Δραγασιά

ΘΗΛΥ – ΑΝΙΜΑ – DEVI

2012-01-31T13:20:00.000-08:00

Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση

Σε αυτή την ανάρτηση θα αναφερθώ σε μια θεατρική παράσταση, για την οποία οι σκέψεις που μου γεννήθηκαν από την παρακολούθηση της απέχουν (ως διάθεση) μακράν της λεγόμενης θεατρικής κριτικής. Κάποια στιγμή όπως λέει η λαϊκή θυμοσοφία, θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος μπορεί να ασχοληθούμε από το χώρο αυτό με το περίεργο ρήμα “κρίνω” και να του αποδώσουμε τις ευθύνες που έχει στην κοινωνία μας. Τα αποτελέσματα από την διαρκή κρίση, τα βλέπουμε στο παρόν της ζωής μας ως πολιτισμικό υπαρκτό μοντέλο, αλλά ψάχνουμε να φορτώσουμε τα κακώς κείμενα (όπως τα πάντα) έξω από τη σκέψη μας. Ο εχθρός γίνεται πιο αναγνωρίσιμος εάν είναι απέναντι μας… ο δίπλα και μέσα μας εχθρός πονάει πολύ σαν τον δούμε και έτσι ασυνείδητα εθελοτυφλούμε.

Διάλεξα λοιπόν ως πρόλογο παρουσίασης της θεατρικής παράστασης ΘΗΛΥ – ΑΝΙΜΑ – DEVI, να αναφερθώ στην φαινομενικά αταίριαστη σκέψη, πως ο ορισμός της πολιτικής στο μυαλό μου είναι συνδεδεμένος με την αγάπη για πνευματική και υλική επιβίωση του ανθρώπινου είδους μας.
Θα έλεγα με τραγωδιακή κραυγή, πως φτάνει πια ο εκπεσμός της αντίληψης που θέλει να θωρούμε ως πολιτική σκέψη την κάθε λογιστική ανταγωνιστική διαχείριση της αφιλοσόφητης ζωής μας. Και τούτο γιατί το Θέατρο είναι μια καθαρά Πολιτική πράξη που διδάσκει την φιλοσοφημένη συνύπαρξη των ανθρώπων.

Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως μια γυναίκα που βρίσκεται σε ένα μπαρ και σηκώνει το ποτήρι προσπαθώντας να σβήσει στο νου της την απόρριψη της ερωτικής φλόγας για ζωή, μπορεί να κουβαλά μέσα της κομμάτια από τις αρχαίες τραγωδίες των Ελλήνων;
Το εύκολο ως απάντηση είναι “όχι” μια και η πλανημένη εκπαίδευση μας θεωρεί το “τότε” ως κάτι έξω από τη ζωή του σήμερα και το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού είναι η αδυναμία να ζήσουμε ο καθένας την προσωπική κάθαρση στη ζωή του.
Η σκηνοθέτης Γιώτα Κουνδουράκη τόλμησε να φέρει στο μέτρο του λόγου και των αναγκών μας, τα μεγάλα τραγικά πρόσωπα όπως την Φαίδρα, την Μήδεια, την Ιφιγένεια, την Κλυταιμνήστρα, την Κασάνδρα και την Εκάβη, συζητώντας δίπλα μας για τον κόσμο που κρατάμε σφαλιστό μέσα μας. Ένα ολόκληρο ασυνείδητο του πολιτισμού μας αρχίζει να ξεδιπλώνεται μέσα από την προτροπή του Βάκχου που ως πανεπίσκοπη θεότητα παρακολουθεί την αγωνία της δράσης μας να υπερβούμε ότι δεν κατανοούμε στη ζωή μας.

Ο λόγος της παράστασης κράτησε τα αφτιά και τα μάτια μου τεντωμένα σε μια λεπτή κλωστή που αν θα της έδινα ένα όνομα θα ήταν “απόμακρη οικειότητα”. Πως αλλιώς να πλησιάσω όλα τα στοιχεία της τραγωδίας που τα κρατώ στα σωθικά του ασυνείδητου μου και δεν τολμώ να τα ανασύρω στο παρόν μου … Μιλώ σε πρώτο ενικό, γιατί τούτο μόνο δικαιούται να εκφράζει κάθε άνθρωπος, και το λέω αυτό γνωρίζοντας πολύ καλά την σκέψη που μας “μετάλαβαν” τα λόγια του έργου στο κλείσιμο… πως το Ένα είναι όλα και το Όλο είναι ένα!

Φορείς και ταξιδευτές αυτών των τραγικών μορφών στο σήμερα υπήρξαν οι ηθοποιοί καθώς και οι μουσικοί που το σύνολο της ενέργειας τους που κοινώνησαν προς τους θεατές αξίζει συγχαρητήρια.

Το θέατρο όμως είναι μια ζωή που συμβαίνει στο παρόν μας και τούτο περιλαμβάνει όλες τις ανατροπές της ίδιας της ζωής. Έτσι ένα ατύχημα ευτυχώς περαστικό (όπως έμαθα) στην κυρία Βίκυ Πρωτογεράκη την κράτησε μακριά από την παράσταση και έτσι μέσα από ένα απρόσμενο τόλμημα στην σκηνή ανέβηκε η σκηνοθέτης για να καλύψει το ρόλο της.
Αυτή η ενέργεια έκρινα ότι είναι ο ορισμός του θεατρικού έρωτα προς την ιερή πράξη της παράστασης. Η ερμηνεία της σκηνοθέτιδας κυρίας Κουνδουράκη τελικά στόχευσε κατ ευθείαν στην καρδιά μου. Έτσι μια ολόκληρη άρρητη ενέργεια κινητοποιήθηκε στην ομάδα από την αντικατάσταση και το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό. Ακόμη και το βοηθητικό υποβολείο που λειτούργησε η εξαίρετη ηθοποιός κυρία Ελίζα Τζίτζη, λειτούργησε με όρους του χορού σε μια επανάληψη μερικών λέξεων και συνέτεινε στην μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση του λόγου.
Το σώμα του ονειρικού Βάκχου μέσα από την υπόκριση του κυρίου Νίκου Πανόπουλου, οδήγησε με επιτυχία στη διάλυση των γυναικών επί σκηνής αφήνοντας μια πλαστικότητα του αρχαίου δράματος στο τώρα μας, όπως η ερμηνεία της κυρίας Βάνας Ζάκκα που συνέτεινε σε αυτή την διάθεση.
Άφησα στο τέλος την αναφορά στην κυρία Γεωργία Ζώη, που η μεταμόρφωση της μέσα από το τραγικό ήταν κάτι περισσότερο από τη θεατρική αλήθεια, μια και αισθάνθηκα πάνω στην κορυφαία εκφορά της άηχης κραυγής της το ρίγος μέσα μου.

Ως κατακλείδα αυτής της όμορφης εμπειρίας ήθελα να μοιραστώ με τον αναγνώστη μια σκέψη που θέλει να πιστεύει πως για την παγκόσμια κοινότητα η εξέλιξη, αν θέλει να έχει θετικό πρόσημο άρα και πνευματική επιβίωση, οφείλει να περάσει μέσα από την ξεχασμένη τραγική σκέψη.
Αυτές τις τεράστιες δεξαμενές Ελληνικού σπερματικού λόγου που στη βάση τους αναλύθηκαν και προωθήθηκαν ιδέες ανά τους αιώνες από σπουδαίους διανοητές, αποτελούν την σημερινή πρόταση διαφορετικής ανάγνωσης με στόχο την πολιτική έξοδο από το τέλμα ενός παγκόσμιου κοινωνικό – οικονομικού συστήματος.

Κάθε προσέγγιση που γίνεται στον σπερματικό λόγο, όπως αυτή της συγκεκριμένης θεατρικής παραγωγής είναι μια άξια δράση που περιέχει αγάπη και σεβασμό στον παγκόσμιο Άνθρωπο.
Οι άνθρωποι μπορούμε να είμαστε πολύ μεγαλύτεροι από τη σκιά που νομίζουμε ότι μετρά το μπόι μας… και τούτο είναι ένα μικρό θαύμα!

ΕΓΩ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ

2012-01-30T08:41:00.000-08:00

ΑΡΧΕΙΟ ΗΧΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ

Για άτομα που στερούνται την όραση
Ειδικά για αυτή την ανάρτηση ο ήχος προτείνεται για όλους.

Θα σας πω ένα μικρό ανέκδοτο κατά το οποίο ζητά η δασκάλα να κλίνουν τα παιδιά την πρόταση “Εγώ θα πεθάνω”. Το ενδιαφέρον της σημασίας του είναι στην προφορική αφήγηση μια και ο τονισμός κατά την αφήγηση δίνει το νόημα που θα μας απασχολήσει στην ανάρτηση.

Οι μαθητές λοιπόν που καλούνται να δείξουν την επιμέλεια τους, είναι τρία παιδιά που ο πατέρας τους κατά την σειρά ομιλίας τους είναι αντίστοιχα ποιητής, στρατιωτικός και τραπεζίτης.

Ξεκινούν λοιπόν να κλίνουν την πρόταση πρώτα ο γιος του ποιητή μετά του στρατιωτικού και τέλος ο γόνος του τραπεζίτη.

Εγώ θα πεθάνω
Εσύ θα πεθάνεις
Αυτός θα πεθάνει
Εμείς θα πεθάνουμε
Εσείς θα πεθάνετε
Αυτοί θα πεθάνουν

Τρεις διαφορετικοί κόσμοι, όλοι βαλμένοι μέσα στα ίδια λόγια.
Το ενδιαφέρον όμως στο ανέκδοτο δεν σταματά με τα γέλια που προκαλεί αυτή η διαπίστωση, μια και τα πράγματα έχουν ουσία σαν γίνονται περισσότερο πολύπλοκα μέσα από την ανάλυση της σκέψης μας.

Το τραγικό είναι πως θα στενοχωρηθούμε (αν και δεν είναι σίγουρο για την πλειονότητα) σαν αναλογιστούμε πως αυτό που λογικά αποδοκιμάζουμε είναι τούτο που κουβαλάμε σαν κυρίαρχη σκέψη στη ζωή μας.
Κάθε ένας από εμάς όσο και αν βάζει τη μάσκα του σκεπτόμενου ουμανιστή, κουβαλά μέσα του ένα κανιβαλισμό απέναντι στους άλλους που τον εξυπηρετεί στην ατομική του επιβίωση.
Χαρακτηριστικό είναι όπως είχε αναφέρει κάποτε ο Φρόιντ πως στην ουσία του συναισθήματος κάθε ανθρώπου που πηγαίνει σε μια κηδεία είναι η χαρά γιατί πέθανε κάποιος άλλος και όχι αυτός ο ίδιος.
Μα και για τους ανθρώπους της τέχνης που γνωρίζουν την σημειολογική αποδελτίωση της κωμωδίας ξέρουν καλά ότι οι άνθρωποι γελούν περισσότερο όσο πιο πολύ πάσχουν οι ηθοποιοί ερμηνεύοντας το ρόλο τους.

Θα λέγαμε ότι αν διαπιστώσουμε πως τα εσωτερικά μας συναισθήματα (που δεν βγαίνουν σαφώς σε λεκτικές επικοινωνίες) προσδιορίζουν το ανεπεξέργαστο ασυνείδητο καθίκι που είμαστε, είναι ένα κέρδος και μια αφετηρία προσωπικής μας εξέλιξης.

Το αρχέτυπο “στρατιωτικός” είναι το κομμάτι του εαυτού μας που έχει σαφώς πληροφορίες και γνώση, αλλά δυστυχώς είναι λίγη με συνέπεια να γινόμαστε οπαδοί με σταθερές πεποιθήσεις, και έτσι αναπαράγουμε με ελαφρά την συνείδηση την βία επιβίωσης της ομάδας που εξυπηρετούμε.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα χειρότερα εγκλήματα έχουν γίνει για την εξυπηρέτηση των καλύτερων προθέσεων που περιλαμβάνονται στην κουτσουρεμένη φιλοσοφία των ανθρώπων.
Ας αναλογιστούμε μορφές εγκλημάτων όπως η θρησκευτική βία, η κοινωνικό - οικονομική βία και δεν θα ήθελα να ξεχάσουμε την γνωστή ερωτική βία που γίνεται συνήθως στο όνομα της αγάπης…

Για τον Ποιητή δεν έχω πολλά να πω, μια και είναι ένα μοντέλο σκέψης ανθρώπων που μέσα μας λειτουργεί συνήθως αβανταδόρικα και ωφελιμιστικά για να εξυπηρετήσει τις κατώτερες λειτουργίες του καθικιού που θέλει να γευτεί τζάμπα την αλαζονεία του Εγώ του.
Η Ποίηση ως συμπυκνωμένη σκέψη ολιστικής προσέγγισης της ζωής λέγεται διαφορετικά και Φιλοσοφία και τούτο το φρούτο θα είμαστε ηλίθιοι αν υποστηρίζουμε ότι το έχουμε κάποιοι μέσα στη σκέψη μας.
Το μοντέλο τούτο της συμπυκνωμένης ολιστικής προσέγγισης, δηλαδή της Ποίησης, είναι σήμερα στον πολιτισμό μας θνησιγενές, και κάθε υποστήριξη του γίνεται υποκριτικά από το Εγώ που θέλει απλώς να το αξιοποιήσει για να πετύχει τους ιδιοτελείς στόχους των θέλω του.
Πολλούς βαφτίζουν με το όνομα Σωκράτης, αλλά κώνειο δεν πίνει κανένας μια και ο χαμαιλέοντας ταιριάζει περισσότερο στις επιβιοτικές επιδιώξεις τους.
Γεμίσαμε διανοούμενους πνευματικούς ανθρώπους που είναι κρατικοδίαιτοι, και σαφώς σκοντάφτουμε κάθε στιγμή πάνω σε λογοπλόκους ποιηταράδες που ενισχύουν την κοινωνική τους θέση με την δεξιότητα αυτή, ή στην πιο απλή εκδοχή ψάχνουν να εξυπηρετήσουν τα ορμέμφυτα τους, τις ανάγκες τους, μέσα από την παρωχημένη έκφρασή τους.

Τελικά κλείνοντας θα έλεγα ότι το ανέκδοτο αν σταματούσε μόνο στην παρουσίαση του θα ήταν καλύτερα, μια και σαν ανακατεύουμε τον πνευματικό μας κόσμο, αρχίζει να μυρίζει κάπως δυσάρεστα και τούτο δεν αρέσει σε κανένα.
Η απάντηση που έχουμε εύκολη προς τον εαυτό μας, είναι πως η ανάλυση δεν μας αφορά μια και οφείλουμε να έχουμε ζωτικά ψεύδη κοιτώντας τον εαυτό μας, και παρουσιάζοντας τον ως διαφορετικό με σαφώς καλές προθέσεις.

Δεν θα τα χαλάσουμε όμως για τούτη την ψευδαίσθηση μας, μια και η πρώτη ύλη της ζωής που έχουμε είναι χωνεμένη τροφή από πτώματα ζωής εκατομμυρίων ετών που προϋπήρξαν, για να έχουμε σήμερα εμείς τη λεγόμενη συνείδηση της ύπαρξης μας.
Αν το πετρέλαιο είναι τα σάπια κουφάρια ζωής στα έγκατα της γης και το χώμα και οι βράχοι επίσης τα υπολείμματα παλαιότερων οργανισμών, μην περιμένουμε να έχουμε εμείς ψυχολογία θεωρητικώς υπαρκτών αγγέλων. Άλλωστε κάποτε η λαϊκή τραγουδίστρια Κατερίνα Κούκα είχε πει σε ένα τραγούδι “Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω”…

Ίσως δούμε λοιπόν με μια διαφορετική απαγγελία την κλίση της πρότασης “Εγώ θα πεθάνω” και τότε μπορεί να πιάσει τόπο το ανέκδοτο…
Ως πρόταση εκφοράς του λόγου προτείνω αυτόν της ουσιαστικής γνώσης που έρχεται από την Τραγωδία της ξεχασμένης Ελληνικής γραμματείας και χαρακτηριστικό της είναι η ισότονη εκφορά του λόγου.
Γιατί η γνώση, βρίσκεται πάντα απέναντι από τα συναισθήματα και τα παρατηρεί… αλλά τούτο για να το ξεδιαλύνουμε θέλει πολύ κουβέντα και εδώ είναι μόνο μια απλή ανάρτηση, πράγμα που σημαίνει ότι η Γη θα συνεχίζει να γυρνά και χωρίς την άποψη μας… και τούτο μας στεναχωρεί πολύ!

GOOD CARMA ΗΛΙΘΙΕ!

2012-01-24T13:08:00.000-08:00

Αρχείο ήχου όλης της ανάρτησης
Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση.

ΜΕΡΟΣ Α και ΜΕΡΟΣ Β

Στο διαδίκτυο που διακινούνται οι πληροφορίες με ταχύτατο ρυθμό συμβαίνει να λαμβάνουμε μηνύματα που περιέχουν αρχεία με όμορφα λόγια που μας προτρέπουν να τα στείλουμε σε δικούς μας γνωστούς ώστε να έχουμε μια υπέροχη Τύχη.Κάποιες φορές μας εκφοβίζουν αν αδιαφορήσουμε λέγοντας πως ο τάδε που δεν το έστειλε έπαθε τη δείνα αρρώστια και άλλα τέτοια φαιδρά πράγματα.

Με χαρά λοιπόν δημοσιεύω για καλή Τύχη και εγώ από τον χώρο τούτο ένα μήνυμα που έλαβα, στο οποίο όμως εισήλθε ο Διάβολος εκ της διαβολής στο πνεύμα μου, και σημείωσε με πράσινα γράμματα την δεύτερη σκέψη πάνω στα όμορφα νοήματα.
Ο Τρις- κατάρατος Δαίμων με διαβεβαίωσε ότι ενεργών την διακίνηση τούτου του αρχείου, θα πεθάνω κάποια στιγμή και εγώ του είπα να σταματήσει τις μαλακίες, μια και ολόκληρο το Σύμπαν θα πεθάνει και τούτος ο λόγος του δεν αποτελεί πρωτοτυπία.

Ο λόγος που αναρτώ αυτή την πνευματική παρωδία, είναι γιατί θα πρέπει να αρχίσουν οι άνθρωποι που σκέφτονται να κατανοούν ότι γίνονται αγωνιώδεις προσπάθειες από ηλιθίους παγκοσμίως να προετοιμάσουν μια νέα Θρησκεία που θα έχει ένα αχταρμά θεωριών στην πνευματική της αποβλάκωση. Ολίγον Βουδισμός με μια δόση Πνευματικής Ανάτασης αρχαίας σκέψης, θα κολλήσει σε στοιχεία της επιστήμης όπως η κβαντική, για να νομιμοποιήσουν την εξέλιξη της προσπάθειας που γίνεται από τους ηγέτες των εκκλησιών παγκόσμια να μαζέψουν την εξουσία τους σε μια περισσότερο εύπεπτη μορφή για να συνεχίσουν το φούσκωμα του πνευματικού σώματος των εκκλησιών τους από λίπος.

Κάποια στιγμή θα λέμε ότι η οπισθοδρόμηση σε παραδόσεις συντήρησης δοξασιών των παππούδων μας, αποτελεί επαναστατική πράξη…Κουράγιο στους νεώτερους που εκπαιδεύονται στη βάση του Πιστεύω και χάνουν όλο και περισσότερο από το λεξιλόγιο τους το ρήμα Θεωρώ!

O tempora ! O Mores !

Σημείωση: Σε αναζήτηση στο διαδίκτυο βρήκα την ερώτηση "Ποια είναι η καλή Carma" και έτσι αποφάσισα να αναφερθώ στο φαιδρό ζήτημα της εποχής παραλλάσσοντας την γραφή της λέξης Karma με το C, κρατώντας με την γραφή αυτή παράλληλα μια απόσταση σεβασμού από τις δοξασίες των πραγματικών Βουδιστών.

Η εκ της παιδείας “έκθεσις” του μαθητού

2012-01-19T04:27:00.000-08:00

ΑΡΧΕΙΟ ΗΧΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ

Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση.

Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας !
Για περάστε να δείτε το τέρας με τα δύο κεφάλια που το λένε Παιδεία της Ελλάδας.

Έτσι θα μπορούσε να διαλαλεί την πραμάτεια της Ελληνικής παιδείας ο κήρυκας, για να πουλήσουμε σήμερα ως παράδειγμα προς αποφυγή το μόρφωμα της παιδείας που κατέστρεψε ένα λαό.
Το μυστικό στην αγορά είναι να μπορείς να βγάζεις χρήματα και από τα κουσούρια σου, γεγονός που ξέρουν να το κάνουν καλά οι απανταχού της γης επαίτες σαν επιδεικνύουν τα ανάπηρα μέλη τους για να προσποριστούν τον επιούσιο.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια όμως και έτσι διάλεξα να αναρτήσω μια έκθεση που βρήκα από την εποχή της ακμάζουσας χούντας στην Ελλάδα. Την μεγαλύτερη αξία στο ντοκουμέντο τούτο, πέρα από την εκφραστική αφασία του μαθητή έχει η δίγραμμη οδηγία του ανεκδιήγητου καθηγητή που η σχέση του με την παιδεία είναι ανύπαρκτη. Μερικοί θα νομίσουν ότι η φαιδρότητα αποτελεί ένα ιστορικό παρελθόν και θα φορτώσουν στην τότε εποχή αυτές στις αντιλήψεις.
Η πραγματικότητα της φαιδρότητας όμως είναι πολύ διαφορετική.
Ακόμη και σήμερα έχουμε μεταλλαγμένους ράθυμους εκπαιδευτικούς και σαφώς αντίστοιχη με την τότε, ζαβλακωμένη κοινωνία που συνεχίζει να υπάρχει ως ανάπηρη με δημοκρατικές ταυτότητες κάτω από ένα χυδαίο πολιτικό κατεστημένο που αδυνατεί να το αντιληφθεί.
Απόδειξη είναι η ισχύουσα διαπλοκή της πάμπλουτης εκκλησιαστικής κάστας με την εκπαίδευση και γενικώς με το κράτος που γεννά σκάνδαλα τύπου Βατοπεδίου.
Όλοι γνωρίζουμε το φλερτ των πολιτικών με την εκκλησία και σαφώς την αδυναμία εξέλιξης ενός συστήματος παιδείας πέρα από τους τύπους και τα οργανογράμματα της αποστεωμένης δημοσιοϋπαλληλικής σχεδίασης. Οι όποιες δημιουργικές φωνές έχουν μπροστά τους ένα θεσμικό σιγαστήρα που τις κάνει να ακούγονται αδύναμες και έτσι όλα επιτρέπονται σαν σκέψεις, αλλά τίποτε δεν αλλάζει σε τούτο το τσίρκο που περιφέρεται στο χρόνο και λέγεται Ελλάς!

Για περάστε λοιπόν … δεν είναι βόας δεν είναι κροταλίας… είναι το παρελθόν, παρόν και δυστυχώς το μέλλον στο διαχρονικό τσίρκο μας!
Η παιδεία μπορεί να γίνει μια επικίνδυνη “έκθεσις” εις πνευματικούς κινδύνους του εκάστοτε μαθητού με ανίατες και μόνιμες βλάβες. Λέτε ο συγκεκριμένος μαθητής να γλύτωσε τις πνευματικές βλάβες; Κομμάτι δύσκολο μου φαίνεται έστω και αν νομίζει ο δόλιος το αντίθετο!

