ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ

.

Ο Γιώργος Τζαβέλας κινηματογράφησε το 1961 την ταινία «Αντιγόνη» που βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Σοφοκλή κερδίζοντας δύο βραβεία στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά αλλά και πολλές διακρίσεις στο εξωτερικό.
Η Ειρήνη Παππά ερμηνεύει την Αντιγόνη, ενώ ο Μάνος Κατράκης ενσαρκώνει τον Κρέοντα.
Ο μύθος του Οιδίποδα αναφέρει ότι παντρεύτηκε την μητέρα του Ιοκάστη αφού σκότωσε τον πατέρα του Λάιο χωρίς να γνωρίζει ότι είναι παιδί τους. Το αποτέλεσμα σαν έμαθε την αλήθεια, ήταν να τυφλωθεί και να χαθεί μέσα στον πόνο για την θεία ύβρη που είχε συντελέσει από την ανόσια πράξη του να νυμφευτεί την μητέρα του και να γίνει πατροκτόνος.   Τα παιδιά  του δεν είχαν και εκείνα καλό τέλος μια και τα δύο του αγόρια ο Πολυνείκης και ο Ετεοκλής θα σκοτωθούν μεταξύ τους μαχόμενοι ο πρώτος εναντίον του δευτέρου για την κυριαρχία της Θήβας.

Αυτή την τελευταία τραγωδία του αλληλοσκοτωμού των δύο αδερφών βρίσκει ως αφορμή ο Σοφοκλής για να ξεδιπλώσει ένα διάλογο μεταξύ του Νόμου των Ανθρώπων με τους άγραφους Νόμους της Καρδιάς και της Ηθικής που απαράμιλλης αξίας πρωτότυπο κείμενο δεν έχει γραφεί για το ίδιο θέμα.   Ο Πολυνείκης λοιπόν συμμάχησε με τους Αργείους για να πάρει την εξουσία της Θήβας από τον αδερφό του Ετεοκλή.  Μετά τον άδικο χαμό των δύο αδερφών στην μάχη, την εξουσία της Θήβας αναλαμβάνει ο επιζών Θείος τους Κρέοντας.  Ο νέος βασιλιάς αποφασίζει να τιμήσει τον πατριώτη γιο του Οιδίποδα Ετεοκλή και να αφήσει να ατιμάσουν τα όρνια το νεκρό σώμα του αδελφού Πολυνείκη.  Η Αντιγόνη αδελφή των αδικοχαμένων παίρνει την απόφαση να θάψει τον ατιμασμένο αδερφό της λειτουργώντας την ανυπακοή στους νόμους και την θέληση του Κρέοντα.

Όλο το έργο του Σοφοκλή είναι μια υψηλή προσέγγιση των αρχών της ευνομούμενης πολιτείας που θέλει να υπάρχει απέναντι στο νόμο της καρδιάς που είναι πάνω από τους ανθρώπους. Η ύβρις μέσα από την θεοποίηση της εξουσίας θα συναντήσει την Νέμεση που θα φέρει την ανθρώπινη Εξουσία στο πραγματικό της μέγεθος , δηλαδή στο "τίποτα" απέναντι στην φθαρτή και αδύναμη μας φύση.

Τον Λόγο του σπουδαίου Σοφοκλή αξίζει να τον παρακολουθήσουμε από την ταινία του Γιώργου Τζαβέλα, μια και αποτελεί υψηλή μαθητεία για όλους εμάς σήμερα.  Η κινηματογραφική ματιά του σκηνοθέτη δεν έχει ουδεμία συνάφεια με ταινίες που αντιμετωπίζουν την αρχαιότητα ως φαντασμαγορία και επίδειξη δύναμης με εφέ. Είναι στοιχημένη επάνω στον «Λόγο» μια και δεν θα μπορούσε να προδώσει ο σπουδαίος σκηνοθέτης το θεατρικό έργο του μεγάλου συγγραφέα.
Καλό είναι να μην ψάξουμε να βρούμε αντιστοιχίες με την σημερινή εποχή μια και δεν υφίστανται μεγέθη πολιτικής και ηθικής σκέψης σήμερα όπως τότε.
Θα έλεγα αν θέλουμε να πάμε «μπροστά» οφείλουμε να κοιτάμε συνειδητά «πίσω»

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΣΤΕΡΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

 .

Το στερεόγραμμα είναι μια εικόνα σχεδιασμένη που κατά κάποιο τρόπο ξεγελά τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το παιχνίδι του ξεγελάσματος της όρασης είναι κάπως παλιό και άρχισε κάπου το 1838 από ένα βρετανό επιστήμονα που έδωσε μια ερμηνεία στην διόφθαλμη όραση. Από τότε μέχρι σήμερα έχει εξελιχθεί αυτή η «δεξιότητα» παραίσθησης της όρασης μας και φτάσαμε σε εικόνες όπως αυτές που σας επισυνάπτω στην ανάρτηση.
Αν και  στις αρχές του προηγούμενου αιώνα οι άνθρωποι έφτιαχναν κατασκευές που έδιναν με κάτοπτρα ένα βάθος πεδίου στις εικόνες στόχευαν στην ψυχαγωγία, από το 1959 άρχισε το θέμα να ενδιαφέρει ψυχολόγους, ιατρούς και ειδικούς στην όραση με ειδίκευση στην ψυχοφυσική στοχεύοντας σε μελέτες και πειράματα  σχετικά με την δεξιότητα παραίσθησης της όρασης μας επάνω σε αυτά.
Αποτέλεσμα ήταν να αποδείξουν ότι η αντίληψη βάθους είναι μια νευρολογική διεργασία και να βελτιώσουν την ποιότητα παραγωγής επίπεδων επιφανειών που συγκεκριμένη απεικόνιση να παράγει τρισδιάστατη εικόνα στον γυμνό οφθαλμό.

Τώρα λοιπόν χωρίς καμία ειδικότητα επιστημονική λέω και εμείς να τα χρησιμοποιήσουμε τα στερεογράμματα για να κατανοήσουμε καλύτερα την κοινωνική μας αντίληψη για ότι κρίνουμε ότι είναι προφανές και είμαστε έτοιμοι να δώσουμε και τη ζωή μας για την αντίληψη – ιδέα που έχουμε στο μυαλό μας.

Στην καθημερινότητα μας, παλεύουμε να εξηγήσουμε ο ένας στον άλλο μέσα από μια λογική την αντίληψη της αίσθησης που έχουμε .
«Μα το είδα !» θα πει κάποιος για να συνεχίσει «είναι αλήθεια!»
Σε αυτό βάλτε ότι θεωρία , φιλοσοφία, σκέψη θέλει ο καθένας που την έχει σίγουρη και μάλιστα δεν μπορεί να την κλονίσει κανένας από το μυαλό του.
Συνήθως η ατομική γνώση του κάθε ενός αποκτά μια αξία σαν γίνεται αντικειμενική.
Αυτό σημαίνει ότι ρωτά ο ένας τον άλλο αν όντως αυτό που αντιλαμβάνεται είναι κατά τον τρόπο που το περιγράφει και αφού πάρει την αποδοχή τότε είναι που δεν κουνάει κανένας την αντίληψη ετούτη από το μυαλό του.
Οι αντιλήψεις αφορούν σε συνομολόγηση αισθήσεων ή ακόμη και αποδοχή αφηρημένων εννοιών που το σύνολο τις αποδέχεται ως υπάρχουσες ή ισχύουσες.
Μερικές αντιλήψεις είναι :
1. Ο ήλιος είναι στρογγυλός και πυρακτωμένος
2. Τα ζώα δεν έχουν λογική
3. Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό
4. Ο θεός είναι καλός
5. Οι άντρες είναι γαϊδούρια
6. Η αυτογνωσία φέρνει ευτυχία στον άνθρωπο
7. Η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολιτικό σύστημα
8. Το χρήμα είναι Θεός
9. Εγώ είμαι αδύναμος και μαλάκας

Κάποια από αυτές τις αντιλήψεις ή παρόμοια όλοι μας έχουμε στο μυαλό και μας κάνει να συμπεριφερόμαστε αντίστοιχα έχοντας γύρω μας την απόδειξη ως συνομολογία από άλλους ανθρώπους ή στα προφανή (όπως ο ήλιος) εμπιστευόμαστε τις δικές μας αισθήσεις που αποδεικνύουν το αληθές της σκέψης μας ανά πάσα στιγμή.
Στο παρόν κείμενο βέβαια δεν κρίνουμε την ισχύ των παραπάνω εννέα παραδειγμάτων μια και δεν είναι τούτος ο σκοπός της γραφής. Όμως θα μπορούσαν όλα τα προαναφερθέντα ως αντιλήψεις να μην ισχύουν αν εμείς είχαμε μια άλλη πληροφορία στη σκέψη μας.
Αν κάτι λοιπόν αλλάξει στον τρόπο που εμείς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα αυτές οι αντιλήψεις σε μια στιγμή γίνονται καπνός και εξαφανίζονται από την οπτική της σκέψης μας. Αυτό όμως απαιτεί να κάνουμε κάτι διαφορετικό από ότι συνηθίζουμε μέσα στο μυαλό μας και να αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας σε ότι παρατηρεί γύρω μας χωρίς να δαιμονοποιούμε την διαφορετική πληροφορία που αντιστρατεύεται τις πεποιθήσεις μας.

