ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΝΥ ΣΑΛΙΒΑΝ

.

Στάθηκα στην είσοδο του Αριστοτέλειου, που είχα χρόνια να μπω για να παρακολουθήσω θεατρική παράσταση.
Στα φοιτητικά μου χρόνια ήμουν τακτικός θεατής με το χαμηλό φοιτητικό εισιτήριο σε ταξίδια της ψυχής από συγγραφείς και σκηνοθεσίες της δεκαετίας του ’70.
Πήρα το πρόγραμμα και βάλθηκα να διαβάσω ότι προλάβαινα για το έργο του Ουίλλιαμ Γκίμπσον, καθήμενος στο κεντρικό στρογγυλό τραπέζι του φουαγιέ.

Οι βροντερές φωνές με νάζι των ευτραφών κυριών που μοιράζονταν το μεγαλύτερο μέρος του τραπεζιού, για τις αποτυχημένες δίαιτες και τις κακές συμπεριφορές (της διατροφής) των ανθρώπων που εξουσίαζαν τα θέλω τους… στην φτωχή πλην γεμάτη επίδειξη ζωή τους, με έκανε να σηκώσω αρκετές φορές τα φρύδια μου χάνοντας την συγκέντρωση που είχα .

Όταν μπαίνω σε ένα θέατρο, προτιμώ την ηρεμία και την περισυλλογή κάτι σαν τον πρόναο του μυστηρίου που θα ακολουθήσει.
Δεν μου χάλασαν και πολύ την συγκέντρωση , γιατί απλά σηκώθηκα και άφησα πίσω μου την απαίδευτη σκέψη, διαβάζοντας με σιγανό βηματισμό στο άδειο φουαγιέ.

Η παράσταση με αποζημίωσε δίνοντας μου μια υπέροχη αίσθηση για την πραγματική ιστορία της Έλεν Κέλλερ που γεννήθηκε το 1880 στην Αλαμπάμα της Αμερικής.
Πρόκειται για ένα αγώνα που έκανε η μικρή μαζί με την δασκάλα της Άννυ Σάλιβαν, με στόχο να γνωρίσει τον κόσμο , μια και η μικρή Έλεν μόλις 19 μηνών από ένα υψηλό πυρετό, έχασε την όραση και την ακοή της.

Την δασκάλα Άννυ, την ερμήνευσε με ένα υπέροχο τρόπο η αξιόλογη ηθοποιός Πέγκυ Τρικαλιώτη.
Έργο γεμάτο αρώματα αγάπης ,που δεν έχουν καμία σχέση με τον οίκτο.
Έντονα ανθρωποκεντρικό μας πέρασε μέσα από το «δεν ξέρω» πώς να διδάξω για να βρει την επικοινωνία αυτό το πλάσμα με τον έξω κόσμο.
Καθόλου μακριά από εμάς τους ίδιους σαν δάσκαλοι και μαθητές της ίδιας της ζωής μας σε ότι μας φαίνεται ότι αφορά τους άλλους.

Πόσο παρεξηγημένη είναι η «αγάπη» που στηρίζεται σε μια προσφορά οίκτου και σίγουρα χαρακτηρίζει τα φοβικά μυαλά του συντηρητισμού μας…

Ήταν ένα βαθύ θεατρικό έργο που όπως κάθε παράσταση … δεν αναλύεται … αλλά βιώνεται…

Η έξοδος με βρήκε να περπατώ αργά μετά από μια πλήρη ημέρα προς το αυτοκίνητο μου σε μια Θεσσαλονίκη που γεμάτη από τα νεανικά ακούσματα των φοιτητών μέρα και νύχτα, σου δίνει πάντα ένα χαμόγελο μαζί με την βαθειά εισπνοή του δροσερού της αέρα …
Η Άννυ … ήταν δίπλα μου ή ακόμη καλύτερα μαζί με όλους τους άλλους λόγους - ρόλους… πλέον για πάντα μέσα μου.

(Περισσότερα στοιχεία του έργου)

ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΗ ΥΠΟΣΤΟΛΗ ΣΗΜΑΙΑΣ

.