Έκθεσις 3η
“Ο εκκλησιασμός του σχολείου μου”
Κωνσταντίνος Ζωγραφόπουλος
Εν Πειραιεί τη 13/11/69

Κάθε Τετάρτη, πρώτη ώρα, έχουμε εκκλησιασμόν εις τον Άγιο Δημήτριο. Θα σας περιγράψω την μετάβαση μου εις τον ιερόν ναό. Ήταν η ώρα οκτώ με οκτώ και τέταρτο, όταν ηκούσθη η φυρίκτρα. Δείγμα να πάμε επάνω να αφήσωμε τις τσάντες και να ξανακατεβούμε για σύνταξιν.
Η τάξις μου ονομάζεται Α1 και επειδή είναι πρώτη τάξις θα πάη πρώτη, αλλά επειδή είμεθα και το 1ον τμήμα προπορευόμεθα όλων των τάξεων. Λοιπόν, όλη η ταραχή του σχολείου, ξεκινά από εμάς !... Άλλος πατά το παπούτσι του άλλου διότι τον επάτησε και εκείνος κατά λάθος. Και όταν τους ρωτήσει ο κύριος γιατί μαλώνουν , κάνουν και οι δύο τις παναγίες και απαντούν : “Τίποτα κύριε, τίποτα, δεν μαλώνουμε εμείς”. Δηλαδή και εγώ δεν είμαι καλύτερος, αλλά λέει μια παροιμία ότι “ο άνθρωπος των άλλων τα κακά βλέπει , τα δικά του τα έχει στην πλάτη του”.
Ας επανέλθωμεν στο θέμα μας.
Προχωρήσαμε ακόμη λίγο και βλέπουμε μπροστά τον Άγιο Δημήτριον. Μπαίνομεν πρώτοι μέσα και καθόμαστε στην αριστερά μεριά όπως βλέπουμε το ιερόν. Ορισμένα παιδιά όπως και εγώ πάμε και ανάβουμε κανένα κεράκι, φυλάμε τις εικόνες και κατόπι επανερχόμεθα στην σειρά μας.
Κανένα τέταρτο δεν ακούς τίποτε και λες: μα τι τάξις είναι αυτή;… Χαράς τα παιδιά και την υπομονήν των. Έπειτα αρχίζει η μουρμούρα όχι ότι μας μάτιαξε κανείς αλλά από την πλήξιν που μας κυριεύει. Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και συζητάμε. Τα σκοινιά που υπάρχουν εμπρός στο ιερό αλλάσουν θέσιν διότι τα μετακινούμε εμείς.
Τέλος πάντων με τα πολλά περνά η ώρα και σε λίγο βγαίνουμε έξω δια σύνταξιν. Άλλα παιδιά τρέχουν αριστερά, άλλα δεξιά και τέλος συντασσόμεθα με κάποια ευχαρίστησιν που η ψυχή μας αλάφρυνε από τις αμαρτίες. Και να που ξαναγυρνούμε στο σχολείο να συνεχίσουμε ξεκούραστοι τα μαθήματα μας.
Η εκκλησία είναι μια αρετή στον άνθρωπο, ή καλλίτερα μια κιβωτός που , όπως έσωσε τον Νώε από τον κατακλυσμό, έτσι σώζει καθημερινώς και τον άνθρωπο από τον κατακλυσμό των αμαρτιών.

Η εκπαιδευτική οδηγία του καθηγητού:
Ποτέ ο άνθρωπος Χριστιανός δεν νοιώθει πλήξιν εις τον οίκο του Θεού!
Πρόσεξε!! Δίνεις την εντύπωσιν ότι είσαι άθεος!

Βοήθεια μας … και καλές σκέψεις στο παρόν μας.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

2012-01-16T16:23:00.000-08:00

ΑΡΧΕΙΟ ΗΧΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ

Προς εξυπηρέτηση ατόμων που στερούνται την όραση.

Μια μικρή ιστορία του Κώστα Ζωγραφόπουλου από την καθημερινότητα

Το κρύο ήταν τσουχτερό και η πεσμένη φωτιά στο τζάκι έδειχνε να χρειάζεται την τροφοδότηση της με ξύλα. Έτσι και έγινε βάζοντας στην πυρά αγκαλιαστά δύο κούτσουρα πάνω στα μισό-καμένα ξύλα για να φουντώσουν οι πύρινες γλώσσες της.
Καθόμουν ακριβώς δίπλα στο τζάκι έχοντας στο χέρι μου το μεταλλικό σκαλιστήρι όταν μέσα στην κουβέντα που είχα με το παιδί μου εντόπισα με την περαστική για έλεγχο ματιά μου στα ξύλα κάτι ασυνήθιστο. Κάτι πολύ μικρό ένιωσα να σαλεύει στην ανοιχτόχρωμη εγκάρσια επιφάνεια του ενός ξύλου και με μια πιο προσεκτική ματιά διέκρινα ότι δύο μικρά ζωύφια πρόβαλαν ενοχλημένα από την ενδεχόμενη άνοδο της θερμοκρασίας στο περιβάλλον τους.
Ώσπου να το συζητήσω άρχισαν να προβάλλουν και άλλα και ο αριθμός τους έγινε μετά από λίγα λεπτά αρκετά μεγάλος. Τα περισσότερα έμοιαζαν με μικρά μυρμήγκια και η αβεβαιότητα μου οφειλόταν στο ότι δεν είχα κοντά μου τα γυαλιά της πρεσβυωπίας για να έχω ακριβή εικόνα.
Οι συνθήκες για την αποικία είχαν διαταραχθεί και ένας γενικός συναγερμός τα οδηγούσε σε μια αναζήτηση διαφυγής κάνοντας τα να εξερευνούν τα ακόμη κρύα μέρη του ξύλου περιδιαβαίνοντας τα αρκετές φορές.
Για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου να “παίξω” το ρόλο του από μηχανής θεού που θα σηκώσει το κούτσουρο και θα το βγάλει έξω στην αυλή λέγοντας στον εαυτό μου το ψεύδος πως έκανα ότι μπορούσα να σώσω από ένα μαρτυρικό θάνατο μια κοινότητα μικρών ζωυφίων. Στην ουσία θα υπηρετούσα το ιδεολόγημα της λεγόμενης μεγαθυμίας μεταθέτοντας τον θάνατο της κοινότητας σε άλλο χρόνο που δεν θα ήμουν παρατηρητής και άρα θα ήμουν ήρεμος μη έχων την ευθύνη της ομολογίας ενός γεγονότος. Ήμουν σίγουρος ότι το βιώσιμο περιβάλλον τους είχε καταστραφεί και σαφώς ο χαμός τους ήταν θέμα χρόνου.

Διάλεξα να φανταστώ την ανθρώπινη ζωή μέσα από την δύσκολη τούτη κατάσταση και να αφήσω κατά μέρους το ιδεολόγημα του καλού προσκόπου που γνωρίζει να περνάει γιαγιάδες από τους δρόμους αλλά στερείται παντελώς επίγνωσης των γενοκτονιών (ανθρώπινων και όχι μόνο) που συμβαίνουν κάθε στιγμή στον πλανήτη, αφού δεν τις έχει μπροστά στα μάτια του. Άλλωστε ο χαρακτηρισμός “καλός” που ψάχνουν εναγωνίως οι άνθρωποι κρύβει μέσα του μια υποκριτική ιδιωτεία που ζητά εξαργύρωση, ενώ στη φύση αυτό το ιδεολόγημα είναι ακατανόητο μαζί με το αντίθετο του.

Μου ήρθε λοιπόν η σκέψη που θέλει όλους εμάς να ελέγχουμε το περιβάλλον της ζωής μας μέσα από το “ύψος” που έχουν ως θέαση οι ανάγκες μας και γνωρίζουμε καθορισμένες διαδρομές από τη συνήθεια της ζωής μας. Έμαθα να έχω τη δουλειά μου, να οδηγώ αυτοκίνητο, να χρησιμοποιώ χρήμα, να επικοινωνώ αναζητώντας την ευκαιρία της αγοράς για την εύρεση αγαθών και πολλά άλλα παρόμοια, θα πει το “ζωύφιο” άνθρωπος που η διαδρομή της ζωής του είναι ποιοτικά ανάλογη με την επιφάνεια του κούτσουρου. Όταν διασαλευθούν οι νόρμες του φυσιολογικού που έχει ορίσει από την εμπειρία του ο καθένας μας ως συνήθεια, τότε αρχίζει να λειτουργεί πανικοβλημένος κάνοντας τις ίδιες διαδρομές ψάχνοντας για λύση χωρίς να έχει γνώση για την αιτία του προβλήματος που έχει προκύψει.
Μάθαμε ότι το δικό μας κούτσουρο έχει διαδρομές που ονομάζονται εκχρηματισμένη οικονομία, νόμοι, γιορτές που επαναλαμβάνονται και λύπες που πίσω τους περιμένει η λήθη για να επιστρέψουμε στην κανονικότητα της συνήθειας μας. Όταν όμως τα πάντα διασαλευτούν και δεν έχουμε μέρος να σταθούμε για να λειτουργήσουμε τη συνήθεια μας αρχίζουμε να έχουμε φαντασιώσεις πως κάνοντας τα ίδια πράγματα θα προκαλέσουμε μια διαφορετική λύση. Αυτή είναι η κοινή μας μοίρα με τα ζωύφια που το μπόι μας τα περιγελά, αλλά η ανάγκη μας τα φέρνει ίσια στο ύψος της ασήμαντης ζωής μας πάνω σε μια καμπούρα καρυδότσουφλου που τη λέμε Γη στο άπειρο του Σύμπαντος.
Πιστεύουμε ότι το είδος μας είναι τόσο κραταιό που ελέγχει την ίδια τη φύση και πως εμείς θα μπορέσουμε να την τιθασεύσουμε γενόμενοι μικροί δημιουργοί της. Αυτό είναι ύβρις και οι συνέπειες της γνωστές.

Η φωτιά είχε θερμάνει αρκετά τα ξύλα και η κινητικότητα άρχισε να μετατρέπεται σε θανατερή ακινησία. Στο τέλος είχαν δημιουργηθεί μικρές συγκεντρώσεις από ακίνητες ομάδες που διάλεξαν να έχουν ένα τελευταίο άγγιγμα μεταξύ τους. Εμείς οι άνθρωποι όμως ξέρουμε καλά ότι η νόηση είναι αποκλειστικό προνόμιο δικό μας μια και ο Θεός μας έκανε όλα τα υπόλοιπα ως καταναλωτική δημιουργία για να νιώθουμε καλά εμείς μια που του μοιάζουμε ως τα μόνα ένθεα όντα.
Πόσο μου έμοιαζαν τα μικρά νεκρά σώματα τους με το αγωνιώδες άγγιγμα των ανθρώπων που εξέπνευσαν στην Πομπηία κατά την έκρηξη του Βεζούβιου, δε λέγεται.
Είμαι σίγουρος ότι σε μια διαφορετική γλώσσα κάθε ον στο αχανές σύμπαν λέει το ποίημα “Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον” του Καβάφη κατά τις τελευταίες στιγμές της απόγνωσης σαν οι αλλαγές έξω από τη γνώση του παίζουν απειλητικά με το είδος του. Λέω είμαι σίγουρος, γιατί η ποίηση ίσως δεν είναι δημιούργημα των ανθρώπων, αλλά μια δεξιότητα τους, που αφουγκράζεται νόμους και ήχους συν- αισθημάτων πέρα από τις βεβαιότητες της συνήθειας της κάθε βασικής ανάγκης.

Όταν όλα τελείωσαν και η στάχτη φεγγοβολούσε ακόμη, δεν υπήρχε η παραμικρή μνήμη της τραγωδίας που συνέβη μια και όλα ακολούθησαν την διαρκή ροή μεταλλαγών που μας είχε πει κάποτε ο Ηράκλειτος και φυσικά όλοι τον καταλαβαίνουμε, αλλά σχηματικά χωρίς να σκεφτόμαστε πως περιλαμβανόμαστε και εμείς στην αλλαγή και στην λήθη της διαρκούς ροής…

Ας αφήσουμε όμως την μουσική δόνηση του ποιήματος να ακολουθήσει ως σπονδή στην αγωνία της κοινότητας του κούτσουρου, που υπήρξα παρατηρητής της χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε γιατί ποτέ δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε σε ότι μας περιέχει ως Υπέρτατος απροσδιόριστος Νόμος.

Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου•
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Υ.Γ
Επισυνάπτω το κείμενο σε μορφή αρχείου ήχου, γιατί τώρα έγινα ικανός να συνειδητοποιήσω πως ο αδερφικός μου φίλος Τάκης δεν βλέπει πλέον να διαβάσει -αν και πολύ θα ήθελε- τι γράφει ο φίλος του.
Σε εκτιμώ πολύ φίλε μου και ξέρω ότι έχεις πολλά να δώσεις μέσα από την θεώρηση σου για τη ζωή, που την εμπιστεύεσαι και την μακαρίζεις κόντρα στην φοβισμένη γκρίνια όσων από μας αδυνατούν να βλέπουν με τα μάτια τους έστω και αν είναι σε πλήρη λειτουργία.

.

Fortino Samano

2012-01-05T09:34:00.000-08:00

Ποιος μας είπε ότι υπάρχει το εδώ και το εκεί;

Ποιος μας είπε ότι υπάρχει το τότε και το τώρα;

Ποιος μας είπε ότι υπάρχει το εμείς και οι άλλοι;

Αν ψάξει κάποιος να βρει αυτόν που μας το είπε τότε έχει αρχίσεινα ανεβαίνει το βουνό της αιτιολογημένης αποδεικτικά αυτογνωσίας της ζωής του. Αντίθεταβέβαια μπορεί να εικάσει και να μεταφέρει σε ένα απροσδιόριστο ισχυρό πνεύμα τις ευθύνες και τις βεβαιότητες της αδυναμίας τουνα ανέβει με “γνώση” το βουνό.

Η παρούσα τζαζ ανάρτηση με τον εσκεμμένα χωρίς ανάπτυξη λόγο,περιέχει πρώτον μια φωτογραφία που καλείται ο αναγνώστης να εικάσει τις συνθήκεςτου περιβάλλοντος που έχει τραβηχτεί.

Στη συνέχεια προτείνεται στον αναγνώστη να ακούσει ένα τραγούδι που επισυνάπτεταιακριβώς από κάτω για να διαπιστώσει πως η μουσική χωρίς ιστορική επίγνωση και αντίληψη, είναι ένα άλογο που γυρίζει στο στύλο του περιορισμένου αλωνιού της προσωπικής μας αντίληψης για τον κόσμο που καταλαβαίνουμε.

http://www.youtube.com/watch?v=bUn2t9etEA8

Αφού τελείωσε και το τραγούδι μπορεί να επισκεφτεί τον σύνδεσμοπου επισυνάπτω για περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα της ζωής του εικονιζόμενου Fortino Samano.

http://novus-foundobject.blogspot.com/2009/09/fortino-samano.html

Τέλος το συναίσθημα που δημιουργείται στο μυαλό μας, αν το παρατηρήσουμε, είναιαφορμή ξεκινήματος για μια αποδεικτική διαδικασία (μονολογώντας) σχετικά την ποιότητα του αναρριχητή που κουβαλάμε στη ζωήμας.

Μην εκπλαγείτε αν διαπιστώσετε ότι μπορεί να είστε άχρηστος (άνθρωπος) για αναρρίχηση, γιατί πέρα από την παρέα που θα κάνουμε ως δύο τουλάχιστον μαζί με εμένα, απέναντι στην αδυναμία αυτή πέρα από την λεκτική απαξίωση μας, υπάρχει καιη σκέψη:
- Να προπονηθώ και να αποκτήσω δυνάμεις για ότι μου έρχεται και οφείλω νατο αντιμετωπίσω…

Άλλωστε όποιος κάνει αυτή την διαπίστωση είναι ο γλυκύτερος άνθρωπος του κόσμου και ικανός για τις μεγαλύτερες αναβάσεις των ορίων του...

Υ.Γ
Το διαδίκτυο εκτός από χυλός πνευματικής ανεπάρκειας (αυτόκλητα σπουδαίων και μη αξιόλογων γενικώς) είναι και ένας υπέροχοςψαρότοπος πληροφοριών που αξίζει να μνημονεύονται. Εν προκειμένω η διαδρομήπληροφόρησης για την ανάρτηση περιλαμβάνει μια γλυκύτατη φίλη από την ζωή και όχιτην εικονική πραγματικότητα, την Ειρήνη Σιδέρη και μέσω αυτής την ανάρτηση http://novus-foundobject.blogspot.com/2009/09/fortino-samano.htmlαπό ένα αξιόλογο blog που δηλώνει έδρα σκέψης τη Φλώρινα.

.

Ένα παιδί απ' τη Θεσσαλονίκη

2012-01-02T16:29:00.000-08:00

Όταν είχε πέσει στα χέρια μου πριν από χρόνια το βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου με μικρά διηγήματα, μου είχε προκαλέσει εντύπωση το ομώνυμο με τον τίτλο του βιβλίου του διήγημα «Ένα παιδί απ’ τη Θεσσαλονίκη». Ο συγγραφέας δεν φοβάται να δώσει όνομα και ταυτότητα στις σκέψεις που κατοικούν στο ανθρώπινο μυαλό και σκιαγραφεί ανάγλυφα τον κόσμο έξω από την μικροαστική αντίληψη αυτών που με άγνοια φαντάζονται (αντί να ξέρουν) την ζωή ενώ έχουν άποψη για αυτήν. Ο κόσμος του «πεζοδρομίου» δεν έχει καμία διαφορά στις ανεπεξέργαστες προθέσεις της σκέψης του από αυτούς που κυκλοφορούν με το προσωπείο της ανώτερης πνευματικά τάξης. Τα μόνα που αλλάζουν είναι τα λόγια της έκφρασης, ενώ οι προθέσεις και ο κοινωνικός κανιβαλισμός έχει τον ίδιο ανεπεξέργαστο παρονομαστής καρδιάς, αν βέβαια μπορέσουμε να δούμε κάτω από το σχήμα. Συνήθως αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την σκληρότητα της ανθρώπινης σκέψης και κάπου βαθιά μέσα μας ψάχνουμε τα «αγγελάκια» μιας αφηρημένα καλής πρόθεσης. Η συνενοχή μας είναι δεδομένη σαν βρισκόμαστε παρατηρητές των δραστών της κοινωνικής βίας. Αυτό δεν κάνουμε άλλωστε μπροστά σε μια τηλεόραση; Είμαστε υποκριτές που στρέφουμε το κεφάλι κάνοντας την σκέψη «που να μπλέξω τώρα», ενώ αφήνουμε να εξελίσσονται γύρω μας δράματα, νομίζοντας ότι κρυβόμαστε από αυτά ξορκίζοντας το ενδεχόμενο να τα υποστούμε σαν κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε.
Μπορούμε να μιλάμε με στατιστικές και με αφηρημένες εκφράσεις για την ύπαρξη ανέχειας στον κόσμο, παραβλέποντας πως έστω και ένας πεινασμένος άνθρωπος σε μια πολιτεία αποτελεί μομφή για όλους τους πολίτες. Χρησιμοποιούμε την επικίνδυνη λέξη «φυσιολογικό» για να περιγράψουμε την ανυπαρξία σκέψης, αξιοπρέπειας, φαγητού και κάθε άλλο που στιγματίζει την κοινωνία μας, χωρίς να βλέπουμε ότι η αφηρημένη έννοια «φυσιολογικό» μπορεί να διευρυνθεί κάποια στιγμή και να μας περιλάβει προσωπικά στις ομάδες που βρίσκονται σε κοινωνική μειονεξία. Εμείς να είμαστε καλά … κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά, θα πει ο ιδιώτης και κατά τα άλλα ευυπόληπτος πολίτης και γείτονας μας. Το ίδιο λέμε όμως και εμείς που εύκολα κατακρίνουμε τους άλλους, αλλά δύσκολα παρατηρούμε την δική μας απολιτική συμπεριφορά. Δεν θα σκεφτούμε ποτέ, ότι η "αγάπη" της ζωής είναι μια καθαρά πολιτκή πράξη με περιεχόμενο φωτεινής δράσης...

Όταν θυμώσουμε με το βλέμμα στραμμένο σε μια αδικία που δεν εμπίπτει στο προσωπικό μας συμφέρον, τότε και μόνο τότε γινόμαστε ελεύθεροι πετώντας τον χαλκά του απολιτικού δούλου και ομήρου της ιδιωτικής ανάγκης.

Διάλεξα να αναρτήσω το συγκεκριμένο διήγημα του κυρίου Δημητρίου μέσα από αφήγηση, ώστε να πλησιάσει περισσότερο στην πραγματική ζωή που νομίζουν κάποιοι ότι δεν υπάρχει, μια και καταναλώνουν την ζωή τους μέσα από τα ζωτικά ψεύδη μιας επίπλαστης ευμάρειας σε ιδιωτικό -ελεγχόμενο- περιβάλλον.
Ίσως η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στην πληροφορία της μουσικής παρακαταθήκης του Μάνου Χατζηδάκι που μας είπε πως τα παιδιά δεν έχουν μνήμη, τους προγόνους τους πουλούν … κι’ ότι αρπάξουν δεν θα μείνει γιατί ευθύς μελαγχολούν…

Μεγάλες σκέψεις που κατά την κρίση μου ταιριάζουν στο διήγημα που δείχνει την πληγή αντί να την σκεπάζει με ψεύτικα γιατρικά κρύβοντας την.

Πατήστε στην εικόνα την αρχική για να παρακολουθήσετε το βίντεο

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΣΠΙΘΑΣ

2011-12-31T04:05:00.000-08:00

Κάθισα μια φορά και έβλεπα στις σπίθες που ξεπηδούσαν από τα ξύλα ενώτα φυσούσα για να φουντώσει η φλόγα. Σκέφτηκα πως αν ήμουν μια σπίθα δεν θα ήξεραότι η ζωή μου είναι κάτι περισσότερο από αυτή την τροχιά της λάμψης. Δεν θα θυμόμουνότι ήμουν πριν κομμάτι του ξύλου και δεν θα γνώριζα ότι θα γινόμουν αέρας καιστάχτη. Το χειρότερο είναι πως δεν θα ήξερα ότι είμαι μέσα από τη διαδρομή τωνσυστατικών μου αέναος σε άπειρες παραλλαγές, χωρίς να υπάρχει ποτέ η ίδια ακριβώςεμπειρία της τροχιάς. Επειδή νομίζω ότιτην ξέρω την τροχιά μου (σκέφτηκα σαν σπίθα) θέλω να μην τελειώσει και αν συμβείτούτο να την επαναλάβω. Επιμένοντας να σκέφτομαι σαν σπίθα, είπα: - Αυτό το θέλω επειδή το άκουσα από τον ήχοπου κάνουμε στο τίναγμα της τροχιάς από το ξύλο και τούτο μου είπαν πως λέγεταιγνώση από τη γλώσσα του ήχου μας. Για περισσότερη σιγουριά φτιάξαμε εμείς οι σπίθεςκαι τον θεό μας που μοιάζει με φωτιά και κάνει τεράστια μεν, αλλά ίδια με τηδική μας τροχιά. Έτσι είμαστε σίγουρες όλες οι σπίθες ότι τα πάντα έγιναν γιανα υπηρετήσουν το δικό μας υπέροχο φεγγοβόλο πήδημα από την πυρά.

Πάντα κάθε σπίθα μετράει το χρόνο της γέννησης και του τέλουςτης σύμφωνα με το μπόι της τροχιάς της, γιατί τόσο της επιτρέπει η αίσθηση τουεαυτού της.