Ας επανέλθουμε όμως στα στερεογράμματα που μέσα από την δεξιότητα παραίσθησης (παρά την αίσθηση) αφήνοντας να ανακαλύψουμε κάτι άλλο που κρύβεται μέσα τους και δεν υπάρχει περίπτωση να τον παραδεχτούμε βλέποντας τα με την κλασική ματιά που έχουμε σαν διαβάζουμε ένα κείμενο.   Αν αλληθωρίσουμε και μέσα από μια προσπάθεια εστιάσουμε το βλέμμα μας σε αυτά θα ανακαλύψουμε ένα άλλο κόσμο που μέχρι λίγες στιγμές πριν δεν φανταζόμαστε ότι μπορεί να υπήρχε.
Έτσι στο πρώτο στερεόγραμμα θα μπορούσαμε να δούμε ένα τρισδιάστατο άνθος κοιτώντας το από επάνω.
Στη δεύτερη εικόνα να πετά πάνω από την φανταστική πόλη με τους πολλούς πύργους του Άιφελ ένα αεροπλάνο με διπλά φτερά.
Στο τρίτο τοπίο με τα επαναλαμβανόμενα βουνά να πετούν δύο προϊστορικά πτηνά σε ένα άγριο τοπίο
Ενώ στην  τέταρτη εικόνα δεν θα δούμε τίποτε διαφορετικό με τους προηγούμενους τρόπους εστίασης των ματιών μας. Εδώ πρέπει να εστιάσουμε με την σκέψη μας σε ότι μας προσφέρουν  ως δεδομένο , ως μονόδρομο, ως λογική προσέγγιση και μέσα από την διαφορετική σκέψη μας να αμφισβητήσουμε  μια δοτή πραγματικότητα δηλαδή  να γίνουμε ελεύθεροι Πολίτες με Ικανότητα Σκέψης.

Αν καταφέρουμε εύκολα να δούμε τις προηγούμενες εικόνες , ετούτη η εικόνα της σκέψης μας δεν είναι τόσο απλή και σίγουρα αν τη δούμε , δηλαδή κατανοήσουμε τους μηχανισμούς ελέγχου που έχουν τέτοιες εικόνες σκέψης επάνω στη ζωή μας, τότε δεν θα χαρούμε απλά , αλλά θα ευτυχίσουμε γιατί θα είμαστε Λεύτεροι.
Το μόνο μειονέκτημα σε κοινωνίες Πολιτών είναι ότι Λεύτερος δεν μπορείς να υπάρξεις μόνος αλλά μέσα από τους πολλούς…
Δεν φτάνει να καταλαβαίνουν οι λίγοι , αλλά να αντιλαμβάνονται το ίδιο και οι πολλοί. Τώρα αν αυτό δεν γίνει μέσα από τον καθένα και συναποφασιστεί με τον τρόπο που ονομάζεται αντικειμενική λογική … είναι ακόμα μια παγίδα που δεν εξελίσσει τη ζωή αλλά την κάνει να γυρίζει πάντα στην ίδια ιστορία παράγοντας πόνο και απογοητεύσεις που σίγουρα τις έχουμε διαβάσει ή ζήσει από το ιστορικό μας παρελθόν.
Δηλαδή δεν χρειάζεται να λέμε "Το κατάλαβα" ασπαζόμενοι μια θεωρία ή αντίληψη όντας μέσα στην τύφλα μας, αλλά να ρωτάμε και να μαθαίνουμε σαν το άδολο παιδί ... άμα θέλουμε να δούμε τα δύσκολα στερεογράμματα του μυαλού μας.
Βέβαια αυτό μας χαλάει λίγο την μούρη του "Ξέρεις ποιος είμαι Εγώ" και το τέντωμα στο κουστούμι του ξερόλα που φοράμε... αλλά με μια προσπάθεια θα καταλάβουμε ότι δεν το έχουμε ανάγκη μια και το σώμα μας είναι πολύ περισσότερο ερωτικό από τα σιδερωμένα κουρέλια της υψηλής ραπτικής που το φυλακίζουν.

Καλή διασκέδαση … και όχι μόνο

Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΝΟΣΟΥ

.

Αι στο Διάολο !!!
Ο θεός να σε κάψει !!!
Ανάθεμα την ώρα… !!!
Θα σου δείξω εγώ !!!

Ανατριχιάζει ο νους μπροστά σε τέτοιους φραστικούς αλαλαγμούς που σίγουρα δεν τους απαντάς σε in καταστήματα και σε αστικούς οικισμούς με μια “καθώς πρέπει” συμπεριφορά των κατοίκων τους. Θα έλεγα ότι αυτές οι εκφράσεις ταιριάζουν σε πιο πρωτόγονες κοινωνίες που έχουν μέσα τους κάτι το αυθεντικό και σίγουρα μη αρμοστό με την συγκροτημένη σκέψη. Η δεκαετία του 60 στην Ελλάδα είχε σε λαϊκές περιοχές έντονο το στοιχείο της παραβατικότητας και σίγουρα της φραστικής αυτοδικίας που συνήθως κατέληγε σε συμπλοκές με ότι μπορεί να υπάρξει ως συνέπεια από αυτή τη συμπεριφορά.    Θυμάμαι ότι μετά από μια έντονη βροχόπτωση, είχες πολλές πιθανότητες σαν έκανες μια βόλτα στα ισόγεια αυθαίρετα σπίτια των περιοχών του Πειραιά να γινόσουν μάρτυρας αντεγκλήσεων μεταξύ των νοικοκυρών που με αφορμή τα απόνερα έβγαζαν το θυμό που είχαν για διαφορετικές αιτίες μεταξύ τους. “Έβγα έξω μωρή βρωμιάρα να δεις τα χάλια σου !!!” ήταν μια συνήθης έκφραση από την καμαρωτή γυναίκα που στεκόταν απειλητικά με τα χέρια στη μέση σφιγμένα σε γροθιές και κουνούσε το κεφάλι στην πεντακάθαρη πρόκληση μπροστά από το σπίτι που δεχόταν την επίθεση του θυμού της.
Βέβαια την πατρότητα αυτών των συμπεριφορών την είχαν και την διατηρούν ακόμη αυτοί οι περήφανοι ανένταχτοι αθίγγανοι που ζουν σε περιοχές που έχουν μια ιδιαίτερη εικόνα από την παρουσία τους. Σε αυτές τις κοινωνίες είναι έντονα τα συναισθήματα και πηγαίος ο λόγος που περιέχει θυμό χωρίς να υπάρχει κανένας ηθικός φραγμός για την βία. Μπορεί να φαίνεται ως αντίληψη σε κάποιους ως υπερβολική και ανεπεξέργαστη για μια ανθρώπινη συγκρότηση, όμως η αλήθεια είναι ότι χαρακτηρίζεται ως αυθεντική και σίγουρα αποφορτίζει τα συναισθήματα. Οι ίδιοι άνθρωποι σε ένα διάστημα σύντομο μετά τον καυγά φιλιώνουν και συμπαραστέκονται με το ίδιο πάθος ο ένας στον άλλο. Αν έχουν μαλλιοτραβηχτεί στο πρόσφατο παρελθόν δυο οικογένειες σε μια απειλή τρίτου που θα προκύψει στον ένα, θα βρεθεί αλληλέγγυα η μαλλιοτραβηγμένη πλευρά χωρίς να το συζητήσει καν. Θα έλεγε κάποιος ότι τα συναισθήματα θυμού που ανταλλάσσονται μεταξύ τους, με ένα περίεργο τρόπο ενδυναμώνουν τις σχέσεις τους.