Είχα τελειώσει τη δουλειά μου αρκετά νωρίς την Κυριακή στην Θεσσαλονίκη, και με χαρά έβγαλα εισιτήριο για να παρακολουθήσω την θεατρική παράσταση στο Αριστοτέλειο που άρχιζε στις εννιά και τέταρτο.
Όπως συνηθίζω πάντα στα μοναχικά μου ταξίδια, άφησα τις αισθήσεις μου λεύτερες να γευθούν την παρατήρηση δίπλα μου περπατώντας στον γεμάτο νεανικό σφρίγος περιβάλλοντα χώρο του Λευκού Πύργου.

Κοντοστάθηκα παρατηρώντας μια προετοιμασία υπαίθριας παράστασης, ενός ξένου performer που χάριζε άφθονο γέλιο στους παρευρισκόμενους.
Σε κάποια στιγμή , ζήτησε από τον κόσμο να σταματήσουν να στέκονται στον κύκλο που είχε ορίσει με νοητό τρόπο γύρω από αυτόν, δείχνοντας την μπάντα που πλησίαζε μπροστά από τον Λευκό Πύργο.
Ήταν η μπάντα της Αστυνομίας μαζί με ένα άγημα στρατιωτικό.
Είχα χρόνια να δω να περνά από μπροστά μου αυτή η αίσθηση έτσι αναπάντεχα.
Όσο έπαιζαν το εμβατήριο του βηματισμού τους, χάζευα τα πρόσωπα που βημάτιζαν ανέκφραστα στο άγημα , αλλά και το διεκπεραιωτικό ύφος των μουσικών αστυφυλάκων.
Πολλές σκέψεις πέρασαν αστραπιαία από το μυαλό μου, που μου έδωσαν ένα μειδίαμα στα χείλη, για ότι στη ζωή μας είναι σχήμα και καταντά φολκλόρ.
Όλα αυτά όμως, μέχρι την στιγμή που άρχισε να παιανίζει ο Εθνικός μας ύμνος μετά από την στάση τους ακριβώς μπροστά από τον Λευκό Πύργο και το παράγγελμα «κλίνατε επί δεξιά» που τους έφερε σε οπτική με την σημαία.

Η αρχή του Εθνικού Ύμνου, με βρήκε χωρίς καμία σκέψη , στραμμένο προς την σημαία σε στάση προσοχής να στέκομαι ακίνητος χωρίς να με ενδιαφέρει ο περιβάλλων χώρος.
«Τι κάνω» σκέφτηκα για μια στιγμή για να απαντήσω στην φωνή αυτή μέσα μου «σκάσε».
Δεν είχε καμία σημασία η βολεμένη ζωή των στρατιωτών που με γλείψιμο είχαν αυτή τη θέση λούφας μέσα στην Θεσσαλονίκη σε αντίθεση με τους άλλους που βρίσκονται στα σύνορα, ούτε οι βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι της αστυνομίας , που με βαριεστημένο τρόπο κάνουν αυτές τις πατριωτικές φιέστες στην άρρωστη δημοκρατία μας.
Ήταν κάτι ακαθόριστο που είχα πολλά χρόνια να το νοιώσω μέσα μου.
Ένοιωσα ότι στεκόμουν με τιμή απέναντι στο Έθνος μου, που όσο άρρωστο και να είναι σήμερα, είχε κάτι που ξεπερνούσε τον παρόντα χρόνο.
Μεγάλωσα με έπαρση και υποστολή καθημερινά της σημαίας στη σχολική μου ζωή, σε παρωχημένες πολιτικές περιόδους, τόσο της δικτατορίας του 1967, όσο και της κατ΄ ευφημισμόν προηγούμενης και μετέπειτα από αυτήν δημοκρατίας … και μέσα μου λειτούργησε η εκπαίδευση να σέβομαι το σύμβολο… όμως τη «γεύση» στην εικόνα του συμβόλου, δεν την αλλοίωσαν οι γελοίοι εκάστοτε κυβερνήτες του κοπαδιού που λέγεται νεοέλληνες.

Ας πούμε ότι ένοιωσα την ανάγκη για λευτεριά και πρόοδο του Έθνους μας , χωρίς να ντρέπομαι από την παραδοχή ότι μέσα μου είχα ένα βαθύ πατριωτισμό.