Νιώθει, αλλά δεν βλέπει το φύσημα από αγέρα που της δίνει ζωή.Θα πει το αθέατο έρωτα και καταλύτη ζωής και έτσι θα ησυχάσει πιστεύοντας ότι το γνωρίζει.

Όλα υπηρετούν την ανάγκη για «Βεβαιότητα» και οι σπίθες θέλουννα ξέρουν. Αν δεν ξέρουν υποθέτουν και αν δεν υποθέτουν «πιστεύουν» γιατί μόνο έτσισυνεχίζουν να βρίσκονται αντάμα με την πιο δυνατή σκέψη τους που λέει συνέχεια «Εγώείμαι»

Έξω από αυτή τη σκέψη υπάρχει ο φόβος και ο τρόμος. Αυτή ησκέψη είναι ένα ζευγάρι εικόνων που σαν διαλυθεί παύει να ζει και η σπίθα. Λένεγια άλλες σπίθες, καμαρώνοντας που βρίσκονται ακόμα στην τροχιά … με το φρέσκοτσακ της φεγγοβόλου γλώσσας τους… «Εκείνηήταν» για να λάμψουν χαρούμενες προβάλλοντας το «Εγώ είμαι». Τώρα πως προλαβαίνουν σε τόσο σύντομες τροχιέςνα κάνουν σχέσεις και να ζουν μια ολόκληρη ζωή το ξέρουν μόνο αυτές. Συνήθωςχωρίζουν σε τμήματα την τροχιά τους και μάλιστα έχουν ολόκληρες θεωρίες για τηνκάθε φάση. Οι σπίθες ξέρουν να φτιάχνουν το μύθο για το παρελθόν το παρόν καιτο μέλλον μέσα σε μια στιγμή που έτυχε να φυσήξει ο έρωτας στην ανάγκη της φύσηςγια αλλαγή και τούτο φτιάχνει φλόγες.

Για να ξεφύγω όμως από τις σκέψεις της σπίθας έπρεπε να φέρωπάλι μια σκέψη η οποία μου είπε πως δεν είμαι σπίθα αλλά άνθρωπος. Έτσι ένιωσα καλύτερα και με περισσότερη εποπτείασε ότι παρατηρούσα γύρω μου. Οπλισμένος λοιπόν με την βεβαιότητα της κυριαρχικήςανθρώπινης παρατήρησης, τώρα μπορώ να τέμνω να ανατέμνω να εξηγώ και να εικάζωγιατί σαφώς εμείς είμαστε κάτι περισσότεροαπό μια σπίθα… ή μήπως δεν είναι έτσι;

Καλή χρονιά αναγνώστη μου με στραμμένο το βλέμμα στα χιλιάδεςρολόγια του καγκελωτού τοίχου της ζωής μας. Ευτυχώς που δεν υπάρχει τίποτε κοινό ανάμεσασε μια σπίθα και ένα άνθρωπο γιατί δεν θα αντέχαμε να υφίσταται κάποιος πανεπίσκοποςΝόμος που λειτουργούν τα πάντα «μέσα», «ανάμεσα» και «πάνω» από όλα… χωρίς έλλειψη,και χαρακτηρισμούς όπως το πολύ και το λίγο.

Γενικά θα τρελαινόμαστε αν υπήρχε κάτι άλλο που δεν μας μοιάζει!
Έτσι κάθε σκέψη βεβαιότητας που φτιάχνουμε είναι ένας «φονιάς» στο άγνωστο καισίγουρα φίλος που αγαπά την εικόνα με τις ερωτευμένες λέξεις που τραγουδούν το γνωστό σε όλους «Εγώ είμαι»…

Καλή Χρονιά;
Γιατί όχι;

Άλλωστε ένας νόμος λέει πως δύο αρνήσεις κάνουν μια κατάφασηκαι ίσως την αξίζουμε!

ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

2011-12-29T13:31:00.000-08:00

Υπεύθυνος διασπορέας της πληροφορίας οφερώνυμος
ΚΩΣΤΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΠΟΥΛΟΣ
εν αγνεία των ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ του

Αν το γέλιο δεν περάσει στην συνοφρύωση ενώ σκεπτόμαστε τους "θεσμούς" και τον ρόλο τους, τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα όντας Ιδιώτες στην αρένα των μονομάχων που συνωστιζόμαστε.

Για να έχουμε και ήχο ώστε να χαρούμε την διαδρομή της σκέψης μας θα αφήσω ως συνημμένο ένα soundtrack από τον Μονομάχο μια και αξίζει η μουσική του.

http://www.youtube.com/watch?v=vHAvjaHtlMA

Στέλνουμε τις καλύτερες ευχές
στα δυσκολότερα χρόνια του κόσμου που αποδομείται!

.

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ του Federico García Lorca

2011-12-27T07:52:00.000-08:00

Αγαπητέ αναγνώστη, αν και βρισκόμαστε πάνω στο υποτιθέμενοσαμάρι της αλλαγής του χρόνου για άλλη μια φορά, θωρώ πως είναι ταιριαστό ναμιλήσουμε για ένα παγκόσμιο δημιουργό που άκουγε στο όνομα Φεδερίκο ΓκαρθίαΛόρκα.

Μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπιστεί ο τάφος του χαμού του απότα δώδεκα άτομα που αποτέλεσαν το εκτελεστικό του απόσπασμα (σαν τους μήνες τουχρόνου) στην ταραγμένη Αυγουστιάτικη Γρανάδα του 1936. Τι πιο ταιριαστό να μηνυπάρχει συγκεκριμένη «γη» που να σκεπάζει τη μνήμη του Λόρκα, μια και ο ίδιοςχωρίς να το ξέρει είχε μοίρα να ταξιδέψει με τα λόγια του παγκόσμια και άχροναμεγάλες προαιώνιες σκέψεις.

Δεν θα κάκιωνα όποιον προτιμούσε να αφήσει τη σκέψη του ναταξιδέψει μέσα από το συναίσθημα της ιστορίας του γέρο Σκρούτζ βιώνοντας τοπνεύμα των γιορτών, αλλά έξω από το σκοτάδι του Ρομαντισμού, υπάρχει και το φωςπου καίει στα λιβάδια με τα στάχυα της Δήμητρας χορεύοντας στο ρυθμό τουδίαυλου της κλασικής σκέψης.

Ξέρω ότι είναι πολύ συμπυκνωμένη η προηγούμενη πρόταση, όμωςδεν γίνεται να την αναλύσουμε τώρα γιατί θα χάσουμε τον στόχο της αναφοράς στονΛόρκα.

Άλλωστε (πάντα) μας απαντιέται κάτι σαν έχουμε την ικανότητατου θάρρους απέναντι στην αυτό-εικόνα μας, με συνέπεια να ρωτάμε και ναεκφραζόμαστε σαν παιδιά και έτσι βαδίζει η εξέλιξη του μυαλού μας.

Τι δουλειά έχει ο «Ματωμένος Γάμος» του Λόρκα στο σήμερα;

Με μια πρώτη σκέψη θα σας πω (εγώ που τον επιλέγω) ότι είναιμια αναφορά που ανήκει στην νεκροτομή των φιλολόγων πάνω σε κείμενα και καμίασχέση δεν έχει με τα σημερινά προβλήματα της εποχής μας. Έχουν αλλάξει τα ήθη,έχουν διευρυνθεί οι ανάγκες και έχουν γίνει παγκόσμια τα προβλήματα για ναέχουμε εμμονές σε μνήμες κλειστών κοινωνιών. Εδώ έχουμε προβλήματα ζωτικά επιβίωσης ολόκληρης της κοινωνίας σε ένα παγκόσμιο ταραγμένο σύστημα και θα απασχολήσουμε το μυαλό μας με τις σκέψεις των αρχών του προηγούμενου αιώνα;
Όλα αυτά όμως είπαμε με μια«πρώτη» σκέψη.

Η δεύτερη σκέψη είναι πιο ζόρικη από την πρώτη και συνήθωςμας ρίχνει ένα χαστούκι στις βεβαιότητες της άγνοιας που τις ορίζουμε ωςσυγκρότηση στο παρόν μας, όσο ψηλά και αν νομίζουμε πως βρίσκεται η πνευματικήμας κατάσταση.

Βεβαίως δεν συνιστώ ποτέ σε κάποιον που «φοβάται πολύ» ναπεράσει σε δεύτερη σκέψη, μια και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος (αν ενδιαφέρεται γιατην γνώμη των άλλων) να βγει στην «αγορά» μωλωπισμένος και θα του κάνει πολύκακό. Οι δεύτερες σκέψεις που παρακολουθούν τη ζωή έξω από τα προφανή και σε παρατήρηση διαχρονίας, είναι έντονα πολιτικές μια και ο σκεπτόμενος άνθρωπος διαθέτει το εργαλείο της εσωτερικής ανατροπής και κατά συνέπεια της επαναδιαμόρφωσης της συλλογικής του ζωής. Συνήθως η πολιτική σκέψη ποτέ δεν εκφράζεται με ταυτότητα πιστοποιητικού σαν και αυτά που μοιράζουν τα κόμματα στην πλειονότητα των αγράμματων οπαδοποιημένων υποστηρικτών τους. Κάθε κάστρο χρειάζεται πέρα από τους συνειδητούς ωφελιμιστικά αρχηγούς του και ένα αρκούμενο σε λίγα στρατό ελαφρώς πληροφορημένων.

Κάθε σπουδαίο έργο (για να επανέλθουμε στην υπέρ-πολιτική σκέψη του Λόρκα) έχει την ανάγκη μιας ιστορίας, αλλά τασημαντικότερα νοήματα που κρύβει μέσα του δεν είναι η ίδια η ιστορία. Κάποτε λοιπόν ή πιο σωστά μια φορά και ένακαιρό στο έργο «Ματωμένος γάμος», μια κόρη πήγαινε για γάμο με ένα παλικάρι πουτης προξενέψανε ενώ κρατούσε στην καρδιά της ένα έρωτα από το παρελθόν. Μετάτην τελετή και πάνω στο γλέντι ανέβηκε πάνω στο άλογο του πραγματικού έρωτα καιγκρέμισε όλα τα σταθερά γύρω της. Το τέλος μοιραίο μια και τα δυο παλικάριασκοτώθηκαν σε αυτό το κυνήγι της τιμής ενάντια στον άφρονα έρωτα. Θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα είδηση για τα μέσαμαζικής αποχαύνωσης μια και περιλαμβάνει μέσα της ιδρώτα, έρωτα και θάνατο,όμως εμάς σε αυτή την ανάρτηση τούτη η εκδοχή μας είναι αδιάφορη.

Ο Λόρκα όμως θέλει να μας πει κάτι διαφορετικό πολύ πιοουσιαστικό από το κουτσομπολιό μιας προσωπικής ιστορίας. Δύο πρόσωπα πολύσημαντικά στο έργο είναι η Μάνα και το Φεγγάρι. Η ουσιαστική πάλη στις σκέψειςτων ανθρώπων γίνεται πάντα μέσα από διλήμματα μαχών επάνω σε αρχέτυπα. Έστω καιαν νομίζουμε ότι μια σκέψη αφορά εμάς τους ίδιους και τα ειδικά προβλήματα πουέχουμε στον χρόνο της ζωής που διάγουμε, η ουσία βρίσκεται πάνω σε αρχετυπικάδιλήμματα. Ο έρωτας και ο θάνατος δενείναι φάσεις ενός κέντρου που ξεκινά από εμάς, αλλά εμείς είμαστε ηπεριστρεφόμενη δύνη γύρω από αρχές που (μας)ορίζουν ως Νόμος στη ζωή μας. Τα δικά μας όρια αυστηρά μέσα στο Νόμο τούτο,περιέχουν την ελεύθερη βούληση μας που φτιάχνει τη μοίρα.

Έτσι λοιπόν ολάκερο το έργο και η ιστορία του φτιάχτηκε απότο Λόρκα είναι η αφορμή για να ακουστούν τα λόγια της Μάνας και του Φεγγαριούπου δεν θα κάνω το λάθος να εισέλθω στην εξήγηση της ουσίας τους. Η αποφυγή της εξήγησης γίνεται γιατί πιστεύωπως δραγουμάνοι πρέπει να υπάρχουν μέχρι τον πρόναο των εκκλησιών και στον ίδιοτον ναό οφείλουμε να μπαίνουμε μόνοι. Αυτό σημαίνει πως κανένας δεν μπορεί ναχωρά μέσα στην αρένα της σκέψης μας, ούτε καν ο κάθε αναγορευμένος από ταανθρώπινα ιερατεία «θεός» που -λένε πως- ξέρει τα πάντα για μας και δείχνει τοδρόμο… Οι φιλολογίζοντες -και μη- αναλυτές γράφουν (χρόνια τώρα) "σεντόνια" ολόκληρα κειμένων, αλλά τελικά τίποτε δεν περνά την πέτσα της αποστηθισμένης γνώσης αν δεν είναι επιλογή καρδιάς και αυτοπαρατήρησης της ζωής μας. Την μεγαλύτερη "άγνοια" στις πλείστες των περιπτώσεων την φέρουν αυτοί που δηλώνουν πως "ξέρουν", γιατί επαναλαμβάνουν ως "δάσκαλοι" τις μαθητικές αποστηθίσεις χωρίς ίχνος προσωπικής ζωής μέσα στη γνώση τους. Πάνω από το "άτομο" βρίσκονται δύο τεράστιοι πυλώνες στους οποίους καλείται να στηρίξει τα πόδια της ζωής του. Μιλώ για την κλασική και ρομαντική σκέψη ως βάσεις γεννήματος της ίδιας της ζωής που ξέρουμε.
Η αντίθετη άποψη του σκοτεινούρομαντισμού είναι η κλασική σκέψη που αναζητά το «Παν»μέσα στο «Μέρος» του, δηλαδή μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτή η αναζήτηση δενγίνεται συνεταιρικά, μια και είναι ένα «παιχνίδι» που δεν περιλαμβάνει τιμωρίεςή επιτιμήσεις από κανένα αξιολογητή μας. Το καλό και το κακό, το κέρδος και τιςζημίες τις έχει επινοήσει ο Άνθρωπος για να λειτουργήσει τα ψέματα της σκέψηςτου σε ότι ονομάζει «φοβική κοινωνική συνύπαρξη». Κάπου εδώ θέτουμε τα θεμέλια σκέψηςαμφισβήτησης ενός ολόκληρου οικοδομήματος της καθημερινότητας μας και γι΄ αυτόαν παρατηρήσουμε τη σκέψη μας θα συμφωνήσει και με μαθηματική ακρίβεια θα τοξεχάσει σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι πεποιθήσεις στο μυαλό μας έχουν τρόπουςσπουδαίους να μη θέλουν να θανατώσουμε το παλιό με το καινούργιο.

Ακόμα και το «ψέμα» έχει μέσα του την λεγόμενη από τονΦρόιντ «ορμή προς ζωή».

Αν λοιπόν μπορέσουμε να «ακούσουμε» την ουσία των λόγων αυτών των αρχετύπωντου Λόρκα, τότε προσφέρουμε ένα ωραίο δώρο στον εαυτό μας για τις μέρες των ζωτικών ψευδών τηςσκέψης μας που τις ονομάζουμε Πρωτοχρονιά. Αν πάλι βιώσουμε το "όχι" δεν χρειάζεται να στενοχωριόμαστε, μια και ότι δεν καταλαβαίνουμε ορίζοντας το ως πληροφορία άνευ ουσίας που συνήθως το κοροϊδεύουμε, εξυπηρετεί την βαθύτερη ανάγκη μας να επιβιώσουμε σε "περιβάλλον" σκέψης που αναγνωρίζουμε.
Όπως ο ύπνος εξυπηρετεί την ξεκούραση του μυαλού μας, έτσι και η απαξίωση όσωνδεν κατανοούμε εξυπηρετεί την διατήρηση ενός υπέροχου (πρακτικά) εγωισμού πουμας επιτρέπει να ζούμε αρχικά και να αφήσουμε σε κατοπινό στάδιο την πνευματική εξέλιξη μας. Πνεύμα χωρίς επιβίωση συνολικά της οντότητας (ΙΣΩΣ) είναι μια επινόηση του ρομαντισμού για εντελώς ιδιοτελείς λόγους.

Επισυνάπτω από το αρχείο της ΕΡΤ 1 το εν λόγω έργο, έχονταςκατά νου τον ίδιο τον «λόγο» του Λόρκα που ενσαρκώνουν με επιτυχία οι ηθοποιοί.Αν μου επιτρέπεται μια μικρή επισήμανση για την μεταφορά του θεατρικού έργου σεταινία είναι πως αυτές οι αναφορές σε πλάνα κινηματογράφου, μου ήσανενοχλητικές.

Το θέατρο με τον ποιητικό λόγο που «σημαίνει», δεν έχειανάγκη την υπέροχη τέχνη του κινηματογράφου για να υπάρξει. Το σμίξιμο τουςείναι μια δύσκολη υπόθεση και δεν ξέρω κατά πόσον εξυπηρετεί τον «λόγο» ή τηνματαιοδοξία του εκάστοτε τεχνικού.

Σε κάθε περίπτωση όμως είναι μια αξιόλογη διαθέσιμηπροσέγγιση μέσα από την υπέροχη ερμηνεία της Άννας Συνοδινού (ως Μάνα) και τουΝίκου Τζόγια (ως φεγγάρι), αλλά και των υπολοίπων υποκριτών.

Αν δεν βρεις αγαπητέ μου αναγνώστη κάπου στη σκέψη του Λόρκακομμάτια από τον εαυτό σου δεν πειράζει. Πες πως δεν είναι ακόμα η ώρα τους καιστρέψε το βλέμμα σου στα υπέροχα σημαντικά που κρίνει η βούληση σου.
Εγώ πάντως θα ευχηθώ καλή παρακολούθηση αν επιλέξεις να το δεις… γιατί συνήθωςη πονηρή αντίσταση του νου εκφράζεται μέσα από την σκέψη «Δεν προλαβαίνω τώρα…»
Μια ολόκληρη κοινωνία ζει επαναλήψεις ανούσιων βιωμάτων δηλώνοντας το χρονικό πήξιμο του εκάστοτε προσωπικού προγράμματος μέσα από την προαναφερθείσα σκέψη.
Ας το προσέξουμε...ίσως να βγάλουμε "Λαγό" ... ΑΝ (σκόπιμα με κεφαλαία) το παρατηρήσουμε!

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ του Federico García Lorca

http://www.youtube.com/watch?NR=1&feature=endscreen&v=6oYQeZXZyIs

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ … ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΜΑΣ

2011-12-22T16:53:00.000-08:00

Φαντάζομαι ότι όλοι μας χαιρετούμε γνωστούς ανθρώπους πουβρίσκονται κοντά στη δουλειά ή στο σπίτι μας σαν πλησιάζουμε ή αποχωρούμε. Τις μέρες όμως που πλησιάζουν γιορτές των Χριστουγέννων ήτου Πάσχα ο χαιρετισμός περιλαμβάνει την έκφραση «Χρόνια πολλά».

Δεν θα μπούμε στην λογική να αναλύσουμε αν όλο τον υπόλοιποχρόνο δεν αξίζουμε τούτη την ευχή, αλλά θα επικεντρωθούμε στην ανάγκη πουυπάρχει μέσα στη σκέψη μας να θεωρούμε πως κάτι αλλάζει στις προγραμματισμένεςαπό το νου μας γιορτές.

Τι είναι αυτό που σαν βιολογικό ρολόι αφυπνίζει μια διάχυσηκαλοσύνης στους ανθρώπους και εύχονται όλοι μαζί σε συγκεκριμένο χρόνο της ζωήςτους μοιράζοντας αισιοδοξία στους γύρω τους;

Τι ανάγκες εξυπηρετεί αυτή η επανάληψη των περιόδων γιορτώνκαι γιατί μόλις τελειώσουν επιστρέφουν σε μια διαφορετική ψυχολογία οιάνθρωποι;

Πόσο συνειδητή είναι αυτή η συμπεριφορά και πόση ουσία έχειγια τους ίδιους;

Νομίζω ότι φτάνουν τα ερωτήματα, γιατί δεν έχω σκοπό ναγράψω τους Αθλίους του Βίκτωρος Ουγκώ σε έκταση απαντώντας σε ερωτήματα.

Θα μπορούσα να σας πω ότι η προσωπική μου θέση είναιαντίθετη με αυτό τον μαζικό προγραμματισμό μιας ασυνείδητης επετειακήςυστερίας, σε ανθρώπους που χωρίς προσωπική κρίση υιοθετούν τουςπρογραμματισμούς της εκπαίδευσης τους.

Όμως θα ήμουν επιεικώς άδικος και ίσως απληροφόρητος για τιςβαθύτερες ανάγκες λειτουργίας του βιολογικού ρολογιού που καθορίζει το θυμικότων ανθρώπων. Στα είκοσι χρόνια της ηλικίας μου σαφώς δεν θα άφηναπεριθώριο στην «λάθος» αντίληψη να επιβιώσει, μια και το χαρακτηριστικό τουνεοφώτιστου είναι πάντα η απόλυτη έκφραση των απόψεων του. Όσο όμως μαλακώνεικαι λαξεύεται η «πέτρα» της σκέψης μας, τόσο αφήνουμε να ρέουν απαλά οιδιαφορετικότητες πάνω μας, αισθανόμενοι ταυτόχρονα την ετερότητα χωρίς ένταση.

Όσο αυξάνεται η παιδεία μας μέσα από τις ερμηνείες πουδίνουμε στη ζωή, άλλο τόσο πλησιάζουμε τις αρχέγονες συνήθειες και τους δίνουμετην ουσιαστική ταυτότητα στην ύπαρξη τους. Θα έλεγα ότι και οι δύο βασικές μεγάλες γιορτές που έχει υιοθετήσει ηΧριστιανική Δύση από την κλασική εποχή και εκείνη με την σειρά της από τιςπροϊστορικές παραδόσεις, έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο και βαλμένες σε πολύσωστή απόσταση μεταξύ τους.

Η ζωή μας από την εκδοχή του προϊστορικού τροφοσυλλέκτημέχρι τον άνθρωπο της σύγχρονης κοινωνίας εμπεριέχει την δράση για ατομικήεπιβίωση. Ακόμη και αυτοί που νομίζουνότι έχουν λυμένο το ζήτημα της επιβίωσης ή κάποιοι που δηλώνουν εμπιστοσύνη σεαυτό που θα προκύψει, λειτουργούν την ατομικότητα της επιβίωσης στη ζωή τους. Η στάση γιακάποιο διάστημα αυτής της μοναχικής δράσης (ατόμου ή οικογένειας) και η αντικατάσταση της από ένα«κύκλο» συνύπαρξης μαζί με τους υπόλοιπους αποτελεί την βαθύτερη πληροφορία τωνγιορτών.

Θα μου πει κάποιος μα αν θέλω δεν μπορώ να κοινωνήσω σε ένακύκλο χορού, γεύματος, ή όποιας άλλης έκφρασης την ζωή μου βιώνοντας ουσιαστικάτην συνύπαρξη; Η απάντηση θα μπορούσε ναήταν «όχι ακόμα». Θα έχουμε προσέξει πωςυπάρχει τεράστια ανομοιογένεια στις ερμηνείες που δίνουν οι άνθρωποι στιςαφηρημένες έννοιες και σαφώς στην κατανόηση κάθε αισθητού γύρω τους.

