ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΙΚΑΝΑ «ΑΔΕΙΑ ΜΥΑΛΑ» .. ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ

.

Πέρσι τον Δεκαπενταύγουστο, αν δεν με απατά η μνήμη μου, πήγα σε ένα όμορφο διπλανό χωριό με το δικό μας που ονομάζεται Ζώνη, για να συνευρεθούμε με αγαπημένους χωριανούς σε ένα τοπικό γλέντι με τα καθιερωμένα όργανα.
Κάποια στιγμή ήρθε και κάθισε στο γλέντι και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου με μια ολιγομελή παρέα τιμώντας την περιοχή από όπου κατάγεται.
Δεν είχαν γίνει ακόμη εκλογές και σίγουρα δεν είχε αναλάβει τα δύσκολα καθήκοντα του υπουργού Οικονομικών στην κυβέρνηση του συνονόματου του Παπανδρέου.
Θυμήθηκα το γεγονός , όταν διάβασα για κάποιες κατηγορίες που του εκτόξευσαν στις πολιτικές στήλες οι blogers για συμμετοχή του ως επίτιμος καλεσμένος σε σύνοδο της Λέσχης Bilderberg στο ξενοδοχείο Dolce στην Ισπανία που έγινε από 3έως 6 του παρόντος Ιουνίου.
Διάβασα και το βιογραφικό του.. που δεν δηλώνει την ιδιαίτερη καταγωγή του … και έκανα κάποιους συνειρμούς …για την διαχείριση της υψηλής πολιτικής…

Στο σημερινό Ελλαδιστάν, εκτός από τις λίγες πόλεις με κυρίαρχη την Αθήνα, που συγκεντρώνουν την αποσύνθεση του Ελληνικού "Ευ ζειν" … υπάρχουν και εκατοντάδες χωριά που είναι σαν και αυτό που είχε έρθει ο Κος Παπακωνσταντίνου να τιμήσει τους απλούς ανθρώπους.
Αυτές οι γωνιές γης...από βράχια, φαράγγια, λιμανάκια, λιμνούλες , και χαμόγελα απλών χωρικών... κρατάνε μέσα τους τον αντίποδα της σκέψης του εκπεσμού του "Ευ ζειν"
Δεν είμαι αδαής, ούτε θυμωμένος αόριστα… για να εξαπολύω λίβελους σε ανθρώπους που διαχειρίζονται την όζουσα πολιτική πραγματικότητα και ισορροπούν τα συμφέροντα στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Γνωρίζω την προσωπική μας «λεκάνη» καθώς και τον συλλογικό «λάκκο» που ανακυκλώνουμε τα απορρίμματα της ανάγκης μας … και τα καταναλώνουμε εκ νέου ως βιολογικά καθαρισμένο προϊόν… (Αυτός είναι ο πολιτισμός μας δυστυχώς)
Δεν αγνοώ το ρόλο και τις επιδιώξεις της κάθε ορατής ή αόρατης στα ΜΜΕ λέσχης Bilderberg … κραδαίνοντας την αναίδεια μου ως αφιονισμένος λαϊκός δικαστής των πάντων…

Παράλληλα , δεν συμφωνώ με την διαχειριστική λογική των αναγκών μιας μάζας καταναλωτών που θέλουν να βρίσκονται βολεμένοι πίσω από έννοιες όπως αυτή του Έθνους και απλά να ζητούν την συνέχιση της ίδιας καταστροφικής λογικής τους…
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε μεγάλες εκφράσεις … για τελείως ιδιοτελή συμφέροντα… χωρίς να νοιώθουμε ότι είμαστε Ηλίθιοι… και αυτό είναι τραγικό.
Λίγο αν μπορέσουμε να αντιληφθούμε την δομή της διεθνούς πολιτικής … θα καταλάβουμε «τι» επιθυμούν και «Ποιοι» … Παγκοσμίως.
Λίγο αν μπορέσουμε να αντιληφθούμε το «Πως» εξυπηρετούν τις Λέσχες των Παγκόσμιων εξουσιαστών, οι τοπικοί άρχοντες (οικονομικοί και πολιτικοί) της κεντρικής εξουσίας των χωρών , θα καταλαβαίναμε και την παθολογία της Ηδονικής Ομηρίας που αισθάνονται ως εντολοδόχοι αυτών των επιδιώξεων…

Αυτό που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε όλοι… είναι ότι πίσω από την διαχείριση αυτού του τύπου … δεν υπάρχει όραμα δικό μας ... αλλά όραμα μόνο των Επικυρίαρχων.
Το χειρότερο … είναι ότι αν δεν υπάρχει όραμα δικό μας… κανένας τοπικός διαχειριστής τους δεν θα έχει θέσει σε αυτή τη ζωή … η Νέμεσις είναι η Ηθική της Πτώσης…

Για πολλά χρόνια η λοβοτομημένη πολιτική σκέψη των απλών ανθρώπων … περίμενε το Θαύμα, να του το χαρίσουν οι διαχειριστές της τοπικής κρατικής Εξουσίας…
Ποτέ δεν έμαθε από τα παθήματα του… γιατί ποτέ δεν ανέπτυξε την κρίση και την Παιδεία του … από μόνος του, αφού του την στερούν συστηματικά οι ενδιαφερόμενοι για την ύπνωση του.