Ένα πατριωτισμό, τόσο μακριά από την αντίληψη της άποψης «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» , όσο και από την αποδοχή του από τους βολεμένους «ιδιώτες» που δηλώνουν τον πατριωτισμό τους σε σχέση με την θέση που κάθονται τα οπίσθια των βουλευτών δεξιά και αριστερά στα έδρανα της συναλλαγής τους.

Στη συνέχεια είχα τόσα να σκεφτώ … που άφησα τον χαμογελαστό καλλιτέχνη του δρόμου να λειτουργήσει την τέχνη του περπατώντας δίπλα στη θάλασσα και τη βουή των νέων ενώ ο ήλιος άφηνε την μυρωδιά της θάλασσας να ξεπερνά τη δύναμη που έχανε στο γέρμα του προς τη δύση.

Ήταν όμορφα … γιατί δεν είχε συμβεί απολύτως τίποτε γύρω μου… όλοι ήσαν και πάλι στα βήματα που είχαν προσχεδιάσει τη φορά τους.

Δεν θα μπορούσα να δώσω δίκιο ή άδικο πουθενά … ούτε στα φολκλόρ αγήματα μα ούτε και στις σκέψεις που δεν έβρισκαν «αγοραστή» γύρω μου….

Άλλωστε περίμενα να μπω στην παράσταση που ήμουν σίγουρος ότι είχε να μου δώσει και άλλες πληροφορίες…

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ … ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ !

.

Ο Γιάννης Κούρος, είναι ένας Έλληνας που γεννήθηκε το 1956 σε ένα ξεχασμένο χωριό της Πελοποννήσου, την Βλαχοκερασιά Τριπόλεως.
Δεν τον γνώριζε κανείς έως το 1983 , όταν στα εγκαίνια του Σπάρταθλου δρόμου, από την Αθήνα δηλαδή στην Σπάρτη, σε ένα μήκος 250 χιλιομέτρων, έφτασε πρώτος με μια περίεργη διαφορά πέντε ωρών από ότι είχαν υπολογίσει οι ειδικοί και ακριβώς τρεις ώρες νωρίτερα από τον δεύτερο αθλητή.
Έκτοτε , μέσα σε δύο δεκαετίες, κατόρθωσε να καταρρίψει όλα τα ρεκόρ στους υπερμαθαθωνίους δρόμους σε όλο τον κόσμο, βελτιώνοντας παράλληλα τα δικά του ρεκόρ.
Όπως συνηθίζεται με την μετανάστευση των περισσότερων αξιών από την Ελλάδα, έτσι και ο Γιάννης Κούρος, από το 1990 έγινε μετανάστης στην Αυστραλία.
Τον κάλεσαν μαζί με κάτι τιμές που συνηθίζουν να περνούν στα ψιλά … και του έδωσαν την δάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες (της Ελληνικής μίζας) να την οδηγήσει μέσα από το χωριό του Κολοκοτρώνη.

Το καλό και το αγαθό, πάντα είναι μοναχικό και βρίσκεται στον αντίποδα της υποκρισίας των δήθεν σημαντικών ανθρώπων.
Φυσικό και αναμενόμενο είναι να μην υπάρχει καμία ουσιαστική και παιδευτική προς τους νεώτερους αναφορά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για το σθένος ψυχής που κουβαλά αυτός ο άνθρωπος γιατί δεν πουλά όσο πρέπει στην εγκεφαλικά ανάπηρη πελατεία τους.

Τα τηλεπαιχνίδια με ανώμαλους στην ψυχή ανθρώπους είναι προτιμότερα στο σχεδιασμό τους, γιατί δημιουργούν ίδιες στρατιές νέων, που γαλουχούνται να πιστεύουν ότι το απόλυτο τίποτα … είναι σπουδαίο όταν αποκτήσει τηλεθέαση.

Παραθέτω μια δήλωση του σεβαστού αυτού Έλληνα που ξεχωρίζει μέσα στην απλότητα του μεγαλείου του.

