ΠΩΣ ΕΞΗΓΟΥΜΕ ΤΑ «ΓΙΑΤΙ» ΤΟΥ ΤΩΡΑ ΜΑΣ …

.

Πίσω από κάθε τι που υπάρχει γύρω μας, υπάρχει ένα «γιατί».

Οι άνθρωποι που μπορούν να απαντήσουν σε διαδοχικά «γιατί» αποτελούν την ευλογία του ανθρώπινου γένους που μέσα από τα λάθη του εξελίσσεται.

Αν η απάντηση στο ερώτημα «γιατί» … είναι η λέξη «έτσι» … τότε αυτό αποτελεί την κατάντια του εκπεσμού της ανθρώπινης συνειδητότητας.

Ανεξάρτητα αν υπάρχει συμφωνία ή διαφωνία με τις σκέψεις του αρχιτέκτονα Κώστα Παπαθεοδώρου, που ευθύνεται για την ύπαρξη του ναού της Αγίας Φωτεινής στην Μαντινεία, το «γιατί του» έχει ενδιαφέρον και αξίζει να το προσέξουμε.

Αυτή η ανάρτηση, είναι χαρισμένη στον γιό μου και στην κουβέντα που κάναμε πρόσφατα για τη σχέση της φιλοσοφίας με την πρακτική της ζωής μας και την σκέψη της Δημιουργίας στο παρόν μας.

Η Ελληνική σκέψη, δεν δηλώνεται σαν ταυτότητα, αλλά κατακτάται μόνο μέσα από τον τρόπο που χειρίζεται ο νους τα «γιατί» του…

Σεμνά και επίμονα λοιπόν αγαπητέ Ηλία … κοιτάμε προς την αρχαία γραμματεία… που μπορεί να εμφυσήσει την δυνατότητα να ερμηνεύσουμε τα «γιατί» του τώρα μας…


Μια κατάθεση ψυχής από τον Αρχιτέκτονα Κύριο Παπαθεοδώρου :

«Η Αγία Φωτεινή δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μικρό λιθαράκι, το οποίο κύλησε απ’ τα έλατα του διπλανού Μαινάλου. Ήθελε άραγε να βρει τον Θεό; Μήπως έτσι είναι και ο άνθρωπος μέσα στη διαρκή κίνηση του για να επανεύρει τον εαυτόν του και σιγά σιγά και τον Θεό;
Θέω (στα αρχαία ελληνικά) σημαίνει «τρέχω» και η λέξις Θεός προέρχεται από αυτό το υπέροχο ρήμα.
Την επανεύρεση αυτή την κατακτά ο άνθρωπος με σκληρή θυσία της προσωπικής του ζωής.
Αυτή τη θυσία ονειρευόμουνα κι εγώ απ’ τα εφηβικά μου χρόνια και το βλέμμα μου το είχα στραμμένο πάντοτε πίσω στην αρχαιότητα, στο κτίσιμο της Ευρώπης.
Έτσι, όταν ο «Σύνδεσμος» μου ανέθεσε τη μελέτη του ναού, έτρεξα αμέσως να ιδώ την αρχαία πόλη της Διοτίμας, που ήξερα απ’ το «Συμπόσιον» του Πλάτωνος και του μεταγενέστερου Αντινόου, που το άγαλμά του θαύμαζα στο μουσείο της Χαλκίδας.
Ήμουν τότε 32 ετών (το 1969) και άρχισα να ζω για το έργο αυτό…

Περισσότερα στον σύνδεσμο (ΕΔΩ)

Η ΨΕΥΔΟ – ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ

.


Η υποκρισία των απανταχού στον κόσμο, δημοσιογράφων και ανθρώπων του πολιτικού λόγου … περισσεύει.

Διάβασα ένα ανέκδοτο και το παραθέτω αυτούσιο … βέβαια μπορείτε να το βρείτε σε πολλαπλές εκδοχές μέσα από τον φαρισαϊσμό των κονδυλοφόρων με τον φερετζέ της ουμανιστικής πένας.

Το ανέκδοτο :

«Διεθνή κατακραυγή σ’ όλο τον κόσμο προκάλεσε η χθεσινή αιματηρή ισραηλινή επέμβαση στη διεθνή νηοπομπή που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας.»

Τώρα οι «κακομοίρηδες» ελαφρό-σκεπτόμενοι, θα περιμένουν και την δίκαια τιμωρία των υπηκόων του κυρίου Βενιαμίν Νετανιάχου, με ένα διεθνές κύμα οργής των «καλών» λαών.