Κάποιες πληροφορίες έχουν την δυνατότητα να μεταφέρονταιμέσα από τον γενετικό κώδικα και έτσι λειτουργεί η γέννα, ο κύκλος της έμμηνηςρήσης, η εμφάνιση της τεστοστερόνης στους εφήβους κλπ. Όμως κάποιες άλλες πληροφορίες είναι αναγκαίομέχρι αυτή την στιγμή να κατακτώνται μέσα από το διάμεσο που είναι ηεκπαίδευση.

Έτσι θα ήταν αδύνατον αν δεν υπήρχε ένας επετειακός προγραμματισμόςτου νου να λειτουργήσει το διάλειμμα στην ένταση της ατομικής δράσης,αντικαθιστώντας την με ένα συλλογικό ήρεμο θυμικό των γιορτών πετυχαίνοντας μιαξεκούραση.

Αν ο ύπνος είναι η αναγκαία μεταβολή των συχνοτήτων της ζωήςμας για να γίνουν οι απαραίτητες διεργασίες που την βοηθούν, κατά μια αντίστοιχηέννοια οι καθολικές γιορτές βοηθούν τηνσυλλογική ισορροπία του ψυχισμού των ανθρώπων.

Αν κάποιος μας πει «Γιατί δεν γίνονται συνειδητοποιημένοιεπιτέλους οι άνθρωποι», θα έχει ξεχάσει πως η συνειδητοποίηση (αν την θεωρείεξέλιξη) δεν είναι μια λειτουργία αποκομμένη από την βιολογική ιδιοσυστασία τουανθρώπου. Από την στιγμή που η πληροφορία διακινείται πάντα μέσω διαμέσου(εκπαίδευση) για να εξελίξει τον άνθρωπο και χάνεται με τον βιολογικό τουθάνατο, είναι αδύνατον να μιλάμε για κοινή συναίσθηση ερμηνείας μιας κοινήςπαρατήρησης.

Συνήθως μιλούν κάποιοι για συνειδητοποίηση, ερμηνεύοντας ωςαδυναμία κατανόησης εκ μέρους των άλλων της δικής τους οπτικής που αποτελείατομική πεποίθηση και στην πραγματικότητα δεν έχουν τρόπο να την μεταφέρουναυτούσια, αλλά προβολικά μέσα από την ερμηνεία που δίνουν στη δράση τους. Η αδυναμία μεταφοράς της πληροφορίας αποδεικνύεται από την διαστρέβλωση τωνλόγων σπουδαίων ανθρώπων στην ιστορία και σαφώς από τις αντιμαχόμενεςερμηνευτικές προσεγγίσεις στους λόγους τους. Έτσι κάθε θεωρία, θρησκεία, πολιτική αντίληψη κλπ, θεωρεί μησυνειδητοποιημένους τους «άλλους» που δεν ασπάζονται την δική της οπτική καιερμηνεία. Στην ουσία κάθε θεωρία, θρησκεία, ή πολιτική αντίληψη, είναι δομημένηστα πλαίσια εξυπηρέτησης μιας ιδιοτελούς ατομικής ή ομαδικής πρακτικής πουεξυπηρετεί τον έναν ή το σύνολο των ατόμων που «τρέφονται» από την λειτουργίατης.

Κατά την εκδοχή λοιπόν ανάλυσης του άρθρου, η επανάληψη τωνεπετειακών γιορτών εξυπηρετεί την αδυναμία να υπάρχουν σε συνεχή ένταση οιάνθρωποι. Σαφώς δεν θα μπορούσε να είναι συνειδητή ως λειτουργία, μια και κάθε αναφορά σεκυριαρχία του ατόμου επάνω στη σκέψη του αποτελεί το μεγαλύτερο ψεύδος που έχειυπάρξει. Η διερεύνηση της σκέψης μέσα από την αυτοπαρατήρηση γίνεταιεκπαιδευτικά και έτσι κατορθώνουν λίγοι άνθρωποι την ατομική τους εξέλιξη, όμωςκαι τούτοι απόλυτοι επόπτες της σκέψης τους δεν μπορούν να γίνουν διαθέτοντας τονσυγκεκριμένο γενετικό κώδικα.

Να συμπληρώσω έτσι για να το "έχουμε" πως η «θεοποίηση» της ατομικής σκέψης έστω και πεφωτισμένων ανθρώπωνείναι μια λειτουργία που θέτει σε υποτέλεια όποιον την αποδέχεται.

Επιστρέφοντας λοιπόν το απόγευμα στο σπίτι μου, όπωςσυνηθίζω σήκωσα το χέρι μου να καλησπερίσω ένα ελάχιστα γνωστό αλλά συμπαθή μουγείτονα. Η απόκριση στο δικό μου «καλησπέρα» ήταν από την πλευρά του έναχαμογελαστό «Χρόνια πολλά».

Θα μπορούσα να του εξηγήσω την ανούσια επετειακή χρήση μιαςψευδαίσθησης που τον κρατά σε ομηρία επαναλήψεων, αλλά θα ήταν άδικο μια και οκοινός μας γενότυπος έχει ανάγκη από τέτοια ψευδή τερτίπια συνύπαρξης. Μοιραζόμαστετο ίδιο βαρυτικό πεδίο και τούτο έχει τεράστια σημασία στον καθορισμό τωνκοινών μας αισθητηρίων και της «βασικής» ερμηνείας του κόσμου γύρω μας.

Διάλεξα να του χαμογελάσω και να του επαναλάβω σε χαρούμενούφος την ευχή που μου έστειλε.

Άλλωστε ο μεγαλύτερος κίνδυνος βρίσκεται πάντα μέσα στησκέψη μας που διαθέτει τις καλύτερες προθέσεις να εξελίξει τους άλλους έστω καιαν λέει πως σέβεται την διαφορετικότητα … που όμως δεν την εγκρίνει.

Χρόνια Πολλά λοιπόν στην βαθύτερη ανάγκη μας … κι ας είν΄και ψέμα.

Το σπαθί του Μαχητή

2011-12-18T07:34:00.000-08:00

του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Μαχητή μου,

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τιςγνώσεις σου, το μόνο βέβαιο είναι πως τις περισσότερες φορές θα δώσεις λάθοςχτυπήματα σχίζοντας τον αγέρα, βάζοντας κόπο να συγκρατήσεις τη φόρα του όπλουπου έχεις αποφασίσει ότι δικαιούσαι. Πιότερο βάσανο ο κάματος της αστοχίας.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τιςγνώσεις σου, θα μπεις στον πειρασμό να γίνει ακροδάκτυλο του χεριού σου και ναανασκαλεύεις με τούτο ότι θωρούν τα μάτια σου. Θα ακουμπήσεις την τροφή σου, τοχαμόγελο της γυναίκας, το χέρι του φίλου και το χώμα που πατάς σαν σηκώνειςκουρασμένα το πόδι στον ανήφορο της βαρύτητας. Ποτέ δεν θα μάθεις πως ακριβώς ακουμπάη κόψη και το πιο σπουδαίο δεν θα νιώσεις το βάρος και το κρύο της λεπίδας πουαγγίζει γύρω σου.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τιςγνώσεις σου, είναι σίγουρο πως θα σκεφτείς «είμαι δυνατός» ενώ ταυτόχρονα θααισθάνεσαι πιότερη απειλή από τότε που δεν το ’χες. Όλη η δύναμη σου θα μαζωχτεί στην άκρη τηςλεπίδας και όλη η αδυναμία σου θα κυριέψει στο γύρω χώρο που δεν στοχεύει ηαιχμή του.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τιςγνώσεις σου, θα ψάξεις πολεμιστές συνταίριους στην εικόνα σου και θα ορίσειςτους κανόνες του κόσμου απ’ το λεπίδισου όντας βέβαιος ότι τούτο είναι η αλήθεια. Η βεβαιότητα της σκέψης σου θαπερνά μαζί με όλους τους όμοιους, μέσα από την κόψη της λάμας. Μεγάλη η ευθύνη ορμήνιας του κόσμου με μια κόψη πέρα από το χέρι σου.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τιςγνώσεις σου, θα θελήσεις να γίνεις αθάνατος σαν και τούτο στη λουρίδα χρόνουτης φθοράς, μια και η λαβή του δεν αλλάζει όσο το χέρι σου ρυτιδιάζει ανάμεσαστα καλοκαίρια και τους χειμώνες. Θα βάλεις το λεπίδι πάνω από το χέρι και τομάτι, ονομάζοντας το Νόμο που θα προσκυνάς.

Σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες να αποκτήσεις με τιςγνώσεις σου, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να καθρεφτιστείς στο αντιφέγγισμα τουλεπιδιού και να θυμώσεις με τον εαυτό σου. Να φοβάσαι το θυμό που μαζεύεταιστην αιχμή της κόψης του λεπιδιού σαν στοχεύει τον εαυτό σου.

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι πάντα θα ζητάς ειρήνη,αλλά το χέρι σου θα είναι δεμένο με το σπαθί της γνώσης σου κάνοντας γελοίο τοδιχασμό της βούλησης.

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι πάντα στην ώριμη σοφίασου θα ζητάς να απαλλαγείς από τούτο, αλλά το χέρι δεν θα ανοίγει να τοαπορρίξει δίπλα σου.

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι το σπαθί του χεριού σουδεν υπήρξε ποτέ, αλλά το γέννησε η βεβαιότητα της φαντασίας σου μια και ηπραγματική του θέση βρίσκεται μέσα στο μυαλό σου. Εσύ ο ίδιος είσαι το σπαθίκαι περπατάς μέσα στον εαυτό σου τραγουδώντας άφωνα στην αθέατη στράτα σου «Πατήρ πάντωνπόλεμος».

Μαχητή μου το κακό μαντάτο είναι ότι ο Νόμος που δεν θα δειςποτέ, σου ορίζει ένα μετρημένο κύκλο που λέγεται Τραγωδία και πάνω στη μικρήκόψη σου, συνταιριάζει το κλάμα του μωρού με τον ρόγχο του θανάτου.

Βάλτα Μαχητή όλα μέσα στην κόψη του σπαθιού της σκέψης σου…όνειρα, λύπες, χαρές, έρωτες, απαξίες και τα απύθμενα θέλω σου… όλα χωράνεγιατί το λίγο και το πολύ είναι έννοιες που δεν έχουν διαφορά σαν τιςσμίξουμε.

Το Ένα που δεν βλέπεις δεν σμίγεται ούτε κόβεται στα μέτρατου μικρού λεπιδιού σου.

Όμως ώρα ας ξεχάσουμε τι είπαμε ξαποσταίνοντας στο ψεύτικο αγνάντι. Δεν αντέχεις μαχητή μου να σκάβει το σπαθί σου τη γη κάτωαπό τα πόδια σου και συ να στέκεις ορθός.

Μαχητή μου, σαν κρατήσεις το σπαθί που κατάφερες νααποκτήσεις με τις γνώσεις σου, πες αναίσχυντα πως είσαι υπέροχος και η ζωή ανήκει στην βούληση τηςκαρδιάς σου.

Κράτα την ομορφιά σου και πολέμα τη φθορά της. Όρισε το «Καλό» και το «Κακό» έξω απόσένα. Έτσι είναι πιο εύκολο τούτο, μια καιείναι βαριά η ανάληψη ευθύνης για το Ένα που δεν θα το συναντήσεις ποτέ με τομικρό ταξιδιάρικο γεννόθνητο λεπίδι της ζωής σου.

Πίστεψε Μαχητή μου!

Δεν έχει σημασία σε Τι.
Είναι ο μόνος τρόπος να περάσεις ανώδυνα την μικρή αστραπή ζωής νιώθοντας Άξιος στην άγνοια σου!

Η μόνη απόδειξη το ίδιο το σπαθί σου για να χτίσεις "Μύθο" και εκπαίδευση στους επόμενους πλανημένους, παιδιά και εγγόνια σου...

Πες τα Σωτήρη Γλυκοφρύδη

2011-12-15T04:05:00.000-08:00

Σε καθεστωτικές χώρες ολιγαρχικού πολιτεύματος με πρόφασηδημοκρατικής νομιμότητας, συνήθως κυβερνούν ανίδεοι σε θέσεις που χρειάζονταισχεδόν όλη την υπουργική τους θητεία για να καταλάβουν -στο περίπου- την ουσίατου αντικειμένου που υπηρετούν.

Μια τέτοια χώρα με αντίστοιχους (δυστυχώς αρκετούς) υπουργούς πλαισιωμένους με υποτελείς υπαλληλικής σχέσηςσυνενόχους, διαθέτει ιστορικά και η Ελλάδα που πολύ σωστά την έχει τραγουδήσειμέσα από το άσμα «Κωλοέλληνες» ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Αν πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να στεριώσει επενδυτική καιαναπτυξιακή πρωτοβουλία μέσα σε ένα ανίκανο γραφειοκρατικό σύστημα, είναιανόητος ή υποκριτικά συμπλέων με την μαφία της ολιγαρχίας.

Μην σας φαίνεται βαριά η λέξη «μαφία» γιατί θα σας πω τογνωστό παιδικό λογοπαίγνιο…«πες αλεύρι» για να συνεχίσω «Η Ελβετία τωνΠολιτικών καταθετών σε γυρεύει»

Ο Τουρισμός στην τραβεστί χώρα της πολιτικής μαφίας (της Ελλάδαςεσωτερικού), αναφέρεται ως η μόνη πηγή εσόδων σε ένα Κράτος που έχει διαλυθείσυστηματικά στις παραγωγικές του δομές εδώ και είκοσι χρόνια από μεθοδευμένες πολιτικέςκινήσεις. Αυτή την μεθόδευση του παρελθόντος η μάζα (πουλέγεται αλλιώς και κυρίαρχο εκλογικό σώμα) δεν την κατανόησε ποτέ. Βέβαιασήμερα νιώθει τα αποτελέσματα της ευθύνης της, ως δίκαιο αποτέλεσμα τηςπολιτικής άγνοιας μέσα από χειροκροτήματα σε «λεβεντάνθρωπους» της πολιτικήςαλητείας.

Αυτός ακριβώς ο παραπαίων θαλάσσιος τουρισμός αναλύεται στοειδικό άρθρο του Σωτήρη Γλυκοφρύδη που φιλοξενώ.

Ο φίλος αρθρογράφος, ως σκεπτόμενος δεν έχει μόνο εμβαθύνειμε το συγγραφικό του έργο τον φιλόσοφο Παρμενίδη και τον 6^ο Αιώναεκείνης της «άγνωστης» Ελλάδας, αλλά ως γνήσιος δρων ευφυής Έλλην, γνωρίζει απόναυτοσύνη και από «δρόμους» στις ιερές θάλασσες της Αιγαιοπελαγίτικης ιστορίας.

Αν και φαίνεται ειδικό το άρθρο, αφορά σαφώς τους στεριανούςμια και οι εισροές συναλλάγματος ενδιαφέρουν όλους τους πολίτες μιας χώρας πουδεν της έχει μείνει τίποτε πλέον παρά η ειδικότητα του γκαρσονιού. Ας γίνουμετουλάχιστον οσφυοκάμπτες (να περάσει η μπόρα) κάποιας ποιότητας. Η πρωτογενήςκαι σαφώς η δευτερογενής παραγωγή έχουν πεθάνει προ πολλού από τους εμπνευσμένουςηγέτες του παρελθόντος που οι ανόητοι υπήκοοι σαφώς δεν πήραν χαμπάρι τηρεμούλα που παιζόταν επάνω στα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Η απόδειξη του λόγου του αληθούς; …

Πες αλεύρι! Η Ελβετία των Πολιτικών καταθετών σε γυρεύει!!

Φτιάχτηκε ο νόμος για τον θαλάσσιο τουρισμό

(το κράτος φάλαινα ενάντια στο γιώτινγκ)

του ΣωτήρηΓλυκοφρύδη

Όταν ανέλαβε την κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, μέσα στα πλαίσια της αντιμετώπισηςτης διαφθοράς, της γραφειοκρατίας και των χρημάτων «που θα έπρεπε να» έχουμε, ήταντο σχέδιο της εκπόνησης ενός νόμου για τη βελτίωση της απόδοσης του θαλάσσιουτουρισμού.

Μετά 2 χρόνια,το πλαίσιο του νόμου τελείωσε και πάει προς ψήφιση στη Βουλή. Οι Λ. Κατσέλη, Γ.Νικητιάδης και σύμβουλοι προκύπτουν το βασικό παρελθόν, ο υπουργός Μ.Χρυσοχοϊδης και ο υφυπουργός ο Άδ. Γεωργιάδης προκύπτουν το ενεργό παρόν. Εδώ, οΆδωνης δίνει εξετάσεις, για να αποδειχθεί αν είναι η γάτα του σπιτιού ή οσκύλος του αφέντη. Και επεξηγώ:

Ο νόμοςέχει βασικό προορισμό την άρση του καμποτάζ, την οποία χαιρέτισε όλος σχεδόν οτύπος, και φυσικά οι ανάλογοι μεγάλοι τουριστικοί φορείς. Κανείς όμως δεν ασχολήθηκεμε ένα τουριστικό κλάδο που ο νόμος αυτός «αγνοεί» τη χρησιμότητά του και επίτου οποίου δημιουργεί προσκόμματα και δυσκολίες. Είναι ο κλάδος του Γιώτινγκ,που είναι για το θαλάσσιο τουρισμό ότι τα ενοικιαζόμενα δωμάτια σε σχέση με τιςμεγάλες τουριστικές μονάδες, προκύπτει δηλαδή πιο ελληνοκεντρικός και ποιοτικά ίσωςκαλύτερος. Είναι επίσης «λαϊκής βάσης», που σημαίνει και στρατηγικούπροσδιορισμού. Τα έσοδα μένουν στον τόπο, βρίσκεται επιχειρησιακά διαμορφωμένοςαπό απλούς Έλληνες και γεμίζει με Ελληνικές σημαίες το Αιγαίο. Ως εκ τούτου,λόγω της απαξίωσης και των προσκομμάτων που δημιουργεί ο νέος νόμος, σε αυτότον κλάδο, στρατηγικού προορισμού, χαρακτηρίζεται σύσσωμος, ημίτυφλος, στραβός.

Εξ αυτού τουλόγου και εκ την τελευταία στιγμή θα επικεντρωθούμε στον προσδιορισμό τωναναγκών αυτού του κλάδου που «αγνοεί» σκανδαλωδώς αυτό το νομοσχέδιο. Οπροσδιορισμός του εδώ όπως δίδεται προκύπτει γραφειοκρατικός, αστυνομοκρατικόςκι εν γένει αντι-αναπτυξιακός. Γραφειοκρατικός, γιατί αυξάνει την υπάρχουσα γραφειοκρατίατου κρατικού τέρατος Λεβιάθαν, που εδώ σαν φάλαινα διαλύει την αρματωσιά τουσκάφους. Αστυνομοκρατικός, διότι αστυνομεύει τον τουρίστα επί ενός αντικειμένουπου είναι σαν το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο. Και αντι-αναπτυξιακός, διότι αντί ναλύνει τα προβλήματα επιφέρει πρόσθετα και άλλα.

Δεν χρειάζεταινα επεκταθούμε άλλο περί της χρησιμότητας του θαλάσσιου τουρισμού πάνω στοντομέα που καλείται «Γιώτινγκ». Κρούουμε απλώς τον κόδωνα του κινδύνου προς τοκράτος και ειδικά προς τον Άδωνη Γεωργιάδη ο οποίος φαίνεται πως τον χώρο αυτόνδεν τον κατέχει. Διότι, αν κάπου αλλού υπήρξαν Θερμοπύλες, εδώ έχουμε μιαΣαλαμίνα. Ο τομέας αυτός του «μέγα της θαλάσσης ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ κράτους» πρέπει ναενισχυθεί, άμεσα και επειγόντως, αν θέλουμε ο θαλάσσιος τουρισμός μας να μείνει,τουλάχιστον ως προς ένα κομμάτι του στα Ελληνικά χέρια. Ως εκ τούτου, και πάλιθα πούμε, πως, αν επιθυμούμε ο θαλάσσιος τουρισμός σε ένα βασικό του μέρος ναπαραμείνει εθνικός, πρέπει να υπάρξει:

α) Προβολή:Συμμετοχή της Ελλάδος σε όλα τα ναυτικά σαλόνια, προβάλλοντας την θαλάσσιαποικιλομορφία της, τα σκάφη, τον πολιτισμό και τα προϊόντα της. Πάνω στοΓιώτινγκ, Ελλάδα είναι η ιδανικότερη χώρα στον κόσμο για διακοπές καιιστιοπλοΐα, πρέπει να επιδειχθεί η μοναδικότητα των νησιών μας από μιαν άλληοπτική γωνία, και ότι αυτό το είδος των διακοπών απευθύνεται σε όλα τα οικονομικάbudget. Αν δεν μπορεί τοκράτος να το κάνει αυτό, ας κάνει τουλάχιστον ό,τι οι άλλες χώρες πουστηρίζονται στο θαλάσσιο τουρισμό. Μέχρι τώρα η Ελλάδα σε αυτό τον τομέα δενυπάρχει πουθενά.

β)Ελάττωση της γραφειοκρατίας: Κάποτε πρέπει να ψηφιστεί ένας νόμος που ναλέει ότι όταν ψηφίζεται ένας καινούργιος ή προστίθεται μια διάταξη, πρέπει ναβγαίνουν πέντε, σαν τις προσλήψεις στο δημόσιο ή έστω ας φεύγουν δυο. Ηγραφειοκρατία εδώ είναι κάτι παραπάνω από απαράδεκτη. Θέματα που μπορούν ναλυθούν εύκολα τόσο για τον ιδιοκτήτη ενός σκάφους όσο και για τον ναυλωτή, επεκτείνονταισε ανόητες ταλαιπωρίες τους. Ο επισκέπτης/ναυλωτής πρέπει να εξυπηρετείται, νατου παρέχονται λύσεις, να διευκολύνεται η παραμονή του ώστε οι εντυπώσεις τουαπο την Ελλάδα να είναι η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ. Συνήθως το όποιο Λιμεναρχείο αντιμετωπίζειένα θέμα, «κρατάει ως όμηρο» τον Ναυλωτή. Οποιαδήποτε Αρχή έχει τον Έλληνα κατάΝόμο Υπεύθυνο της ναύλωσης με τον οποίο μπορεί να βρει άκρη για οτιδήποτε. Οιλιμενικοί πρέπει να είναι ενημερωμένοι και επίλεκτοι. Σχετικά με τα ΕΓΓΡΑΦΑΑΞΙΟΠΛΟΪΑΣ, υπάρχουν πολλά πιστοποιητικά απο διάφορες Υπηρεσίες που μόνοπεριπλοκότητα δημιουργούν. Εκτός του εγγράφου Εθνικότητος και της Επαγγελματικήςάδειας, ο Νηογνώμονας (Επιθεώρηση) μπορεί να συλλέγει όλα τα πιστοποιητικά, έτσιώστε η ποσότητα εγγράφων να παρατίθεται συνολική και ο έλεγχος απο το Λιμεναρχείονα γίνεται αμέσως.

γ) Βελτίωση υποδομών κι εξυπηρετήσεων.Οι κρατικές μαρίνες κρίνονται επιεικώς Απαράδεκτες (βλ. μαρίνα Αλίμου). Οιπροβλήτες στα λιμάνια στερούνται των βασικών παροχών ρεύματος, νερού, πετρελαίουκαι του επιζητούμενου πλέον δικτύου κάλυψης Ίντερνετ. Όλοι θα δεχτούν να πληρώσουν ότανέχουν παροχές και οργανωμένες τουαλέτες με μπάνια. Το δημόσιο δυστυχώς δενμπορεί ούτε αυτά να διαχειριστεί. Οι αδειοδοτήσεις για ιδιωτικές μαρίνες πρέπεινα επισπευσθούν και να απλοποιηθούν οι διατυπώσεις.