Πέρασε ο καιρός, τα ρέματα έγιναν αγωγοί αποχέτευσης χωρίς πρόβλεψη, οι αλάνες οικοδομήθηκαν από παράνομες άδειες του μικροαστικού ονείρου και οι πολυκατοικίες πήραν την θέση από τα ισόγεια σπιτάκια με τα λουλούδια στην αυλή και τα αυτοσχέδια τραπέζια κάτω από την πέργκολα που μάζευαν το θυμό και τη χαρά των ενοίκων τους.
Οι δρόμοι απέκτησαν δύσμορφα πεζοδρόμια, μαγαζάκια στήθηκαν κάτω από κάθε νεόδμητη ακαλαίσθητη οικοδομή και οι φωνές από παιδιά στους χωμάτινους δρόμους καλύφθηκαν από τα μαρσαρίσματα των αυτοκινήτων που μετέτρεψαν τους δρόμους σε αποθήκες παρκαρισμένων αυτοκινήτων. Οι φωνές των ανθρώπων έγιναν πιο συγκρατημένες ενώ και η βία που κουβαλούν μέσα στο μυαλό τους άρχισε να γίνεται υπόκωφη. Οι κόρες και εγγονές των γυναικών που φιλονικούσαν στο παρελθόν αντικατέστησαν την επαφή τους με ένα απρόσωπο πέρασμα από την πόρτα της άλλης ή στην καλύτερη περίπτωση απέκτησαν ένα χωρίς συνέχεια ενδιαφέροντος “καλημέρα” με ανέκφραστο πρόσωπο.

 Τα ζευγάρια που μάλωναν με τις φωνές τους να σκαρφαλώνουν στα γύρω παράθυρα και να κάνουν τα αυτιά να στρίβουν προς τα εκεί, έπαψαν και μετετράπησαν σε πράξεις εκδίκησης του ενός προς τον άλλο. Ο θυμός των λαϊκών ζευγαριών έδινε τη θέση του σε μια σχέση πάθους ως λύτρωση ενώ τώρα ο θυμός γίνεται μια κρύα εκδίκηση του συντρόφου σε ότι δεν καταλαβαίνουν και το λειτουργούν ως ζωή.
Δεν θα έλεγα ότι η εναλλαγή της βίας με το πάθος μιας ενοχικής ηδονής είναι μια υγιής κατάσταση, αλλά δεν θα υπερθεμάτιζα την σημερινή στάση που η βία έχει πάρει μια μορφή αυτοκαταστροφής των ανθρώπων μέσα από μια σιωπηλή συσσώρευση σε ένα καθωσπρεπισμό της εικόνας τους.

Στις μέρες μας, μέσα από οργανωμένες  με αξιοπρέπεια σκέψεις και εκφράσεις θα υποστηρίξει ο κάθε ένας την μοναχικότητα του και θα νοιώθει ότι είναι τακτοποιημένος νοητικά ενώ στην ουσία έχει φυλακισμένο ένα πηγαίο αθίγγανο που δεν του επιτρέπει το σχήμα της κοινωνικής του υπόστασης να εκφραστεί.
Με ηρεμία λύνουν τις διαφορές τους πλέον μέσα από τα προγαμιαία συμβόλαια ή μέσω επικοινωνών συνηγόρων που με το αζημίωτο βάζουν τέλος σε ότι είναι ανίκανοι να λειτουργήσουν οι άνθρωποι της ψυχραιμίας. Εκείνες τις εποχές έβγαιναν όλοι στο δρόμο σαν άκουγαν ότι κάτι κακό συμβαίνει και μέσα από την συμμετοχή τους προσπαθούσαν να δώσουν το δίκιο ακόμη και στον καυγά του γείτονα. Σήμερα οι άνθρωποι είναι κλεισμένοι στην προσωπική τους απομόνωση και δεν νοούνται να συμμετέχουν σε κάτι που συμβαίνει δίπλα τους. Πολλοί κτηνοτρόφοι θα χαιρόντουσαν ετούτη την συμπεριφορά να την είχαν στα κοπάδια τους και να μην χρειάζονταν οι περιφράξεις στα μαντριά τους. Εμείς οι άνθρωποι το καταφέραμε να φυλακιστούμε αυτοβούλως και χωρίς να δημιουργούμε έξοδα  στους Τσοπάνηδες μας.
Το ερώτημα που θα ήθελα να θέσω μέσα από αυτό το κείμενο , είναι αν στις μέρες μας έχουμε καταπιεσμένο τον αθίγγανο του πρωτόλειου συναισθήματος μέσα μας.
Αν για τους τύπους της προστασίας μιας εικόνας του “Εγώ” μας, υφιστάμεθα μια τεράστια βία που σαφώς είναι στραμμένη προς τον εαυτό  μας.
Να σου πω τον πόνο μου ρε φίλε, έλεγε ο τότε άνθρωπος στο γείτονα ενώ σήμερα στην καλύτερη περίπτωση θα επισκεφτεί τον ψυχαναλυτή γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις σωματοποιούν οι σύγχρονοι τις σκέψεις τους και οδηγούνται κατευθείαν στους γιατρούς.
Άγχος , δερματικά, αλλεργίες, καρκίνοι και ότι άλλο μπορεί να δηλωθεί ως ασθένεια, ωφέλει ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργίας του στον ανέκφραστο θυμό που επιστρέφει και μεγεθύνεται σε ένα ηχείο της μοναχικής του ζωής.
Μπορεί να αρρωσταίνουν οι άνθρωποι , μπορεί να έχουν καταπιεσμένο τον αθίγγανο μέσα τους , αλλά σίγουρα είναι αξιοπρεπείς μέσα από την εικόνα της μοναξιάς τους.
Τούτο βέβαια για να μην γελιόμαστε συμβαίνει (και) στα καλύτερα σπίτια … για να μη νομίζουμε ότι μιλάμε γενικά για κάτι αφηρημένο που δεν μας αφορά … αλλά δεν είναι ανάγκη να το εκστομίσουμε και μας πάρουν χαμπάρι αγαπητέ μου αναγνώστη… μην ξεχνάμε άλλωστε την αξιοπρέπεια που οφείλουμε στην πνευματική μας Νόσο.  

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ OSKAR

 .

Είχα την χαρά να είμαι καλεσμένος μαζί με αγαπημένους φίλους μου από τον χώρο του θεάτρου στην πρεμιέρα του θεατρικού έργου OSCAR που ανέβηκε στο θέατρο Βεάκη στην Αθήνα. Ένα έργο με δύο πρωταγωνίστριες που ερμήνευσαν την ιστορία του σημαντικού Γάλλου συγγραφέα Έρικ Εμανουέλ Σμιτ.
Πρόκειται για την ιστορία ενός δεκάχρονου αγοριού του Όσκαρ, (το ενσαρκώνει η Άννα Φόνσου) που πάσχει από καρκίνο του αίματος ενώ νοσηλεύεται μετά από μια αποτυχημένη εγχείριση. Μέσα από την γνωριμία του με την Θεία Ρόζα (την υποδύεται η Τζεση Παπουτσή) δημιουργεί μια σχέση ψυχής που κατορθώνει να το ταξιδέψει σε μια πλήρη ζωή ενήλικα ώστε να ολοκληρώσει τον κύκλο που αφορά κατ’ ουσίαν την δική μας ζωή.
Ο θεατής «είναι» κατ' ουσίαν ο μελλοθάνατος Οσκαρ, μόνο που δεν γνωρίζει τον ακριβή χρόνο που έχει στη ζωή όπως εκείνος.   Απομένουν λοιπόν του δεκάχρονου μόνο δώδεκα ημέρες ζωής και σε ένα παιχνίδι που συναποφασίζουν με την καθημερινή του επισκέπτρια τη θεία Ρόζα, ορίζουν την κάθε μέρα να είναι σαν μια δεκαετία ζωής.
Παράλληλα η συνομιλία του Όσκαρ με το θεό, αρχίζει να γίνεται ένα κρυφό παιχνίδι εκμυστήρευσης, κάνοντας το υπερβατικό να αντιμετωπίζεται ως ισότιμος παίχτης στο θαύμα της ζωής.
Το παιδί που κρύβουμε μέσα μας έχει την υπέρβαση του φόβου δεδομένη και σαφώς την κατανόηση των άλλων που τους ορίζουμε εγωιστικά ως «απέναντι» οι υποτιθέμενοι ενήλικες.
Κάποτε είχα ακούσει μια ιστορία από ένα γιατρό για ένα αντίστοιχα νοσηλευόμενο παιδί σε Αθηναϊκό νοσοκομείο, που έλεγε στους γονείς του να έχουν κουράγιο και να μη στενοχωριούνται και ότι σε λίγο καιρό θα πεθάνει για να ξεκουραστούν.