Η σκέψη μας , έχει μια «συμπόνια» χωρίς ιδιαίτερο κόστος στην κατανάλωση της ζωής μας, κάτι σαν τις κυρίες με τη γούνα, που τρώνε εκφράζοντας στο μεταξύ διάστημα της κατάποσης του βλωμού με τα σάλια της ευδαιμονίας τους, σκέψεις συμπάθειας για τα αδέσποτα ζώα.

Μήπως έχει ακούσει κανένας, για μια σκέψη που έχουν εκφράσει οι σχεδιαστές του παγκόσμιου προγραμματισμού της ανθρώπινης ζωής είναι να μειωθεί σταδιακά ο πληθυσμός της γης κατά δύο τρίτα;

Αν νοιώθεις ότι ανήκεις στο ένα τρίτο (που έχει την πληροφορία και την βολεμένη με φαγητό κοιλιά), υπάρχει περίπτωση να πάρεις (έξω από τον ψευδό-χριστιανικό λόγο) ενεργή θέση και δράση για την επιβίωση των πεινασμένων απάτριδων ;

Αν όντως υποστήριζαν οι δημοκρατίες των ευαίσθητων πολιτικών και υπηκόων τους τις ενέργειες των ακτιβιστών, γιατί δεν συντάσσονται διεθνώς σε μια έμπρακτη πολεμική (έστω οικονομική) ενάντια στην αδικία;

Γιατί χρησιμοποιούν μόνο υποκριτικό λόγο ( σαν το ανέκδοτο που κατέγραψα) χωρίς να αλλάζουν τη στάση τους απέναντι στο οικοδόμημα του παγκόσμιου συστήματος ;

Άλλο ένα ερώτημα (πέρα από την ψευδό- οικονομική μιζέρια που ζει η Ελλάδα) είναι αν η πολιτική της εξουσία μαζί με την «δημοκρατική» μάζα των ψηφοφόρων είναι με το μέρος των Παλαιστινίων ή με τους Ισραηλινούς;

Έβαλα ερωτήματα που σε ομιλίες (εκ του υποκριτικού άμβωνος) , δεν θα ακούσουμε ποτέ την αλήθεια.

Άλλωστε ας ηρεμήσουν οι ωρυόμενοι ευαίσθητοι της πένας… σε λίγο θα έχουμε νέες ειδήσεις με άλλα «σοβαρά» θέματα για τον μικρόκοσμο μας … και γιατί όχι (με την προσήκουσα σοβαρότητα) θα στηλιτεύσουν την ηθική κατάπτωση της επόμενης πορνό-σταρ της καθημερινότητας του Συβαρίτικου «πολιτισμού» μας…

Αυτό που είναι δύσκολο … είναι να αποφεύγεις να χαϊδεύεις τη σκέψη σου μέσα από την συνήθεια να πηγαίνεις όπου φυσάει ο άνεμος (ΟΦΑ)… δηλαδή την κοινή συναισθηματική φόρτιση της μάζας των χορτάτων.

Πολύ αγάπη για τους καταπιεσμένους λαούς… έχουμε και εδώ σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη … αλλά μόνο σε προσευχές που δεν κουράζουν τον πισινό μας από την βολή της ραθυμίας του πνεύματος που κατοικεί μέσα του.

Άλλωστε είναι διαφορετικό να είσαι υποδουλωμένος στην Τουρκοκρατία και διαφορετικό στο ΔΝΤ… στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο λόγος του Σολομού και η ανάγκη της Ελευθερίας… ενώ στην δεύτερη περίπτωση υπάρχει η «ανάγκη» της Επιθυμίας να είσαι δούλος στο ρέψιμο της ευμάρειας που καμιά φορά απειλείται…

Καλά μας στερνά…

Ο ΕΞΥΠΕΡΥ … ΕΜΒΟΛΙΜΑ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ

.

Ο «άνθρωπος» … τα περιλαμβάνει όλα… η επιλογή του είναι το σημείο της διάκρισης που κάνει τις ιδεο-μορφές της σκέψης του πραγματικότητα στη ζωή του.
Σε αυτή την εποχή του διαρκούς ανικανοποίητου και της πολιτικό- οικονομικής φοβίας του θανάτου στο Εγώ μας, «σκάρωσα» ένα μικρό στίχο που θα μπορούσε να είναι ένα επιτυχημένο (ξεφτιλέ) άσμα της πραγματικότητας που «αγοράζουμε» υποσυνείδητα … καθημερινά, ως αντίποδα στο τραγούδι που ερμηνεύει ο Μάριος Φραγκούλης για τις ανάγκες της προβολής του έργου «Ο μικρός Πρίγκιπας» του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ στο Πλανητάριο.