Ακόμη το περιμένει το Θαύμα ο λαός … και συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως θυμωμένος και εκλιπαρών ταυτόχρονα να του δώσουν …. Απλά να του δώσουν…επειδή του έκλεψαν … αυτά που ήθελε να κλέψει ο ίδιος…
(Για τους γνώστες της οικονομικής Ηθικής αυτό είναι το χρηματιστήριο ή αν θέλετε ο κοινωνικός καπιταλισμός…)
Βλέπω τις αγορεύσεις των αντιπροσώπων της Βουλής … σαν ένα κακομαθημένο σωματείο υπαλλήλων να ζητά συνέχεια από τον κάθε «Χαλίφη» που παίζει το «παιχνίδι» της διαχείρισης της Εξουσίας…και όταν έρθει η ώρα να μπει άλλος στη θέση του «Χαλίφη» κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα …

Στα χωριά μας , αν δεν είχε κουτάλι ο Τσομπάνης (με κεφαλαίο Τ ) δεν περίμενε να του δώσουν … αλλά το έφτιαχνε !
Γνωρίζω , ότι άνθρωποι που δεν κατοικούν πλέον στα χωριά μας , έχουν μια σημαντική (σιωπηλή) σκέψη και αγωνίζεται ο καθένας στη ζωή του, διεσπαρμένοι στην επικράτεια της χώρας , αλλά και έξω από αυτήν.
Γνωρίζω ακόμη ότι κάποιοι λίγοι επιμένουν να μένουν ως ακρίτες στην επαρχία και να ζουν θυμωμένοι για την ουσιαστική εγκατάλειψη της ζωής τους από την πολιτεία.
Κάνω ένα ερώτημα που την απάντηση του την έχει μόνο στη δράση ως βίωμα.
Θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε θετικά την ανάπτυξη θυλάκων μιας Οικονομικής Ηθικής…της επαρχίας μέσα από οργανωμένες κοινότητες τοπικής βάσης ;
Θα μπορούσαμε να δείξουμε στους πολιτικούς την ουσία… που δεν τολμούν να την δουν …μέσα στην σύγχυση των πιέσεων του κεφαλαίου και των ατομικών τους συμφερόντων ;
Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το σύστημα πολιτικού λόγου και σκέψης ως «Λήξαν» και να σκεφτούμε την αναγέννηση νέων λειτουργιών δομής του;
Μέσα σε όλα αυτά … θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε την Εντιμότητα ως Αξία μιας ορατής συλλογικότητας που αποδίδει όφελος στα μέλη της;
Δεν μιλώ για τους γνωστούς συνεταιρισμούς της παλαιότερης κοπής … γιατί να με συγχωρέσουν όσοι τους λειτούργησαν ως πολιτεία ή ως εκλεγμένοι συνεταιριστές … αλλά η Ανηθικότητα θριάμβευσε ως πλειοψηφία σε αυτή την κοινωνική - οραματική απάτη στη χώρα μας…
Ούτε μιλώ για τα «όπλα» της «τίμιας» επανάστασης των Μπολσεβίκων…
Δεν μιλώ γενικά για το κλασικό όραμα να γίνει κάποιος Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη …αλλά για να αλλάξει τη σκέψη μέσα μας … που είναι η ίδια με του κάθε Χαλίφη …

Το βάζω το ερώτημα ρητορικά … χωρίς προσδοκία … επιτίμησης από «γεμάτα» μυαλά… τα άδεια ψάχνω... που μπορούν να δεχτούν τις νέες ιδέες και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν.
Το «Τι» , «Ποιος» , «Που» , «Πότε» και «Πως» …. Είναι μια ολόκληρη κουβέντα που γίνεται στη ζωή και όχι σε άρθρα … ειδικά από ένα μόνο άνθρωπο..
Απλά … επειδή τα πάντα γίνονται από Ανθρώπους για τους Ανθρώπους… σκέφτηκα μήπως υπάρξει ενδιαφέρον σε αυτή τη σκέψη…
Όποιος μπορεί να δει τον εαυτό του να χαίρεται και να λειτουργεί επ’ ωφελεία του μέσα σε κοινότητα και όχι ως μονομάχος γυρολόγος … είμαι σίγουρος ότι θα κάνει δήλωση συμμετοχής στη σκέψη αρχικά Μέσα του… χωρίς στερεότυπα και ιδεοληψίες…

Η Αξία και η Εντιμότητα … είναι Επιλογή ζωής και όχι κληρονομικό χάρισμα…

Ο Φόβος … λέει …
«σσσς κάτσε πιδίμ… τι τα θελς τώρα τούτα… δεν ινι για μας…»
Ο Φόβος … οδηγεί την κρίση μας να θεωρούμε χαζό και ανέφικτο … ότι τον απειλεί κρυμμένος πίσω από το γνωστικό υπόβαθρο του Εγώ μας…
Δεν είναι αμελητέος ο Φόβος … και πάντα βγάζει ήχο φοβιστικό … πάντα με λόγια φοβίζει το μυαλό… γιατί αν είχε «εικόνα» ο Φόβος … θα βλέπαμε που οδηγεί τη ζωή μας και θα τον χειραγωγούσαμε στις λειτουργίες που του αναλογούν σε απλά πράγματα ….της σοφής ύπαρξης του μέσα στη σκέψη μας.

Αν όμως, όλα στη ζωή μας αρέσουν …τότε δεν υπάρχει ανάγκη να αλλάξουμε τίποτα…

ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ… «ΕΙΜΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥΣ»

.

