Η ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ , ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΕΡΑΣ

Ο τρόπος ερμηνείας των συναισθηματικών μας εμπειριών καθορίζει και την θέση μας για τις διάφορες απόψεις στη ζωή. Μέσα από μια προσέγγιση των καταστάσεων που δημιουργούν τις σκέψεις μας, το άρθρο θέλει να καταλήξει σε δύο αντιθετικές πληροφορίες που υπάρχουν σε βίντεο και έχουν να κάνουν με την δομή και την εξέλιξη του Συμπαντικού κόσμου γύρω μας.

Για τις  υποκειμενικές μας πεποιθήσεις υπάρχουν σωστές απόψεις επειδή έτσι νιώθουμε και σαφώς λάθος θεωρίες ακόμη και αν έχουν πειραματικά αποδειχθεί, μια που το συναίσθημα του μοντέλου ζωής που επιλέγουμε είναι ισχυρότερο κάθε Λογικής και σαφώς κάθε αποδεικτικής διαδικασίας.

Μπορεί να χρησιμοποιεί τις αναζητήσεις στο διαδίκτυο ο Άραβας ή ο Χριστιανός φανατικά πιστός, αλλά οι απόψεις του για τις εφαρμογές της κβαντικής που του προσφέρουν μια καθημερινότητα είναι απορριπτικές μια και έχουν άλλη συναισθηματική αφετηρία πίστης.

Ας ξεκινήσουμε όμως να πλησιάζουμε τη σκέψη.

Αν παρακολουθήσουμε ένα ζώο που διαπιστώνει ότι ο σύντροφος του ή ακόμη και το παιδί του βρίσκεται πεθαμένο, θα παρατηρήσουμε μια διερευνητική εμμονή του να παραμένει γύρω από το κουφάρι με διάθεση να το βοηθήσει.  Όταν συνειδητοποιήσει  ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι φέρνοντας την αντίδραση στο άλλο ζώο, τότε απομακρύνεται και συνεχίζει την ζωή του επαναλαμβάνοντας τις συνήθειες που έχει και εξυπηρετούν τη ζωή του.

Ακριβώς την ίδια συμπεριφορά έχουν και οι άνθρωποι πέραν των προσωπικών τους βιωμάτων, έστω και αν κόπτονται για την «μνήμη» που διαθέτουν ως κοινωνίες και άτομα μέσα από τη γνώση παλαιότερων ιστορικών εμπειριών.

Ποτέ δεν έμαθε ο «Άνθρωπος» από τα βιώματα της ιστορίας μια και θα είχαμε τελείως διαφορετική αντίληψη για την βία αν είχαν παιδευτικό χαρακτήρα οι πληροφορίες της ιστορίας στο παρόν μας.

Αν είχαμε την δυνατότητα ώστε να μεταδώσουμε -μεταξύ μας- συναισθήματα αυτούσια χωρίς την αναγκαστική βιωματική πρακτική με τις συνέπειες που έχει για κάθε μάθηση μας, θα μιλούσαμε για ένα εξελιγμένο είδος που αυτή τη στιγμή σαφώς δεν είμαστε.

Έτσι η εμπειρία φρίκης του Β Παγκοσμίου πολέμου είναι κάτι το απροσδιόριστο σαν δεν το βιώσαμε προσωπικά και σαφώς οι γνώσεις για όλες τις βεβαιότητες που έχουμε στο μυαλό μας έχουν αφετηρία μη αποδεδειγμένους συνειρμούς που τους αποδεχόμαστε ως αληθείς στη ζωή μας.

Σε πρακτικό προσωπικό επίπεδο κρίνουμε τους ανθρώπους σύμφωνα με τις δικές μας αντιλήψεις για την ζωή, σε βαθμό που θεωρούμε ότι διαφορετικό δεν μας ταιριάζει πως είναι ανάξιο να υπάρχει. 

Ο σημερινός άνθρωπος νομίζει ότι η «σωστή» εκδοχή της ζωής είναι αυτή που βρίσκεται μέσα στη σκέψη του και έτσι οργανώνει τις συμπλεύσεις ή τις αντιπαλότητες του σε ένα αγώνα βίας.

Αυτή η βία μπορεί να είναι μέσα στις ερωτικές του σχέσεις, στις φιλικές, στις επαγγελματικές και σαφώς στις πολιτικές εκτιμήσεις του για το φαντασιακό Άριστον της Πολιτείας που τον εξυπηρετεί.