Έχουμε λοιπόν να διαλέξουμε μεταξύ του στίχου :

«Αγαπώ μια παντρεμένη
στη ζωή την κολασμένη
την ψυχούλα μου τη γδέρνει
μια καριόλα που τον παίρνει»

Και αυτού που ακολουθεί… και αφορά (νοηματικά) σε ότι εξιστορεί το «παραμύθι» για μεγάλους του ταλαντούχου συγγραφέα.

Υ.Γ
Όταν ήμουν πολύ «γαμάτος» άντρας , ως μικρός Αυνάν με στόχους και σοβαρό προφίλ … αυτά μου φαινόντουσαν «μαλακίες»… και απλά το καταθέτω ως πληροφορία …

ΑΜ ΕΠΟΣ ΑΜ ΕΡΓΟΝ

.


Παρακολουθώ τις δικές μου συμπεριφορές, παράλληλα με τις διαδρομές σκέψης και δράσης του περιβάλλοντος που αντιλαμβάνομαι.
Μια φωνή μέσα μου ζητά να δείχνει, να εξηγεί , να προσδιορίζει … και όλα αυτά τα παρατηρώ και στους γύρω μου.
Είμαστε μια κοινωνία, που έχουμε όλοι το δάκτυλο προτεταμένο (πάντα με καλή πρόθεση κατά την αντίληψη μας) και επισημαίνουμε το πώς θα θέλαμε να είναι ο κόσμος γύρω μας.
Δείχνουμε … και περιμένουμε από τους άλλους να κάνουν την αλλαγή.
Το χειρότερο είναι ότι αναπτύσσουμε και ένα εσωτερικό θυμό, μια και διαπιστώνουμε ότι αυτά τα «ωραία» που σκεφτόμαστε, είναι ανίκανοι οι γύρω μας να τα εφαρμόσουν.

Ρώτησα τον εαυτό μου, αν αυτή η δράση μας μπορεί να φέρει αλλαγή στην κοινωνική συνείδηση…
Συγχωρέστε με, αλλά δεν βρήκα καμία αλλαγή αιώνες τώρα , στους κύκλους που κάνουμε οι άνθρωποι απέναντι στο ερώτημα «Γιατί ζούμε»

Στο μυαλό μου τριγυρίζει τελευταία η ομηρική φράση «άμ΄ έπος τε και έργον εμήδετο» που σημαίνει μαζί με το λόγο και το έργο…
Γράφουμε, μιλάμε, δηλώνουμε… και όλα αυτά δεν έχουν μια πραγματική βιωματική πράξη ζωής.
Θα έλεγα ότι μας ταιριάζει η παροιμία «Δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις»
Στο μυαλό μου είναι ατάκτως σχηματισμένα … κάτι σαν πίνακας κυβιστών αυτά τα κομμάτια από τη σκέψη μου και επιλέγω χωρίς αγωνία ότι θέλω να τα κατανοήσω μέσα από τη ζωή.
Στο μυαλό μου έχω έντονη την σκέψη , για ένα μοντέλο διαφορετικής δράσης των ήδη υφισταμένων ανθρώπων σε μια μικρή κοινότητα… όπως το χωριό μας.
Στο μυαλό μου έχω την «κρίση» ως αναγκαία και ευεργετική κατάσταση για να γεννηθεί μια νέα παιδεία δράσης…
(Σκόπιμα χρησιμοποιώ τη φράση «στο μυαλό μου» στις παραγράφους, γιατί δεν ξέρω αν είναι ζωτικό ψεύδος ή μια πληροφορία Αλήθειας…)
Δεν ξέρω αν και αυτά είναι στείρα λόγια ή μπορούν να φυτρώσουν μέσα μας…
Έχω μια αμφιβολία , αν με τα ίδια υλικά μπορείς να φτιάξεις διαφορετικό έδεσμα… όμως πάντα κρατώ στη σκέψη μου την φυσική λειτουργία της χημικής αντίδρασης , που παράγει νέο προϊόν .. όπως λέει και η παροιμία … «Αγάλι - αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι»

Σήμερα το βράδυ θα παραστώ σε μια ενδιαφέρουσα παρέα σημαντικών ανθρώπων που έχει οργανώσει ο φιλοσοφικός χώρος σκέψης των ανθρώπων που εκτιμούν το έργο και την στάση ζωής του Δασκάλου Λιαντίνη.
Πέρα από τα γνωστά τετριμμένα μονοπάτια του Εγώ μέσα μας… που ορίζουν τις κοινωνικές μας συμπεριφορές, ψάχνω να βρω το λόγο του «γιατί».