«Τρέχω υπερβατικά, ενάντια στη φύση και στις κακουχίες. Η προσπάθεια ενός υπερμαραθωνοδρόμου είναι εγκεφαλική. Ο αγώνας του όπως τόνισε είναι μια υπέρβαση του σώματος και ολοκληρώνεται ενεργοποιώντας τα βιώματα από τις πνευματικές του δυνάμεις. Το μυστικό της επιτυχίας μου οφείλεται και στην κράση μου να ξεπερνώ τα όρια.
Η φιλοσοφία του αγωνίσματος έγκειται στην ιδιοσυγκρασία του υπερδρομέα να ξεπερνά τον πόνο και την κούραση με πνευματική διαύγεια, εγρήγορση και μετουσίωση. Ο αγώνας αυτός θα προβάλει στη νεολαία τις αξίες της προσπάθειας, της καρτερίας, της επιμονής και του αγωνιστικού πνεύματος, ενάντια στις αντιξοότητες της ζωής και ότι η θέληση είναι νικήτρια όταν επιστρατεύονται όλες οι σωματικές και πνευματικές δυνάμεις»


Το βίντεο που επισυνάπτω, αποκαλύπτει την μοναξιά της αξίας , απέναντι στις παρελάσεις των ανθρώπων που κουβαλούν το «τίποτα» τους στα κανάλια της αποχαύνωσης …


Θα τολμούσατε να μην έχετε τηλεόραση στο σπίτι σας;
Εμείς τολμήσαμε να πετάξουμε τρεις … και δεν το έχουμε μετανιώσει…
(Τις επιλεγμένες ταινίες τις βλέπουμε σε οθόνες που δεν συνδέονται με την βρωμερή μυρωδιά των φερέφωνων της αποχαύνωσης)

Πηγές πληροφόρησης :

http://www.inout.gr/archive/index.php/t-13995.html
http://www.smokovo.gr/?p=2045
http://greekrider.blogspot.com/2008/08/blog-post_09.html

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

.


Μου ήταν γνωστή αν και λίγο θαμπή στην μνήμη, η ιστορία που έλαβα σε μήνυμα από ένα αγαπημένο μου άνθρωπο.

Θεωρώντας ότι η μάθηση είναι συνδεδεμένη με την επανάληψη, που την λειτουργούμε ώστε κάθε φορά να καταλάβουμε περισσότερα από όσα μας επιτρέπει το «φίλτρο» της ξεχωριστότητας που κουβαλά το Εγώ μας, είπα να την αναρτήσω όπως την έλαβα.




Οι δύο λύκοι.....

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε:
"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας" Ο ένας είναι το Αρνητικό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Θετικό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα,
η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:

"Ποιος λύκος νικάει;"
Ο γέρος απάντησε απλά ...............

"Αυτός που ταΐζεις."

ΣΟΒΑΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ … ΜΕ ΓΕΛΙΟ

.

Ο Αργεντινός Quino, με την δική του γλώσσα esperanto στο χιούμορ, πάντα επίκαιρος θα έχει το δικό του «ρόδο με αγκάθι» για να μας το προσφέρει με αγάπη, στο τρύπιο βάζο της ζωής μας.

Μόνο σε "τέλειους" δεν έχει να πει (εκτός για τους άλλους, προσωπικά σε αυτούς) τίποτα ο λόγος του σκίτσου του … και είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύουν ότι η φύση τους έχει προικίσει με μια τελειότητα που αξίζει να την μνημονεύουν οι γενιές και να τους προσκυνούν ως μνήμη…
Άλλωστε ο Δημιουργός το μόνο που μοίρασε ίσα σε όλους τους ανθρώπους και μάλιστα πολύ είναι το μυαλό… και απόδειξη αυτού είναι ότι κανένας μας δεν παραπονιέται ποτέ ότι έχει λίγο…

Στην ρήση ότι «ο μαλάκας είναι ανίκητος», υποπτεύομαι ότι θα υποστήριζε το αντίθετο, μια και η τέχνη του είναι καθαρά διαπαιδαγωγική έχει κέντρο την αγάπη στον άνθρωπο … ως την πλέον τραγική μορφή ζωής.

Έτσι λοιπόν ο δάσκαλος Quino, μας μαθαίνει την άλλη εκδοχή της αλαζονείας όταν αυτή προσγειώνεται …

Ακόμη μας αποκαλύπτει την αντίληψη που έχουμε για τον ενεργό πολίτη , όμηρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης…



Και το βασικότερο … να προσέχουμε τις κινήσεις μας … γιατί το "μάτι" που προσέχει την εύρυθμη λειτουργία του «κοπαδιού» έχει (κατά καιρούς) μια αισθητική που οφείλουμε να μην την προσβάλουμε…

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ

.