Η ΚΟΙΝΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

Στο χωριό μας την Δραγασιά  υπάρχουν όπως και σε όλα τα όμορφα χωριά της Ελλάδας μικρές και μεγαλύτερες εκκλησιές. Θα έλεγα όμως ότι και σε όλο τον κόσμο υπάρχουν αντίστοιχες εκκλησιές που οι άνθρωποι μοιράζονται το «μαζί» της Πίστης που τους ενώνει σε κοινότητες.

Το δικό μας χωριό λοιπόν έχει μια όμορφη εκκλησιά τον Άγιο Σπυρίδωνα που με μεράκι όλοι οι χωριανοί έχουν βαλθεί να την κάνουν ένα κόσμημα για τα δεδομένα ενός μικρού τόπου. Η «δική μου» όμως εκκλησιά είναι μια άλλη - ο Αι Δημήτρης-  που στέκει σε ένα πρανές έξω από το χωριό κάτω από τα αιώνια θαλασσοδαρμένα βράχια των παλαιοντολογικών Οντρίων που βρίσκονται σε ένα υψόμετρο γύρω στα 900 μέτρα.

Οι πέτρες και τα ξύλα που την θεμελίωσαν μετράνε πολλές εκατοντάδες χρόνια που χάνονται στο παρελθόν και ανταμώνουν με τις ρίζες των δέντρων της γύρω φύσης που κρατούν χυμούς χαμένης μνήμης από τους ανθρώπους που μπήκαν για πάντα πλάι στα πετρόκτιστα  θεμέλια της.

Ο λόγος που την επισκέπτονται για πολλά χρόνια οι άνθρωποι είναι ο πιο συνειδητοποιημένος της ζωής τους μια και οι ευωδιές από το κατευόδιο της Περσεφόνης αφήνουν μια αίσθηση ύμνου της ζωής που πάντα περιμένει την Άνοιξη.

Από την μικρή πέτρινη καμάρα της πόρτας θα αναγκασθείς να σκύψεις και να ακουμπήσεις το παμπάλαιο ξύλο της πόρτας με το μεταλλικό μάνταλο για να περάσεις στο χώρο της μυσταγωγίας.  Η σημαντικότερη λειτουργία σε αυτή τη ζωή είναι να μπορέσει κάποτε ο άνθρωπος να «σκύψει» συνειδητά με μέτρο και κλιτότητα  απέναντι στην ίδια του τη ζωή,  όπως μας είπε ο Δημήτρης ο Λιαντίνης.  Αυτή η λειτουργία είναι η πιο δύσκολη που πολύ λίγοι άνθρωποι την προσεγγίζουν χωρίς να ελπίζουν ωφελιμιστικά σε μια αντίληψη του επέκεινα της ζωής τους.

Σαν περάσεις την θύρα στο βάθος του σκιερού διαδρόμου που σε οδηγεί σε αυτή, μια δροσιά έρχεται να γίνει ένα με την ηρεμία και το ημίφως αφήνοντας την ανάσα σου να στοχαστεί ότι μπορεί να έχει το μυαλό σου σαν αντίληψη για τούτο τον κόσμο.

Τα πάντα γύρω είναι φτιαγμένα με μια οικονομία του τελετουργικού δίνοντας σου μια διάθεση να καθίσεις σιωπηλός στα λιγοστά στασίδια και να αφήσεις το χρόνο να περάσει από μέσα σου.

Έχει όμως μια πρωτοτυπία που με γοητεύει και με κάνει να την θεωρώ «δική μου».

Συνήθως οι Ναοί έχουν στο τέμπλο τους ξυλόγλυπτες αναπαραστάσεις και μια σειρά από εικόνες που καταλαμβάνουν συνολικά το χώρο του. Η αυστηρότητα των τέμπλων σύμφωνα με το τελετουργικό που υπηρετούν είναι εμφανής μια και χωρίζουν το χώρο των Πιστών από το μέρος που τελούνται οι απόκρυφες μυσταγωγίες πίσω από την Ωραία Πύλη. Ο Ιερέας από την εποχή των Ελευσίνιων μυστηρίων μέχρι σήμερα, ζητά να σφραγιστούν οι πόρτες και επικαλείται τη Σοφία για να μετουσιώσει σε βίωμα των αισθήσεων την ομολογία της Πίστης του σήμερα που κάποτε ήταν συνδεδεμένη με μια διαφορετική γνώση. 