Τελευταία, έχω μια διάθεση να πιάνω φαινομενικά ετερόκλητα θέματα , και να τα ακουμπώ σκουντώντας τα σαν το παιχνίδι της γάτας με το πόδι σε ότι αντιλαμβάνεται ως ενδιαφέρον γύρω της.  Αφορμή είναι ένας «Λόγος» που βρίσκεται ασχημάτιστος μέσα μου και ψάχνει να βρει θετικά σημεία που μπορεί να «πατήσει» για να με εξελιχθεί σε ένα όραμα.
Αν θέλετε ανιχνεύω και βιώνω την προσωπική μου απαισιοδοξία για την κατάντια που κουβαλά η σκέψη μας σε όλα τα επίπεδά της.

Πριν από κάμποσα χρόνια είχα παρακολουθήσει στο θέατρο Ριάλτο την παράσταση του Νίκου Καλογερόπουλου «Οι Κυνικοί ξανάρχονται» που είχε γράψει ο ίδιος παρακινούμενος από την αναζήτηση του να πλησιάσει το Λόγο της αρχαίας φιλοσοφίας στο σήμερα, κυρίως των Κυνικών φιλοσόφων με προεξάρχοντα αυτών τον Διογένη.
(Εδώ συνέντευξη του)

Θα μου πείτε … εδώ ο κόσμος καίγεται … (ας μην γράψω τι χτενίζεται).
Θα σας πω ότι ενδεχομένως να λανθάνετε … αν πιστεύεται στο ανωτέρω γνωμικό.
Ο Καλογερόπουλος σίγουρα είναι ένας άνθρωπος που ζει την δική του αλήθεια με συνέπεια στη ζωή του.  Παρόλο ότι οι γνώστες του θεάτρου του αναγνωρίζουν ένα μεγάλο ταλέντο υποκριτικής , δεν βρίσκεται μέσα στις show biz λόγω των προσωπικών του απόψεων για την τέχνη και την απέχθεια (που έχει) στην υποκρισία που αντιλαμβάνεται από την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτή.
Είναι ο καλλιτέχνης που δεν διστάζει να δουλέψει στην οικοδομή αντί να ερμηνεύσει κάτι ανούσιο για τα χρήματα… (δύσκολα παιχνίδια για βολεμένους…)

Η ξεφτίλα βρίσκεται, από τους ρόλους των Υπουργών , μέχρι τους ρόλους των Πνευματικών … από τους Συνδικαλιστές μέχρι τους Εργοδότες… από τους Ζητιάνους μέχρι τους Ελεήμονες… και από το Σ’ αγαπώ μέχρι το Άι χάσου.  Αυτό που λείπει από την σκέψη όλων των εμπλεκομένων σε αυτή τη βρώμικη σούπα που λέγεται Κοινωνία του Σήμερα, είναι η Εντιμότητα και η καθαρή σχέση μας με το Καλό και Αγαθό… Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που το Αγαθό το έχουμε παρερμηνεύσει ως «Ηλίθιο».  Το λέμε καθαρά ως αξία της εποχής μας… « Ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας…»   Αυτό ισχύει από οικονομικά αλισβερίσια, μέχρι τις υποσχέσεις των εραστών.

Ανακάλυψα ένα μικρό απόσπασμα , από μια συνέντευξη του Νίκου Καλογερόπουλου και γέλασα (με λύπη) γιατί σκέφτηκα αμέσως τα πικρόχολα σχόλια που μπορούσαν να κάνουν οι βολεμένοι στους ρόλους τους…  (η συνέντευξη στο τέλος του κειμένου)
Ας πούμε , ο βολεμένος κουραδο-μπουχέσας «Πνευματικός συγγραφεύς» που τρέχει γλοιώδης από εκδοτική παρουσίαση σε παρουσίαση και σε τηλεοπτικές εκπομπές για να καταναλώσει την ανάγκη της αυταρέσκειάς του… θα έλεγε ..  «Μα τι λέει αυτός ο αδαής ονειροπόλος … που ζει !»
Δεν μιλώ για το αδελφάτο (ψυχής) των πολιτικών (σε όλα τα έδρανα), που παίζουν κρυφτό απέναντι στην Πολιτική αξιοπρέπεια, και θεωρούν το φτύσιμο ως μια αύρα δροσιάς …που έρχεται … γενικώς… , γιατί αυτοί υπερασπιζόμενοι το «Σύστημα» που συντηρεί την ανεπάρκεια τους… βλέπουν γραφικές και «απολιτικές» τέτοιες απόψεις.

«Μα μην είσαι απόλυτος! Ντροπή … δεν μπαίνουν όλοι σε ένα τσουβάλι» θα πει ο δικολάβος της πολιτικής που έχει μάθει να ισορροπεί το σάλιο εκατέρωθεν…
«Όποιος είναι έντιμος… να αποχωρήσει !» θα πω και εγώ απέναντι στην σιωπηρή αποδοχή ενός συστήματος που βρωμά και ζέχνει … «η Βουλή έχει και Πεζοδρόμιο!»
Φτάνει πια να μαζεύονται όλοι οι "επαναστάτες" στο Μπουντουάρ της Μαντάμ Ορτάνς... αλλιώς το λέμε και Βουλή ...  Παλικάρι δεν είναι όποιος κάθεται μέσα στον απόπατο με τα σκατά και τα βλέπει, αντέχοντας τη βρώμα… αλλά αυτός που σηκώνει τα μανίκια και τα καθαρίζει …

Ας απολαύσουμε όμως το πολύ μικρό απόσπασμα του Καλογερόπουλου σχετικά με όσα είπαμε…
Κρατήστε στο μυαλό … το πόδι της γάτας … που σκουντά ότι κρίνει πως έχει αξία για τα ενδιαφέροντα της… κάποια στιγμή θα Ορμήσει… με συγκροτημένο Λόγο και Εστίαση … εκτός και αν μεταλλαχθεί σε κουραδό-γατα του καναπέ μπροστά στην τηλεόραση… δηλαδή με μόνιμη Λοβοτομή !