Εδώ και μια δεκαπενταετία , με είχαν συναρπάσει σε μια έκθεση, κάτι στερεογράμματα που πουλούσε ένας εισαγωγέας.
Το στερεόγραμμα είναι μια εικόνα στην οποία η απλή παρατήρηση δεν μπορεί να δει το κρυμμένο σχέδιο που παρουσιάζεται με βάθος εστίασης τρισδιάστατα.

Αυτή τη διασκέδαση, την λειτουργώ κάποιες φορές στη ζωή μου, ειδικά όταν θέλω να ενεργοποιηθώ για ότι δεν καταλαβαίνω που μου φαίνεται προφανές.
Αυτό που βλέπουμε δεν είναι πάντα μονοδιάστατο (στη σκέψη μας) αν την εξασκήσουμε.
Πίσω από την παρατήρηση μας κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος που για μας είναι αθέατος.
Με αυτή την διαφορετική οπτική μπορούμε να δούμε μέσα από την φιλοσοφία, όλα όσα τα θεωρούμε δεδομένα και πραγματικά γύρω μας.
Αυτό δεν είναι τόσο καλό βέβαια για το φόβο μας , μήπως βγούμε από το κοπάδι… αλλά και αυτό είναι μια απάτη που μας επιβάλει η εικόνα που θεωρούμε ως δεδομένη.
Πιο απλά, όμως για την γνωριμία με τα στερεογράμματα , σας παραθέτω μία εικόνα.
Θα μπορούσατε να δείτε μέσα σε ότι δεν βλέπει η προγραμματισμένη όραση, δηλαδή ένα δεινόσαυρο σηκωμένο στα δύο του πόδια που προσπαθεί να επιτεθεί σε ένα άλλο μεγαλόσωμο ζώο.

Για μια μικρή βοήθεια σας παραθέτω σχόλια από το διαδίκτυο που ενδεχομένως να σας βοηθήσουν (ΕΔΩ)

Αντιγράψτε, μεγεθύνετε (αν χρειάζεται) και καλή σας ανακάλυψη...

Το "στερεόγραμμα" της σκέψης χωρίς εικόνα αλλά με αφηρημένες έννοιες… είναι πολύ πιο δύσκολο αλλά άκρως γοητευτικό…

ΕΝΑΣ ΩΡΑΙΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

.

«να πάψει το εκπαιδευτικό πρόβλημα να γίνεται ποδόσφαιρο ανάμεσα στα κόμματα και τις κενοδοξίες ανίδεων ανθρώπων που διευθύνουν το υπουργείο της Παιδείας»

Θα μπορούσαν αυτά τα λόγια να είχαν λεχθεί από ένα σύγχρονο άνθρωπο της σκέψης που βλέπει την παιδεία ως τον κορυφαίο θεσμό για την κάθε κοινωνία.

Η αλήθεια είναι όμως ότι αυτή την προτροπή έκανε ένας εξήντα εξάχρονος δάσκαλος σε μια ομιλία του το 1946.

Ο λόγος για τον άγνωστο πλέον στην τηλεοπτική πραγματικότητα της ζωής μας , τον Αλέξανδρο Δελμούζο.
Ένας ωραίος άνθρωπος που όπως ήταν φυσικό ταλαιπωρήθηκε από τις κοινωνικές ομάδες εξουσίας , ως ανατροπέας των ήρεμων νερών της καθεστηκυίας αντίληψης.

Θα σκεφτεί ένα μέρος του μυαλού μας : « Ωραία και επειδή ταλαιπωρήθηκε ; Σήμερα έχει να μου πει τίποτε; Εδώ έχουμε κρίση και προβλήματα που χρειάζονται σκέψη … ο Δελμούζος μου έλειπε;»

Αυτός είναι ο ρόλος αυτού του μέρους του μυαλού μας και πολύ καλά κάνει και βάζει αυτή την σκέψη που προανέφερα.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά που και αυτή εκφράζεται και λέει!