Έχει άμεση σχέση με την ενεργοποίηση της ατομικής μας δράσης… αλλά ακόμη δεν έχει αναγνώριση αυτός ο όμορφος κυβιστικός πίνακας…
Είπαμε … χωρίς αγωνία … μια και ο «χρόνος» είναι αδελφός του «Φόβου».
Μπορεί να τα ξαναπούμε …
Λέω «μπορεί» μια και η βεβαιότητα είναι μια συνήθεια του ανόητου εαυτού μας…

ΔΕΝ "ΛΕΜΕ" ΠΑΝΤΑ...ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ "ΣΗΜΑΙΝΟΥΜΕ"

.

Η χαρμολύπη, είναι μια κατάσταση που χρειάζεται τεράστια δύναμη ισορροπίας μέσα από μια αφοσιωμένη συγκρότηση στη ζωή μας…

Η χαρμολύπη δεν είναι τσιφτετέλι χαράς … μα ούτε και αλαλαγμός θρήνου.
Είναι τα λόγια που ισορροπούν στις αλήθειες που αποκαλύπτονται και βλέπεις τον εαυτό σου αδύναμο αλλά παράλληλα άφοβο στον κύκλο της ζωής.

Μαζί με λίγα λόγια του Δασκάλου Λιαντίνη, από το έργο του Γκέμμα … διάλεξα να προσ- φέρω την διάθεση μου με τον Αύγουστο του Ρασούλη σε ερμηνεία του Παπάζογλου.

Αυτό το κείμενο, με πλήρη επίγνωση είναι μια ανάρτηση «τζαζ» που δεν έχει στόχο να πει… αλλά να αφήσει μια μικρή τροφή στα λευκά διαδικτυακά σκαλοπάτια της ζωής μας…

Όταν κάτι νόμιζα στη ζωή μου ότι δεν ήταν σαφές ... άρα και Σοφόν ... βρήκα στη συνέχεια ότι δεν έφταιγε (πάντα) αυτό , αλλά ενίοτε η τύφλα μου και μαϊμουδίσια σκέψη μου...

Τώρα πια χαϊδεύω τη μαϊμού μέσα μου και την αγαπώ που πάντα έχει απορίες ... απλά της έμαθα να εκφράζει την άγνοια της και να την κάνει ερώτηση ... σε αντίθεση με την απαίδευτη μαϊμού που αντί για ερώτηση εκφέρει πάντα "θέση" και "άποψη" με στόμφο και πόζα καρδιναλίου της συμφοράς...

Δεν «λέμε» πάντα… απλά μερικές φορές «σημαίνουμε» … πάντως δεν σιωπούμε… και αυτό είναι κάτι…

Ο αποδέκτης είναι πάντα ο εαυτός μας … έξω από τα όρια του «Εγώ» … δηλαδή κοντά στο «Εμείς»…


Γκέμμα



' Μ α τι είναι αντές οι εκκλησιές των ανθρώπων, αν δεν είναι οι σπηλιές και
τα μνήματα τον θεού;'»

.... Η αιτία είναι ότι η ελίτ των κοινωνιών, επιστήμονες πολιτικοί καλλιτέχνες, δεν έχουν ήθος……

... Η αιτία είναι ότι τα παιδιά μας γεννιούνται λευκά σαν το νωπό χιόνι, και οι ενήλικοι εμείς τα βουτάμε στην κολυμπήθρα της παιδείας γιομάτη κατράμι και πίσσα. Κιόλας με τα έξι του χρόνια το γέννημα κατάντησε έκτρωμα.


... Η αιτία είναι ότι κατεβάσαμε από το θρόνο του τον ευγενικό νου, το alto ingegno του Δάντη, και στη θέση του στυλώσαμε το παχύ μας άντερο. ínter urinas et faeces.