Η ΓΑΖΑ… ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

.

Οδηγούσα κουρασμένος από σκέψεις , όταν άφησα ελεύθερο το τιμόνι από τα «πρέπει» μου και έκανα μια στροφή στο Ποτάμι της Εθνικής προς την Ακαδημία Πλάτωνος.

Αφορμή ήταν ένα μήνυμα υπενθύμισης για την προβολή του βραβευμένου ντοκιμαντέρ «Γάζα ερχόμαστε» από την φίλη μου κοινωνικά ευαισθητοποιημένη Αναστασία .

Όφειλα να καθαρίσω το μυαλό μου αν ήθελα να δω ανθρώπους γύρω μου, μια και ποτέ δεν ακούμε τίποτα γύρω μας αν έχουμε αντάρα στο κεφάλι μας.

Ο ήλιος πλάγιαζε μέσα στο πάρκο παρέα με τα τιτιβίσματα των πουλιών και μια συστάδα από φοίνικες κρατούσε ελεύθερα κάτι παγκάκια σε μια αγκαλιά σκιερής δροσιάς για μένα.
Έβγαλα το σημειωματάριο μου και οδήγησα τις λέξεις έξω από το κεφάλι μου να τις υποτάξω στην θέαση του βλέμματος μου.

Σε πολύ λίγο χρόνο, οι δύο πυκνογραμμένες σελίδες σαν δεμένο λιοντάρι είχαν κουρνιάσει στα χέρια μου για να μου αφήσουν χώρο στο μυαλό να γεμίσει με ότι δεν ήξερα ότι θα συναντούσα.

Τα βήματα με οδήγησαν σε ένα αυτοσχέδιο χώρο προβολής με λίγες καρέκλες μπροστά από το άγαλμα του Πλάτωνα στη μικρή πλατεία.

Μίλησαν πριν από την προβολή , μίλησαν , ο αρχικός εμπνευστής και συντελεστής παραγωγής της ταινίας ο Νασίμ Αλάτρας και η Κατερίνα Θεοχαροπούλου , που ήταν μέλος της αιματοβαμμένης από τον Ισραηλινό στρατό τελευταίας αποστολής πλοίων με εφόδια για τους Παλαιστίνιους που χαμογελούν ακόμα…

Όσο ανέπτυσσαν τις βιωματικές τους εμπειρίες οι ομιλητές, έμεινα όρθιος να τους ακούω σαν μικρή προσφορά και τιμή σε ότι η ράθυμη ζωή μας θέλει να είμαστε ξαπλωμένη στον καναπέ του μυαλού μας.

Το μικρό πανί που προβάλλονταν επάνω του η ταινία, έγινε μια πύλη άχρονη που συνέδεσε όλα μαζί μέσα στο μυαλό μου.

Η αισιόδοξη διάθεση με κατάθεση ψυχής των συντελεστών του επιτυχημένου εγχειρήματος να φτάσουν τα δύο καΐκια στο λιμάνι της Γάζας, μου έδωσε ένα οδοιπορικό της Οδύσσειας που ως μυσταγωγία επαναλαμβάνεται κάθε φορά στις ζωές μας.

Τώρα ήξερα, ότι η απότομη στροφή του τιμονιού στην Εθνική, μαζί με το δεμένο λιοντάρι στο χαρτί κάτω από τους φοίνικες, είχαν βρει το επόμενο κομμάτι που «έδενε» με μια «αρμονική» αντίθεση στις σκέψεις μου.

Παλιά νόμιζα ότι στη ζωή μου υπάρχουν ετερόκλητα και διαφορετικά πράγματα που μου συμβαίνουν… αλλά στην ουσία έλλειπε ο Παρατηρητής που μπορεί να καταλάβει πως οι ανεξάρτητες νότες … συνθέτουν μια συμφωνία….

Το σκοτάδι είχε πέσει στην Ακαδημία , και στα τραπεζάκια της γνωστής «Κυρα Ντίνας» περίμεναν δίπλα από την προβολή τη διάθεση να βγει σε μια κουβέντα ψυχής μέσα από ένα συμπόσιο με τους υπέροχους ομιλητές και τους αξιόλογους ακροατές...

Το χαμόγελο της κόρης μου πού είχε έρθει εν τω μεταξύ, μαζί με τα φωτεινά πρόσωπα των συνδαιτυμόνων αφήσανε τις σκέψεις να δίνουν την ευλογία της συν-κοινωνίας.
Ότι το μυαλό μας θεωρεί στη ζωή …μονόδρομο και αδύνατο… κάποια στιγμή μπορούμε να δούμε ότι είναι ολότελα δική μας η μονοδρόμηση και η αλυσίδα στο μυαλό …που το κάνει αδύνατο.

Η Γάζα και η βοήθεια προς αυτήν , πέρα από τη δράση των Ακτιβιστών υπάρχει σε κάθε γωνιά της σκέψης και της δράσης μας …

Η ανάγκη να διατηρούν εμπόλεμους θύλακες και άπειρο πόνο σε Παλαιστίνιους και σε φοβισμένους Ισραηλινούς , έχει λόγο.
Ο λόγος μέσα από την κρίση μου … είναι για να μπορούν να μας οδηγούν το μυαλό μας να φυλακίζεται σε κάθε τι που μας κρατά τη σκέψη να λέει… «είναι μονόδρομος και αδύνατον…»

Δεν μπορούν να μας ελέγξουν τη ζωή … και οι Επικυρίαρχοι το φοβούνται πολύ!
Ο μόνος τρόπος τους είναι να λειτουργούν την «παλιά συνταγή» και να ελέγχουν το νου μας μέσα από την δική μας θεωρητικά ελεύθερη επιλογή.