δ) Μη επιδείνωσης της ήδη επιβαρυμένηςθέσης. Το γιώτινγκ δεν αντέχει καμιά άλλη οικονομική επιβάρυνση. Το ΦΠΑ 13%=πρέπει να μειωθεί στο 9% που ήταν προ αυξήσεων, προκειμένου να γίνουμε ανταγωνιστικοίτων Τούρκων-Κροατών κ.λπ. Οι ΤΟΥΡΚΟΙΠΡΟΣΦΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΦΟΡΟΥΣ, επεκτείνονται τουριστικά προς στο κεντρικόΑιγαίο και σύντομα θα μας πουλάνε σε πακέτα. Πρέπει να δοθεί έμφαση σε αυτό, η Τουρκικήδιείσδυση τα τελευταία δυο χρόνια είναι τάχιστη, τουρκικές εταιρίες κάτω από τομανδύα των offshore με τις εθνικές σε προσανατολισμό τράπεζές τους αγοράζουν μεγάλεςτουριστικές μονάδες στα Δωδεκάνησα και επεκτείνονται με τα σκάφη στο κεντρικόΑιγαίο. Ήδη κατέχουν το 80% των πελατών σε σκάφη με ενοικιαζόμενες καμπίνες στοΑνατολικό Αιγαίο. ΣΗΜΑΙΑ, εδώ πρέπει να παραμείνει οπωσδήποτε το 51% των Ελληνικώνσυμφερόντων. Πρέπει ακόμη να υπάρξει ΠΡΟΣΕΛΚΥΣΗ ελλιμενισμού ιδιωτικών σκαφώνστην Ελλάδα, που θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τη συντήρηση και φύλαξήτους. Δεν πρέπει να υπάρξουν επιπλέον χρεώσεις και φόροι. Οι επιδοτήσεις από ταανεκμετάλλευτα ΕΣΠΑ πρέπει να απλοποιηθούν για τα μικρο-μεσαία σκάφη αρχίζονταςαπό μικρά ποσά με απλές διατυπώσεις και αποδέκτη τον προμηθευτή. Η πολιτείαπρέπει να δώσει κίνητρα για την κατάρτιση ανθρώπων σε αυτό τον επαγγελματικό τομέα(σχολές σκίπερ, βοηθών, τεχνητών, κ.λπ.).

Κλείνοντας,θα πω ότι αναφέρομαι ιδιαιτέρως στα μικρά - μεσαία επαγγελματικά σκάφη (7-20 μέτρων), κύρια ιστιοπλοϊκά, μετάή άνευ πληρώματος, που επί χρόνια στερούνται της κρατικής βοήθειας και ούτεεπιδοτήσεις ούτε τράνσιτ πετρέλαιο παίρνουν. Η ιδιοκτησία τους ανήκει σε συνέλληνες«της διπλανής μας πόρτας», που κάποιοι από αυτούς δεν έχουν ούτε σπίτι και προτίμησαναντί αυτού να επενδύσουν για πολλούς λόγος σε ένα σκάφος. Τους ανθρώπους αυτούςη πολιτεία αντί να τους εκτιμά, τους βαφτίζει «προύχοντες», βάζοντάς τους δίπλαστους λεγόμενους «μεγαλοκαρχαρίες», που και από αυτούς πολλοί δεν είναι έτσι.Και τους συμπεριφέρεται ως ένα κήτος που πηδά επάνω τους, σαν μια φάλαινα λοξήστις επιταγές και στο μυαλό της.

* Συν/μένο: ΣχέδιοΝόμου για την «Ανάπτυξη θαλάσσιου και αλιευτικού τουρισμού και λοιπέςδιατάξεις»

ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΣΚΕΨΕΩΝ ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ

2011-12-11T11:29:00.000-08:00

Το διάβασμα κειμένων, είναι μια διαδικασία, κατά την οποίαελάχιστο ποσοστό ανθρώπων μπορεί να φτάσει σε επίπεδο επαρκούς κατανόησης τωνγραφομένων. Αυτό δεν συμβαίνει γιατί υπάρχειπρόβλημα πνευματικής κατανόησης βέβαια, αλλά γιατί οι υπόλοιπες αισθήσεις του κάθεανθρώπου -όταν διαβάζει- θέλουν να «ζήσουν» και αποσπώνται εύκολα από τηννοητική επεξεργασία κατά την μελέτη.

Η ζωντανή συνεύρεση των ανθρώπων ή αν θέλετε ο «κινηματογράφος»έχουν όλες τις προϋποθέσεις να αυξάνουν την κατανόηση της κάθε επικοινωνίας.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η τηλεόραση έχει τηνπρωτοκαθεδρία στις προτιμήσεις των ανθρώπων, δεδομένου βέβαια ότι υπολογίζεταιως δωρεάν θέαμα, ανεξάρτητα αν το κόστος τελικά είναι πολύ «βαρύ» για τις βλάβεςπου δημιουργεί στον θεατή.

Στα χρόνια που διαβάζω, έχω διαπιστώσει πως θέματαμε σημαντικές θέσεις μου έχουν διαφύγει ως αναγνώστης και επιστρέφω δεύτερη φοράνα τα δω, ώστε να έχω καλύτερη κατανόηση της σκέψης του άλλου. Δεν θα έλεγα ότι συμβαίνει το ίδιο όμως με τιςζωντανές επικοινωνίες μου, ή ακόμα με τα διάφορα βίντεο που έχω παρακολουθήσεικατά καιρούς.

Έτσι λοιπόν σαν «πείραμα» κατανόησης και παρατήρησης της σκέψης(μας) ανεβάζω ένα βίντεο που αφορά την καταγραφή σκέψεων σε φιλική συνάντηση. Το απόσπασμα του βίντεο αναφέρεται σε έναπαλιότερο άρθρο αυτού του blog με τίτλο «Η συνταγή μεταστροφής της αποτυχίας». Ηαφομοίωση των σκέψεων αν ανατρέξουμε στο άρθρο και στη συνέχεια στον προφορικόλόγο, θα καταλάβουμε ότι είναι εντελώς διαφορετική.

Ακόμη πιο σημαντική βέβαια είναι η αποδέσμευση μας από τονψυχρό κόσμο της μοναχικής ανάγνωσης καιη ένταξη μας σε περιβάλλοντα που μπορούν μέσα από τον σεβασμό της επικοινωνίαςνα μοιραστούν αισθήσεις που τόσο πολύ τις έχουμε ανάγκη.

Η έννοια της «Αγοράς» ενός χαμένου πολιτισμού που τον κρατήσαμεμηρυκάζοντας το σχήμα του στις μέρες της ανεπτυγμένης Ευρώπης, είναι το ζητούμενοστις κοινωνίες που αντί για την ιδιοκτησία της ατομικής πληροφορίας οφείλουν να περάσουν στον «έρωτα» του μοιράσματοςτης ατομικής οπτικής.

Αυτά είναι δύο διαφορετικά φιλοσοφικά ζητούμενα που το έναεκφράζεται μέσα από αυτό που ονομάζουμε σήμερα ως «Κρίση» και το άλλο ως ζητούμενομιλά για κοινωνίες που αντέχουν να ονειρεύονται φωναχτά!

Επισυνάπτω το βίντεο που προανέφερα σημειώνοντας ότι είναιδιαιρεμένο σε δύο μέρη για ευκολότερη ανάρτηση στο διαδίκτυο.

Μέρος Α: http://www.youtube.com/watch?v=trwcCQYYnbE&feature=g-upl

Μέρος Β: http://www.youtube.com/watch?v=haf1Aq8Y8ho&feature=g-upl

.

ΕΥΧΕΣ ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΡΣ ΓΙΑ ΤΟ 2012

2011-12-08T15:59:00.000-08:00

Κάντε κλικ στην εικόνα

ΜΙΚΡΗ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2011-12-05T07:24:00.000-08:00

Τα πεζοδρόμια αντέχουν τη λήθη

Μικρή ανύπαρκτη ιστορία

του Κώστα Ζωγραφόπουλου

Η Καίτη ανακάτεψε τα μαλλιά στο κεφαλάκιτης Λίζας βγάζοντας ένα μουρμούρισμα απερίγραπτης αγάπης για το όμορφο σκυλάκι της. Ήταν ο καλύτερος σύντροφος της από τότεπου έβγαλε απόφαση πως οι άνθρωποι «πληγώνουν» ενώ τα ζώα έχουν μια παιδική ψυχή. Πέρασε το λουρί στη Λίζα και έκλεισε τηνπόρτα του σπιτιού της παίρνοντας την μαζίγια ψώνια.

Ο Νίκος έστρωσε με τα χέρια τα λιγοστάμαλλιά του και μέτρησε τα κέρματα που είχε στην τσέπη. Έφταναν για ψωμί και γιατσιγάρα που διασκέδαζαν την ανεργία του. Άνοιξε την πόρτα του ανήλιου σπιτιού του και βγήκε στην αγορά για ψώνια.Είχε ένα ενδοιασμό αν έπρεπε να πάρει αντί για τσιγάρα μισό κιλό φτηνό κρέαςγιατί είχε μέρες να φάει από αυτό και ένιωθε πως το ζητούσαν τα κουράγια του.

Στο χασάπικο με τις μεγάλες χάρτινεςρεκλάμες στάθηκαν τα βήματα των δυο τους και δίπλα τους τα μικρά πατουσάκια τηςΛίζας. Ήθελε η Καίτη να πάρει εκτός απόξηρή τροφή και ένα κόκαλο που είχε ακούσει πως κάνει καλό στη σκυλίτσα, ενώ ο Νίκοςπροσπαθούσε να δει αν υπάρχει τιμή που να είναι κοντά στην αξία του πακέτου τωντσιγάρων.

«Άστο άλλη φορά» σκέφτηκαν και οι δυοτους κάνοντας μια στροφή για να συνεχίσουν το δρόμο τους ενώ πλησίασαν πολύ κοντάμεταξύ τους. Ένα χαμόγελο πρόσφεραν ο ένας στον άλλο μαζί με μία σχεδόν ταυτόχρονησυγνώμη για την σύγκρουση που απέφυγαν.

Τα βήματα τους απομακρύνθηκαν από τιςπλάκες του πεζοδρομίου χωρίς να κρατήσουν τούτες καμία σκέψη ή μνήμη της στιγμήςαπό αυτή την συνάντηση των επιθυμιών της ζωής.

Άντεξαν πολλά χρόνια οι πλάκες στοπεζοδρόμιο, μα ο Νίκος κάποια στιγμή δεν ξαναπέρασε από πάνω τους, το ίδιο καιη Καίτη με την χαριτωμένη Λίζα.

Όλα συνέχισαν να γίνονται όπως πρέπει.
Οι πλάκες στο πεζοδρόμιο πάντα προστάτευαν μέσα από τη λήθη τις ζωές τωνπεραστικών τους, όπως της Καίτης και του Νίκου και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Τα πεζοδρόμια είναι "πολιτισμός" και αντέχουν στο χρόνο,όντας διακριτικά με τη ζωή.

H Μονοειδότητα

2011-12-04T01:14:00.000-08:00

Αχ…. Ωιμέ!!

Σωτήρη μου αυτό το άρθρο σου πουφιλοξενώ είναι ένας Επιτάφιος, κατά τον οποίον καλούνται όσοι βλέπουν το κιβούριτης τελετής, να ζήσουν όντας ζωντανοί το Διονυσιασμό τους (όσος έχει απομείνει)γνωρίζοντας όμως και τον πραγματικό τουςχαμό από το «Σύστημα» που είναι σαφώς, όπως λες, δυνατότερο του ατόμου!

Η Ανθρώπινη Νόηση έχει μια τραγικότηταγιατί αντιπαλεύει τους Νόμους που γεννά η Βαρύτητα μέσα από την Δαρβινική Ανάγκη,ενώ ταυτόχρονα μετεωρίζεται στην πληροφορία των Μαθηματικών του Διαστήματος σε έναχώρο Ιδεών!

Η τραγικότητα της ζωής όσων διαθέτουνΝόηση, είναι αυτός ο διαρκής διάλογος της Αντιγόνης με τον Κρέοντα πουεπαναλαμβάνεται στους αιώνες με τη γνωστή κατάληξη!

Ο Οιδίποδας απαντά με τα κρυμμένα λόγιατου για την κατάρα της ανάγκης της Βαρύτητας και έχουμε την Σφίγγα σαν φυλαχτό κατάσαρκαστους μικρό-μέγαλους Πολιτισμούς μας!

Αν και είναι πρωί … θα κρατήσω το «καληνύχτασας» από τον επίλογο του άρθρου.

Κρατώ την "καληνύχτα", γιατί μια απόδειξηπως ήρθε, είναι ο «φόβος» που κρατά τους ανθρώπους σε μια μοναξιά υποτιθέμενης κατανόησηςκαι δεν μετέρχονται την έκθεση της κοινωνίας του λόγου με μια ερώτηση του τύπου«Τι εννοεί ο ποιητής;» …έχουν παραιτηθεί από την γνώση της φιλοσοφίας... Πάντα η σιωπή προηγείται του Θανάτου σε μια ασθενικήκυριαρχία της αναπνοής κατά τον επίλογο!

HΜονοειδότητα

(η ουσιαστική πλευρά της παγκοσμιοποίησης)

του ΣωτήρηΓλυκοφρύδη

Μονοειδότητασημαίνει την επικράτηση του ενός είδους. Η γη κατά περιόδους έχει υπάρξειμονοειδική, όπως την εποχή των φυτών, των δεινοσαύρων, κ.λπ. Τώρα βρισκόμαστεστην εποχή του ανθρώπου. Το ερέθισμα που προκύπτει για τη συγγραφή αυτού του άρθρουείναι να διερευνήσουμε την εξελικτική πορεία και το μέλλον μας. Τι είναιπαγκοσμιοποίηση; Ποιος την ανάγει;

Τη συμπεριφοράτων κοινωνιών την ερμηνεύει η κοινωνιολογία, και καθόσον η εξελικτική της μορφήβασίζεται σε βιολογικά νομότυπα, η βαθύτερη ουσία της ανήκει στην κοινωνιο-βιολογία.Ως βάση της κοινωνιοβιολογίας μπορεί να τεθεί η υπόθεση, ότι, καθώς η φύση είναιισχυρότερη από τη θέση του ανθρώπου (μια που οι φυσικοί νόμοι έφτιαξαν τονάνθρωπο και όχι ο άνθρωπος εκείνους) τις κοινωνίες τις διέπουν φυσικές αρχές.

Στον τοίχοτης ανθρώπινης κοινωνιολογίας πρέπει να κυριαρχούν 5 μεγάλα πορτρέτα: τουΠλάτωνα με τη θεωρία των ιδεών, του Αριστοτέλη με την αντίστοιχη της ωφελιμότητας,του Δαρβίνου με τη φυσική επιλογή, του Φρόιντ με τη λίμπιντο και του Μαρξ μετην πάλη των τάξεων. Κοντά σε αυτούς μπορούν να προστεθούν και των «πλάγιων» σχετικώνστοχαστών όπως του Χάντιγκτον με τη «Σύγκρουση των πολιτισμών» και των προγόνωντου που αναφέρονται στο λεγόμενο «Ζωτικό χώρο».

Στην έρευνατης κοινωνιολογίας επικρατούν οι εικόνες των γενετιστών, όπως ο Ντόκινς που θεωρείταιιδρυτής της εγωκεντρικής συμπεριφοράς των γονιδίων καθώς και ο Γουίλσον ο οποίος με το έργο του «Για τηνανθρώπινη φύση» μελετώντας τις κοινωνίες των εντόμων θέτει τις βάσεις της βιο-κοινωνικήςδομής. Η ανθρωπολόγος Λιν Μάργκουλις, παρότι αιρετική στο δαρβινικό πρότυπο πουεπικρατεί, ως γυναίκα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν. Το γεγονός ότι δεναναφερόμαστε στους κλασικούς κοινωνιολόγους όπως τους Καντ, Ντρικάιμ, Βέμπερ,κ.ά. είναι διότι εξετάζουμε τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά.

Σχετικά μετο δαρβινικό πρότυπο που υπάρχει στην ύπαρξη των μικρο και μεγαλο - κοινωνιών, αυτόπροκύπτει διότι η όποια κοινωνία είναι μια μορφή ασφαλιστικής δομής καιεπικράτησης, όπου μέσω αυτής αλλά και δια αυτής, άρχει η μορφή του βιολογικά ικανότερουόντος και είδους. Βιολογικά ικανό ον (ή είδος) είναι εκείνο το οποίο η φύσηέχει προικίσει με δυνατότητες να επιβιώνει, όπως είναι η δυνατότητα της απόκρυψης,τα νύχια ή τα δόντια, ο αριθμός των απογόνων, η οργανωτική μεταλλαγή, η ισχύςανά βασική μονάδα, και γενικά όσα μπορούν να θεωρηθούν «προσόντα». Προσόν είναιότι προτάσσει ένα όν (ή σύστημα) για να επιβιώσει, και «επιβίωση» σημαίνει ζωήπάνω σε ζωή.
Ο άνθρωπος,από πλευράς προσόντων, μπορούμε να πούμε με σχετική σεμνότητα πωςχαρακτηρίζεται από το φόβο, το στόμα - δάχτυλα και τη φαντασία, τουλάχιστον. Τοφόβο, διότι θεωρείται το κατεξοχήν ον που κατέχεται τόσο έντονα από την έννοιατου θανάτου. Το στόμα και τα δάχτυλα, διότι έχουν τη μεγαλύτερη εκπροσώπηση στοφλοιό του εγκεφάλου του, πράγμα που σημαίνει ότι τα όργανα αυτά έχει προτάξει έντοναγια την επιβίωσή του. Η φαντασία, λόγω του πλήθους των ιδεών που κυριαρχούν πάνωστη ζωή του.

Πέραν αυτών των ανθρώπινων ιδιαιτεροτήτωνκαι προσόντων, υπάρχει ένας γενικότερος μηχανισμός υποδομής στη διαμόρφωση της εξέλιξης.Αυτός λέγεται «κλίμακα υπέρβασης» και έχει τρία σκαλιά, αλληλοεμπλεκόμενα καισυνεχώς επαναλαμβανόμενα, με όλο πιο ασαφή συνισταμένη κατά τη διαδρομή τηςπολυπλοκότητας που είναι η εξέλιξη. Το πρώτο σκαλοπάτι είναι το «εγώ»,ακολουθεί της ισχύος των «όμοιων» και έπεται της συνεργίας των «ανόμοιων» ή

συμπληρωματικότητα. Το ον ανεβαίνοντας αυτή την κλίμακα αυτόπου υπερβαίνει τελικά είναι ο εαυτός του.

Άλλος σημαντικόςμηχανισμός φυσικής συμπεριφοράς, γενικότερος, είναι η λεγόμενη «οικονομίακλίμακας». Οικονομώ σημαίνει νέμω - κατανέμω τα του οίκου μου στον οίκο μου, μεχαρακτηριστική φειδώ στα απαραίτητα, κάτω απο το πλέγμα της αλληλεξάρτησης. Τοανθρώπινο είδος εμφανίζεται στη ζωή του, άπληστο, αν συνεχίσει έτσι προκύπτειπως δεν έχει για πολύ μέλλον. Η έλλειψη των πόρων είναι ένας σημαντικός εξαναγκαστικόςπαράγων που επιδρά στην οργάνωσή των κοινωνιών, όπου ειδικά στον άνθρωπο,προκύπτουν ταχείες αλλαγές και έντονα αναγκασμένες. Θα λέγαμε ότι ο άνθρωποςέχει «γκαζώσει».

Το δομικόστοιχείο της εμβιοπολιτικής συμπεριφοράς, λένε οι γενετιστές, προέρχεται από ταγονίδιά μας. Αυτά είναι που βιώνουν, αυτά αποτελούν τα πρότυπα της αθανασίαςκαι βάσει αυτών το κάθε ον ή σύστημα θεωρείται ενεργούμενο, ένα «όχημα μεταφοράς»των γονιδίων. Επομένως, η εξελικτικότητα του ανθρώπου θα ακολουθήσει τα γονιδιακάπροτσές, που επηρεάζονται (για να λάβουμε υπόψη μας και τους «αριστερούς ήανθρωποκεντρικούς γενετιστές») από τη λεγόμενη «ελεύθερη βούληση», εάν αυτή υπάρχει,όπως και από όλα τα συμπαραμαρτούντα, προσόντα και ανάγκες.

Μια πρώτηεπέκταση του ανθρώπου στο ζωτικό χώρο έχει ήδη συμβεί, καθώς η γη έχει κατακλισθείαπό τα ανθρώπινα είδη που υπήρξαν ως αρχέγονες φυλές. Ένα δεύτερο εξελικτικό γεγονόςπροκύπτει η μάχη των υποειδών, που υπήρξαν ως υποφυλές και συμπλέκονται ακόμη. Επακόλουθοκατά την πορεία προς την ομοιο-ειδότητα θα είναι η δημιουργία ενός ιδιαίτερου υποείδους,«διεθνικού», που θα χρησιμεύει ως πυρήνας παγκοσμιοποίησης, η αρχή της οποίαςτέθηκε σε πρακτική ισχύ από τον Ποσειδώνιο τον Ρόδιο, ένα δάσκαλο υπάτων καιυποψήφιων καισάρων κατά την έναρξη του Ελληνο- Ρωμαικού πολιτισμού.

Τις αρχέςτου Ποσειδώνιου, ο οποίος πρέσβευε ότι «ο άνθρωπος ανήκει σε όλες τιςπολιτείες», τις είχε περιπαίξει από παλιά, πριν ακόμη εμφανιστεί αυτός με την Pax Romana, ο επί Αλέξανδρου, Διογένης,ο λεγόμενος από τους αστούς «κυνικός» (σκυλίσιος), θεωρώντας πρώτος τον εαυτότου «κοσμοπολίτη», πολίτη όλου του κόσμου. Ασχέτως της διάστασης των πόλων τουαυτού αγωγού, το κυριαρχικό υποείδος, η «διεθνιστική παγκόσμια ελίτ» προκύπτειπως είναι υπαρκτή από παλιά και εξελίσσεται.

Όλαδείχνουν ότι η εξέλιξη θα οδηγήσει σε μια δομή εξουσίας όπου θα άρχει μια «βασιλική»ηγετική ομάδα, έχοντας στις εντολές της τους φύλακες και τον απλό λαό για εργάτη,σύμφωνα με τα φυσικά νομότυπα, ο οποίος λαός δύσκολα θα μπορεί να απεγκλωβιστείαπό τη θέση του. Γι’ αυτό ο Πλάτων με την «Πολιτεία» μπορεί να θεωρηθεί και προφήτηςπρο της ώρας του, ο δε Τόμας Μουρ με την «Ουτοπία», που σημαίνει «ούτως ποιεί οτόπος», τον επαναλαμβάνει πιο αγνά εμφανιζόμενος ως ο μεγάλος θαυμαστής του.