« Βρε κακομοίρη , αν δεν δεις ιστορικά ότι οι ίδιες αντιλήψεις χειραγωγούσαν τον παππού σου και εσένα ακόμη σήμερα …( και είναι οι ίδιες ομάδες) … πως θα ξεφύγεις την πλάνη που σου γεμίζει τα μάτια με τσίμπλα;»

Εδώ αγαπητέ αναγνώστη, είναι ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο οφείλουμε να πάρουμε θέση. Δεν γίνεται να θέλουμε και το ψωμί άθικτο και το σκύλο χορτάτο.

Υποχρεούμεθα να διαλέξουμε μια πλευρά από το μυαλό μας !

Συνήθως ανοίγουμε την τηλεόραση να πληροφορηθούμε τα νέα μέτρα και ξεφυσάμε σαν τραίνο σε ανηφόρα , αντί να καταλάβουμε γιατί μας βάζουν τα μέτρα και ότι δεν είμαστε τραίνο αλλά μας έχουν πείσει ότι είμαστε…

Αν κατά λάθος κάποιος σκεφτεί λίγο διαφορετικά, αρχίζει να μην είναι πρόβατο που τρέχει στο κάθε σφύριγμα του τσοπάνη του… το κακό όμως είναι ότι είναι μόνος και αυτό δεν υποφέρεται εύκολα.

Τα καλύτερα πρόβατα , είναι οι βολεμένοι «μορφωμένοι» που δεν κουνάνε από τους τίτλους που έχουν ορίσει οι συντεχνίες για την ζωή τους.
Είναι αυτοί που έχουν τεκμηριωμένες απόψεις (ο αντίποδας της διαλεκτικής δηλαδή) και με το θράσος του επαΐοντα κραδαίνουν το χέρι σε ότι κρίνουν ως κακώς κείμενο.

Θα δείτε πολλούς μεταρρυθμιστές (στα λόγια) να είναι κρατικοδίαιτοι και βολεμένοι πίσω από την άνεση της προσωπικής τους φυλακής.

«Δελμούζοι» πάντως δεν είναι σίγουρα … το παραιτούμαι θέλει «κάκαλα»

Τα περισσότερα για τον όμορφο αυτό δάσκαλο ας τα ψάξετε μόνοι σας … δίνοντας απλά εγώ μια αρχή … ας πούμε από (ΕΔΩ)

ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ

.

Η ιστορία και τα έργα των ανθρώπων είναι σίγουρα μελαγχολικά.
Αυτός ο τόπος που χρησιμοποιεί ακόμη την μόνη γλώσσα που έχει συνέχεια για πολλές χιλιάδες χρόνια σε λειτουργία, δεν θα μπορούσε να μην έχει την δική του μελαγχολία από την άκριτη καταστροφή που για να μη μας τρομάζει την ονομάζουμε «εξέλιξη».
Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την βραβευμένη ταινία του Φίλιππου Κουτσαφτή, που γυρίστηκε για δέκα ολόκληρα χρόνια με θέμα την Ελευσίνα.
Ο τίτλος της που αξίζει να αναζητηθεί στις ενοικιαζόμενες ταινίες, είναι «Αγέλαστος Πέτρα».
Το αστείο στην υποκρισία της εποχής μας είναι ότι αυτή η ταινία βραβεύτηκε… στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, αλλά οι συνειδήσεις των ανθρώπων ξέχασαν για ακόμη μια φορά την ουσία του λόγου …
Όλοι εμείς ξεχνάμε, γιατί έχουμε σπουδαιότερα να κάνουμε στη ζωή μας… όταν απλά κατηγορήσουμε τους «κακούς» χαιρόμαστε για λίγο τη σπουδαιότητα μας και ήσυχοι πλέον… συνεχίζουμε την κατανάλωση που μας προσφέρουν…

Αυτοί είμαστε (μας αρέσει ή όχι) … όπως δείχνει ο φακός του δημιουργού της ταινίας.


Τελικά βρέθηκε ολόκληρη η ταινία στο διαδίκτυο.


ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΙΒΛΙΟ…

.