Στο έργο δεν υπάρχουν τα πρόσωπα των γονέων, γιατρών και όλων των υπολοίπων που αναφέρονται στα καθημερινά βιώματα του Όσκαρ, παρά μόνο το χρονικό μοναχικών επικοινωνιών του με τον Θεό  και οι διάλογοι με την Θεία Ρόζα που σηματοδοτεί τον κόσμο της θέλησης για ζωή, μέσα από την παλιά της εμπειρία ως αθλήτρια του Κατς.
Ένας αγώνας ζωής με έπαθλο τον ανθρωπισμό και την κατάκτηση του «Τίποτα» στο μεγαλείο της ταπεινότητας της ζωής "ανοίγεται" κάθε φορά όλο και περισσότερο στην εξέλιξη του έργου μέσα από τους διαλόγους των δύο ηθοποιών.

Στο θέατρο έχω μια συνήθεια να απομονώνω το λόγο του συγγραφέα από τον ηθοποιό βάζοντας τον μέσα μου και ψάχνοντας τις μουσικές νότες του συναισθήματος που μου διεγείρει.
Την ώρα της παράστασης, ξεχνώ τα τεχνικά της μέσα, και δεν αφήνω περιθώριο στην κριτική τεχνική σκέψη του μυαλού μου να χαλάσει αυτή την ερωτική επαφή.
Είμαστε πάντα «δυο» που μοιραζόμαστε ένα «Λόγο»… ο Ηθοποιός και η ζωή μου.

Έπιασα αρκετές φορές τον "λόγο" του έργου να ακουμπά σε ευαίσθητα κομμάτια της προσωπικής μου ζωής και τούτο να σωματοποιείται ως βίωμα μιας συναίσθησης. Αν επιλέγει κάποιος να πηγαίνει στο θέατρο είναι τούτος ο μόνος ουσιαστικός λόγος (για μένα) πέρα από την διαστροφή ενός «Εγώ» που αγωνιά να κατατάξει, να ιεραρχήσει και να αποδώσει βαθμούς επιτυχίας σε ότι ονομάζουμε παράσταση.
Αν ο «λόγος» μέσα από μια «ερμηνεία» δεν μπορέσει να σηκώσει ένα μουσικό παλμό μέσα στο συναίσθημα μου τότε λέω ότι η παράσταση τούτη δεν υπήρξε και την ξεχνώ αμέσως, ως μια ακόμη εμπειρία που δεν μπόρεσα να κατανοήσω ή δεν μπόρεσε να μου μιλήσει στη ζωή μου.
Περαστικοί πολλοί από την ζωή μας… ερωτικά φιλιά δίνουμε με ελάχιστους ανθρώπους και ασπασμούς εκτίμησης με περιορισμένους… Δεν είναι απορριπτέοι οι υπόλοιποι , απλά ταιριάζουν με άλλους,  ή δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να τους γνωρίσουμε.

Το τόλμημα της υπόδησης του δεκάχρονου Όσκαρ θα έλεγα ότι ήταν αρκετά μεγάλο από την Άννα Φόνσου και το αποτέλεσμα του για το ταξίδι των δυο μας σε «σκέψεις της καρδιάς» επιτυχές.
Ο φωτισμός της σκηνής είχε ευρηματικά στοιχεία αν και απουσίαζε (ως άποψη) το σκηνικό και κατόρθωσε να μου μεταφέρει ένα ταξίδι στο χρόνο της ζωής ειδικά μέσα από την τελευταία σκηνή με τις εναλλαγές μιας παλέτας χρωματικών συναισθημάτων. Φυσικά έχω πάντα εμπιστοσύνη στην χαρισματικό Παναγιώτη Μανούση που υπέγραφε τους φωτισμούς.
Θα χαιρόμουν βέβαια (λόγω κειμένου) περισσότερο τον έρωτα της επικοινωνίας αν ήμουν σε ένα θέατρο με εγκλεισμό όπως το υπόγειο του Κουν … αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα δικά μας…
Μεγαλύτερη σημασία είχε ότι γνώρισα τον ετοιμοθάνατο Οσκαρ , που τον κουβαλάμε σίγουρα όλοι μέσα μας έστω και αν δεν του δίνουμε σημασία από τον φόβο μας.

Περισσότερα στοιχεία για το έργο

1.Κείμενο με τα γράμματα στο θεό του μικρού Όσκαρ (Εδώ)
2.Στοιχεία του έργου (Εδώ)

ΥΨΗΛΗ ΣΚΕΨΗ ΑΠΟ ΤΟΝ QUINO

 .

Αστεία ασύνδετα σκίτσα από ένα μεγάλο διανοητή των κόμικς , ή μια ολόκληρη πολιτική και φιλοσοφική ανάλυση που αφορά την εποχής μας;
Ο Quino διάλεξε σε μια σειρά δημιουργίες του, πέρα από την ευφυέστατη Μαφάλντα να υπηρετήσει την σιωπή του λόγου δίνοντας χώρο στην εκγύμναση της αντίληψης μας.

Η παθολογία της εκχρηματισμένης οικονομίας με αναφορές σε Φροϋδικά συμπλέγματα στη σκέψη του ανθρώπου "Τέρατος", θα καλεί πάντα την χειραγώγηση κάθε μορφής πνευματικής εξουσίας για να αλλάξει ότι πιο φυσικό έχουμε στα κύτταρα και να διαμορφώσει τις αντιλήψεις μας. Αποτέλεσμα τούτου, η εμφύτευση ενός φόβου στην διεθνή σκακιέρα των αναγκών της απληστίας με συνέπεια τα λίγα «Μαύρα» να απειλούν τα πολλά «Λευκά».   Συνέπεια αυτής της εγκεφαλικής βλάβης είναι η απομόνωση των ανθρώπων σε μια καταναλωτική και περιχαρακωμένη ατομική ζωή που αδυνατεί να αντιληφθεί τον κουκλοπαίκτη της μαριονέτας που κουβαλά στη σκέψη του.
Μια ολόκληρη ψευτο-φιλοσοφία θα εκπαιδεύσει τους αναλώσιμους (πλέον) ανθρώπους στην θετική σκέψη και η απροσδιόριστη «ελπίδα» θα μπορέσει να τους κρατήσει ελέγξιμους και απομονωμένους.
Πιστοί οι άνθρωποι στο «σύστημα» που χρησιμοποιεί την «πιπίλα» της τραβεστί φιλοσοφίας θα ελπίζουν (γενικά) σε κάτι καλύτερο και θα θυμώνουν (ειδικά) σε όποιον δεν αντέχει τους ρυθμούς της εκκρεμούς ζωής τους , λέγοντας δεικτικά για την απώλεια του άλλου αγνοώντας ταυτόχρονα την επικείμενη τη δική τους… «Τα γνωστά, πάντα θα υπάρχει ένας απαισιόδοξος»

Ο ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΝΩΣΤΟΣ ΜΟΥ ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΑΣ

.

Πριν από κάμποσο καιρό είχα ακούσει ένα γνωστό μου να συζητά σε μια ολιγομελή επαγγελματική παρέα με τον νεοελληνικό τρόπο του καθ’ ύλην αρμοδίου επί παντός επιστητού, και να λέει την άποψη του ορθά κοφτά και χωρίς ερωτηματικό μετά από κάθε πρόταση του.
«Στη ζωή ρε σεις, καλό και σωστό είναι μόνο ότι μας ευχαριστεί» έλεγε με ένα ύφος που έδειχνε να παίζει τη φιλοσοφία στο μικρό του δακτυλάκι και το μόνο που έμενε ήταν οι κάμερες της τηλεόρασης να απαθανατίσουν την ευγενική προσφορά της γνώσης του προς τους κατοίκους του πλανήτη.
Τον θυμήθηκα σήμερα που θέλησα να ασχοληθώ με ένα αρχαίο Έλληνα που είχε μια αντίστοιχη φαινομενικά αντίληψη, αλλά η διαφορά εκείνου όπως και όλων των συγχρόνων του ήταν ότι έβαζε ερωτηματικά στη γνώση σε σχέση με τον εν λόγω νέο-φιλόσοφο που αγόρευε.