Για να συμβείη ομογενοποίηση, είναι απαραίτητο είναι να υπάρξει σύγκλιση θρησκειών, γλωσσώνκαι φιλοσοφικών ρευμάτων, και γενικώς όσων χωρίζουν τους ανθρώπους. Αυτά απόκάποιες πλευρές έχουνε συμβεί (σύνορα, απόσταση, πληροφορία) αλλά από κάποιεςάλλες πλευρές από την πολυπλοκότητα αυξάνονται οι διαστάσεις. Το πολίτευμα, ανη παγκοσμιοποίηση συμβεί, θα καταλήξει σε μια κατ’ επίφαση δημοκρατία, αστικούτύπου, με αποτέλεσμα να χαθεί η δημοκρατία και η μέση αστική τάξη. Το σύστημαθα μεταβληθεί σε «Λεβιάθαν», κατά τον Χόμπς, ένα κήτος - σκληρή μορφή κοσμικο-θρησκευτικήςεξουσίας που θα τρώει τα παιδιά του.

Ηδιαδικασία της επέκτασης θα προέλθει, όπως συμβαίνει και στη φύση, από την κρίσητων πόρων, παράλληλα με την αύξηση της πολυπλοκότητας και την αναγωγή της ευαισθησίαςτου με πληθυσμιακή ανισομετρία. Φυσικό είναι ότι θα προκύψουν μάχες μεταξύ τωνσυναφών ειδών. Μια τέτοια μάχη, ίσως η πιο μεγάλη, θα συμβεί προφανώς μεταξύτης Άριας και Μογγολικής φυλής που είναι οι επικρατέστερες σαν υποείδη, για τιςοποίες αναφέρεται κατά βάση ο Χάντινγκτον, ενώ αγριότερη αλλά σπανιότερη θαείναι μεταξύ των ατόμων της αυτής οικογένειας, όπου όταν αυτή συμβεί στη φύσηαποδεικνύεται η πλέον άγρια και κανιβαλοφόρα.

Τοαποτέλεσμα της μονοειδότητας είναι ότι θα χαθεί ο πλουραλισμός. Οι πόλεμοι τωνεθνών θα παύσουν, η ζωή θα επιμηκυνθεί αλλά θα προκύπτει καταλαγιασμένη. Η μέσητιμή ενέργειας του όντος θα παραμείνει ίδια με την αντίστοιχη της εντονότερηςαλλά πιο σύντομης παλαιότερης ζωής του. Λόγω της ειρήνης και του περιορισμούτων άγριων φυσικών ορμέφυτων θα ακολουθήσει η κατάθλιψη, ο περιορισμός τηςγεννητικότητας και ασταθείς νευρο/ψυχώσεις. Η γεννητικότητα θα περιοριστεί, φυσικά καιτεχνητά, για να διατηρηθεί το σύστημα που θα βρίσκεται στις άκρες των ορίων, σεπλαίσιο εξάντλησης υποδομών και τελεολογικό.

Καλό καικακό στη φύση δεν υφίσταται, είπε κάποτε ο νομοκράτης της απροσδιοριστίας, ο Ηράκλειτος,υπό την έννοια ότι αυτό που θεωρούμε καλό έχει ένα αρνητικό ισοβαρές αντίτιμο,αν εξεταστεί με μη ανθρωποκεντρικό και ιδεαλιστικά συμφέρον μέτρο. Επίσης, προκύπτειότι θα συνυπάρξουνε οι απαραίτητοι αναρχικοί πυρήνες ως ασφαλιστική δικλείδα επιβίωσης τουδιπολικού (+) και (-) συστήματος.

Ενκατακλείδι, η μονοειδότητα δεν είναι μόνο απόρροια της φύσης αλλά και της θέσης του ανθρώπου. Ο άνθρωπος μπορεί ναενεργήσει σε αυτήν επιταχυντικά ή επιβραδυντικά αναλόγως της φύσεώς του και τωνυπαρχόντων αναγκών. Η απόφαση επί του θέματος είναι στην αιχμή της διαίσθησηςκαι της περισυλλογής, σε μια ζωή που η ελευθερία συνυπάρχει με το θάνατο καιζούμε με τον ύπνο, όπως λέει περίπου ο Ηράκλειτος. Καλή σας νύχτα.

CARL SAGAN : ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΛΩΜΗ ΜΠΛΕ ΚΟΥΚΙΔΑ

2011-12-01T13:36:00.000-08:00

Στην ηλεκτρονική «πραγματικότητα» τηςσκέψης που καταγράφεται στο διαδίκτυο, περιλαμβάνονται τα πάντα ως πληροφορίεςεπί παντός επιστητού.

Αφού λοιπόν είπαμε ποιος φταίει…για ότινιώθουμε ως έλλειψη στην ανάγκη μας, αφού φανταστήκαμε λύσεις για όλες τις ανάγκεςμέσα από τα ζωτικά ψεύδη του μυαλού μας, δεν μένουν και πολλά πράγματα για να κάνουμεσαν περιορισμένης αντίληψης όντα που είμαστε και σαφώς φιλοξενούμενα σε αυτόντον πλανήτη.

Θα πρότεινα σε αυτή την ανάρτηση, ναακούσουμε ένα πολύ μικρό βίντεο που αναφέρει τις σκέψεις ενός ανθρώπου που δενβρίσκεται σήμερα ανάμεσα μας, τον καθηγητή αστροφυσικό Carl Sagan.

Σκέφτηκα να είμαι δωρικά λιτός σε τούτητην ανάρτηση χωρίς πολλές αναλύσεις, αν και με «τρώει» η φλύαρη σκέψη μου θέλονταςνα δώσει περισσότερες πληροφορίες για τον αξιόλογο Carl Sagan, την εποχή που λειτούργησεκαι σαφώς για τις νέες ανακαλύψεις της επιστήμης σήμερα που διεμβολίζουν κάθεμεταφυσικό μεταφέροντας το στη σφαίρα της απόδειξης.

Ίσως το μεγαλύτερο κατόρθωμα σήμερα τηςεπιστήμης, είναι πως είναι έτοιμη να δώσειαποδείξεις για την κβαντική έννοια της αγάπης, αποδεικνύοντας την ενιαία δομήτου Παντός. Η μεταφυσική παραπληροφόρησητου παρελθόντος ήθελε το ανθρώπινο "άτομο" ως κάτι το ξεχωριστό να παλεύει μέσα σενόμους, ώστε να του εγκρίνει τελικά μετά το θάνατο την συνείδηση (πες τη καιψυχή) ένας υπέρτατος δημιουργός βάζοντας τον σε συνθήκες ευτυχίας που στερήθηκεστη ζωή του. Η ταυτότητα βέβαια του «κριτή»καθώς και τα κριτήρια της αξιολόγησης, εξυπηρετούσαν πάντα με ένα περίεργο τρόπο,τα επίγεια μαγαζιά που διέδιδαν την μεταφυσική οντότητα, βοβερίζοντας τους ανθρώπους (δούλους;) μετην δύναμη της.

Όχι που δεν θα υπέκυπτα στο κουσούρινα πω κάτι πάρα πάνω από όσα λέει το όμορφο βίντεο… αλλά όπως μας έχει πει και η διάσημηκαλλίφωνη Ελληνίδα και λαϊκή τραγουδίστρια Άντζελα, «Ουδείς άσφαλτος»… και τοαστείο είναι ότι έχει δίκιο στη λογοπλασία της.

Καλή παρακολούθηση

http://www.youtube.com/watch?v=K7L-d-mKxnU&feature=related

Ένα τραγούδι για τον Αργύρη

2011-11-15T13:19:00.000-08:00

Ποιος φταίει;

Ας μη βιαστούμε να δώσουμε ταυτότηταστον «εχθρό» που σπέρνει τον όλεθρο.

Θα σας πω για μια ιστορία που έχειγυριστεί σε ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη» και αποτελεί μιαγέφυρα για να περπατήσει η σκέψη της καρδιάς μας σε ερωτήματα που ομορφαίνουντις εκφράσεις του προσώπου μας, χωρίς να σβήνουν τις συσπάσεις από τον πόνο πουβιώνουν οι άνθρωποι στους αιώνες.
Ο Αργύρης μας μιλά για την Σοφία της μνήμης και την ενεργή της δράση στο παρόνπου τόσο έχουμε ανάγκη στην εποχή μας.

Ποιος φταίει;

Θα αναρωτηθεί αργότερα ο σημαδεμένοςμικρός σε μεγάλο σώμα Αργύρης που μετά τη σφαγή των γονέων και συγγενών του στοΔίστομο, βρέθηκε μέσα από μια δύσκολη περιπέτεια σε ορφανοτροφείο της Ελβετίας…

-Γιατί επέζησα;

γιατί δεν σκοτώθηκα και γω;

μπορεί κανείς ν’ αφήσει πίσω τοπαρελθόν; – αυτή τη βαριά μαύρη σκιά-

Όλα έγιναν όπως έπρεπε στα σενάρια της δυτικής κουλτούρας που ελεούν υποκριτρικά τα θύματα και έτσι ο Αργύρης μεγάλωσε και με επιτυχία σπούδασε Αστροφυσικός.

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 οπρώην δάσκαλος του από το Ελβετικό χωριό που φιλοξένησε την ορφάνεια του, φτιάχνει μια οργάνωση βοήθειας εκμέρους της Ελβετικής Κυβέρνησης. Το παιδί που αντίκρισε σφαγιασμένους τουςγονείς του και ένα ολόκληρο χωριό υπογράφει ένα συμβόλαιο και βρίσκεται για έξιμήνες στη Σομαλία. Επιστρέφει και εξελίσσεται μεταπτυχιακά στη Ζυρίχη για ναακολουθήσουν ταξίδια στο Νεπάλ και στηνΙνδονησία ως επιστημονικός σύμβουλος για την δημιουργία ανώτερων τεχνικώνσχολών. Ταξιδεύει πολύ σε όλο τον κόσμο και φωτογραφίζει τα πάντα με μεγάληευχαρίστηση, τοπία ανθρώπους και πάνω από όλα τα άστρα στον ουρανό.
Οι απαντήσεις όμως που οφείλει να δώσει στη μνήμη της γενοκτονίας που υπέστη τον βασανίζουν.

Έτσι στην πεντηκοστή επέτειο μνήμης απότην σφαγή των κατοίκων του Διστόμου από τους Γερμανούς, οργανώνει ένα συνέδριοειρήνης το 1994 στους Δελφούς με Έλληνες , Ελβετούς και Γερμανούς ομιλητές. Το θέμα που διαπραγματεύτηκαν ήταν ο πόλεμος και οι αιτίες που οδηγούνσε αυτόν, καθώς το μέγα ερώτημα γιατί γίνονται τέτοιες βιαιότητες όπως οι σφαγές,αναζητώντας τρόπο εξόδου από αυτόν τον φαύλο κύκλο της παγκόσμιας ιστορίας.

Φυσικά δεν παρευρέθησαν επισήμως ωςπρεσβεία η Γερμανία, αλλά αντιθέτως έστειλαν ανθρώπους τους να καταγράψουνλεπτομερώς τα λεχθέντα στο συνέδριο.

Εδώ σταματά το σχολιασμό τηςγερμανικής απουσίας το ντοκιμαντέρ καταγράφοντας μόνο τη σκέψη του κατοπινού πρεσβευτή τηςΓερμανίας στην Ελλάδα (2002-2005) ο οποίος διαπιστώνει ερωτώμενοςπως υπάρχουν διαφορετικές απόψεις μεταξύ θυμάτων και Γερμανικού κράτους.

Το βάρος της προσέγγισης τηςβαθύτερης ανάγκης που γεννά πολέμους τώρα βρίσκεται στην ευθύνη της δικής μαςσκέψης (ως θεατές της ζωής μας) και δεν πρέπει να περιμένουμε την ορμήνια από πουθενά σαν δεν "βουτήξουμε"στην κατανόηση -ανάλυση- του φόβου που κυριαρχεί πάντα τους ισχυρούς ανά τουςαιώνες.

Η πτώση του τείχους στο Βερολίνοείναι μια ιστορική στιγμή για τα γερμανικά θύματα (όπως αναφέρει το ντοκιμαντέρ) για να αποδώσουνεπιτέλους οι Γερμανοί τις αποζημιώσεις των επτά δισεκατομμυρίων δολαρίων με τόκους προς την Ελλάδα, ενεργοποιώντας το«πάγωμα» των αποζημιώσεων από την μεταπολεμική σύνοδο τουΛονδίνου. Η πρεσβεία της Γερμανίας φυσικά χαρακτηρίζει σε απαντητική επιστολή προς το Δήμαρχο του Δίστομου (που ζητά δικαίωση για τα εγκλήματα πολέμου και την σφαγή), το γεγονός αυτό ως «μέτρο εντός του πλαισίου της πολεμικήςστρατηγικής».
Ο μικρός σε μεγάλο σώμα επιστήμοναΑργύρης, βλέπει το μπόι της σκιάς από τη μνήμη του και το εμπιστεύεται, ξεκινώντας το Σεπτέμβριο του 1995 δίκη στη Βόννη ζητώνταςαποζημίωση από το Γερμανικό κράτος για τον εαυτό του και τις τρεις αδελφέςτου. Πίσω από την ενέργεια αυτή δεν υπήρχε το ιδιωτικό όφελος, αλλά η ανάγκη νααναμοχλευτεί η ιστορία και να προκαλέσει η πίεση να εκφραστεί μια ένοχη σιωπή.
Στη συνέχεια όλες οι αποζημιώσεις που εγείρουν με δικαστικές αποφάσεις ταθύματα του πολέμου στην Ελλάδα πέφτουν στο κενό μια και η γερμανική αδιαλλαξίασε συνδυασμό με μια ραθυμία της Ελληνικής κρατικής μηχανής επιλέγουν τηνταλαιπωρία των αιτούντων μέσω της σιγής με στόχο την λήθη.

Ο Αργύρης συνεχίζει τις ομιλίες τουπρος το γερμανικό κοινό που βρίσκει υποστηρικτές αλλά και αντιδράσεις κάτω απότον τίτλο «Ο πόλεμος δεν πρέπει να συμφέρει» στις ομιλίες του.

Ξάφνου πριν τους Ολυμπιακούς αγώνεςστην Αθήνα, ο Γερμανός πρεσβευτής Σπίγκελ ανακοίνωσε πως θα παρευρεθεί στιςεκδηλώσεις μνήμης στο Δίστομο στις 10 Ιουνίου του 2004, δέκα χρόνια μετά τοσυνέδριο στους Δελφούς. Σε σπαστά Ελληνικά δηλώνει για πρώτη φορά επίσημα προςτους απογόνους των θυμάτων πως ζητά την συγνώμη τονίζοντας πως δεν πρέπει ηιστορία να μπαίνει σε λήθη.

Η διεθνής διπλωματία έχει τουςτρόπους της να ισορροπεί καταστάσεις και να εξασφαλίζει τις καλύτερεςπροϋποθέσεις για τα συμφέροντα που υπηρετεί κάθε φορά. Φαντάζομαι τούτο να το έχουν όλοι διαπιστωμένο, μια και τώρα καλείται σε ξεπούλημα μια ολόκληρη χώρα που της έχουν κυριολεκτικά κλέψει το χρυσό ως κατακτητές τότε οι Γερμανοί και σαφώς διέπραξαν πλείστα εγλήματα για τα οποία δεν απεκατέστησαν ποτέ τις συμφορές τους.

Μα τα έκλεψαν οι Γερμανοί πολίτες, ή κάποια κέντρα που διαχειριζονται τον πλούτο πέρα από τους λαούς...

Ποιος φταίει;

Ας μη βιαστούμε να δώσουμε ταυτότηταστον «εχθρό» που σπέρνει τον όλεθρο.

Σήμερα μέσα από άλλες πολεμικές τακτικές δεν αφήνουν το αίμα να κυλήσει κατά τον σφαγιασμό. Τούτη ηβία δεν έχει ομοιόμορφες στρατιωτικές φορεσιές, αλλά αόρατες λογιστικέςεγγραφές σε δανειακές συμβάσεις.

Όλοι όσοι κόπτονται για την έξοδοτων λαών από την κρίση λειτουργώντας μέσα από λογιστικές και φορολογικές πρακτικές ενώ αναγνωρίζουν τις ομηρίες των δεσμεύσεων, είναι στρατηγοί και αξιωματικοί του ίδιου πολέμουκερδίζοντας με την συστράτευση τους αυτή την προσωπική τους ευμάρεια με ασυλία, για τους εκατοντάδες απλούς ανθρώπους που οδηγούν στο θάνατο.

Εκατομμύρια δολάρια δίνονται παγκόσμια σεέρευνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και ιατρικές έρευνες με πρόφαση τηνπροστασία και βελτίωση αντίστοιχα της υγείας των λαών του πλανήτη. Πίσω από αυτή την δράση τους κρύβεται η διατήρηση του φόβου στη σκέψη των λαών και η επιθυμία για μείωση του παγκόσμιου πληθυσμούκατά 2/3 μέσω του ελέγχου των τροφών και του προγράμματος εμβολιασμών και αντίστοιχωνυποτιθέμενων θεραπειών στους ασθενείς. Το άτομο δεν αρκεί να φτάσει στον θάνατο, αλλά επιζητούν οι τεράστιεςφαρμακοβιομηχανίες να καρπωθούν το κέρδος από την πώληση φαρμάκων κατά τηνδιάρκεια της ταλαιπωρίας του.

Απίστευτα ε; Μα σαν δεν τα έχουν αναφέρει τα κρατικά μέσα, υπάρχει η περίπτωση να είναι μυθεύματα ευφάνταστων ανθρώπων σαφώς χαμηλότερης πνευματικής συγκρότησης. Πάντα υπάρχει και τούτη η εκδοχή αλλά όμως αν δεν είναι έτσι τότε μπαίνει το ερώτημα:
Ποιος φταίει;

Ας μη βιαστούμε να δώσουμε ταυτότηταστον «εχθρό» που σπέρνει τον όλεθρο.

Το παγκόσμιο νομικό σύστημα είναιπροσαρτημένο σε δαιδάλους νομολογιών άρρηκτα συνδεδεμένων με τα οικονομικά συμφέροντατου τραπεζικού συστήματος αναγορεύοντας την μεροληψία σε θεσμό. Η ανθρώπινη ζωήέχει κοστολογημένη την ωφελιμότητα της. Η ομηρία των λαών έχει λάβει χαρακτήρααφιλοσόφητης επιδίωξης της ατομικής ευμάρειας με κάθε τρόπο. Μα γίνονται τούτα τα πράγματα; Αν όμως γίνονται τότε μπαίνει το ερώτημα:
Ποιος φταίει;

Την απάντηση δεν μπορεί να μας την δώσειο μικρός σε μεγάλο σώμα Αργύρης, μια και ο πόνος του βιώματος δεν έχει βεβαιότητεςέκφρασης αλλά παρατηρητική σιωπή. Με άλλα λόγια δεν παίρνουμε απάντηση στις αλήθειες ενώ στα ψεύδη έχουμε πλήρεις αναλύσεις που εξυπηρετούν την ομηρία μας.

Σχεδόν επαναπατρισμένος πλέον σε μιαλιτή ζωή αφήνει σε μας τα ερωτήματα μιας ζωής που αγωνίζεται να απαντήσει στοερώτημα που έθεσε η βία της παγκόσμιας σκέψης.

Θα μπορούσε να είναι διαφορετική ηΑνθρωπότητα;

Η απάντηση είναι έντονα προσωπικήγια τον καθένα μας έστω και αν δεν διανοούμαστε ότι ανήκει στην δικαιοδοσία τηςατομικής θέσης και στάσης ζωής.

Αν αυτό το οικοδόμημα που προσπαθούν μάταια να εξωραΐσουν οι υποταγμένες λογικές μας σε βεβαιότητες του"προφανούς" αμφισβητηθεί, τότε θα συντελεσθεί η ηχηρή πτώση του Οργουελικούοικοδομήματος που στήνεται μεθοδικά για χρόνια πάνω στην ύπνωση των λαών.

Το περίεργο για την περιοριστική λογική είναι πως αυτή η αλλαγή χωράει μέσα της όλους τους Λαούς ως πορεία της Ανθρωπότητας στο αύριο, αλλά μέχρι τότε σσσς…

Είναι επικίνδυνη η διαφορετική θέαση για την υπάρχουσα δομή της σκέψης μας στο ερώτημα:

Ποιος φταίει;

Eνα τραγούδι για τον Αργύρη

http://isopedotes.blogspot.com/2011/01/e.html

ΦΟΥΕΝΤΕ ΟΒΕΧΟΥΝΑ στο τότε μπομπινόφωνο

2011-11-14T04:18:00.000-08:00

Με πλήρη επίγνωση της ανθρώπινηςαδυναμίας να μεταφέρω τα δεδομένα της συναισθηματικής μου νοημοσύνης μέσω του λόγου,διάλεξα να ψευδό- κοινωνήσω την θεατρική μουσική που σκάρωσε ο Θάνος ο Μικρούτσικοςγια το έργο Φουέντεο Οβεχούνα που ανέβηκε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδαςστην Σαλονίκη την εποχή που ήμουν φοιτητάκος με ερωτήματα για τον έρωτα, τηνπολιτική και την ίδια τη ζωή που δεν καταλάβαινα.

Το αστείο είναι πως ακόμα και σήμεραδεν έχω καταλάβει τίποτε από τα τότε ερωτήματα μου, έστω και αν έχουν σκαφτείπερίτεχνα στην «πέτρα» που περιφέρω ως άποψη ερωτημάτων και νομίζω ότι είναι έναέργο που με χαρακτηρίζει.

Θυμάμαι το μπομπινόφωνο που είχαμεμε τον αγαπημένο συγκάτοικο και φίλο Βαγγέλη στο σπίτι σαν φτιάχναμε όνειρα γιαότι δεν καταλαβαίναμε μέσα από το τραγούδι τούτο. Όσο περνούσαν τα χρόνια συνέχιζα σε κάποιες ιδιαίτερες στιγμές να σιγοψιθυρίζω το σκοπότου, φοβούμενος όλους τους άλλους που ήξεραν ακριβώς τι σημαίνει τούτο και είχανσιγουρέψει τον σωστό τρόπο ζωής των άλλων μέσα από τις βεβαιότητες της γνώμης τους.

Φοβάμαι ακόμη τώρα όσους γνωρίζουντην Πολιτική, την Οικονομία, τον Έρωτα, την Φιλοσοφία και την Ιστορία της Ανθρωπότητας. Φοβάμαι περισσότερο τις βεβαιότητες του ίδιουμου του εαυτού που έχει έτοιμες τις αγορεύσεις για αυτές, με όλα τα σκαμμένα ερωτήματαστην «πέτρα» - που δεν του ανήκει- αλλά την περιφέρει σαν κατόρθωμα.

Το ακόλουθο «Τραγούδι του γάμου»από το θεατρικό έργο νομίζω ότι μιλά με μία καταπληκτική σύνθεση εικόνων για όλητη ζωή μας, αναδεικνύοντας άλλη μια άγνωστη φιλοσοφικά έννοια όπως αυτή του Γάμουπέρα από τις ανόητες βεβαιότητες που διατηρεί η ατομική «φιλοσοφημένη» μας άγνοια.

http://www.youtube.com/watch?v=1GN-JIm4rpA&feature=related

Σκέφτομαι…

Όταν τελειώσει η βία της ανθρώπινηςέκφρασης που κρύβεται πίσω από τις λογικές αποδείξεις της γνώμης, έρχεται ο τραγικός«Θεός» να γεμίσει το κενό που σκάψαμε.

Αυτό το «Θεό» αντιμετώπισαν όλοιοι τραγικοί ήρωες όπως ο Κρέοντας, μα και κανένας από μας δεν τον αποφεύγει, στις τελευταίεςανάσες της εξόδου από την παράσταση της ζωής μας κατά τον ρόγχο θανάτου.