... Η αιτία είναι ότι τις αναρίθμητες σειρές των ετών, τις innumerabiles annorum series των ευγενών στη γλώσσα του Οράτιου, τις εκάμαμε αναρίθμητα σήριαλ τελεβίζιου από σκηνοθέτες ηλίθιους για ηλίθιους θεατές. Κλεφταποδόχοι και κλέφτες η ίδια σειρά. "Δυναστεία" ρινόκερων λοιπόν στα σόγια της Αμέρικας, και "Λάμψη" από φως κώλου.



Ο ΝΙΚΟΣ ΚΟΕΜΤΖΗΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ... ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

.

Είναι φορές, που εσφαλμένα λέμε «Αυτό δεν αφορά εμένα»
Ο εαυτός μας, περιλαμβάνει σε ελάχιστο ή μεγαλύτερο βαθμό τις ζωές των άλλων…
Αφορμή για την ταξινόμηση και συν-κοινωνία της σκέψης αυτής θα υπάρξει ο Νίκος Κοεμτζής σε αυτή την ανάρτηση.
Την ζωή του Νίκου, έχει στιχουργήσει και ερμηνεύσει σε τραγούδι υπό τον τίτλο «Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο» ο Διονύσης Σαββόπουλος .

Μια κοινωνία ολόκληρη, όταν φτάνει σε αδιέξοδα μυαλού και επιθυμιών, είναι ένα μικρό ή μεγάλο αντίγραφο του Νίκου.

Κάθε φορά που το μυαλό θολώνει και μέσα μια φωνή ουρλιάζει την αδικία που αισθάνεται το Εγώ μας, είμαστε έτοιμοι να χορέψουμε τις στροφές θανάτου που έκανε ο Κοεμτζής με το μαχαίρι στραμμένο στους ασφαλίτες που τον ενοχλούσαν.

Αν δεν συμβαίνει αυτό, είναι γιατί υπάρχει μια άλλη φωνή που βολεύεται στην κτήση και στην αντίληψη του «έχω».
Οι «τσοπάνηδες» της ζωής μας, ξέρουν ότι αν κάνεις κάποιον λούμπεν και τελείως απελπισμένο… κινδυνεύει το σύστημα.
Βάζουν τα πρόβατα λοιπόν συμμέτοχα με μετοχές και δάνεια στο «οικοσύστημα» της στάνης, για να λειτουργεί εύρυθμα το εμπόριο της προβάτινης ζωής.

Ο Κοεμτζής και η αντίδραση του, ήταν ένα γεγονός που σίγουρα θα διδάσκεται σε κλειστά μαθήματα των σχολών χειραγώγησης των μαζών.
Θες λίγο το απαίδευτο της εποχής … λίγο ο ζήλος της επικυριαρχίας ενός συστήματος… έφυγαν από τον έλεγχο… και αυτό είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή στον έλεγχο καταστολής σε μαζικούς «Κοεμτζήδες»…

Τον έχω δει τον Κοεμτζή κάμποσες φορές στο Μοναστηράκι να πουλά το βιβλίο με την βιογραφία του με μια εικόνα ήρεμη και υποταγμένη, σαν τον Ηριδανό που κυλά ακριβώς κάτω από τη θέση που στέκεται απαρατήρητος και αυτός στα μάτια του πλήθους…

Παραθέτω μια συνέντευξη του Κοεμτζή που έδωσε στα μέσα, για να δείτε την περιορισμένη ανάλυση που δίνει η δημοσιογραφική οπτική.
Για τους δημοσιογράφους, αυτό το περιστατικό είναι μια παράξενη και γαργαλιστική καταγραφή μιας πράξης του παρελθόντος.
Ας πούμε … πως έγινε η έκρηξη του Βεζούβιου ..ή πως αναπαράγεται η Σαλαμάνδρα.
Ο τηλεθεατής, θα νοιώσει μετά το ρεπορτάζ, ότι τώρα έμαθε περισσότερα … και αφού διαχωρίσει τον εαυτό του από αυτό που βλέπει… θα συνεχίσει να αναπνέει ευχαριστημένος για τα λίγα που έχει τουλάχιστον στην κατοχή του…
Υποσυνείδητα θα πει : «Μια χαρά είμαστε»

Δεν είναι τυχαίο καθόλου που ως μουσική υπόκρουση, ακούγεται ένα τραγούδι από λαϊκό τραγουδιστή που ενσαρκώνει την «θεωρία» στο τίποτα του σκυλάδικου τρόπου σκέψης της εποχής μας… δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρχει σε μουσικό χαλί ο Σαββόπουλος, μια και θα είχε άλλο περιεχόμενο η συνέντευξη… δηλαδή άλλο στόχο προς τον τηλεθεατή.