Τον 5ο π.Χ αιώνα λοιπόν ο Αρίστιππος ο Κυρηναίος, έφτιαξε μια σχολή στην πόλη του (την Κυρήνη), που ήταν στη Βόρεια Αφρική στην σημερινή Λιβύη.
Ταξίδεψε στη ζωή του και είχε υπάρξει αρχικά μαθητής του Πρωταγόρα και του έβαλε το σπέρμα στη σκέψη ότι η φιλοσοφία είναι μια υποκειμενική εκδοχή όσων αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας. Προχωρημένα πράγματα για την τότε εποχή και σίγουρα οι αντιλήψεις αυτές είχαν μια «κόντρα» με την "αντικειμενική" θεϊκή τάξη των πραγμάτων , γεγονός που κατέτασσε τον Πρωταγόρα στα αναρχοαυτόνομα και άθεα στοιχεία της αρχαιότητας. Η μαθητεία του συνέχεια στον Σωκράτη που ήταν και τούτος αναρχοαυτόνομος της εποχής του, ήταν καταλυτική ώστε να αυτονομηθεί από την ισχύουσα συντηρητική αντίληψη της εποχής και να αναπτύξει την Ηδονιστική του φιλοσοφία.

Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του ίδρυσε τη σχολή του και βρήκε γόνιμο έδαφος στη σκέψη των πατριωτών του και αντίστοιχους ένθερμους μαθητές.
Έλεγε , τι να την κάνουμε την γνώση αν δεν έχει πρακτική αξία και σίγουρα είχε ένα μεγάλο δίκιο που σήμερα δεν ισχύει μια και  η εκπαιδευτική αντίληψη του σχολείου θεοποιεί την αποστήθιση της «ημερομηνίας» αλλά και η τηλε-εκπαίδευση των ντοκιμαντέρ θέτει ουσιαστικά ερωτήματα όπως αυτό του πως «πηδά» και πολλαπλασιάζεται η σαλαμάνδρα.
Υποστήριζε ότι μπορούμε να γνωρίσουμε μόνο τα δικά μας αισθήματα και σαφώς έχουμε την τύφλα μας ως άποψη για τα αισθήματα των άλλων, γεγονός που αντικρούει σήμερα στις τρυφερές ψυχο- συζητήσεις των σύγχρονων γυναικών που μέσα από ένα γεμάτο συμπόνια βλέμμα λένε στην φίλη τους «Σε καταλαβαίνω χρυσή μου…»

Σκέφτηκε να ονομάσει «καλό» την ηδονή που έδινε ευχαρίστηση στα αισθητήρια μας και να προσδιορίσει αντίστοιχα τον πόνο ως «κακό» για τον εαυτό μας. Βέβαια οι μετέπειτα θρησκείες που όρισαν την ηδονή ως αμαρτία έφεραν πάλι τους ανθρώπους στον ίσιο δρόμο της ομαδικής φοβίας μια και αυτές οι αναρχοαυτόνομες αντιλήψεις των αρχαίων δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν οργανωμένες και προβλέψιμες ανθρώπινες μάζες.

Δεν έμενε όμως η φιλοσοφία του στο σώμα, μια και μίλησε για τις πνευματικές και ψυχικές ηδονές πέρα από τις βασικές και αναγκαίες αισθητηριακές.
Μίλησε και για τη φρόνηση που στόχος της ήταν να κρίνει τα αγαθά και τις απολαύσεις και μέσα από αυτήν να διάγει τη ζωή του ο άνθρωπος.
Η αντίληψη που ακούω συχνά τα τελευταία χρόνια και την μεταφέρουν ως σοφία της "Νέας Εποχής" αναφορικά με την συνειδητότητα των ανθρώπων, και αφορά την προτροπή στο να ζει ο άνθρωπος το παρόν του, είναι μια παλιά ιστορία που την είπε ο Αρίστιππος. Τελικά μάλλον οι τότε άνθρωποι της σκέψης τα είπαν όλα ... αλλά εμείς τα καταλάβαμε λίγο διαφορετικά.

Διακήρυσσε ότι η ηθική είναι καθαρά ατομική, εγωιστική και χρησιμοθηρική… πόσο δίκιο και με παρρησία έλεγε την αλήθεια του χωρίς θεοκεντρικές περιστροφές υπερβατικών και μη σκέψεων…
Το μεγαλύτερο αγαθό δίδασκε πως είναι η ηδονή που όμως πρέπει να έχει μέσα της την σύνεση και να εμπλουτίζεται γενόμενη ευγενής από την παιδεία.
Προέτρεπε να αρπάζουν οι άνθρωποι την κάθε στιγμή και να τη χαίρονται γιατί μόνο αυτή η στιγμή μας ανήκει.
Αλήθεια γιατί μας ζαλίζουν τον έρωτα της σκέψης μας όλοι αυτοί οι εσωτεριστές που μέσα από συγγραφικές «αμερικανιές» πάνε να μας πείσουν για το ίδιο πράγμα … αλλά βάζουν και μερικά άλλα περίεργα στοιχεία που έχουν μέσα τους ένα θεϊκό φόβο ενός ύπουλου «επέκεινα»;
Το πιθανότερο είναι ότι έχουν ένα αχταρμά από τις ετερόκλητες θεωρήσεις των αρχαίων φιλοσοφιών και μπλέκουν το «εδώ και τώρα» της ελληνο-ανατολικής φιλοσοφίας φτιάχνοντας θεωρίες και σχολές, για καθαρά προσωπικούς ωφελιμιστικούς σκοπούς της προσωπικής τους ευζωίας. Μωρέ τους τα είπε ο Αρίστιππος , αλλά πέρα από την άγνοια που έχουν για αυτόν, σαν τύχει και τον «μάθουν» κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.  Η Δυτική φιλοσοφία του εσωτερισμού που κρύβει την λεγόμενη «αμερικανιά» μέσα της, κουβαλά κάτι από την κουλτούρα των περίεργων γιατρών σαλτιμπάγκων (κοντά στο 1900) που πάνω σε κάρα με στόμφο επιστήμονα πουλούσαν το φάρμακο που γιάτρευε όλες τις αρρώστιες. Έτσι γράφονται και σήμερα βιβλία "ανθρωποκεντρικών" ψευδό-φιλοσόφων που πουλούν εκατομμύρια αντίτυπα και προτρέπουν τους αφελείς να αλλάξουν τη ζωή τους μέσα από αντιλήψεις όπως το «Πίστεψε το και θα το δεις».

Δεν τα είπε όμως όλα καλά ο Αρίστιππος μια και δεν γίνεται να μην υπόκειται σε ελλείψεις η κάθε ανθρώπινη σκέψη ανά τους αιώνες (έστω και αν είναι φιλόσοφος) μια και σχημάτισε τη γνώμη ότι τα μαθηματικά δεν εξετάζουν τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό για τον άνθρωπο και ως τέτοια έτυχαν μιας σχετικής περιφρόνησης από την φιλοσοφία του.

Τα αστεία βέβαια δεν έλλειπαν από την ζωή των αρχαίων Ελλήνων και σίγουρα οι σοβαρές σκέψεις ήταν σε μια εναλλαγή με τον τρόπο που ζούσαν και βίωναν τις αντιλήψεις τους.
Λάτρης του έρωτα και της χαράς ο Αρίστιππος , είχε γνωρίσει (και φυσικά ερωτευτεί) την όμορφη και ευκατάστατη πόρνη εκ Κορίνθου την Λαΐδα, που είχε κάψει πολλές καρδιές στην εποχή της. Ουδεμία βέβαια σχέση είχαν οι τότε πόρνες του επιπέδου της Λαϊδας με την σημερινή αντίληψη που λίγο ή πολύ όλοι μας έχουμε πληροφορηθεί με το αντίστοιχο οφθαλμόλουτρο στις καλλιτεχνικές βιντεοσκοπημένες επιδόσεις της κας Τζούλιας ή της κας Ντούβλη.
Κάποιος λοιπόν τότε για να πειράξει τον Αρίστιππο του είπε μια μέρα ότι η Λαϊδα δεν τον αγαπά αλλά προσποιείται . Τότε εκείνος τον κοίταξε και με το χιούμορ που ένοιωθαν τότε οι άνθρωποι του απάντησε : «Ούτε το κρασί ή το ψάρι με αγαπούν , όμως εγώ τα απολαμβάνω».

