκι, που
παίζει κεντρικό ρόλο στο βιβλίο, να είναι κάτι που η ψυχή μου το αναγνωρίζει ως
πολύ δικό της.

Διάλεξα ένα σπίτι που αυτοί που το έφτιαξαν να γνώριζαν το χτίσιμο της πέτρας.

Διάλεξα ένα σπίτι που κάθε γωνιά του να έχει μυρωδιές μνήμης μέσα στο νου μου.

Διάλεξα το σπίτι που από μικρός μέσα του βίωσα την ιστορία των προγόνων μου από
αφηγήσεις συγγενών μου. Ναι είναι το δικό μου πατρικό σπίτι, που γέννησε αυτούς που σέβομαι και αγαπώ.  

Σήμερα, στις πέντε το πρωί, μια γιαγιά που έζησε και γέννησε
τις δυο πρώτες κόρες της μέσα σε αυτό το σπίτι, άφησε το χρώμα των ματιών της να σβήσει
για πάντα από την θωριά όσων την γνώριζαν. Ήξερε να φτιάχνει ωραίες πίτες, να
σου λέει παρηγορητικά λόγια για τις δυσκολίες της ζωής και να σε πειράζει με το
χιούμορ του έρωτα της ζωής που κουβαλούσε η ανάσα της.

Είχε φτιάξει πολλές φορές ψωμί στον φούρνο που περιγράφεται στο βιβλίο, χρησιμοποιώντας
την ίδια πινακωτή που με σεβασμό έβαλα στις σελίδες του για να γευτούν στα χρόνια
που έρχονται οι άνθρωποι τις αισθήσεις που κουβαλώ στην ψυχή μου.

Αν σηκώσουμε το βλέμμα κατά τον ουρανό και φανταστούμε πως ταξιδεύουμε σ’ αυτόν,
όλα από κάτω μας μικραίνουν. Χάνεται το ύψος των βουνών και αδυνατίζουν οι φωνές χαράς και φόβου
των πλασμάτων. Το χειρότερο όμως σε αυτό το ταξίδι πέρα από την Γη, είναι πως χάνεται
ο ήχος από το κλάμα της γέννας και της λύπης του θανάτου.

Αυτούς τους ήχους θέλω να κρατήσω λίγο ακόμα ζωντανούς κι ίσως αυτός είναι ο λόγος που έγραψα τις αράδες
τούτες στα φύλλα του βιβλίου. Ήχους που είναι ίδιοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, αλλά και στο παρελθόν ή το μέλλον τους.

Ένα βιβλίο πάντα βοηθά να μην λησμονάμε την ιστορία μας, δηλαδή την πορεία των
κυττάρων μας από το παρελθόν στο μέλλον.

Καλό ταξίδι Θεία και Μάνα Αλεξάνδρα. 





Υ.Γ
Τα άτομα της παλιάς φωτογραφίας θα μπορούσαν να είναι πρόγονοι του κάθε ενός μας, και τα περισσότερα δεν ζουν. Σπουδαία τα ονόματα, αλλά πιο σπουδαία η συνειδητοποίηση πως όλοι μας μοιραζόμαστε ίδιο νερό στο σώμα μας με όλη την πλάση...

Για παραγγελία του βιβλίου  ΕΔΩ

Πρωτότυπο αρχείο της ανάγκης από την Γιορτή Σκέψης

Ανάρτηση από το blog Κώστας Ζωγραφόπουλος

Πατήστε ΕΔΩ για να μεταφερθείτε στο video

Ποτέ η ζωή δεν εξελίσσεται με τον τρόπο που εμείς εικάζουμε πως αυτό θα γίνει. Θα έλεγα ευτυχώς, γιατί θα είχε πολύ θλιβερή εικόνα η πορεία της, ταιριαστή με τις ανθρώπινες προθέσεις. Κάπως έτσι έγινε και στην συγκέντρωση φίλων, γνωστών μα και αγνώστων, στον Πολιτιστικό Χώρο του Συλλόγου Εργαζομένων των ΕΛΤΑ.

Το ξημέρωμα του Σαββάτου, την ημέρα της εκδήλωσης, δεν περίμενα να έρθουν τόσοι φίλοι δεδομένης της καταρρακτώδους βροχής που από το πρωί σάρωνε το λεκανοπέδιο. Εδώ η ζωή  διασκέδασε τους ανθρώπινους φόβους μου, προσφέροντάς μου μια απρόσμενη χαρά από την μεγάλη προσέλευση. Όλα είχαν έρθει ανέλπιστα καλά.