Κάθε φορά που ΔΕΝ βλέπουμε σε τι μας αφορά στη δική μας ζωή μια πληροφορία… το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουμε ακόμη μια ήττα στο ενεργητικό της λεγόμενης ζωής μας.

Παρακολουθήστε τους δύο κόσμους …

Αυτόν που θέλει τον «οίκτο» ως μηχανισμό καταστολής της σκέψης… και στην συνέχεια την ανάπτυξη της Δύναμης που λέγεται «Συναισθηματική νοημοσύνη»

Η επιλογή … είναι πάντα δική μας … και η Μαγκιά με εισαγωγικά ή χωρίς θα ακολουθεί την ζωή μας ως παράλληλη αξία του «Είναι» μας.

Η Αλήθεια είναι ότι πάντα Εμείς διαλέγουμε τη ζωή μας … και ας αρεσκόμαστε να λέμε ότι για τα χάλια μας φταίνε οι άλλοι…





ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΓΑΜΟ

.

Τα βήματα μου με οδηγούσαν σε μια εκκλησία, για να παραβρεθώ στο γάμο του παιδιού ενός αγαπημένου φίλου που έχουμε κοινές όμορφες εμπειρίες από το παρελθόν.
Το «σχήμα» δεν με ελκύει πλέον και κάθε φορά κάνω τις εσωτερικές μου αξιολογήσεις για να βρω την ουσία που επιλέγω να υπάρχει κάτω από κάθε ενέργεια.

Ήταν ένα σύντομο «σχολείο» η επαφή μου εκ νέου με τον παγιδευμένο προγραμματισμό του νου που γίνεται μέσα από τις πεποιθήσεις και τα έθιμα του «σχήματος» και θα ήθελα να ανεβάσω ένα μικρό απόσπασμα από τον μοναδικό Χαλίλ Γκιμπράν , που αναφέρεται στο Γάμο.

Για να δώσουμε το τοπίο της εποχής του Χαλίλ, και να συνδέσουμε ο καθένας μας στην φαντασία του ένα τοπίο συνειρμών … σημειώνω τα ακόλουθα.

Αυτή η προσωπικότητα, γεννήθηκε στις αρχές του Γενάρη το 1883 στο Λίβανο , ενώ περίπου δύο μήνες μετά… έφευγε από τη ζωή ο Κάρλ Μάρξ.
Την ίδια χρονιά γεννήθηκε ένα επίσης παιδί που ονομάστηκε Μπενίτο Μουσολίνι.
Το καλοκαίρι της χρονιάς του, ήρθε στον κόσμο ο Τσέχος εβραϊκής καταγωγής Κάφκα
Τα χρόνια εκείνα … ήταν μια εποχή που όπως πάντα ..αρκετοί διαφορετικοί άνθρωποι υπήρχαν, έφευγαν αλλά και γεννιόνταν.

Σπουδαίοι άνθρωποι και σήμερα υπάρχουν, όμως τότε αν και υπήρχε περισσότερη σωματική (άμεση) βία, δεν υπήρχε η πνευματική βία της αυτο - αποχαύνωσης των δημιουργών.

Η ζωή του ενδιαφέρουσα όπως και τα ταλέντα του… που για την οικονομία της γραφής σας παραπέμπω σε ένα δικτυακό τόπο για όσους ενδιαφέρονται. (ΕΔΩ)

Έγραψε λοιπόν για τον Γάμο … έξω από το «σχήμα» και την ροή της υποτέλειας του νου στον προγραμματισμό της συνήθειας…




Τότε η Αλτμίρα μίλησε πάλι και είπε
και για το γάμο, κύριε;
Και αυτός απάντησε λέγοντας:





Γεννηθήκατε μαζί και μαζί θα είστε για πάντα.
μαζί θα είστε όταν οι λευκές φτερούγες του θανάτου
σκορπίσουν τις ημέρες σας.
Ναι, θα είστε μαζί ακόμα και στη σιωπηλή θύμηση του Κυρίου
αφήστε όμως χώρο ανάμεσά σας.
Κι αφήστε τους ανέμους των ουρανών να χορέψουν εκεί.