Για να επανέλθω στον γνωστό που την αγόρευση του έφερε στο νου ο Αρίστιππος με την ηδονιστική θεωρία του, θα έλεγα ότι αν του μάθαινα τρία πράγματα για τα τσάκρας του Βούδα, του έχωνα κατά δεύτερον κάτω από τη μασχάλη δυο βιβλία του Άδωνη (της Κας Μανωλίδου και βουλευτή της Ελλάδος) και κατά τρίτον του έδινα ένα εισιτήριο του ΚΤΕΛ με προορισμό κάποια από  τις μυσταγωγικές τελετές των αρχαιο-ελληνιστών ανά την επικράτεια, θα παίρναμε το άτομο-μοντέλο που ενσαρκώνει την σύγχρονη Ελληνική φιλοσοφία.  Θα είχαμε μπροστά στα μάτια μας το σπάνιο φιλοσοφικό μόρφωμα του Νέο-έλληνα που κατά κανόνα ψηφίζει και σκέφτεται φέρνοντας τα αποτελέσματα που βιώνουμε όλοι μας, ως ξερά ή χλωρά φύλα και κλαδιά  πεσμένα στην μεταλλαγμένη πλέον γη της Περσεφόνης.

Τώρα πάει και το σχετικό τραγούδι (Ο εφιάλτης της Περσεφόνης) που ο συγκεκριμένος (οπτικά) γνωστός δεν το ήξερε μια και τον ρώτησα (δολίως) στο διάλειμμα  της τότε αγόρευσης του.

ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΑΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΛΥΝ

.

Σε πείσμα της σοβαροφάνειας κάθε γραφής που νομίζει ότι αξία έχει μόνο ο «μουτρωμένος» και «κουστουμάτος» λόγος, σκέφτηκα να ανεβάσω μερικά βίντεο που έλκουν την δημιουργία τους από το παρελθόν, όμως παρουσιάζουν μια διαχρονία της ανατρεπτικής τους σκέψης ακόμα και σήμερα.

Ας θυμηθούμε λοιπόν μερικά σύντομα βίντεο του σατυρικού δημιουργού Χάρρυ Κλυνν (Βασίλη Τριανταφυλλίδη) που με μοναδικό τρόπο άφησε το στίγμα του στην τότε ανατρεπτική προσέγγιση της επικαιρότητας και σίγουρα έχει βρει αρκετούς μιμητές μέχρι σήμερα.
Γεννήθηκε στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης στις 7 Μαΐου του 1940, από οικογένεια προσφύγων με ποντιακή καταγωγή. Εκείνη την εποχή τρεις μέρες μετά την γέννηση του θα αναλάβει πρωθυπουργός της Αγγλίας ο Ουινστον Τσώρτσιλ ταυτόχρονα με την εισβολή των Γερμανών στην Ολλανδία και το Βέλγιο ξεκινώντας το οδοιπορικό αίματος του Β Παγκοσμίου πολέμου. Οι δύσκολες συνθήκες για την επιβίωση των ανθρώπων τότε τον οδήγησαν από μικρή ηλικία να εργάζεται χωρίς να διακόψει την φοίτηση του όλα εκείνα τα χρόνια της κατοχής αλλά και του εμφυλίου πολέμου.
Τα χρόνια της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70 μεσουρανούσε την τότε ΕΙΡ (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας) ο κομφερασιέ Γιώργος Οικονομίδης που μέσα από την εκπομπή του «Χαρούμενα Ταλέντα» ανέδειξε μαζί με άλλους γνωστούς μας καλλιτέχνες και τον τότε Βασίλη Τριανταφυλλίδη. Σπούδασε σε δραματική σχολή και στη συνέχεια εμφανιζόταν σε κέντρα και θέατρα της εποχής ως νουμερίστας.
Το 1964 την χρονιά που πεθαίνει ο Σοφοκλής Βενιζέλος, η Βουγιουκλάκη μεσουρανεί γυρίζοντας την ταινία της «Η σοφερίνα» ενώ ο νέος καλλιτέχνης τότε Βασίλης Τριανταφυλλίδης, αποφασίζει να πάει για μερικές εμφανίσεις στην Αμερική. Αυτές οι εμφανίσεις θα τον κάνουν  να μείνει στο εξωτερικό δέκα ολόκληρα χρόνια όπου θα δουλέψει και θα εξελίξει το ταλέντο του στην Αμερικανική Ήπειρο ταξιδεύοντας και σπουδάζοντας την πράξη την σατυρική τέχνη.
Αποφασίζει να γυρίσει στην Ελλάδα το 1974 σε μια δύσκολη χρονιά που η Χούντα των Συνταγματαρχών διαχειρίζεται την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο και αμέσως μετά διαδέχεται την πτώση της η εξουσία του επαναπατρισθέντα Κωνσταντίνου Καραμανλή. Την ίδια χρονιά δημιουργείται με την διακήρυξη της 3 Σεπτέμβρη το ΠΑΣΟΚ και ο Χάρρυ Κλλυν πλέον έχει όλο το υλικό δικό του να σατυρίζει μια πολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα που οι ακροατές της εποχής την γνωρίζουν για πρώτη φορά.
Παρουσιάζει μια πλούσια δισκογραφία και αργότερα θα περάσει και στην κινηματογραφική παραγωγή.  Η ικανότητα του να συγγράφει θεατρικά έργα καθώς και τα κείμενα των σατυρικών κομματιών του δίνει μια ολοκληρωμένη ταυτότητα στην ιδιαίτερη πολιτική ματιά για ότι τον απασχολεί.

Η διαφορά του Χάρρυ από τους μεταγενέστερους, είναι ότι μέσα στα δημιουργήματα του έχει λεπτές προσεγγίσεις (όχι πάντα εμφανείς) που μιλούν για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα πέρα από την απλή αναφορά σε ένα αστείο.
Αναλογιζόμενοι την πληθώρα των απομιμήσεων στην μετέπειτα εποχή θα πούμε ότι το πρωτότυπο πάντα είναι ισχυρότερο από την κάθε κόπια στη ζωή μας.

Τα μικρά βίντεο που επέλεξα από το μεγάλο έργο του μπορούν να σατιρίζουν την τότε (γιατί όχι και τη σήμερα) πραγματικότητα.
Για την εποχή του τολμά θα θίξει θέματα που είναι ταμπού ακόμη και σήμερα.
Αγαπήθηκε και ενσωματώθηκε στα αστεία των τότε νεολαίων φτιάχνοντας ένα κώδικα ανατροπής των καταστάσεων της εποχής.
Θα έλεγα ότι γενικά υπάρχουν σοβαρές εκφράσεις με αστείο λόγο και ακριβώς το αντίθετο.
Αυτό το αντίθετο επέλεξε στο λόγο του ο Χάρρυ Κλλυν για να αφήσει το ιστορικό καλλιτεχνικό του στίγμα.
Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι η σοβαρότητα με «πόζα» , έχει (προς δυστυχία μας) απίθανο γέλιο σε όσους «μπορούν» να μας βλέπουν και βέβαια μακροπρόθεσμα, βλάπτει μέσα από τη «στάση» την πνευματική μας υγεία.
Θα  μου πείτε υπάρχουν και τα θαύματα που κάνει στους γονυπετείς προσκυνητές της η Παναγιά της Τήνου, αλλά είναι ανάγκη να σακατευτούμε πνευματικά και να περιμένουμε το θάμα;  

ΨΗΦΙΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

.