Για μια στιγμή πρόσεξα την κάμερα που είχε στηθεί σε διακριτικό σημείο της αίθουσας σκεπτόμενος ωραία, θα έχουμε και βίντεο για όσους δεν τα κατάφεραν να έρθουν.

Εδώ η απρόβλεπτη ζωή, θέλησε να διασκεδάσει εκ νέου την βεβαιότητα που εξέφρασα. Τελικά, μας έδωσε ένα ωραίο ηχητικό αρχείο που είχα φροντίσει να γράφεται κατά την διάρκεια της ομιλίας, μαζί με επιμέρους μαγνητοσκοπημένα πλάνα από την κάμερα που κατά την διάρκεια της εκδήλωσης παρέδωσε, στον δικό της θεό, όλη την ενέργειά της.

Μικρό το κακό, γιατί αποκτήσαμε ένα κολάζ ήχου μαζί με βίντεο. Θα το ονόμαζα πρωτοτυπία της ανάγκης...

Κ.Ζ

Η Αθιβολή στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ

Ανάρτηση από το ιστολόγιο Κώστας Ζωγραφόπουλος

Το ιστορικό Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, έχει μια αύρα μέσα στους διαδρόμους του. Λένε κάποιοι, πως οι άνθρωποι αφήνουν τα αποτυπώματα της αξίας τους από τις διαδρομές της ζωής τους. Τους πιστεύω, γιατί κυκλοφορώντας στους χώρους του, νιώθει κανείς τον Μάνο, χωρίς να είναι αναγκαίο να προσέξεις το πορτραίτο του, καθώς βαδίζεις προς τους θαλάμους ηχοληψίας.

Την Τρίτη που μας πέρασε, στις 7 του Μάρτη, είχα την τιμή να είμαι καλεσμένος στην εκπομπή της Βίκυς Τσιανίκα "Από το κοχύλι στο μαργαριτάρι", με αφορμή την έκδοση του ιστορικού μυθιστορήματος "Αθιβολή", για το οποίο φέρω την ευθύνη των γραφομένων του. 

Ήταν μία ώρα συνεύρεσης που δεν κατάλαβα πότε πέρασε. Απέναντί μας πίσω από το γυάλινο παράθυρο ο εξαίρετος ηχολήπτης Στέφανος Χατζάκης φρόντισε να φτάσει σωστά ο λόγος μας στους υπέροχους ακροατές. Οι μουσικές ανάσες του Βέλγου εξαίρετου συνθέτη Βιμ Μέρτενς ήσαν ταιριαστές με το θέμα μας και φυσικά με την Παιδεία που χρόνια τώρα επιχειρεί αυτό το μοναδικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα.

Ανεβάζω συνημμένο στην ανάρτηση το αρχείο αυτής της εκπομπής, για όποιον επιθυμεί να ακούσει αυτήν την ηχητική καταγραφή.

Πέρα από την ενδιαφέρουσα συζήτηση με την ανθρωποκεντρικά σκεπτόμενη Βίκυ, η εκπομπή περιλαμβάνει μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο που τα διαβάζω ο ίδιος. 

Η "Αθιβολή" ξεκίνησε το ταξίδι της. Καλώς να σας "γνωρίσει" και να την γνωρίσετε, όταν και άμα συναντηθείτε μαζί της. Ναι, μπορεί ένα βιβλίο να σας ανα-γνωρίσει, γιατί κάποιοι πιστεύουν πως μέσα στις σελίδες τους τα βιβλία κρύβουν Ιδέες. 

Κι όλοι ξέρουμε πως οι Ιδέες ζουν και γονιμοποιούν, όπως ακριβώς ο Έρωτας την ζωή μας.

Κ.Ζ

Η εποχή μας μέσα από την θεατρική "Αγγέλα"

Άρθρο από το blog Zografopoulos

Σήμερα τελείωσα το μουσικό μου ταξίδι στην μεταπολεμική κουλτούρα των Αθηναίων, για λογαριασμό του υπέροχου έργου «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου. 

Έτσι δημιούργησα τον ηχητικό καμβά που φαντάζομαι για το έργο, ώστε να κινηθούν πάνω του οι σχέσεις και τα συναισθήματα των ηρώων. 

Πάνω σε αυτόν θα δουλέψει στην συνέχεια με την δική του φαντασία ο μουσικός που θα συνεργαστούμε, ώστε να μπορέσουμε να πετύχουμε ένα άξιο αποτέλεσμα ανεβάζοντας το έργο. 