Έλαβα ένα e-mail από ένα ευγενή νέο που βρίσκεται στον κοινό διαδικτυακό χώρο των συντοπιτών μου που με ενημέρωνε ότι ο πατέρας του εξέδωσε ένα βιβλίο σχετικά με ιστορικά στοιχεία του χωριού μας.
Σταμάτησα και σκέφτηκα πόσο όμορφο είναι να χαίρονται τα παιδιά για τις δημιουργίες των γονιών τους και πόσο ουσιαστικό είναι στην εξέλιξη τους πέρα από ότι θέλουν να μας πείσουν για την εκπτωτική σκέψη της νέας γενιάς.
Θα ήθελα να δώσω για αυτή την εσωτερική ευγένεια της σκέψης του Ευθύμη πολλά συγχαρητήρια στον ίδιο, αλλά και στον Δάσκαλο , Πατέρα και Συγγραφέα Κώστα Γακόπουλο.

Φρόντισα να το αναζητήσω και να το προμηθευτώ άμεσα και ομολογώ ότι χάρηκα πολύ.
Πρόκειται για ένα πόνημα περίπου 700 σελίδων υπό τον τίτλο « Η Δραγασιά χθες σήμερα αύριο»
Θα σταθώ στον πρόλογο του Δάσκαλου και Συγγραφέα Κώστα Γακόπουλου, που με χαροποίησε και φυσικά μου έδωσε την απόδειξη για την ευγένεια του παιδιού του.

Ξεκινά: «Με την εργασία μας αυτή δεν φιλοδοξούμε να αποκτήσουμε τον τίτλο του συγγραφέα ούτε του ιστορικού…»
Αυτό το «μας» είναι η ευλογία και η ανωτερότητα των ανθρώπων όταν ελεύθεροι δημιουργούν κοινότητες …
Όσο για τα υπόλοιπα είμαι σίγουρος ότι η ιστορία είναι αυτές οι πρωτογενείς καταγραφές της ζωής και των γεγονότων …και όχι πονήματα από γραφεία με πολιτικές σκοπιμότητες.
Κάποιοι άνθρωποι έχουν μέσα τους το κύτταρο σκέψης του Ηρόδοτου και για αυτό τους ευχαριστούμε.
Είναι ένα πόνημα για διαχρονική μελέτη αυτής της μικρής κοινότητας ανθρώπων που μαζί με τις άλλες κοινότητες της όμορφης Ελληνικής σκέψης, ενισχύει τον αγώνα να παραμείνουμε Έθνος σε πείσμα των καιρών που θέλουν να μας μετατρέψουν σε "Ιδιώτες" καταναλωτές.

Αγαπητέ Κώστα , ένα μεγάλο Ευχαριστούμε για αυτό που προσέφερες.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ … ΙΣΩΣ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ




Αφορμή της ανάρτησης αυτής είναι η αγάπη που έχω σε κόκορα και γουρούνι που κουβαλάμε μέσα μας … έστω και αν νομίζουν κάποιοι ότι είναι ο Πρίγκιπας και η Χιονάτη… ανάλογα με την κατεύθυνση του φύλου τους…

Βρήκα λοιπόν μια ωραία σκέψη στο διαδίκτυο της οποίας παραθέτω ένα απόσπασμα.
Αρθογράφος είναι ένας πολυπράγμων άνθρωπος στη σκέψη, ο Διονύσης Μεντζενιώτης.
Το άρθρο του μιλά για τον Διάλογο προβάλλοντας τον στην ιστορία.
Θεώρησα χρήσιμο να παραθέσω τμήμα του (αν και προτείνω να το διαβάσετε όλο) μια και στην εποχή μας, ο κάθε ένας στήνει το δικό του μαγαζάκι που αναπαράγει το κίβδηλο Εγώ του, ντυμένο πίσω από μια σοβαροφάνεια που τον αυτοϊκανοποιεί.
Ουδείς εξαιρετέος… πόσο δε μάλλον και ο αυτοσαρκαζόμενος γράφων.
Παρατηρώ όμως ότι εύκολα χρησιμοποιούμε το δείκτη του χεριού μας εκφράζοντας την κρίση μας στους άλλους και δύσκολα γυρίζουμε το δάκτυλο αυτό προς τον εαυτό μας….