Ας υποθέσουμε ότι περνάμε στην Μεσόγειο μια δύσκολη πολιτική μεταβατική κατάσταση, που βασίζεται στην (αντίληψη-δόγμα) αποσταθεροποίησης της περιοχής λόγω κοιτασμάτων πετρελαίου, για αποθέματα που υπολογίζονται ότι είναι μεγαλύτερα από αυτά της Σαουδικής Αραβίας.
Διεθνώς,(αν παρατηρήσουμε την πολιτική γεωγραφία) δεν υπάρχει αγωγός πετρελαίου χωρίς κρατίδιο και αντίστοιχα πετρελαιοπηγή άνευ κράτους μπανανίας. Οι δυο εξαιρέσεις διεθνώς (της Βενεζουέλας και του Ιράν) που βρίσκονται στο στόχαστρο, επιβεβαιώνουν τον κανόνα της δύσκολης θέσης αυτού που έχει το κοίτασμα. Ας πούμε το να έχεις αυτό το δώρο της φύσης γίνεται μειονέκτημα της εθνικής σου κυριαρχίας και σίγουρα το μεγάλο ζώο πάντα θα επιβάλει τη θέληση της αδηφάγας ανάγκης του στο ιθαγενές μικρό.
Όταν κάπου λοιπόν βρεθεί σύγχρονο κοίτασμα ενέργειας, υπάρχουν δυο λύσεις. Ή αυτός που το έχει εντάσσεται στο σύστημα να γίνει δορυφόρος ή το σύστημα του επιτίθεται για να τον γονατίσει.
Το «Σύστημα» σε αυτή την περίπτωση βασίζεται σε πρωτεύουσα βιολογική ανάγκη, επομένως μπορεί να θεωρηθεί και ανώτερο του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι ο ανθρωπισμός και οι διπλωματικές συζητήσεις δεν αφορούν την βία που δημιουργεί η επιθυμία «κτήσης» σε ένα κυρίαρχο «Σύστημα». Όσο και να ήθελαν να πείσουν οι φουκαράδες κάτοικοι της Μήλου ότι επέλεγαν ουδετερότητα μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, δεν στάθηκε ικανός λόγος να αποτρέψει τον σφαγιασμό τους και την ισοπέδωση του νησιού τους από την κυριαρχούσα δύναμη του «Συστήματος» των Αθηνών.
Ο Μουμπάρακ που προχώρησε σε άντληση των κοιτασμάτων πετρελαίου στην Ερυθρά, τώρα κλονίζεται. Η Τουρκία αν συνεχίσει να κάνει διεθνή τσαμπουκά μπορεί να διαμελιστεί. Εμείς αν είμαστε «καλά παιδιά» θα χάσουμε την αξιοπρέπεια αλλά θα γίνουμε Ντουμπάι, αντίθετα αν είμαστε «κακά παιδιά» θα έχουμε αξιοπρέπεια αλλά θα γίνουμε Βενεζουέλα.
Βοηθήστε με την απάντηση σας στην σύνταξη ενός ολόκληρου σκεπτικού που με παρακάλεσε να αναρτήσω φίλος  που ετοιμάζει ένα άρθρο- μελέτη και σίγουρα θα βοηθήσει στην κατανόηση την αθέατης αλήθειας των πραγμάτων στον ορίζοντα της πατρίδας μας.

Αριστερά της ανάρτησης βρίσκεται το ερωτηματολόγιο της ψηφοφορίας που θα παραμείνει ενεργή ως τις 11 Φεβρουαρίου και ώρα 11 πμ.

Σημειώνω ότι το λειτουργικό σύστημα έχει μια εντολή μετά την ψηφοφορία που επιτρέπει την αλλαγή της ψήφου. Αυτό αφορά σε μια λογική που δημιουργεί πολίτες ΟΦΑ (όπου φυσάει ο άνεμος) και καλό θα ήταν να μην ακολουθεί κάποιος αυτή την αντίληψη εκπεσμού της σοβαρότητας του ψηφίζειν.   Θέλει πολλή προσπάθεια να μην είμαστε ψηφοφόροι εκπομπών τηλεθέασης ... κουράγιο.

Σημείωση μετά από μία εβδομάδα ακριβώς.

Επί συνόλω 52 αναγνώσεων του θέματος την επιλογή της συμμετοχής στην ψήφο είχαν έξι άτομα. Οι πέντε ψήφοι που αντιπροσωπεύουν το 83% επιλέγουν την εκδοχή μιας κοινωνίας όπως αυτή του Ντουμπάι έναντι της μιας ψήφου που αντιπροσωπεύει το 16% και τάσσεται υπέρ μιας αντίληψης όπως αυτή που ακολουθεί η Βενεζουέλα.
Μικρό το δείγμα και σίγουρα δεν τεκμαίρεται κανένα στατιστικό αποτέλεσμα , αλλά δίνεται μια αίσθηση γεύσης για το τι είμαστε διατεθειμένοι ως κοινωνία να ακολουθήσουμε.
Ελπίζω να έχει κάποια σημασία στην κρίση σου αγαπητέ Σωτήρη αυτή η συμμετοχή των αναγνωστών που τους ευχαριστώ για την κατάθεση της αντίληψης τους.

BLACK MPEE

.

Θέλησα να αναρτήσω ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ του Θόδωρου Μαραγκού με τίτλο «Black Mpee» που μιλά για την αλήθεια της υποκουλτούρας που παράγουμε στην Ελλάδα αρμονικά δεμένη σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο του δυτικού πολιτισμού (κατανάλωσης) που υφίσταται σήμερα. Ο Δημητράκης (της ταινίας) ψάχνει να μάθει πριν γίνει πρόβατο τι ήταν στην προηγούμενη ζωή του. Θα χρειαστεί να κάνει ένα ολόκληρο ταξίδι μέσα στις στάχτες του Βεζούβιου για να συναντήσει τα αρχαία κείμενα που βρέθηκαν απανθρακωμένα στους πάπυρους του Ερκολάνο με την Επικούρεια φιλοσοφία από την βιβλιοθήκη του Φιλόδημου. Μια φιλοσοφία της απλής χαράς της ζωής και του έρωτα που κυνηγήθηκε από τους χριστιανούς σαν ανέβηκαν στην εξουσία. Αυτή η χαμένη καταγωγή του «Δημητράκη» είναι που διευκολύνει την παραγωγή των προβάτων που όλοι βιώνουμε σαν σύγχρονο πολιτισμό των ακόρεστων αναγκών του ανθρώπου.
Στην μικρή σύγχρονη συντεταγμένη πολιτεία της πάλαι ποτέ γεωγραφικής έδρας των Ελλήνων αυτή η μετατροπή των ανθρώπων σε πρόβατα έχει φτάσει στην ανώτερη βαθμίδα της μεταμόρφωσης. Δεν είναι τυχαίο που λίγο παλαιότερα ο Σαββόπουλος έγραψε το τραγούδι «Κωλοέλληνες» που όσο και αν σοκάρει έχει πιάσει το στόχο της σκέψης και των πράξεων ενός λαού και των ηγετών του.
Σε όλο τον κόσμο ενδιαφέρονται για την ουσία της Ελληνικής φιλοσοφίας εκτός από τους αρμόδιους ιθαγενείς του μικρού κρατιδίου της συστηματικής αλλοίωσης της ιστορίας και των αποδείξεων ενός πολιτισμού.
Θα διακινδύνευα να εκφράσω μια θέση που λέει ότι αν θελήσει κάποιος να συνεπικουρήσει την παγκόσμια κουλτούρα οφείλει να διαλύσει την υπόσταση του κρατιδίου των Νεοελλήνων που σίγουρα είναι μια τροχοπέδη αλητείας απέναντι σε ότι ελληνικό υπάρχει ακόμη προς αξιοποίηση ως γνώση παγκόσμια.
Μια νοοτροπία κλεπτών και μιζαδόρων χωρίς ίχνος φιλοσοφίας είναι ένα μίγμα από όλες τις τάξεις και τις επαγγελματικές διαστρωματώσεις. Πολιτικοί λοβιτούρες μαζί με ανίκανους δασκάλους και υπαλλήλους πλαισιώνουν ένα πολιτικό- θρησκευτικό κατεστημένο που στραγγαλίζει την χαρά της ζωής. Τα δε υγιή στοιχεία της σκέψης μιας μειονότητας ανθρώπων του κρατιδίου, βρίσκονται υπό διωγμό μέσα από την συντεχνιακή μαφία και πολεμούνται έως ότου καμφθούν και γίνουν ίδιοι με τις αντιλήψεις του κοπαδιού.
Η πάλη παγκόσμια είναι εδώ και χιλιάδες χρόνια μεταξύ δύο βασικών φιλοσοφιών που η μία θέλει τον άνθρωπο πρόβατο σε ιδεολογήματα που τον καθιστούν ελέγξιμο και η άλλη τον επιθυμεί σε αρμονία με τη φύση να διάγει ζωή μέτρου και χαράς.
Δεν είναι υπόθεση Νεοελληνική η διαχείριση του Ελληνικού πνεύματος. Το μέγεθος των πληροφοριών ξεπερνά την σκέψη που παράγουν οι καρικατούρες των πολιτών και των ηγετών τους σε αυτό το κρατίδιο.