Μέχρι τότε ψάχνουμε για βεβαιότητεςστη ζωή, σε ότι ετούτη περιλαμβάνει στα περιεχόμενα της… δηλαδή την Πολιτική,τον Έρωτα και κάθε Νέο που ως άγνωστο μας φοβίζει.

Υ.Γ

Πληροφορίες για την Φουέντεο Οβεχούνα προτείνω να διαβάσετεόσοι θέλετε από μια ανάρτηση ενός γλυκύτατου ψυχιάτρου που γράφει και προωθείτην ποίηση, αλλά κυρίως ξέρει να σηκώνει το ποτήρι με χαμόγελο σε συνευρέσεις.Μιλώ για το «Ποιείν» και τον Σωτήρη Παστάκα.
http://www.poiein.gr/archives/1021/index.html

Το τραγούδι του γάμου
Στίχοι: Γιώργος Μιχαηλίδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Στης Φουέντε Οβεχούνα την κοιλάδα
κόρη με ξέπλεκα μαλλιά διαβαίνει
και μες σε χρυσαφιού γυαλάδα
ιππότης πάνω σ’ άλογο προβαίνει

Κρύβετ’ η κόρη μες σε φυλλωσιά
κι είν’ η καρδιά της σα φτερούγα λαβωμένη
φεγγάρι του ιππότη η αρματωσιά
ήλιος η μορφή του η λαγγεμένη

Κόρη που κρύβεσαι μες στα κλαδιά
τι ειν' αγάπη ποιος τη σταματάει
ποια θάλασσα, ποια λαγκαδιά
την αγάπη ποιος τη σταματάει

Άλογο δίχως καβαλάρη φεύγει πέρα
κι ένα σπαθί σα δέντρο ορθό στο χώμα
κόρη που έσπερνες τη μέρα
γυναίκα που θερίστηκες το γιόμα

Η «ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ» ΤΗΣ «ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ»

2011-10-18T10:15:00.000-07:00

Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας έχουμε δώσει χαρακτηρισμούς προςτα πολιτικά πρόσωπα που κωφεύουν σε διαμαρτυρίες των πολιτών ενώ μένουνατάραχοι συνεχίζοντας το έργο τους με την περιφρούρηση της προσωπικής τουςασφάλειας από τις υπηρεσίες του κράτους.

Μια κοινή λαϊκή έκφραση πέρα από τον ευγενικό χαρακτηρισμό«ανάλγητοι» είναι η περιγραφή πως τους φτύνουν και νομίζουν ότι ψιχαλίζει.

Είναι όμως άνθρωποι από τον Άρη που έχουν διαφορετικήψυχολογία από αυτή ενός λαού, ή συμβαίνει κάτι διαφορετικό στην αντίληψη τους γιατα τεκταινόμενα;

Πόσο εύκολα μπορεί να λειτουργήσει την αντίληψη αυτή κάθε τυχαίος άνθρωπος σαν βρεθεί μέσα στην ισχύουσα αντίληψη της Πολιτικής;

Αρχικά θα λέγαμε πως οι περισσότεροι Πολιτικοί εκτός από μερικούς πουμεγάλωσαν σε οικογενειακές πολιτικές δυναστείες με αντίληψη που πιστεύει στην κληρονομικήιδιότητα ενός άρχοντα, προέρχονται από λαϊκά στρώματα αναγνωρίσιμα ως μέσος όροςτων πολιτών. Τι είναι αυτό λοιπόν πουμετασχηματίζει την στάση ζωής ενός ανθρώπου και αποβάλει την έννοια της«Τσίπας» για ότι εισπράττει κατά την περίοδο της πολιτικής του σταδιοδρομίας;

Το μόρφωμα της ψυχικής τους κατάστασης είναι λίγο πολύπλοκοκαι δεν ερμηνεύεται με μονοδιάστατους χαρακτηρισμούς όπως «απατεώνες» ή«ανόητοι».
Ένας τρόπος να προσεγγίσουμε την απέναντι από μας συμπεριφορά που βιώνουμε,είναι να φανταστούμε τη θέση τους (αν μας το επιτρέπει ηδιανοητική και φιλοσοφική μας συγκρότηση) και τότε θα διαπιστώσουμε τιςδιαδρομές του νου που ακολουθούν και σαφώς όλοι εμείς οι υπόλοιποι βιώνουμε τααποτελέσματα.

Ίσως οι παλαιότεροι θα θυμούνται την φράση του κυρίουΓιώργου Κατσιφάρα, που είπε πως αν δεν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν θα μαςγνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας. Αυτό ήταν μια μεγάλη αλήθεια και ταυτόχρονα ολόκληρη εξέλιξη μιας νέας τάξης πολιτικών, με ότι αυτό μπορεί νασυνεπάγεται και για την ατομική τους οικονομική διαστρωμάτωση στους καρποφόρουςχώρους των λήψεων αποφάσεων μιας πολιτείας.

Έχω εχθρούς

Η πρώτη και βασική νοητική προσέγγιση ενός ανθρώπου πουδιαγκωνίζει άλλους ενός του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού και ανέρχεται στηνεξουσία, είναι η πεποίθηση πως γύρω του υπάρχουν εχθροί και σαφώς κινδυνεύει ανάπάσα στιγμή από αυτούς.

Αυτοί οι εχθροί βρίσκονται σε υψηλότερη ένταση επικινδυνότητας κυρίωςμέσα στον (υποτιθέμενο) ιδεολογικό χώρο της παράταξης τους και κατά δεύτερον στααντίπαλα πολιτικά κόμματα.
Όταν ένας άνθρωπος κοιμάται και ξυπνά με έντονη την σκέψη πως κινδυνεύει ηκεκτημένη θέση που έχει ως εξουσία, αυτό μετατρέπεται γρήγορα σε μια δύσκοληψυχο-παθολογική κατάσταση που τον βασανίζει, περιορίζοντας ταυτόχρονα καιτην ικανότητα να παράγει ουσιαστική πολιτική σκέψη.
Μη σας φανεί περίεργο πως οι αποφάσεις των πολιτικών επιλογών σε υψηλά κλιμάκιαπου παράγουν νομοθετικό έργο, δεν αφορούν καμία φιλοσοφία ανάπτυξης του τόπουκαι των κατοίκων του, αλλά είναι ενέργειες που στον πυρήνα τους έχουν τηνενίσχυση της προσωπικής επιτυχίας που θα συντηρήσει το «άτομο» στην εξουσίαακυρώνοντας τους επίδοξους πολέμιους του.

Φανταστείτε σε τι ψυχικό κλυδωνισμό βρίσκονται τα άτομα τουκυβερνώντος κόμματος, που αναγκάζονται (μέσα από την ιδιόμορφη ηθική τους) ναεκτελέσουν επιταγές ξένων συμφερόντων και παράλληλα φοβούνται την ατομική τουςκαταβαράθρωση από το εκλογικό σώμα.
Κάπως έτσι θα πρέπει να ερμηνεύουμε και τις πρωτοβουλίες έκφρασης κάποιωνστελεχών προς το λαό με τις δημοσίων σχέσεων εξομολογήσεις τους που στοχεύουνσε προστασία της εικόνας τους.

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=425522

Η επιθετική στάση προς την εξουσία τόσο εντός της ίδιαςομάδας όσο και εκτός αυτής από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς είναι μιαανθρώπινη πρακτική που έχει το βάθος αναφοράς της από τα χρόνια τηςπροϊστορίας. Θα λέγαμε ότι η ιστορίαέχει καταγράψει στη διαδρομή της μερικές συμπεριφορές που οι εξωτερικοί εχθροίπολύ πιο εύκολα δημιουργούν συμβίωση στην εξουσία μέσα από τις συμμαχίες, ενώοι εσωτερικοί εχθροί ενός ιδεολογικού χώρου είναι ακραία μαχητικοί.

Ο κάθε λαός, (από αυτούς που υπάρχουν στα μορφώματα τηςσύγχρονης παγκόσμιας παιδείας) βρίσκεται αντιμέτωπος με την υποστήριξη ή τηναποκήρυξη προσώπων και κατά συνέπεια των ατομικών συμφερόντων τους. Ουδεμία σχέση έχει η «πολιτική» σκέψη όπωςτην γνωρίζουμε σήμερα με την πολιτική φιλοσοφία που έχει ως στόχο την ανάπτυξη σχέσεων συνολικάσε μια κοινωνία.

Οι σχέσεις δεν είναι μόνο οικονομικές όπως θέλουν ναπλανώνται οι πολίτες, αλλά έχουν ένα άγνωστο εύρος, τεράστιας σημασίας στηνπολιτική συνύπαρξη. Αυτό το «άγνωστο» εκτός από την φυσική έλλειψη του στην παιδείατων λαών, δυστυχώς απουσιάζει και από την φαντασία των εξουσιαστών ανά τον κόσμο.

Πιοπρακτικά η σκέψη «ποιος θα μας δώσει» που είναι ριζωμένη στην άγνοια των λαών,λειτουργεί σε συνδυασμό με την ανύπαρκτημνήμη και σαφώς την κρίση τους καιφυσικά ως αποτέλεσμα έχει το ανεβοκατέβασμα δικομματικών κυβερνήσεων που δενχαρακτηρίζονται και αυτές για την ευφυΐα ενός πολιτικού σχεδιασμού με βάθοςχρόνου.

Ως πρώτο στοιχείο λοιπόν ο φόβος της απώλειας των κεκτημένωνσε ατομικό επίπεδο διαμορφώνει πολιτικές συμπεριφορές και αυτές με την σειράτους επιφέρουν τυχαίες αλλαγές στην δομή της πολιτείας με συνέπεια να έχουμεαντιδράσεις στη βάση της.
Απόδειξη είναι τα σύγχρονα φόρο-εισπρακτικά μέτρα που επιβάλειη πνευματικά τελματωμένη κυβέρνηση της Ελλάδας χωρίς στοιχειώδη (μακροπρόθεσμη) προστασία του ίδιουτου κεφαλαίου που εξυπηρετεί με την πολιτική της. Η απροκάλυπτη ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος,ενώ παράλληλα αυξάνει η εξαθλίωση στους κατοίκους είναι μια λογική που αγγίζειτο πνευματικό όριο της Μαρίας Αντουανέτας που ζούσε περιχαρακωμένη έξω από τηζωή απορούσα γιατί πεινούν οι Γάλλοι χωρίς ψωμί και δεν επιλέγουν στη διατροφήτους παντεσπάνι.

Απέναντι από αυτή την ψυχο-παθολογική συμπεριφορά βρίσκεταιη φιλοσοφική προσέγγιση της Ηρακλείτειας έκφρασης «Τα πάντα ρει» και σαφώς ηΠλατωνική φιλοσοφική προσέγγιση της ίδιας της ζωής που δεν είναι τίποτε άλλοαπό την μελέτη του προσωπικού μας θανάτου.

Μόλις έγραψα μερικές προτάσεις που είναι εντελώς μαΕΝΤΕΛΩΣ ακατανόητες για την δομή τηςσκέψης ενός φοβισμένου μυαλού που ανήκει σε εξουσιαστή ή εξουσιαζόμενο καιφυσικά περνούν απαρατήρητες ως μη ερμηνεύσιμες.

Το αστείο είναι (όσο μπορεί να ονομάζεται έτσι), πως αυτέςοι προτάσεις έχουν την ικανότητα να περιμένουν για πολύ περισσότερα χρόνια απόόσο είναι το προσδόκιμο της ατομικής ματαιοδοξίας και όταν ολοκληρωθεί ο κύκλοςτης έκπτωσης είναι έτοιμες να λάμψουν για να φωτίσουν μια διαφορετική ζωή γύρωμας.

Είμαι το κέντρο τουτώρα

Οι αγαπητοί, μέσα από την τραγικότητα της πνευματικής τουςσυγκρότησης πολιτικοί μας, έχουν άλλη μία ψευδή αίσθηση που τους ορίζειαυτόκλητα ως το κέντρο της παρούσας στιγμής, άρα το κέντρο του κόσμου πουκατανοούν και θεωρούν ότι ελέγχουν.

Όταν αναφερόμαστε σε πολιτικούς νομίζουμε ψευδώς ότι είναι μόνοαυτοί που λειτουργούν μέσα από την θεσμοθετημένη αρμοδιότητα που τους παρέχειτο κάθε σύνταγμα παγκοσμίως. Αυτό είναι ένα τεράστιο ψεύδος γιατί η «πολιτική»ανά τους αιώνες είχε πάντα πέρα από την εμφανή εξουσία προς τους λαούς, τασυμφέροντα όσων κατείχαν πληροφορία και δύναμη.

Και για να μη θεωρήσει κάποιος ότι το «κεφάλαιο» όπωςσυνηθίζουμε να πιστεύουμε ευθύνεται γιατα κακά του παρόντος μας, ξεκινώντας την συγκροτημένη διαδρομή του από την βιομηχανική επανάσταση, νααναφέρουμε ότι δεν υπήρξε καμία εποχή στην ιστορία που απέφυγε την σκιώδη εξουσία,πίσω από ότι ερμήνευαν οι λαοί ως γεγονότα.
Είμαι σίγουρος πως ο μέσος Αθηναίος πολίτης της εποχής του Πελοποννησιακού πολέμου,δεν θα είχε ιδέα για το ρόλο του Μαντείου των Δελφών και την σχέση του για ταδεινά που ένιωθε ο κάθε πολίτης.
Ακόμη στην μακραίωνη παγκόσμια ιστορία των πνευματικά δούλων από την άγνοια πολιτών,δεν υπάρχουν ελεύθερες πληροφορίες για το ρόλο των απανταχού εκκλησιών, σχετικά με τηνδιαπλοκή που εξυπηρετούν μεταξύ οικονομικών και στρατηγικών συμφερόντων τους.

Από την στιγμή που χάθηκε το άγαλμα του κάθε θεού πουβρίσκονταν σε ανθρώπινο ύψος και αντικαταστάθηκεμε ένα απροσδιόριστο θείο στοιχείο που εποπτεύει τον άνθρωπο (πάντα για καλότου) με τιμωρίες φυσικά στα λάθη του, μπήκε η γνωστή πέτρα που ονομάζεται «κλειδί» καιστεριώνει για πάντα τη «φυλακή» του κάθε παραδοσιακού φούρνου.

Εδώ είναι δύσκολη η απάντηση στο ερώτημα αν έχει και θετικέςλειτουργίες αυτός ο «φούρνος» που εξυπηρετεί την καθημερινότητα της άγνοιας τουπολίτη της παγκόσμιας ιστορίας.

Τέτοια πνευματικά κρεματόρια χρησιμοποιούν καθημερινά οι άνθρωποι, χωρίς να έχουν επίγνωση του τι συμβαίνει έξω από την«πραγματικότητα» που την θεωρούν αδιαπραγμάτευτα ως βεβαία.

Έτσι λοιπόν οι εμφανείς και αθέατοι πολιτικοί, νομίζουν ότιείναι το κέντρο του κόσμου και μέσα από τις ιδεοληψίες τους προχωρούν σεσχεδιασμούς που υποκαθιστούν τις φυσικές εξελίξεις δημιουργώντας μορφώματα λαών σεπειραματικά μοντέλα.

Αυτή την αίσθηση του «κέντρου» μέσα από την ερμηνεία τηςαγωνιστικότητας στο παρόν μας την έχουν και οι απλοί άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουνμε τις λογικές των αθέατων σχεδιαστών του μέλλοντος τους. Αναλογιστείτε την αίσθηση συμμετοχής στο ρουτης ιστορίας που νιώθει ένας άνθρωπος που αγωνίζεται για την όποιααπροσδιόριστη έκφραση της ανάγκης του σε πολιτικό ή κοινωνικό επίπεδο.

Θα πει κάποιος πως Πολική είναι η αέναη ταξική πάλη διαφορετικών συμφερόντων μέσα στο στίβοτης ιστορίας, έχοντας απόλυτο δίκιο για την ερμηνεία του κόσμου που θέλει ναβλέπει ως παρατηρητής με τις αισθήσεις του. Το δυσάρεστο όμως που ξεπερνά τιςβεβαιότητες της περιορισμένης σκέψης του, είναι πως ήδη έχουμε μπει σε έναδιαφορετικό (επίσης αθέατο στους πολλούς) κόσμο της γνώσης που λειτουργεί η επιστήμη καιόλα τούτα είναι απλώς μπούρδες που βολεύουν την υπάρχουσα γνώση μέχρι σήμερα.

Κάποτε υπήρχε έντονο συμφέρον να θεωρείται ο κόσμος επίπεδος στο κέντρο ενός υπέροχου ουρανού που έφτιαξεένας θεός και όρισε ως εκπρόσωπο του σε αυτό το κεντρικό σημείο την Καθολικήεκκλησία των Ιεροεξεταστών του Μεσαίωνα.

Πιστεύετε ότι σήμερα έχουμε απαλλαγεί από αντίστοιχεςβεβαιότητες που θεωρούν τους θεσμούς ως το κέντρο ενός διαφορετικού σύμπαντος«αλήθειας» που βολεύουν καταστάσεις εξουσίας με γνώμονα την άγνοια;

Ίσως το μεγαλύτεροπρόβλημα που γεννά τον πόνο και την εκμετάλλευση για πολλούς αιώνες μέχρισήμερα είναι η αδυναμία φιλοσοφικής προσέγγισης -της σκιώδους και εμφανούςπολιτικής εξουσίας- απέναντι στην ίδια την προσωπική ζωή των εκφραστών της.

Μετά από εμένα το Χάος είχε πει ο δύστυχος Λουδοβίκος ο14ος, γιατί δεν είχε αποδεχτεί ότι το χάος είναι ο ίδιος και το «Εγώ» είναιένας τεχνικός όρος που σωστά εφευρέθηκε για να εξυπηρετεί την περιορισμένηδυνατότητα λειτουργίας των αισθήσεων μας μέσα από την ερμηνευτική ξεχωριστότητατων πάντων γύρω μας.

Αποφεύγω να χρησιμοποιήσω ονόματα πολιτικών σαφώς μικρούβεληνεκούς από την Ελληνική πραγματικότητα ή οικογενειών που διαθέτουν την παγκόσμια ψευδαίσθηση της εξουσίας,γιατί η τιμωρία που δεν βλέπουν είναι πως δεν έχει σημασία το όνομα τουςαπέναντι σε ένα ρου που ξεπερνά την αδύναμη ιδεοληψία του Άρχειν που διαθέτουν.
Βέβαια αποτέλεσμα της αντίληψης «Είμαι το κέντρο» είναι η βία που την φοβούνταικαι ως εκ τούτου την αναπαράγουν σε ένα παιχνίδι στρατηγικής, ώστε να τιθασεύσουντον φόβο τους. Το αστείο (αν μπορεί να το πει κάποιος έτσι) είναι ότι θεωρούντους λαούς ως αναγκαία και ικανή συνθήκη για την λειτουργία της εξουσίας τους,ενώ παράλληλα τους εξαθλιώνουν κυρίως πνευματικά για να υπηρετούν τηνμετριότητα της σκέψης τους. Αυτή ηεξαθλίωση γεννά εκ νέου βία και ο κύκλος της ηλίθιας ιστορίας επαναλαμβάνεται.

Συμπερασματικά

Οι σκέψεις «Έχω εχθρούς» και «Είμαι το κέντρο του τώρα» υπάρχουνσε κάθε μορφή εξουσίας που διαμορφώνεται σε μικρές ομάδες ή σε παγκόσμια κλίμακα.

Φυσική εξέλιξη αυτής της πνευματικής κατάστασης είναι η αντίδραση με δράσεις βίας που στόχο έχουν να υπηρετήσουν το ίδιο ακριβώς διανόημααπό αντίθετη πλευρά.

Οι άνθρωποι και κατ΄ επέκταση οι πολιτικοί λειτουργούν τις ίδιεςδιαδρομές σκέψεις έστω και αν μας φαίνονται αντίθετες ερμηνεύοντας αυτές ως αντίπαλασυμφέροντα.

Το «συμφέρον» είναι η ερμηνεία που δίνουμε στην θεώρηση τηςζωής μας και σαφώς βασίζεται στην ικανοποίηση των αισθητηρίων μας μέσα από τηνεπιβίωση. Η ερμηνεία της έννοιας δεν έχει αποκλειστικά την εκδοχή της αέναης αντιπαλότηταςτων επιθυμιών μεταξύ ομάδων και ατόμων. Η διαφορετική οπτική χρειάζεται μια εξελιγμένη συγκρότηση του ατόμου που σήμερα η παιδεία της οικογένειας, τηςθρησκείας και του σχολείου δεν την παρέχει.
Ως εκ τούτου θα συνεχίσει ο Σίσυφος να ανεβοκατεβάζει το λιθάρι της βίας πουξεσπά στο κατρακύλισμα του και τα μεσοδιαστήματα της στάσης του από τον κόπο ήτην καταστροφή να τα λέμε περιόδους ειρήνης.

Είμαστε ως άνθρωποι, ότι ακριβώς δυνατότητες δίνουμε στη σκέψημας (ως συλλογικά όντα) και δυστυχώς αυτή η εποχή όπως και οι προηγούμενεςδιατηρούν ακόμα μεγάλες ποσότητες κατώτερης νόησης που είναι διαστρωματωμένη σεόλα τα οικονομικά ή κοινωνικά επίπεδα των ανθρώπων.

Άφρονες Πολιτικοί μέσα από ένα ξύλινο λόγο που εξυπηρετεί άλλοτειδεοληψίες και αρκετές φορές προσωπικά οφέλη, παρέα σε μια αντιπαλότητα από απλούς ανθρώπους που αντιτίθενται σε ότι δεν γνωρίζουν ως φιλοσοφία γιατην ίδια τη ζωή τους.

Όσο υπάρχουν ξύλινα αιτήματα οικονομικής ωφελιμότητας από λαούς που φοβούνται να αλλάξουντη συνήθεια τους λειτουργώντας μια παιδεία που βρίσκεται πολλούς βαθμούς κάτω του μηδενός,άλλο τόσο θα υπάρχουν και εξάρσεις της βίας από την ανόητη εξουσία που φοβάταιτην αφιλοσόφητη δράση της μάζας.

Η αλόγιστη ατομική κατανάλωση σκουπιδιών τεχνολογίας από τηνανθρώπινη μάζα της δύσης παράλληλα με την φυλετική εξάπλωση της μάζας των άλλωνλαών, είναι ένα επικίνδυνο κράμα που αποσταθεροποιεί την αρμονική κατοίκηση τουπλανήτη.

Ως αντίβαρο η παγκόσμια ελίτ και τα τοπικά φερέφωνα εκφραστέςτης, επιλέγουν τον πόλεμο, τον διατροφικό έλεγχο και τον μαζικό ιατρικό έλεγχοασθενειών μέσω των εμβολιασμών. Αυτό είναι μια διαδικασία Οργουελικού σχεδιασμούπου θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την παιδεία στην παγκόσμια κοινωνία σε έναβάθος χρόνου διακοσίων ετών. Το ατομικόπροσδόκιμο ζωής του κάθε ανθρώπου πουλειτουργεί στην Ελίτ του κόσμου, είναι εμπόδιο σε σχεδιασμούς που απαιτούν υπέρβασητης ζωής τους. Το δεύτερο στοιχείο που είναι μια πραγματική έλλειψη είναι πωςδεν υπάρχει καμία γνώση για την φιλοσοφική προσέγγιση της ζωής και τούτο σημαίνειπως η δυστυχία μας δεν βρίσκεται στο ότιυπάρχουν επικυρίαρχοι, αλλά στο ότι δεν διαθέτουν σκέψη διαφορετική των λαώνπου εξουσιάζουν.