Για το συγκεκριμένο θεατρικό, διερεύνησα αισθήσεις μέσα από τους παλμούς των χορδών σε ένα μπουζούκι, από τα σκληρά ελάσματα μιας λατέρνας, από την αναπνοή ενός πλανόδιου οργανοπαίκτη πάνω στην στομίδα του πνευστού και από το δέρμα ενός νταουλιού που κατορθώνει με τούτο να μετουσιώσει ο βακχευτής την βία σε χορό. 

Ο Διόνυσος είναι πιο κοντά στα πάθη και τις επιθυμίες εκείνης της εποχής, που δεν διαφέρει καθόλου από την δική μας σήμερα. 

Η μεταπολεμική αβεβαιότητα για την επιβίωση των ανθρώπων εκείνης της εποχής, τους ήθελε εξαθλιωμένους να γίνονται έρμαια εκμετάλλευσης, ψάχνοντας λίγη αξιοπρέπεια στην μετανάστευση, απέναντι στην πείνα. 

Σήμερα οι άνθρωποι στις ίδιες γειτονιές της Αθήνας, αν και κρατούν στα χέρια τους εξελιγμένα κινητά τηλέφωνα, νιώθουν εξίσου αβέβαιο το μέλλον τους.
Πάλι ξενιτεύονται για να αποφύγουν την οικονομική και ηθική τους εξαθλίωση από πολιτικές που υπαγορεύονται στις εκ περιτροπής δημιουργούμενες κυβερνήσεις κατά το συμφέρον αυτών που θέλουν να είναι οικονομικοί επικυρίαρχοι. 

Ο θάνατος και ο έρωτας, όταν τα πράγματα γίνονται απειλητικά για την ίδια την ζωή των ανθρώπων, θεριεύουν μέσα τους. Όσο ποθούν την ζωή τόσο επιλέγουν θυμικά το ξόδεμά της. Όσο χάνουν τις μάχες τόσο κερδίζει χώρο η ελπίδα μέσα από τα σπέρματα της γενιάς τους. Μια αέναη πάλη. Αυτές οι δυο αντίθετες δυνάμεις στην ζυγαριά της Θεόδοτης φύσης, ο έρωτας και ο θάνατος, παλεύουν ξέροντας εξ αρχής πως ο αγώνας τους πάντα θα έχει ισορροπία. 

Ποτέ δεν θα κερδίσει η ζωή τον θάνατο μα ούτε και το αντίθετο πρόκειται να συμβεί. Αυτή άλλωστε είναι και η τραγικότητα της ύπαρξής μας. 

Το έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου τελειώνει με μία εξαιρετική μετουσίωση του ερωτήματος της ερωτευμένης Αγγέλας καθώς βλέπει νεκρό τον Λάμπρο της.

Κοιτά απεγνωσμένα γύρω της ρωτώντας αν ο αγαπημένος της θα ζήσει, για να καταλήξει μόνη πλέον στο συμπέρασμα της θετικής εκδοχής με ό,τι μπορεί να κρύβει μέσα της αυτή η κατάφαση. 

Τα όριά μας και η τρέλα έχουν κοινή στέγαση. 

Για όσους μπόρεσαν και «οίδαν»… ζωή και τρέλα παίρνουν ίδιο πρόσημο. 

Στον κάθε άνθρωπο εναπόκειται να αποφασίσει αν θα είναι αυτό το πρόσημο θετικό ή αρνητικό… 

Ερωτά λοιπόν η ηρωίδα που φέρει την καθαρότητα των προθέσεων της Αντιγόνης. 

 - Θα ζήσει; Θα ζήσει; 

 ( για να επιλέξει κορυφώνοντας την εκδοχή στην θέση της) 

- Θα ζήσει! Θα ζήσει! Θα ζήσει!

Κ.Ζ

Υ.Γ

Την φωτογραφία την δανείστηκα από αυτόν τον ιστοχώρο.

Περί Σποϊλερ, κατανάλωσης και ψυχαγωγίας

Άρθρο από το blog 

                           

Συχνά πυκνά τελευταία, ακούω για την αγένεια κάποιων που θέλουν να επιδείξουν την φιλαναγνωσία τους. Αποκαλύπτουν λοιπόν την πλοκή βιβλίων με μυθιστορηματική δομή στους συνομιλητές τους, απογοητεύοντάς τους από το να ανακαλύψουν μόνοι την δράση και την ζωή των ηρώων. 