Αγαπήστε ο ένας τον άλλον αλλά μην κάνετε
την αγάπη αλυσίδα να σας δένει:
Αφήστε την καλύτερα να σαλεύει σαν θάλασσα
ανάμεσα στα ακρογιάλια των ψυχών σας.
Γεμίστε ο ένας το ποτήρι του άλλου
όμως μην πίνετε από το ίδιο ποτήρι.
Δώστε ψωμί ο ένας στον άλλον
όμως μην τρώτε από το ίδιο καρβέλι.
Τραγουδήστε, χορέψτε μαζί, χαρείτε, αφήστε
όμως τους εαυτούς σας να είναι ο καθένας μόνος του.
Οι χορδές του λαούτου είναι μόνες
και όμως πάλλονται στην ίδια μελωδία.

Δώστε τις καρδιές σας, χωρίς όμως να γίνει
φύλακας ο ένας στην καρδιά του άλλου.
Γιατί μόνο το χέρι της Ζωής μπορεί να τις φυλάξει.
Και σταθείτε πλάι ο ένας στον άλλον
αλλά όχι πολύ κοντά:
Γιατί και οι κολόνες του ναού
στέκουν ξέμακρα η μια απ’ την άλλη.
Κι η δρυς και το κυπαρίσσι
δε μεγαλώνουν το ένα στη σκιά του άλλου.

ΠΑΡΑΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

.

Σήμερα «άκουσα» πολλά αρνητικά …

Σήμερα βίωσα τον αρνητισμό των φοβισμένων που μετατρέπονται σε θύτες επάνω σε ανθρώπους που επιλέγουν το ρόλο του θύματος.

Σήμερα άκουσα για την βία της εξουσίας ανθρώπων, που νομίζουν ότι είναι κάποιοι λόγο θέσης…

Σήμερα παρατήρησα το Εγώ των ανθρώπων να θυμώνει και να το παίζει Σοφός μέσα από μια σιωπή «πόζας» απέναντι σε συνανθρώπους του.

Σήμερα θύμωσα για ότι με ενοχλούσε… και λυπήθηκα.

Σκέφτηκα ότι αυτό που έζησα ήταν κομμάτια που υπάρχουν ακόμη μέσα μου, που τα αναγνώρισα σε ανθρώπους γύρω μου.

Σήμερα όμως έζησα…

Σήμερα έζησα όχι γιατί είδα και αντιλήφθηκα όλα αυτά, αλλά γιατί ένοιωσα να φεύγει ο θυμός μου , όταν έπεφτε το σούρουπο και μύρισα το γιασεμί να νικά με την ευωδιά του , το φως που λιγόστευε …
Σήμερα έζησα, και το οφείλω μόνο σε αυτή την εικόνα του βιώματος μέσα μου.

Οι υπόλοιπες σκέψεις είχαν μέσα τους τον θάνατο… την κριτική και την σύγκριση που την έχω μάθει καλά.
Η κρίση , για την κρίση … ότι κάνουν δηλαδή οι ψευδό- διανοούμενοι … που είναι και η παγίδα βαθειά μέσα μου… το ξέρω καλά το παραμύθι της ενισχυμένης Αυτό-εικόνας…

Ακόμη, σήμερα σκέφτηκα να ανεβάσω ένα τραγούδι που μου ταίριαζε στο πάζλ που «είδε» η σκέψη μου.
Ένα ταξίδι στην Πατρίδα της ψυχής μας … που το ερμηνεύει ο Γιάννης Κότσιρας.


ΤΟ ΛΕΜΟΝΑΚΙ ΠΟΥ ΕΛΛΕΙΠΕ

.

Είχε περάσει το ρολόι την δεκάτη ώρα και όλα τα μαγαζιά είχαν κλείσει στέλνοντας τους αγχωμένους επαγγελματίες για ξεκούραση.

Μπήκα στο πατρικό μου σπίτι και ο γιός μου ήταν χωμένος μέσα σε κάτι μακέτες με την γνωστή ακαταστασία που λειτουργεί σε υπερβολικό βαθμό όταν δημιουργεί.

Την καλησπέρα μου, την ακολούθησε ένα μουρμουρητό που τον ξυπνούσε από την κατάσταση αφοσίωσης στις χάρτινες ιδέες του, εκφράζοντας ταυτόχρονα μια χαμηλόφωνη επιθυμία.