Έχω ταξιδέψει σε πολλούς αρχαιολογικούς χώρους της επικράτειας του Ελλαδιστάν και στην πλειονότητα τους βρίσκονται σε μια θλιβερή εγκατάλειψη με αντίστοιχα θλιβερούς σε μια χαμηλόμισθη σχέση φύλακες (συνήθως) αγράμματους σε με μια υπαλληλική σχέση ρουτίνας, χωρίς να γνωρίζουν που ακριβώς πατάνε τα πόδια τους. Πάντα οι κυβερνήτες μοιάζουν με τους ψηφοφόρους που τους εκλιπαρούν για μια θέση ξεκούραστη και σίγουρα τεμπέλικη στον δημόσιο τομέα.  Αυτοί οι άνθρωποι (εξουσιαστές και υπήκοοι) είναι περισσότερο επικίνδυνοι και από την καυτή στάχτη του Βεζούβιου που απανθράκωσε τους παπύρους του Ερκολάνο. Εκεί η φύση άφησε μια πιθανότητα στη γνώση να αποκρυπτογραφηθεί (όπως και έγινε) με την τεχνολογία. Στην χώρα της ιδιωτείας, τα πάντα περνούν από τον αφανισμό της κυριαρχούσας φιλοσοφίας του «Δώσε ημίν σήμερον» μια και «Μετά από μένα το χάος».

Πόσο λυπηρό είναι να σκέφτεται ένας που αγαπά την πατρίδα του ότι έφτασε η ώρα να γίνει άπατρις…
Πόσο έντονο συναίσθημα είναι να νοιώθεις ότι το σώμα σου έχει γεμίσει από καρκινικά κύτταρα και να οδηγείς το χέρι στου στον κρόταφο με ένα πιστόλι προτεταμένο για να μην τα αφήσεις να εξαπλωθούν και πέρα από το σώμα σου…

Ο καρκίνος ποτέ δεν θέλει να πεθάνει , μια και η άναρχη αμοιβαδοειδής αναπαραγωγή του νοιώθει την ευφορία του κανιβαλισμού χωρίς αρμονία να κυριαρχεί στη ζωή. Δεν διαθέτει η σκέψη της καρκινικής ιδιωτείας «σχέση» και «τάξη» μέσα στην φιλοσοφία της ύπαρξης του και προπαντός δεν γνωρίζει την κλιτότητα. Όμως ποτέ δεν θα μπορέσει με την αναπαραγωγή της η καρκινική σκέψη να φτιάξει ένα σώμα σαν του Ερμή του Πραξιτέλη. Αντίθετα θα φτιάχνει ποσότητες πολλές από μάζα που θα την ονομάζει "κατανάλωση" και θα την ορίζει ως ευδαιμονία σε μια ζωή που θα κυριαρχούν οι οικονομικές θεωρίες αρρωστημένων μυαλών που αποθησαυρίζουν ότι δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουν μετά την σαρκική τους αποσύνθεση.

Γυναίκες και άντρες που ανήκουν στη σκέψη της ατομικής ιδιοτέλειας, δεν έχουν νοιώσει την ηδονή του έρωτα και σίγουρα την μπερδεύουν με το πήδημα και την αγχωμένη εκσπερμάτωση. Άνθρωποι που μοιράζονται τη συνύπαρξη μεταξύ τους κάτω από στοχεύσεις και ατομικές φιλοδοξίες είναι τα πρόβατα που ξέχασαν τι ήταν πριν μεταλλαχθούν.

Ας αφήσουμε όμως το βραβευμένο ντοκιμαντέρ να κάνει τον δικό του κύκλο στο μυαλό μας και να αφήσει ότι αποτύπωμα του επιτρέψουμε από το σύντομο βάδισμα του σε προσωπικούς χώρους του μυαλού μας, σε όποια περιοχή δεν έχει ακόμα μολυνθεί από την καρκινική εξάπλωση.

 πατήστε στην εικόνα για μετάβαση στο ντοκιμαντέρ

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ

.

Για ένα μικρό διάστημα το Τρίτο Πρόγραμμα του ραδιοφώνου, έζησε την πολιτιστική επανάσταση της διεύθυνσης του Μάνου Χατζιδάκι. Έπαψαν να υπάρχουν ωράρια και η συνεργασία καθώς και η διάθεση δημιουργίας των συντελεστών του πέρασαν σε νόμους ευθύνης καρδιάς. Βέβαια το “σύστημα” δεν άντεξε τόσο οξυγόνο στις φλέβες του και σταμάτησε η παρουσία του Μάνου για να ξαναγυρίσουμε στο νεκροτομείο του υπαλληλικού συμβιβασμού.

Ένα μικρό απόσπασμα που βρήκα από ένα σχόλιο του Μάνου στο ραδιόφωνο του τότε, αξίζει να το ακούσουμε για να καταλάβουμε τι σημαίνει Πολιτικός λόγος που σήμερα τον αναζητούμε. Πολλές φορές μιλάμε για την ανάγκη έκφρασης της πολιτικής σκέψης μέσα από μια διαφορετική φιλοσοφία. Σε αυτό το ηχητικό απόσπασμα, μας αποσαφηνίζεται αυτή η αφηρημένη έννοια.
Ο ανήμπορος στη σκέψη ταυτίζει την πολιτική με την νομοθετική λειτουργία της εθνικής συνέλευσης των εκλεγμένων βουλευτών. Η σκέψη του ανήμπορου ανθρώπου πάντα θέλει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, γιατί η αναπηρία του πάντα χρειάζεται κάποιον να την διακονήσει. Πάντα αφήνει εν λευκώ την τύχη της ζωής του πιστεύοντας ότι αν είναι τυχερός θα κερδίσει τον τίτλο του “Τζάμπα μάγκα”. Ετούτο όμως δεν συμβαίνει, και αποτέλεσμα των ανίκανων λαών για σκέψη είναι οι κάθε μορφής εξαθλίωση τους.  Υπάρχουν βέβαια και χορτασμένοι λαοί που ζουν εξαθλιωμένα ως πνευματική υπόσταση, όπως αυτοί σε κάτι Εμιράτα που τους παρέχουν όλες τις ανέσεις στο κλουβί του εγκλεισμού τους.  Όμως "Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε” είπε κάποτε τραγουδιστικά ο Διονύσης Σαββόπουλος , καταδεικνύοντας ότι  σε μερικές γωνιές του πλανήτη έχουμε την άρρωστη σκέψη σε μια διαρκή πάλη να κυριαρχήσει καθολικά χωρίς να το έχει καταφέρει ακόμη.

Πόσο επίκαιρος αποδεικνύεται ο λόγος του Μάνου και πως αποκαλύπτει την ανυπαρξία φιλοσοφίας σε αυτό που ονομάζουμε πολιτική σκέψη. Το κυριότερο είναι ότι τα μαρμαρένια αλώνια της μάχης δεν τα προσδιορίζει σε χώρους που σήμερα τα ψάχνουμε, δηλαδή σε διαχειριστικές λογικές οικονομικών καταστάσεων και πάντα σε προθέσεις άλλων… Θέλει πολύ μεγάλο σθένος και πνευματική εγρήγορση για να καταλάβουμε ότι ο εχθρός πάντα βρίσκεται μέσα στη σκέψη μας.

Με σεβασμό σε ένα λόγο που συνεχίζει να ζει για όσους έχουν την δυνατότητα να τον κατανοούν τον παραθέτω για πραγματική ψυχαγωγία και όχι για την συγκατάβαση  ευκολίας επειδή το είπε ο Μάνος, συνήθεια δηλαδή ανθρώπων που συναινούν γενικά  σε σκέψεις.
Άλλωστε ζούμε στην εποχή των σχηματικών συγκαταβάσεων σε αντιλήψεις και δύσκολες έννοιες, από ανθρώπους που τους προσδιορίζει ο Μάνος ως κότες.