Πόσο δίκιο είχε ο Πλάτωνας όταν διατύπωνε τον μύθο της σπηλιάς… και πόσο ύπουλη λέξη για τον έλεγχο του νου είναι το «Πιστεύω»…ως ιδεοληψία, έναντι του "θεωρώ" ως βίωμα ζωής...

Ακολουθεί σε τμήματα το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Γάζα ερχόμαστε» με παραπομπή στο
You Tube.

Πρώτο μέρος   http://www.youtube.com/watch?v=RZvdZSo_mg0&feature=fvwrel

Δεύτερο μέρος   http://www.youtube.com/watch?v=J1R7ayng4hw&feature=fvwrel

Τρίτο μέρος       http://www.youtube.com/watch?v=CfXo3MrvKfg&feature=fvwrel

Τέταρτο μέρος http://www.youtube.com/watch?v=8gRscVeNbDo&feature=fvwrel

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ … ΜΕ ΠΑΡΗΧΗΣΗ ΤΟΥ ΡΕΚΒΙΕΜ

.

Πέρα από τα χαρούμενα και τα «γαργαλιστικά» τερτίπια της ευδαιμονίας μας … και της αγριεμένης διεκδίκησης του «δίκαιου Εγώ» μας… που το λέμε και ανάγκη… υπάρχουν και μερικές στιγμές που είναι λίγο διαφορετικές…

Έτσι … μαζί με το κύκνειο άσμα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ , το Ρέκβιεμ, που έμεινε ημιτελές … σκέφτηκα να αφήσω να κρεμαστούν από τις νότες της πάρτας , σκέψεις ενός υπέροχου Δασκάλου που το μέγεθος του (ακόμη) δεν έχουμε κατανοήσει.

Ακολουθούν από το Βιβλίο Γκέμμα (με την υπέροχη σημειολογία του ονόματος) του Δάσκαλου Δημήτρη Λιαντίνη , τρία μικρά αποσπάσματα από το κεφάλαιο ,

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ
………………

Σ' εκείνο λοιπόν τον περίπατο στον κήπο, η Μαργαρίτα
σταματά ξαφνικά, κοιτάζει το Φάουστ στα μάτια, και τον
ρωτάει:
Πιστεύεις στο θεό;
Glaubst du an
Gott?
Αυτή είναι η ξακουστή Ερώτηση της Μαργαρίτας.
………………
………………
Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό;
Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;
Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στην ερώτηση της Μαργαρίτας.
………………
………………
Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό.
Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο.
Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα
του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά, καταληπτά, και στα
μέτρα του ανθρώπου ζει το θαύμα του κόσμου.

Mozart Requiem

ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ !

.
7 Ιουνίου 2010
Στον Βαγγέλη Βλαχόπουλο

«Μόλις φτιάχνω κάτι κάθομαι και το καμαρώνω… και αυτό που κάναμε είναι πολύ ωραίο» ...
μου είπες όταν τελείωσες με τους άξιους συνεργάτες σου, το περίπτερο στην έκθεση της Θεσσαλονίκης.

Βαγγέλη μου, σε θυμάμαι δραστήριο , γεροδεμένο και με ένα βλέμμα γεμάτο οράματα για το χωριό που σε γέννησε.

Θυμάμαι το χαμόγελο σου, όταν σου είπα ότι θα φτιάξω ένα blog που θα μιλά για το χωριό μας αγκαλιάζοντας όλα τα χωριά στις ψυχές των ανθρώπων…

Ήσουν τότε , (πριν από λίγο καιρό…) ο Πρόεδρος του Συλλόγου στο χωριό μας, με όνειρα που μου έλεγες όλο ενθουσιασμό ...για τον τόπο μας.

Θυμάμαι στην Θεσσαλονίκη που μου ζήτησες να βγάλουμε μια αναμνηστική φωτογραφία με όσους εργαζόμενους ήσαν κοντά μας…όταν καμάρωνες το όμορφο περίπτερο που φτιάξαμε, γεμάτος ενέργεια και χαρά για τη ζωή…

Θυμάμαι σε αγκάλιασα με το δεξί μου χέρι και σε κράτησα με την αμηχανία που νοιώθω στην φωτογραφική αποτύπωση της στιγμής … ήσουν ιδρωμένος και ζεστός γεμάτος χυμούς δράσης…

Σήμερα θα πιω μια κούπα από κρασί και θα γυρίσω τη μισή να στάξει στο χώμα για να μοιραστούμε για ακόμη μια φορά την αγκαλιά που πάντα έχω στην ψυχή μου για σένα.

Θα σταθώ σύντομα (αν το θελήσει η ζωή)…και θα περιφέρω τα μάτια μου στα προαιώνια θαλασσοδαρμένα βράχια του χωριού μας … και θα ξέρω ότι σέρνω το δικό μου βλέμμα μαζί με το δικό σου σε μια σιωπηλή συνύπαρξη μας μέσα στο άπειρο Παν.