ΑΛΗΘΕΙΑ Ή ΨΕΜΑΤΑ; 真還是假？

 .

Θα μου επιτρέψουν οι αγαπητοί αναγνώστες μια παραξενιά που ήθελα αρκετό καιρό να την κάνω και αφορά την ανάρτηση ενός κειμένου σε σύμβολα ιδεογραμμάτων.

Το κείμενο περιγράφει σκέψεις για την προσέγγιση των αισθήσεων μας και της ερμηνείας του κόσμου που έχουμε μέσα από την κβαντική θεωρία της καμπύλωσης του χώρου και των ιδιοτήτων που ερμηνεύουμε δεχόμενοι ότι έχει μέσα από την παρατήρηση μας.  Ακόμη  προσπαθεί να προσεγγίσει την σχέση της βαρύτητας και του χρόνου ως εκφάνσεις παρατήρησης των καμπυλώσεων του χώρου και την ισορροπία τους στην συνοχή και αποσταθεροποίηση αντίστοιχα του μοντέλου που παρατηρούμε και που σαφώς είναι περιεχόμενο του αθέατου  Όλου που τις περιέχει.

Επίσης αναφέρονται ακόμα μερικές σκέψεις επάνω στον Άνθρωπο και την επιβιωτική  λειτουργία που έχει το Εγώ και ο Φόβος ως δημιουργήματα που εξυπηρετούν την σταθερότητα της καμπύλωσης του χώρου πάντα συνδεδεμένα  με τον παρατηρητή και την εκδοχή του κόσμου που ερμηνεύουν οι αισθήσεις μας ως πραγματικό.

Η διάθεση μου να μετατρέψω τις σκέψεις τούτες σε ιδεογράμματα με συνέπεια να γίνουν ακατανόητες έχει να κάνει με την αίσθηση της απώλειας που ήθελα να λειτουργήσω προσωπικά ως αίσθηση σε μια γραφή που όντας υπάρχουσα αφού δημιουργήθηκε είναι ταυτόχρονα και χαμένη.

Ακόμη η γνώση μέσα από την κριτική προσέγγιση της που όλοι γνωρίζουμε πως αποτελεί μια σωστή αποδεδειγμένα διαλεκτική λειτουργία, ήθελα να αμφισβητηθεί πρακτικά ως βίωμα και να λειτουργήσει η αντίληψη του πειράματος του Σρέντιγκερ που δέχεται το «είναι και δεν είναι» ταυτόχρονα στα πάντα γύρω και μέσα μας.

Η ουσία όσων γράφτηκαν έχει ταυτόχρονα αλήθεια και ψεύδος, σημαντικότητα και ασημαντότητα και τέλος ύπαρξη και ανυπαρξία. Ο πολιτισμός μας κυνηγά την γνώση και την σωρεύει χωρίς να την επεξεργάζεται εύκολα απορριπτικά στην θεμελιώδη ύπαρξη της.  Αυτό δημιουργεί βεβαιότητες και προσδοκίες που είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα του πολιτιστικού μας οικοδομήματος.

Η καθημερινότητα μας είναι συνδεδεμένη με αυτές τις μικρές βεβαιότητες της σκέψης μας και φυσικά εξυπηρετούν την επιβίωση και αναπαραγωγή ατομικά και -κατά ανάγκη συσπείρωσης- συλλογικά  μέσα σε αυτόν τον κόσμο που ονομάζουμε υπαρκτό.   

Οι βεβαιότητες βρίσκονται στις απλές καθημερινές λειτουργίες της ζωής μας, στις πολιτικές μας αντιλήψεις, αλλά και στις προσωπικές μας προθέσεις διαχείρισης του συναισθήματος.

Η κάθε «απώλεια» γύρω μας, θεωρείται ως χαμένη πληροφορία ελέγχου της ατομικής μας σταθερότητας και φυσικά δεν είναι αποδεκτή έστω και αν γνωρίζουμε ότι είναι υπαρκτή και ισόποση δυναμικά με την ίδια τη ζωή. Αυτό ερμηνεύεται από την κοινή φράση που αναφέρουμε πως ότι γεννιέται πεθαίνει.