Χωρίς να έχω τηλεόραση, ή να συναναστρέφομαι ανθρώπους που ζουν μέσα από αυτήν και αφηγούνται τις σειρές που παρακολουθούν στις συνευρέσεις με ομοίους τους, νομίζω πως γίνεται ακριβώς η ίδια επίδειξη για πληρότητα ενημέρωσής τους, σχετικά με την εξέλιξη των ιστοριών από το υπνολάγνο κουτί της ΤV. 

Αυτή η αποκάλυψη των ιστοριών, που αποδομεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη ή του θεατή, στην σύγχρονη σύμμεικτη γλώσσα της πατρίδας μας λέγεται "σπόϊλερ". 

Καθώς σκεπτόμουν την ουσία του "σπόϊλερ", μου ήρθε στο νου το ερώτημα: 

-Γιατί κάποια βιβλία στην ζωή μας ή αντίστοιχα κάποιες κινηματογραφικές ταινίες που παίζει η τηλεόραση, οι άνθρωποι δεν δυσανασχετούν σαν τα διαβάσουν ή τις δουν για περισσότερες από μία φορές;
Ειδικά σε σπουδαία κείμενα η ανάγνωση ή σε αγαπημένες ταινίες η παρακολούθηση μπορεί να φτάσουν οι επαναλήψεις σε σκανδαλώδεις αριθμούς καταργώντας την έννοια "σπόϊλερ".

Πιο συγκεκριμένα, πηγαίνοντας σε ένα θέατρο ή σηκώνοντας το βιβλίο στο ύψος των ματιών μας καθώς διαβάζουμε την Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, όλοι ξέρουμε τι γίνεται στο τέλος. Ακόμη όταν παρακολουθούμε τον αξέχαστο Βασίλη Λογοθετίδη στο έργο «Ένας ήρως με παντούφλες», λίγο πολύ γνωρίζουμε αρκετές ατάκες του έργου, όμως με παιδική διάθεση μας απορροφά η ιστορία και χαιρόμαστε την διαδρομή των σκηνών καθώς μας ταξιδεύουν. 

Τι γίνεται εδώ; 

Οι ίδιοι άνθρωποι που αντιδρούν στην λογική του "σπόϊλερ" το ξεχνούν; 

Η απάντηση που έδωσα, χωρίς να διεκδικώ το βραβείο Νομπέλ, είναι πως κάπου μέσα στο μυαλό μας κρύβεται μια διαμάχη ανάμεσα στην κατανάλωση μέσα από την ηδονή της εντύπωσης και στην ψυχαγωγία που δεν στέκεται στο επιφανειακό, αλλά κατανοεί κάθε φορά σε διαφορετικό βάθος το ίδιο ερέθισμα. 

Θέλω να πιστεύω πως ο κάθε ένας από εμάς, δικαιούται να είναι κάποιες φορές καταναλωτής και άλλοτε να άγει την ψυχή του μέσα από αυτά που επιλέγει να τον ευχαριστήσουν. 

Ίσως ορισμένα πονήματα της Τέχνης, να μπορούν να εξυπηρετήσουν τόσο την περιέργεια της ιστορίας που φέρουν μέσα τους, όσο και την εμβάθυνση μέσα από πολλαπλές αναγνώσεις των μη προφανών, που τα φέρουν για τους υποψιασμένους.

Ο "υποψιασμένος" κατά την δική μου νοηματοδότηση στον παρόντα συλλογισμό, δεν είναι ο εκπαιδευτικά μορφωμένος, αλλά ο συναισθηματικά και λογικά διατιθέμενος να ταξιδέψει σε μια εμπειρία.

Νιώθω πως ο πτωτικός δείκτης του πολιτισμού μας, να τείνει να υψωθεί από τα μη προφανή της Τέχνης… που δεν τα κατακτάς πάντα με πτυχία.

Βέβαια οι μάστορες Δημιουργοί, οφείλουν να μη ξεχνούν και αυτούς που πλησιάζουν την Τέχνη με την περιέργεια που τους προσφέρει η καταναλωτική τους φύση...

Όλοι έχουμε δικαίωμα στην αδυναμία της εξελικτικής μας πορείας και είμαστε εξίσου υπέροχοι ως εν δυνάμει εξελικτέοι!

Κ.Ζ

Υ.Γ

Την εικόνα την δανείστηκα από αυτήν την σελίδα