Βαγγέλη μου, ένα μικρό δάκρυ έφτασε στα μάτια μου τούτη την ώρα.
Σκαρφάλωσε από μέσα στα μάτια μου, γιατί και εγώ «δεν ξέρω» και φοβάμαι … ενώ εσύ τώρα έχεις μάθει…μέσα από το βίωμα.
Ίσως το κρασί που θα χύσω σήμερα … να θέλει να μου πει ότι ο φόβος δεν πρέπει να υπάρχει, αλλά να γίνει γιορτή η δική σου επιθυμία να ταξιδέψεις…

Ας χαιρετηθούμε από αυτή τη διάσταση Αντρίκια … Δωρικά… χωρίς πολλά λόγια με μια διάθεση ξανά- ανταμώματος …. « Καλό Δρόμο !»

Ο Φίλος Δραγασιώτης
Κώστας Ζωγραφόπουλος του Αχιλλέα.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ «ΜΟΝΟ» ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

.

Όταν ακούω να αποκαλούν κάποιον «Πνευματικό άνθρωπο» μου έρχονται γέλια … μια και τον φαντάζομαι χωρίς σώμα…
Βέβαια υπάρχουν και χειρότερες εκδοχές ψωνίσματος …από άτομα που αυτό-αποκαλούνται «πνευματικά»…

Όποιος γράφει τρεις λέξεις που τις μπερδεύει ταιριαστά με το Εγώ του… φουσκώνει σαν διάνος και αυτό- προσδιορίζεται Ποιητής (με την ευρύτερη έννοια) και περιμένει να μαζευτούν οι κόλακες γύρω του να χαρεί την «πνευματικότητα» του.

Άσε που παίρνει και πόζα μελαγχολίας … κάποιες φορές για να δηλώσει το βάσανο που έχει μέσα του η «πνευματικότητα».

Με αφορμή τις αμέτρητες λέξεις που απλώθηκαν σε τυπωμένα χαρτιά και σε διαδικτυακό χώρο… με σκέψεις επάνω στην οικονομική κρίση από τους «λίγο» η «πολύ» αυτόκλητους πνευματικούς ανθρώπους .. θα ήθελα να χαρίσω ένα λαϊκό σκωπτικό τραγούδι των αδελφών Κατσιμίχα με τίτλο « Η συνέλευση των ποντικών»

Το χαρίζω και στον εαυτό μου … μια και μέσα μου κουβαλώ όλους τους αγαπημένους μαλάκες από γύρω μου…ως ον και εγώ που μετέχει της συλλογικής συνείδησης…

Στο χέρι μας είναι βέβαια να ξεπεράσουμε τα κουσούρια… μια και η αξία μας δεν αφορά στην σκέψη μας … αλλά στην δράση μας μέσα από αυτήν…

Καλά τα γράφουμε λοιπόν … έχουμε όμως σκέψη δράσης … εκτός από την ζητιανιά της επιβεβαίωσης…ενός καλό-βολεμένου παιδιού ;

Στην προτροπή Ιδού η Ρόδος... θα συμπλήρωνα ότι τη Ρόδο τη βλέπουμε … αλλά το «πήδημα» μάλλον αποφεύγουμε συστηματικά οι άνθρωποι.

Το «πήδημα» είναι οι θετικές προτάσεις και η στάση ζωής … σε αντίθεση με τις κραυγές επαιτείας … για να πέσει το «μάνα» εξ ουρανού…

Για τους αυτόκλητα «αποκλειστικά πνευματικούς» … δεν θα σχολιάσω τη στάση τους… μια και φτύνω τον κόρφο μου καταχαρούμενος που έχει όρια η δική μου μαλακία και δεν είναι άπειρη !

ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΞΙΑ… ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

.

Είμαστε προσωπικά υπεύθυνοι , για το που θα στρέψουμε τα φώτα της ράμπας του "θεάτρου" της ζωής μας.
Πιο απλά είμαστε υπεύθυνοι στο «τι» θα προσέξουμε στην ζωή μας.

Δεν υπάρχει «καλό» ή «κακό» παρά μονάχα η δική μας ζωή και ο τρόπος που διαχειριζόμαστε σαν μικροί «θεοί» την επιλογή της στιγμής στη σκέψη του μυαλού μας.

Μετά από αυτό τον μικρό «ανόητο» ή «ουσιαστικό» πρόλογο ανάλογα με την πραγματικότητα του κάθε αναγνώστη, θα ήθελα να στρέψω τα φώτα της ράμπας μου, σε ένα ενδιαφέροντα άνθρωπο που έτυχε να συναντήσω δια ζώσεις, αλλά και μέσα από ορισμένα κείμενα του… τον Σωτήρη Γλυκοφρύδη.
Εύκολα δεν ξεκολλάμε από τις συνήθειες της σκέψης μας… και πολύ περισσότερο από την άνεση που νοιώθουμε λειτουργώντας το «τίποτα» στη ζωή μας.

«Μα … καλά είμαι μέσα από την απαξίωση που δίνω σε κάθε τι δίπλα μου… νοιώθω δυνατός και γαμάτος , θα πει ένα κομμάτι στο αριστερό μας ημισφαίριο που κάνει το υπερτροφικά ανάπηρο «Εγώ» μας να φαντάζει σαν την κορυφή του Έβερεστ.