Εμ … ποιος θα παραδεχτεί εύκολα ότι έστω και λίγο είναι μαλάκας… γιατί πολύ δεν το διανοείται ότι μπορεί να είναι!!!
(Ο μαλάκας χρησιμοποιείται ως κοινωνικός προσδιορισμός στάσης στην συν-κοινωνία και όχι ως σεξουαλική συμπεριφορά αυτοϊκανοποίησης ... συνήθως μαλάκας είναι και ο μετέχων σε ετερόφυλες ή ομόφυλες σχέσεις)
Άλλωστε ο (άλλος) κόσμος φταίει για ότι συμβαίνει που δεν ακούει τις λύσεις για την αρμονία του σύμπαντος που έχει ο κάθε ένας στο μυαλό του…
Η λαϊκή θυμοσοφία το έχει περιγράψει αναλυτικά στην φράση που λένε «μορφωμένοι» και «αμόρφωτοι» ( κατ’ υποκειμενική αίσθηση) στις επιδείξεις του λοφίου τους ως οι υπερήφανα πτηνά … που βρίσκονται στην αυλή του εκτροφείου που δεν την αντιλαμβάνονται …
«Κάνε με πρωθυπουργό να σου πω εγώ πως θα τα έφτιαχνα τα πράγματα…»
(Συμπληρωματικά προτείνω το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου υπό τον τίτλο Εγχειρίδιο βλακείας)
Όμως ας αφήσω το διαφορετικής έκφρασης όμορφο κείμενο να ανοίξει την οπτική που τόσο ανάγκη έχουμε οι άνθρωποι όντας κλεισμένοι στην προσωπική ανακύκλωση της συνήθειας στη σκέψη μας…

(Για μετάβαση στο χώρο του συντάκτη πατήστε στο κείμενο)

Στην αρχή της διαλεκτικής διεργασίας κανείς από τους συμμετέχοντες δεν γνωρίζει τις απαντήσεις. Η διαλεκτική δεν είναι απλή συζήτηση, επιχειρηματολογία, αντιδικία, διένεξη ή αντιπαράθεση απόψεων. Η «απάντηση», η «λύση», η «υπόθεση» είναι μια κοινή δημιουργία ή ανακάλυψη ή εφεύρεση, η οποία αναδύεται μέσα από την διαλεκτική διεργασία. Ο Σωκράτης δρα ως ο καταλύτης μιας ερευνητικής διεργασίας: σκοπός του είναι να δείξει στους μετέχοντες στον διάλογο πώς να σκέφτονται οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Οι περισσότεροι σκέφτονται παθητικά, στοχαζόμενοι πάνω σε εξωτερικές, ξένες ως προς αυτούς, γνώμες και αξίες. Ο Σωκράτης έδωσε ζωντανά παραδείγματα ενός κριτικού λόγου ο οποίος θα μπορούσε να παραλάβει τις κοινές γνώμες και αξίες και να τις υποβάλει σε κριτική εξέταση. Ο τρόπος που το έκανε ήταν έμμεσος, θέτοντας ερωτήματα που θα μπορούσαν να κεντρίσουν τους συνομιλητές του να επανεξετάσουν τις δικές τους σκέψεις, τα δικά τους «πιστεύω». Ως «βοηθός» στη συζήτηση δεν κήρυττε κάποιο «δόγμα», ξεκινούσε από εκεί που βρίσκονταν οι συνομιλητές του. Έβλεπε την κατάσταση μέσα από τα μάτια του «άλλου», του συνομιλητή του, προσπαθώντας να τον ενεργοποιήσει ώστε να αντιμετωπίσει αυτός το πρόβλημα. Ο διάλογος γι’ αυτόν ήταν η εκμαίευση της προσωπικής δραστηριότητας και εμπλοκής και αφορούσε την πραγματική κατάσταση του συνομιλητή και την αποκάλυψη των εμποδίων που υπήρχαν μεταξύ του συνομιλητή του και της επίτευξης της αυτό-εξέτασης και της πνευματικής και διανοητικής ελευθερίας. Με αυτό τον τρόπο ο Σωκράτης καθιστούσε δυνατή την ανάδυση του κριτικού λόγου με τρόπο ώστε κατά την διάρκεια του διαλόγου και μετά από αυτόν, οι μετέχοντες στον διάλογο ήταν «κάτοχοι» των αποτελεσμάτων του. Βιώνοντας την εμπειρία του «εξετασμένου βίου» (μια και «ο ανεξέταστος βίος ου βιωτός ανθρώπω», Απολογία, 38α5) οι μετέχοντες του διαλόγου θα γνώριζαν τον εαυτό τους και θα ήταν αυτόνομοι.