Τέλος διάλεξα να αναρτήσω το έργο «Έναστρη νύχτα» του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, λόγω του ότι η περιδίνηση των πάντων μέσα από τον χρωστήρα του καλλιτέχνη αναδεικνύει την ασάφεια που υπάρχει για το «είναι και δεν είναι» των πάντων γύρω μας και σαφώς απέναντι σε αυτό την αντίληψη της «εκδοχής» που δίνουμε σε ότι συναντούν οι αισθήσεις μας και μας δημιουργούν βεβαιότητες και θέσεις στη ζωή μας.

Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι  η κοινωνική μας συγκρότηση και οι σχέσεις των ανθρώπων (δηλαδή οι συναντήσεις των σκέψεων τους) αν το μοντέλο ερμηνείας του κόσμου εξελιχθεί μέσα από την γνώση, δηλαδή από την αμφισβήτηση των βεβαιοτήτων μας….

Κλείνοντας θα ήθελα να σημειώσω ότι  θυσιάζοντας κάτι που η παρατήρηση μας μέσα από την θέαση του «Εγώ» το ορίζει σημαντικό, μπορεί να προκύψουν τεράστια διαφορετικά οφέλη που μας είναι αθέατα μέχρι τη στιγμή εκείνη στην λειτουργία της ζωής μας.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Αν δεν έχει σιγο-ψιθυρίσει κάποιος που μιλά την Ελληνική γλώσσα ένα από τα τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκη από τον κύκλο παραμύθι χωρίς όνομα, σίγουρα κάποια μελωδία τους θα έχει αφήσει κρυφά το αποτύπωμα της στην μνήμη του. Να θυμίσω μερικούς τίτλους τραγουδιών όπως το Ναύτη γέρο ναύτη, στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι, ο Έκτορας και η Ανδρομάχη ή το ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι.

Το 1957 γράφει εννιά τραγούδια ο Μάνος για την θεατρική παράσταση με τον ίδιο τίτλο που χρόνια αργότερα τα ηχογράφησε.  Η εν λόγω θεατρική παραγωγή δεν έβγαλε τα έξοδα της τη χρονιά που ανέβηκε και ο συνθέτης επέλεξε να μη ζητήσει χρήματα πέρα από την προκαταβολή που είχε πάρει.

Όπως αναφέρει ο τίτλος του έργου ήταν ένα παραμύθι που το θεατροποίησε κατά παραγγελία ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και ήταν βασισμένο στο ομότιτλο έργο της Πηνελόπης Δέλτα. 

Αν σταματούσα εδώ έχοντας την πρόθεση να επισυνάψω στην ανάρτηση τα βίντεο από το πετυχημένο δεύτερο ανέβασμα της παράστασης από το Εθνικό θέατρο το 1995, θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος σε σχέση με την επικαιρότητα και την γενικότερη προβληματική που αναπτύσσεται σε κοινωνικό και παγκόσμια οικονομικό  επίπεδο την γνωστή σκωπτική παροιμία για την άκαιρη επιλογή του θέματος που λέει «εδώ το κόσμος χάνεται και …» (ας παραλείψουμε όμως το δεύτερο στίχο της μια και λίγο πολύ όλοι τον ξέρουν)

Όμως αν υποστούμε διαβάζοντας την παρακάτω ανάπτυξη των πληροφοριών και των σκέψεων ενδεχομένως  μπορεί να μας δώσει μερικά στοιχεία  κρίσης για την ίδια τη ζωή μας και έτσι να γλιτώσει και ο γράφων γενικότερα τον δεύτερο χαρακτηρισμό που υπαινίσσεται η λαϊκή παροιμία.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΧΩ ;

Θα σας γράψω δύο μικρές ιστορίες που είναι απαραίτητες για να στοιχειοθετήσω μερικές σκέψεις που αφορούν το παρόν μας που το ονομάζω μια και επαναλαμβάνεται συνεχώς «Διαχρονική επικαιρότητα».

Ιστορία Πρώτη.