Αφήνω λοιπόν στο πλατύσκαλο της διαδικτυακής συνάντησης, μερικούς συνδέσμους με σκέψεις από ένα ενδιαφέροντα άνθρωπο (τον Σωτήρη Γλυκοφρύδη) και το μόνο που μένει είναι να μπορέσει ο καθένας από εμάς, να επιβιβαστεί στο μικρό καράβι της προσωπικής του θέασης…

Δεν είναι εύκολο να αφήσουμε την ραθυμία της ζωής μας… και να ταξιδέψουμε σε νοήματα που ΔΕΝ μας είναι οικεία… ο «θάνατος» (ως φόβος) κυριαρχεί στο μυαλό μας και μας ορίζει την συμπεριφορά με το ρήμα «κινδυνεύω»…

Προς επίρρωση του συλλογισμού, σημειώνω μια σκέψη που συνήθως κάνει το μυαλό μας... "Τι τα θέλουμε τώρα εμείς αυτά... αλλού είναι η ζωή... έχω χρόνο για τέτοια;"

Το σίγουρο είναι ότι όλοι δεν γίνονται ναυτικοί … όπως και το ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούνται να μιλούν για χαμένες ευκαιρίες όσοι δεν έχωσαν το κεφάλι τους σε πόρτες που δεν γνώριζαν εξ αρχής το τοπίο μέσα τους…

Επισυνάπτω άρθρα που μπορούμε να συναντήσουμε τη σκέψη του Σωτήρη Γλυκοφρύδη.

Πίσω από τη γλώσσα βρίσκεται μια άλλη γλώσσα.

Το φως του Παρμενίδη

Αφιέρωμα για τα 12 χρόνια θανάτου του φιλοσόφου Δημήτρη Λιαντίνη

ΠΩΣ ΕΞΗΓΟΥΜΕ ΤΑ «ΓΙΑΤΙ» ΤΟΥ ΤΩΡΑ ΜΑΣ …

.

Πίσω από κάθε τι που υπάρχει γύρω μας, υπάρχει ένα «γιατί».

Οι άνθρωποι που μπορούν να απαντήσουν σε διαδοχικά «γιατί» αποτελούν την ευλογία του ανθρώπινου γένους που μέσα από τα λάθη του εξελίσσεται.

Αν η απάντηση στο ερώτημα «γιατί» … είναι η λέξη «έτσι» … τότε αυτό αποτελεί την κατάντια του εκπεσμού της ανθρώπινης συνειδητότητας.

Ανεξάρτητα αν υπάρχει συμφωνία ή διαφωνία με τις σκέψεις του αρχιτέκτονα Κώστα Παπαθεοδώρου, που ευθύνεται για την ύπαρξη του ναού της Αγίας Φωτεινής στην Μαντινεία, το «γιατί του» έχει ενδιαφέρον και αξίζει να το προσέξουμε.

Αυτή η ανάρτηση, είναι χαρισμένη στον γιό μου και στην κουβέντα που κάναμε πρόσφατα για τη σχέση της φιλοσοφίας με την πρακτική της ζωής μας και την σκέψη της Δημιουργίας στο παρόν μας.

Η Ελληνική σκέψη, δεν δηλώνεται σαν ταυτότητα, αλλά κατακτάται μόνο μέσα από τον τρόπο που χειρίζεται ο νους τα «γιατί» του…

Σεμνά και επίμονα λοιπόν αγαπητέ Ηλία … κοιτάμε προς την αρχαία γραμματεία… που μπορεί να εμφυσήσει την δυνατότητα να ερμηνεύσουμε τα «γιατί» του τώρα μας…


Μια κατάθεση ψυχής από τον Αρχιτέκτονα Κύριο Παπαθεοδώρου :

«Η Αγία Φωτεινή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μικρό λιθαράκι, το οποίο κύλησε απ’ τα έλατα του διπλανού Μαινάλου. Ήθελε άραγε να βρει τον Θεό; Μήπως έτσι είναι και ο άνθρωπος μέσα στη διαρκή κίνηση του για να επανεύρει τον εαυτόν του και σιγά σιγά και τον Θεό;
Θέω (στα αρχαία ελληνικά) σημαίνει «τρέχω» και η λέξις Θεός προέρχεται από αυτό το υπέροχο ρήμα.
Την επανεύρεση αυτή την κατακτά ο άνθρωπος με σκληρή θυσία της προσωπικής του ζωής.
Αυτή τη θυσία ονειρευόμουνα κι εγώ απ’ τα εφηβικά μου χρόνια και το βλέμμα μου το είχα στραμμένο πάντοτε πίσω στην αρχαιότητα, στο κτίσιμο της Ευρώπης.
Έτσι, όταν ο «Σύνδεσμος» μου ανέθεσε τη μελέτη του ναού, έτρεξα αμέσως να ιδώ την αρχαία πόλη της Διοτίμας, που ήξερα απ’ το «Συμπόσιον» του Πλάτωνος και του μεταγενέστερου Αντινόου, που το άγαλμά του θαύμαζα στο μουσείο της Χαλκίδας.
Ήμουν τότε 32 ετών (το 1969) και άρχισα να ζω για το έργο αυτό…

Περισσότερα στον σύνδεσμο (ΕΔΩ)

Η ΨΕΥΔΟ – ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ

.


Η υποκρισία των απανταχού στον κόσμο, δημοσιογράφων και ανθρώπων του πολιτικού λόγου … περισσεύει.

Διάβασα ένα ανέκδοτο και το παραθέτω αυτούσιο … βέβαια μπορείτε να το βρείτε σε πολλαπλές εκδοχές μέσα από τον φαρισαϊσμό των κονδυλοφόρων με τον φερετζέ της ουμανιστικής πένας.

Το ανέκδοτο :

«Διεθνή κατακραυγή σ’ όλο τον κόσμο προκάλεσε η χθεσινή αιματηρή ισραηλινή επέμβαση στη διεθνή νηοπομπή που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας.»