«Να φάμε;»

Οι μπριλολίτσες στην συσκευασία του σούπερ μάρκετ ήταν εύκολη υπόθεση και το ψήσιμο στα χόρτα εκτός από την μικρή ταλαιπωρία να τα καθαρίσεις ήταν ότι έπρεπε να συνοδέψει το τραπέζι.
Σε αυτό το σπίτι (που μοιραζόμαστε περιόδους της ζωής μας) το φαγητό γίνεται και όρθρος εκκλησιαστικός ορισμένες φορές, μια και η οργανωμένη ζωή απέχει πολύ από την κουλτούρα του.

Τακτοποιήθηκαν όλα τα υλικά και μοιράσαμε τις δουλειές να προετοιμάσουμε γρήγορα το μικρό μας δείπνο που πάντα καταλήγει σε ένα συμπόσιο μέσα σε χαρτιά και εργαλεία σχεδιασμού.
Όλα καλά στην πρόχειρη εποπτεία των συγκεντρωμένων υλικών… αλλά το λεμονάκι μας έλλειπε.
Γίνεται χορταράκια χωρίς λεμόνι;

Αφού είπα ένα «φτού γαμώ την ατυχία μου» , έβαλα το μυαλό μου να καλύψει την ανάγκη.
Δεν χρειάστηκε πολύ να θυμηθώ την λεμονιά που έχουμε έξω από το πατρικό σπίτι και την κέντρισε με περισσό ζήλο ο πατέρας μου επάνω σε μια υφιστάμενη νεραντζιά.

Πήρα ένα μακρύ ξύλο και κατέβηκα στο πεζοδρόμιο της νύχτας, ψάχνοντας τα λίγα λεμόνια που είχαν μείνει στα απρόσιτα σημεία της κορυφής της.
Αφού έκανα τον ισορροπιστή σε ένα παρακείμενο παγκάκι , κατόρθωσα να ρίξω ένα που μας ήταν απαραίτητο.

Όταν το έπιασα στα χέρια μου , ήταν ευωδιαστό και γεμάτο ζωή.

Οι περαστικοί και οι φίλοι καταστηματάρχες, έχουν μια συστολή να επιδοθούν στο μάζεμα των καρπών της λεμονιάς.
Λίγο η συνήθεια να αγοράζουν την τροφή τους , λίγο η αίσθηση του τι θα σκεφτούν οι άλλοι… αφήνει για περιόδους φορτωμένο το δέντρο με τους καρπούς του.
Όταν βρεθώ στην παρέα τους καμία φορά, τεντώνω το σώμα μου και πιάνω όσα μπορώ και τους τα δίνω, λέγοντας τους «είναι κέρασμα από τον κυρ Αχιλλέα».

Η ευωδία του λεμονιού , συνόδεψε το ωραίο δείπνο μας , βάζοντας στην παρέα και τον παππού μέσα από μια σχέση μετάληψης του περάσματος του από τη ζωή.

Τώρα μπορούσε να αρχίσει η συζήτηση… άλλωστε φιλοσοφούμε κυρίως χορτάτοι…

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ

.

Σαν παραμύθι , χωρίς κριτική σκέψη … παρά μόνο με την παρατήρηση μας, αξίζει να παρακολουθήσουμε το ακόλουθο βίντεο που αναφέρεται σε μια παραβολική ιστορία από την Πλατωνική Διδασκαλία.

Μπορεί να καταλάβουμε αρκετά … και να αρχίσουμε να ψάχνουμε τον λόγο του Δασκάλου για να ερμηνεύσουμε την δική μας ζωή … ή ενδεχομένως να μας είναι βαρετό μπροστά στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε με τη σκέψη μας.

Δεν υπάρχει καλό και κακό … παρά επιλογές της πραγματικότητας που επιλέγουμε να βιώσουμε.

Η κάθε αλλαγή στη σκέψη μας, είναι ένας θάνατος… και σίγουρα δεν τον υποφέρουμε …
Μα και κανένας δεν μας έμαθε ότι ο θάνατος μπορεί να είναι ευπρόσδεκτος και καλός όσο και το άλλο του μισό που κατά παραδοχή το ονομάζουμε ζωή.

Η ιστορία , δεν μιλά για θάνατο … και έτσι είναι ευχάριστη στην κατανόηση και ενδεχομένως υπερβολικά απλή για κάποια μυαλά που είναι γεμάτα από την γνώση της «σπηλιάς» τους…

Καλή παρακολούθηση