Κάπου κοντά στις αρχές τις δεκαετίας του ΄90 με τα φρέσκα οράματα του νεοφερμένου ιδιότυπου Σοσιαλισμού στην Ελλάδα, περιμένοντας να ασχοληθώ επαγγελματικά με το αντικείμενο των σπουδών μου χρειάστηκε για να αντιμετωπίσω τις επιπτώσεις από την αεργία μου να κάνω τον πλασιέ σε εκπαιδευτικά βιβλία. Χρήματα θα έπαιρνα μόνο αν πουλούσα την κάθε σειρά στα ραντεβού που έκλεινε μια καλά οργανωμένη γραμματεία προώθησης των πωλήσεων. Επιπρόσθετα το γραφείο που οργάνωνε τις πωλήσεις προσέφερε στους αγοραστές των βιβλίων μια ολοήμερη τηλεφωνική υποστήριξη καθηγητών στις απορίες των μαθητών που αγόραζαν τη σειρά. Όλο αυτό ακούγονταν καλό όμως μου χρειάστηκαν δύο μέρες προκαταρκτικών επαφών με πελάτες για να διαπιστώσω την τρίτη ημέρα πως το οργανωμένο φροντιστήριο ήταν ένα μπουντρούμι καταθλιπτικής απάτης του επιχειρηματία και τα βιβλία που φυλλομέτρησε η περιέργεια μου είχαν ύλη που δεν δικαιολογούσε την έπαρση της πώλησης που ζητούνταν από εμένα.

Οι βρυκόλακες του Ίψεν … Σήμερα

Όταν κάποτε διάβασα κριτικές για το έργο του Ίψεν οι «Βρυκόλακες» που είχε ανεβάσει το Εθνικό θέατρο το 1997 πρόσεξα (για μια φορά ακόμη) ότι κανένας κριτικός δεν χρησιμοποιεί πρώτο πρόσωπο για τα λόγια που υπογράφει θέλοντας όλοι να δώσουν μια καθολικότητα αποδοχής στην προσωπική τους κρίση.

Ακόμη πρόσεξα ότι στις κριτικές τους υπήρχαν αναφορές άψυχες για τα ρεύματα του θεάτρου καθώς και για τις επί μέρους επιτυχίες ή αποτυχίες ενσάρκωσης των ρόλων από τους ηθοποιούς.

Αν θα με ρωτούσε τη γνώμη μου κάποιος για τους κριτικούς της τέχνης, θα έλεγα ότι -δεν έχω-  μια και κάθε ένας τους φαντάζομαι πως έχει αξιόλογα και ατελή στοιχεία στην προσωπικότητα του. Αν όμως με ρωτούσαν την άποψη μου για την «κριτική» της τέχνης ως ανθρώπινη συμπεριφορά θα έλεγα ότι είναι η χειρότερη εκδοχή της ανθρώπινης αδυναμίας που θέλει να υπάρχει μέσα από την λογική εκεί που δεν της ζητείται.

Η Μαγεία της 4ης Διάστασης

Συχνά ακούω όλο και περισσότερο την αναγκαιότητα να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας επάνω σε ζητήματα καθημερινότητας που οι πεποιθήσεις και οι αντιλήψεις που έχουμε μας κάνουν δυστυχισμένους.

Αυτό το κενό στην διαδρομή της ιστορίας έχουν έρθει να το καλύψουν φιλοσοφίες και δόγματα που θέλουν να ερμηνεύουν μέσα από την δομή τους το θεμελιώδες «γιατί» υπάρχουμε σε αυτή τη ζωή καθώς και τον προορισμό της.

Το βέβαιο είναι ότι εκεί που δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις τοποθετούν μια αυθαίρετη έννοια και βάση αυτής ερμηνεύουν προβολικά τα προβλήματα που θέτουν ως ερωτήματα ζωής.   Πιο συγκεκριμένα υπάρχουν απόψεις που μιλούν για παραδείσους, θεϊκές επισκοπήσεις και ότι άλλο μπορεί να εκφράσει κάποιος που μας δηλώνει ότι έχει συνομιλήσει απευθείας με το υπερβατικό και ζητά από εμάς να το αποδεχθούμε ως αληθινό για να εξηγήσουμε ότι δεν κατανοούμε στη ζωή μας.

Απέναντι σε αυτές τις ομηρίες της σκέψης βρίσκεται η ίδια η γνώση και μέσα από αυτή τη δεύτερη ανάρτηση που αφορά στις εξαιρετικές εκπομπές των δύο αστροφυσικών του Μάνου Δανέζη και τον Στράτου Θεοδοσίου, φιλοδοξώ να προωθήσω την μέθοδο προσέγγισης της γνώσης που πολύ σωστά συνεπικουρούν με τις εκπομπές που έχουν δημιουργήσει οι δύο επιστήμονες.