Τώρα οι «κακομοίρηδες» ελαφρό-σκεπτόμενοι, θα περιμένουν και την δίκαια τιμωρία των υπηκόων του κυρίου Βενιαμίν Νετανιάχου, με ένα διεθνές κύμα οργής των «καλών» λαών.

Η σκέψη μας , έχει μια «συμπόνια» χωρίς ιδιαίτερο κόστος στην κατανάλωση της ζωής μας, κάτι σαν τις κυρίες με τη γούνα, που τρώνε εκφράζοντας στο μεταξύ διάστημα της κατάποσης του βλωμού με τα σάλια της ευδαιμονίας τους, σκέψεις συμπάθειας για τα αδέσποτα ζώα.

Μήπως έχει ακούσει κανένας, για μια σκέψη που έχουν εκφράσει οι σχεδιαστές του παγκόσμιου προγραμματισμού της ανθρώπινης ζωής είναι να μειωθεί σταδιακά ο πληθυσμός της γης κατά δύο τρίτα;

Αν νοιώθεις ότι ανήκεις στο ένα τρίτο (που έχει την πληροφορία και την βολεμένη με φαγητό κοιλιά), υπάρχει περίπτωση να πάρεις (έξω από τον ψευδό-χριστιανικό λόγο) ενεργή θέση και δράση για την επιβίωση των πεινασμένων απάτριδων ;

Αν όντως υποστήριζαν οι δημοκρατίες των ευαίσθητων πολιτικών και υπηκόων τους τις ενέργειες των ακτιβιστών, γιατί δεν συντάσσονται διεθνώς σε μια έμπρακτη πολεμική (έστω οικονομική) ενάντια στην αδικία;

Γιατί χρησιμοποιούν μόνο υποκριτικό λόγο ( σαν το ανέκδοτο που κατέγραψα) χωρίς να αλλάζουν τη στάση τους απέναντι στο οικοδόμημα του παγκόσμιου συστήματος ;

Άλλο ένα ερώτημα (πέρα από την ψευδό- οικονομική μιζέρια που ζει η Ελλάδα) είναι αν η πολιτική της εξουσία μαζί με την «δημοκρατική» μάζα των ψηφοφόρων είναι με το μέρος των Παλαιστινίων ή με τους Ισραηλινούς;

Έβαλα ερωτήματα που σε ομιλίες (εκ του υποκριτικού άμβωνος) , δεν θα ακούσουμε ποτέ την αλήθεια.

Άλλωστε ας ηρεμήσουν οι ωρυόμενοι ευαίσθητοι της πένας… σε λίγο θα έχουμε νέες ειδήσεις με άλλα «σοβαρά» θέματα για τον μικρόκοσμο μας … και γιατί όχι (με την προσήκουσα σοβαρότητα) θα στηλιτεύσουν την ηθική κατάπτωση της επόμενης πορνό-σταρ της καθημερινότητας του Συβαρίτικου «πολιτισμού» μας…

Αυτό που είναι δύσκολο … είναι να αποφεύγεις να χαϊδεύεις τη σκέψη σου μέσα από την συνήθεια να πηγαίνεις όπου φυσάει ο άνεμος (ΟΦΑ)… δηλαδή την κοινή συναισθηματική φόρτιση της μάζας των χορτάτων.

Πολύ αγάπη για τους καταπιεσμένους λαούς… έχουμε και εδώ σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη … αλλά μόνο σε προσευχές που δεν κουράζουν τον πισινό μας από την βολή της ραθυμίας του πνεύματος που κατοικεί μέσα του.

Άλλωστε είναι διαφορετικό να είσαι υποδουλωμένος στην Τουρκοκρατία και διαφορετικό στο ΔΝΤ… στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο λόγος του Σολομού και η ανάγκη της Ελευθερίας… ενώ στην δεύτερη περίπτωση υπάρχει η «ανάγκη» της Επιθυμίας να είσαι δούλος στο ρέψιμο της ευμάρειας που καμιά φορά απειλείται…

Καλά μας στερνά…

Ο ΕΞΥΠΕΡΥ … ΕΜΒΟΛΙΜΑ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ

.

Ο «άνθρωπος» … τα περιλαμβάνει όλα… η επιλογή του είναι το σημείο της διάκρισης που κάνει τις ιδεο-μορφές της σκέψης του πραγματικότητα στη ζωή του.
Σε αυτή την εποχή του διαρκούς ανικανοποίητου και της πολιτικό- οικονομικής φοβίας του θανάτου στο Εγώ μας, «σκάρωσα» ένα μικρό στίχο που θα μπορούσε να είναι ένα επιτυχημένο (ξεφτιλέ) άσμα της πραγματικότητας που «αγοράζουμε» υποσυνείδητα … καθημερινά, ως αντίποδα στο τραγούδι που ερμηνεύει ο Μάριος Φραγκούλης για τις ανάγκες της προβολής του έργου «Ο μικρός Πρίγκιπας» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ στο Πλανητάριο.

Έχουμε λοιπόν να διαλέξουμε μεταξύ του στίχου :

«Αγαπώ μια παντρεμένη
στη ζωή την κολασμένη
την ψυχούλα μου τη γδέρνει
μια καριόλα που τον παίρνει»

Και αυτού που ακολουθεί… και αφορά (νοηματικά) σε ότι εξιστορεί το «παραμύθι» για μεγάλους του ταλαντούχου συγγραφέα.

Υ.Γ
Όταν ήμουν πολύ «γαμάτος» άντρας , ως μικρός Αυνάν με στόχους και σοβαρό προφίλ … αυτά μου φαινόντουσαν «μαλακίες»… και απλά το καταθέτω ως πληροφορία …