Η ΠΛΑΝΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η οπτικό-ακουστική πληροφορία κάτω από τη χρήση των εικόνων θεωρώ ότι έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα  στην  αφομοίωση των πληροφοριών που περνούν απαρατήρητες από την καθημερινότητα μας.

Έτσι αποφάσισα  να αναρτήσω μια σειρά πληροφοριών μέσα από τις υπέροχες εκπομπές που δημιούργησαν παλαιότερα οι αξιόλογοι αστροφυσικοί επιστήμονες Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου για την τηλεόραση της ΕΤ3.

Η εκλαϊκευμένη παρουσίαση της θεματολογίας των εκπομπών αυτών είναι μια πολύ καλή εκπαίδευση του μέσου ανθρώπου σε έννοιες που έτσι και αλλιώς θα τις αντιμετωπίσει ως εξέλιξη του είδους του μέσα από την αναγκαστικά εξελικτική διεύρυνση της σκέψης του.

ΜΕΣΟΥΝΤΟΣ του ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ μάλλον ΣΚΕΠΤΟΜΕΘΑ

Σε αυτό το άρθρο θα αποφύγουμε να μιλήσουμε για τα φεγγάρια, την πολιτική ανάλυση ή ακόμη για  τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας. Θα ψάξουμε όμως να ιχνηλατήσουμε την παρουσία ενός «εξωτερικού εχθρού»  σε σημεία της ζωής μας που είναι αθέατα.

Πιο συγκεκριμένα κάθε ένας από μας έχει διαπιστώσει πως ο κόσμος δεν υπάρχει μόνο εκεί που «βλέπουμε» αλλά και σε σημεία που αδυνατεί η αισθητηριακή φυσιολογία μας να τα εντοπίσει ταυτοχρόνως. Οι πέντε αισθήσεις μας αποτελούν ένα πολύπλοκο μηχανισμό που στόχο έχουν να βοηθήσουν την ύπαρξη μας παρέχοντας προστασία μέσα από την αξιολόγηση των φαινομένων που συμβαίνουν γύρω μας.

Την κυρίαρχη θέση στην κορυφή των αισθήσεων κατέχει ο επεξεργαστής των δεδομένων που είναι ο εγκέφαλος μας.

Όπου δεν υπάρχει εξελικτική επάρκεια εγκεφάλου, την θέση αυτή καταλαμβάνει η δοξασία της μοίρας και φυσικά κάθε θεωρία που μεταφέρει το κέντρο ευθύνης από το άτομο σε ένα συνολικό συμπαντικό σχεδιασμό που έχει κέντρο εμάς. 

Στη ζωή μας ότι αδυνατούμε να το «δούμε» μέσα από την μεσολάβηση των αισθήσεων που παράγουν τη  γνώση το αντικαθιστούμε με δοξασίες, θεωρίες και τέλος πεποιθήσεις που σκοπό έχουν να ηρεμήσουν τον φόβο της ύπαρξης που δεν ελέγχουμε.

Η ΣΦΕΝΤΟΝΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ

Η σφεντόνα του παππού

 Του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Ο Δημητράκης έστεκε με αγωνία στο μεγάλο πεζούλι και αγνάντευε το φιδωτό του δρόμου ανάμεσα στα πουρνάρια και τα λιγοστά δέντρα ψάχνοντας τη φιγούρα του Θείου Ανέστη που περίμενε.

Ήξερε ότι είχε πάει στο παζάρι με το μουλάρι του για να φέρει προμήθειες στα  τα δύο τους σπίτια  που ήσαν αντάμα στο ύψωμα και μοίραζαν τις αναποδιές αλλά και τις καλοσύνες της ζωής τους.

Μέρες τώρα που τα βράδια συλλογίζονταν και μετρούσαν τις ανάγκες σε χρειώδη τα δύο αδέρφια μαζί με τις κυράδες τους, ο Δημητράκης πετάγονταν διακόπτοντας μέσα από την ασυλία που του προσέφερε η ιδιότητα του μοναδικού παιδιού στην οικογένεια και τους έλεγε για μια σφεντόνα που είχε ακούσει στο σχολείο που πετάει μακριά τις πέτρες και πως την έχουν στο παζάρι.

Τους την περιέγραφε τόσο συγκεκριμένα που νόμιζε κανείς ότι την κρατούσε στο χέρι του και την σάρωνε η ματιά του.