Το συνολικό σύστημα που διαμορφώνεται ως παγκόσμια κοινωνία,είναι αδιέξοδο και με την σειρά της θα αναλάβει η ίδια η φύση μέσα από την χαοτικήτης λειτουργία να αποκαταστήσει σε ένα κοντινό μέλλον την παρεκτροπή.

Κάθε σχεδιασμός για μετατροπή σε ζόμπι ολόκληρων λαών μέσα από την συνδρομήτης ανήθικης στρατευμένης σε συμφέροντα επιστήμης, έχει μέσα της ένα ρίσκο πουεδράζει στην χαοτική κβαντική λειτουργία της ζωής και θα είναι οδυνηρές αυτές οι εκδοχές εξέλιξης αν τις βιώσουνοι σχεδιαστές του ζόφου των ανθρώπων.

Το πρόβλημα για τους λεγόμενους αμέτοχους και βολεμένους είναι ότι οι όποιες παρεκτροπές συμβαίνουν στην ισοροπία του κόσμου, αντιμετωπίζονται από τη"φύση" χωρίς «λογικές» που έχουν συναισθηματικές κρίσεις. Ξεχάστε το ψεύδος της κρίσης μεταξύ καλών και κακών, γιατί η"φύση" δεν γνωρίζει τέτοιες ψευδείς ηθικές συμπεριφορές.
Τώρα αν κάποιος κάνει το ερώτημα τι δουλειά έχει η "Φύση" στην σκέψη των Πολιτικών και των υπηκόων τους, δεν θα απαντήσω μια και ήδη δεν θα έχει καταλάβει τίποτε από ότι γράφεται σε τούτο το κείμενο

Δεν μπορεί αγαπητέ μου αναγνώστη το περιεχόμενο να είναιεποπτεύον στοιχείο του συνόλου που το περιέχει… Αυτό το κουσούρι της δηλούμενηςγνώσης από την άγνοια της σκέψης μας έχει φέρει όλα τούτα τα δεινά που βιώνουμεως άνθρωποι χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα.

Όσο για την ψυχολογία των Πολιτικών , την προσεγγίσαμε γιανα κατανοήσουμε την δική μας αντίληψη για το άγνωστο ζήτημα που αναφερόμαστε σεαυτό με βεβαιότητα γνώσης και δεν είναι άλλο από τη ζωή μας.

Οι πολιτικοί βέβαια έχουνένα πρόσθετο στοιχείο κατάκρισης στην άγνοια τους, που θέλει να υποστηρίζει πωςτο να είσαι αδύναμος είναι μια κατάσταση ενδεχομένως όχι ευχάριστη, αλλά ανθρώπινη…ναθέλεις όμως να επιβάλεις την αδυναμία σου ως δύναμη αυτό είναι Ύβρις και πάντα έχειτραγική κατάληξη.

Καλούς αγώνες στη σκέψη σας που είναι και η βασική αρένα όλων των αλλαγών.

Τι λες κύριε Βλάμη... θα τα καταφέρουμε;

2011-10-13T08:28:00.000-07:00

Ο κύριος Πάρις Παπαρίδης είναι ένα υποθετικό πρόσωπο καθόλουόμως ανύπαρκτο, μια και με άλλο όνομα βρίσκεται δίπλα μας και αρκετές φορέςμέσα στο μυαλό μας.

Ο εν λόγω κύριος διαθέτει ένα μικρό ψιλικατζίδικο σε μιασυνηθισμένη περιοχή της Αθήνας και δουλεύει πραγματικά σκληρά για να μπορεί ναπληρώνει το διαμέρισμα που αγόρασε με δάνειο καμαρώνοντας για την θέα πάνω απότις πολυκατοικίες και το τζάκι.

Μια ζωή πίσω από τον πάγκο του, έχει μάθει να λέει μεευγένεια ευχαριστώ σε όσους αφήνουν χρήματα όμως ξέρει να υποθέτει πάντα κουτσομπολεύονταςμε βεβαιότητα τις ζωές των άλλων που δεν ταιριάζουν με τη δική του.

Έχει και ένα γιο τον Βλάμη τον Παπαρίδη που μέσα από τιςστερήσεις του φρόντισε τα φροντιστήρια της παραπαιδείας του και τώρα διαθέτει πτυχίοοικονομολόγου δουλεύοντας σε ένα μεγάλο λογιστήριο πολυεθνικής εταιρείας.

Ο Πάρις καμαρώνει για τον Βλάμη μια και έχει μια διαφορετικήαξιοπρέπεια το «μάλιστα» που λέει πίσω από ένα γραφείο στον προϊστάμενο, απόαυτό που υφίσταται αυτός σαν αφήνει τα ζητούμενα προϊόντα πάνω στον πάγκο.

Είναι σίγουρος ότι δεν ζητούν από τον Βλάμη ένα πακετάκιπροφυλακτικά, αλλά τις ενημερώσεις των ισολογισμών και τούτο τον κάνει νααισθάνεται ότι έχει πετύχει σαν γονιός στη ζωή του.

Μπορεί ο Βλάμης να είχε μυηθεί στην επανάσταση τουΠΑΣΟΚ στα φοιτητικά του χρόνια, αλλά οΠάρις υπήρξε πάντα σταθερός στην ελεύθερη αγορά συνταιριάζοντας στο μυαλό τουπως και εκείνος ήταν ένα κομμάτι της επιχειρηματικής δράσης.

Οι συζητήσεις τύπου καφενείου που έκανε κάποιες φορές με τογιό του τροφοδοτούσαν μέσα του μια αίσθηση ότι έχει πολιτικά επιχειρήματα καιέτσι καμάρωνε για ότι μπορούσε να μεταφέρει ως άποψη προς μια παρέα.

Την περίοδο που ανθούσε το χρηματιστήριο στην Ελλάδα καιόλοι οι Έλληνες πίστευαν ότι είναι μέτοχοι του παγκόσμιου καπιταλιστικούσυστήματος είχε ακούσει τον Βλάμη και έπαιξε μερικές τραπεζικές μετοχές μεσυνέπεια να κερδίσει λίγα χρήματα που τα πήρε ευτυχώς πίσω ρευστοποιώνταςκάποια στιγμή χωρίς να χάσει το αρχικό του κεφάλαιο. Η γειτονιά δεν ήξερε το επενδυτικό τουενδιαφέρον, αλλά ο Πάρις καμάρωνε για την καπατσοσύνη του και την διορατικότηταόταν έκλεισε το κόλπο συλλογής των χρημάτων που είχαν αποκτήσει οι μικρομεσαίοιαπό την πολιτική του παλαιότερου ΠΑΣΟΚ.

Για τον ψιλικατζή μας κάθε άνθρωπος που είχε ένα μεγάλομισθό πάντα συγκρινόμενος με την δική του πρόσοδο ήταν ένα λαμόγιο ενώ όποιοςείχε προβλήματα οικονομικά ήταν ένας βλάκας που δεν μπορούσε να ελιχτεί όπωςαυτός.

Ήξερε καλά ο κύριος Πάρις ότι η καλύτερη λύση ήταν η ΝέαΔημοκρατία για την λύση των προβλημάτων της ζωής του, αλλά μέσα από πληροφορίεςσυνομωσίας γνώριζε πως δεν αφήνουν τον αρχηγό της να κάνει αυτά που θέλει γιατο καλό του.

Άκουγε για σκάνδαλα όπως αυτό του κυρίου Ζαχόπουλου ή τουΒατοπεδίου και γνώριζε καλά το πληροφορημένο αισθητήριο του ότι επρόκειτο γιασχέδια που ήθελαν να αποσταθεροποιήσουν το δημιουργικό πρόγραμμα του Ηγέτη του.

Για τους κομμουνιστές είχε άποψη και κρυφογελούσε σαν διάβαζε τα πρωτοσέλιδατων εφημερίδων και ήξερε πως είναι άχρηστοι άνθρωποι μια και πιστεύουν σεξεπερασμένη ιδεολογία ενώ η δική του που συνδέεται με την ελεύθερη αγορά ήταντο κρυφό διαμάντι της ευζωίας στο μέλλον.

Στον περιστασιακό υπάλληλο που χρησιμοποιούσε για κουβαλήματαστα καφάσια πάντα μέσα από προσωπική σχέση χωρίς ένσημα , τον Ντούκο, του έλεγεόταν δυσανασχετούσε για τα χρήματα που του άφηνε στον πάγκο «να πας στοτυπογραφείο του ΚΚΕ να δουλέψεις να χορτάσεις αυξήσεις».

Όλα αυτά πέρασαν όμως και μαζί έφυγε η εποχή της αγαπημένηςτου Νέας Δημοκρατίας και ήρθε στην εν μέσω οικονομικών προβλημάτων το Νέο ΠΑΣΟΚμε το παλιό γνωστό όνομα στην εξουσία.

Έχει τώρα οκτώ μήνες που τα πράγματα πηγαίνουν από το κακόστο χειρότερο και η κατανάλωση έχει πέσει στο ψιλικατζίδικο. Ακόμη και ταπροφυλακτικά φεύγουν με πιο αργό ρυθμό και τούτο τον έχει ζορίσει.

Ο Πάρις όμως δεν είναι κανένας βλάκας αλλά παιδί της πιάτσαςκαι ως τέτοιο έπρεπε να κατασταλάξει στο ποιος φταίει για το κατάντημα αυτήςτης χώρας.

Ήταν σίγουρος ότι ο Βλάμης του δεν έφταιγε σε τίποτε μια καιτο παιδί δεν παίρνει πολλά χρήματα, αν και σπουδαγμένο, ούτε βέβαια η αφεντιάτου. Για την γυναίκα του την Νίτσα δενείχε τίποτε να πει μια και ήταν κλεισμένη όλη μέρα στο σπίτι πλέκοντας ότιμπορούσε για να ευχαριστήσει την οικογένεια και το μόνο έξοδο της ήταν που καιπου σε κανένα ταβερνάκι να φάει το κοκορέτσι που της άρεσε.

Άκουγε προσεκτικά ο Πάρις τηλεόραση και ήταν σίγουρος ότικαταλάβαινε περισσότερα από τους πελάτες του μια και πρόσεχε καλά τουςπαρουσιαστές που σχολίαζαν.

Ο κύριος Πρετεντέρης, ο Γιωργάκης ο Αυτιάς και ο αδέκαστος κύριος Χατζηνικολάου τουέδιναν όλες τις πληροφορίες για τις αδυναμίες που έχει αυτός ο λαός και τοσίγουρο ήταν πως ένιωθε ότι τον συμπονούσαν. Είχε πληροφορηθεί πως το πρόβλημα είναι ότι καταναλώνουμε περισσότερααπό όσα βγάζουμε σαν λαός και έψαχνε να δει ποιος είναι αυτός που καταναλώνειτην περιουσία του.

Άρχισε να αμφιβάλει για ορισμένους που στήριζαν τηναγαπημένη του Νέα Δημοκρατία, αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι ήταν μια μικρήπαρασπονδία ατόμων στην καθαρή ιδεολογική βάση της ανάπτυξης αυτού του τόπου.

Κάποιες φορές του άρεσε και η κα Κανέλλη όπως τα έλεγε απότο βήμα της βουλής και μέσα του σκεφτόταν γιατί να μην είναι με το κόμμα μας ωςαγωνίστρια. Αυτό το έλεγε γιατί κάποτε είχε ακούσει από ένα Νεοδημοκράτη πωςήταν δικιά μας και την χάσαμε.
Παρακολουθούσε τον Ρομπέν των τηλεοπτικών συχνοτήτων και αγαπημένο του Μάκη πουξεσκέπαζε το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο και κατέληξε πως όλοι είναι ίδιοι εκτόςαπό τους δικούς του που δεν τους αφήνει τη διεθνής συνομωσία να κάνουν καλό στοντόπο.

Η ζωή του δεν ήταν πάντα ζορισμένη με σκέψεις τέτοιες, μιακαι γελούσε κάποιες φορές λέγοντας στην Νίτσα του ότι είναι χαζή αφού δεν καταλαβαίνειτον υπέροχο λόγο του άλλου αγαπημένου του Λάκη Λαζόπουλου.

Τώρα ήταν σίγουρος πως είχαν φάει τόσοι πολλοί για χρόνιαπου δεν μπορούσε να βγάλει άκρη και να τους ξεχωρίσει ονομαστικά. Βέβαια οΠάρις είχε μια μικρή εκτίμηση σε κάθε λαμόγιο που ήξερε να κονομάει πολλά. Θυμάταιτην συμπάθεια που έτρεφε για τον κύριο Κοσκωτά του παρελθόντος συστήματος ΠΑΣΟΚκαι σίγουρα δεν του κρατούσε κακία. Εδώείχε αγαπήσει τον ιδεολογικό του αντίπαλο από μια φωτογραφία καθώς εξερχόταναπό το πρωθυπουργικό αεροπλάνο μαζί με την σχέση του. Αυτός είναι άντρας έλεγε,σκεφτόμενος ότι πολύ θα ήθελε και τούτος να πηδήξει την ζωντοχήρα απέναντι αλλάη μοίρα τον ήθελε να προσαρμόζεται μετον δεκαπενθήμερο άοσμο έρωτα της Νίτσας.

Όταν δεν μπορείς να δαγκώσεις ένα χέρι σκεφτόταν τότε τογλύφεις και τούτη ήταν η φιλοσοφία που του έφερνε την επιβίωση μέχρι ετούτη τηστιγμή. Όμως τα πράγματα ήταν πολύζόρικα το τελευταίο διάστημα και έπρεπε να βρει ένα εχθρό που να είναι σταμέτρα του.

Στο τέλος σιγουρεύτηκε πως όλοι αυτοί οι τεμπέληδες δημόσιοιυπάλληλοι έτρωγαν ένα μεγάλο κομμάτι από τον προϋπολογισμό του κράτους και μιαλύση για την δική του ευζωία θα ήταν να πήγαιναν σπίτι τους.

Για φαντάσου σκέφτηκε να ήταν και ο Ντούκος δημόσιοςυπάλληλος θα μου κουβαλούσε τα καφάσια ή θα μου ζήταγε και τα ρέστα. Εδώ δεν είναι στο Δημόσιο -αν και μας τοείχαν υποσχεθεί κάποτε- ο Βλάμης μου πουείναι μορφωμένος και το καλύτερο παιδί και θα ανεχόμαστε τον κάθε τεμπέλη;

Σε αυτό βέβαια συμφωνούσε και το καμάρι του και φυσικά ηΝίτσα του που ήξερε πως το σωστό είναι ότι πει ο άντρας της.

Τώρα που έχει στο μυαλό του τις επόμενες εκλογές είναισίγουρος ότι ο καλύτερος νοικοκύρης είναι ο κύριος Σαμαράς μια και έχει σταθείστα πόδια του με τόσο πόλεμο που του έχουν κάνει οι εσωκομματικοίαντίπαλοι. Δεν του αρέσει η Ντόρα μιακαι δεν θέλει τις γυναίκες στην εξουσία, αλλά κάτι ακόμα τον χαλάει και με τοπολιτικό της παρελθόν.

Τον σημερινό πρωθυπουργό ούτε που θέλει να τον δει στα μάτιατου μα ούτε και κανένα άλλο ως αρχηγό από το κακό ΠΑΣΟΚ που δεν είναι σαν την Νέα Δημοκρατία η οποίαμαθαίνει από τα λάθη της και ως τον φοίνικα βγαίνει ανανεωμένη με καινούργιοδέρμα στην πολιτική σκηνή.

Ο Βλάμης του ξέρει και από ιντερνέτ και κάθε τόσο γράφει τιςαπόψεις του για το κυνήγι κεφαλών που χρειάζεται ο δημόσιος τομέας της χώραςελπίζοντας σε μια καλύτερη μέρα το παιδί μια και είναι μορφωμένο με κορνιζαρισμένοπτυχίο στο σαλόνι του σπιτιού του. Βέβαια ακόμα δεν έχει βρει κοπέλα, αλλά σε αυτό φταίει η έκπτωση τωναξιών γύρω μας και ίσως η γνωστή ρήση του πατέρα του που έλεγε ανέκαθεν πωςόλες οι γυναίκες είναι πουτάνες. Βέβαιαδεν θα μπορούσε να πει τούτο για την αγαπημένη του μαμά την Νίτσα, αλλά τώραπια δεν βγαίνουν τέτοιοι αφοσιωμένοι άνθρωποι.

Αυτός ήταν ο κύριος Παπαρίδης και σίγουρα η ιστορία του δεν είναισυναρπαστική μια και δεν κατέβασε την κατοχική σημαία όπως ο Γλέζος από την Ακρόπολη.
Αν δεν είναι συναρπαστική η ιστορία του διαθέτει μια καταλυτική σκέψη, που μπορεί να οδηγήσει με σιγουριά σε θάνατο εκτός από την δική του γενιά καιτις επόμενες.

Τέτοιοι Παπαρίδηδες (σε διαβάθιμιση) είμαστε όλοι μας και σαν σκεφτεί κάποιοςπως δεν τον αφορά αυτός ο χαρακτηρισμός τότε του αξίζει επιπλέον και έναπαράσημο που πιστοποιεί την ταυτότητα του.

Δεν σκέφτεται όμως λάθος ο κύριος Παπαρίδης γιατί ότιαπόψεις έχει σε ένα σκέλος είναι σωστές . Ότι βλέπει στη ζωή του είναι η ερμηνεία που δίνει στον κόσμο και αυτόσυνιστά το ελάττωμα του βρίσκεται στηνανυπαρξία εναλλακτικών σκέψεων.

Αυτό που λείπει από τον κύριο Παπαρίδη μας και σαφώς από τονπτυχιούχο Βλάμη, είναι η Παιδεία μιας ξεχασμένης γνώσης που σε ένα παρατεταμένομεσαίωνα φρικτού ύπνου περιμένει τις παγκόσμιες ανάγκες να την ανακαλύψουν. Άν ήξερε τι θέλει ο Παπαρίδης θα το επέβαλε στον εαυτό του και στους άλλους φτιάχνοντας μια άλλη Πολιτεία με βία ή με ειρήνη.
Τα πάντα για τον διαχρονικό Παπαρίδη είναι δώρα από ένα ελεήμονα που κάποτε ονομάζεται Θεός και άλλοτε η Εξουσία του.

Τολμάμε να πάμε στο ληξιαρχείο της σκέψης μας και νααλλάξουμε όνομα;

Ο Παπαρίδης είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να υπάρξει τονέο άγνωστο όνομα της ιστορίας.

Θα μπορούσαμε να γίνουμε κατά τον Όμηρο από Κανένας της ζωήςσε Οδυσσέα γιό του Λαέρτη; Αυτό όμως θα μαςτο πει ο Βλάμης που αναπαράγει ένα μίσος για τον διαχωρισμό των ανθρώπων, ενώθα μπορούσε να έχει αγωνιστικότητα μεφιλοσοφία για ότι με άγνοια πτυχίου ονομάζει Πολιτεία.

Θα μπορούσε να μάθει ο Βλάμης πως η Αντιγόνη πολέμησε τονΚρέοντα, αλλά κάτω από την σκέψη «Εγώ δεν γεννήθηκα για να μισώ» Ο μπαμπάς υπήρξε και δεν χρειάζεται να τον σκοτώσουμε στη μνήμη μας γιατί είναι η δική μας εξέλιξη που οφείλουμε να την αποδεχόμαστε.

Τι λες Βλάμη μου; Θατα καταφέρουμε να αλλάξεις όνομα;

Τώρα είναι όλα στα χέρια σου και τούτη την ευκαιρία την δίνει μόνο η ανθρώπινη ζωή με την τραγική τηςυπόσταση.

Θα σου πρότεινα να μάθεις τι έπαθε ο Κρέοντας ανπρολαβαίνεις στο μεσοδιάστημα που διαλαλείς τις βεβαιότητες του μίσους μιαςάποψης τυλιγμένης σε πτυχία που γράφουν «Εγώ ξέρω».

Η καρέκλα είναι έτοιμη και σε περιμένει να καθίσεις για νασκεφτείς.

Θεός και δούλος φίλε Βλάμη, είσαι Εσύ του εαυτού σου.

ΑΓΑΠΑΤΕ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ

2011-10-12T12:10:00.000-07:00

Είχα ακούσει κάποτε πως το σωστό σε μια προφορική ή γραπτήέκφραση είναι να αναφέρεις αρχικά για το θέμα που θα πεις, στη συνέχεια να τοαναπτύξεις και στο τέλος να πεις ξανά τι είπες.

Στην αρχή μου φάνηκε πως ήταν υπερβολή και πως αδικούσε τοναποδέκτη μια και του συμπεριφέρεται τούτος ο τρόπος της δομής μιας έκφρασης ωςνα είναι ανόητος.

Σε δεύτερο πλάνο όμως διαπίστωσα ότι όντως υπάρχει έναπρόβλημα στο κεφάλι όλων μας και καταλαβαίνουμε μόνο τις προβολές της ανάγκηςμας και σαφώς μόνο ότι εξυπηρετεί τις βεβαιότητες που έχουμε ως πεποιθήσεις.

Θα τολμήσω να πω ότι έξυπνος άνθρωπος δεν υπάρχει και τούτοοφείλεται στον προγραμματισμό του νου που διαθέτουμε όλοι ανεξαιρέτως.

Για να το κάνω πιο σαφές αν προσέξουμε ένα άνθρωπο νασταυροκοπιέται μετά από μια αστραπή, ο παρατηρητής θα κάνει σκέψεις που θαείναι σύμφωνες με το γνωστικό υπόβαθρο του και το χειρότερο είναι πως θα έχειβγάλει μια ολόκληρη ιστορία που θα δίνει ταυτότητα στον άνθρωπο που σταυροκοπιέται.

Ο θρησκόληπτος θα πει «ευσεβής άνθρωπος», ο κοινωνιολόγος θαδει το ζήτημα από την συσχέτιση των θρησκευτικών δοξασιών με την συμπεριφοράτων ανθρώπων και δεν έχουν τέλος οι ερμηνείες που μπορούν να δώσουν οιδιαφορετικοί άνθρωποι. Ο κάθε ένας ερμηνεύει σύμφωνα με το "ποίημα" που έμαθε να εξηγεί τον κόσμο.

Σε αυτό λοιπόν το κείμενο θα ήθελα να σας μιλήσω για τηναγάπη που οφείλουμε να διαθέτουμε προς τον βλάκα συνάνθρωπο μας και μην σαςφανεί περίεργος ο συσχετισμός, αλλάουσιαστικά θα μιλήσουμε για την αγάπη προς τον ίδιο τον εαυτό μας.

Συνήθως σηκώνουμε το φρύδι καμαρώνοντας για τις επιτυχίεςπου έχουμε στη ζωή ξεχνώντας αυτόματα τις αποτυχίες μας, ενώ παίρνουμε μιαστήριξη στο Εγώ από τους χάρτινους πύργους που κάνουν τα πτυχία μας καικολακευόμαστε στο τέλος από τα καλά λόγια όσων μαςπαινεύουν. Αυτό μας δίνει την δυνατότητα να είμαστε εισαγγελείς επί παντόςεπιστητού περιμένοντας με το φρύδι σηκωμένο το χειροκρότημα για τις απόψειςμας.

Τώρα αν πούμε ότι αυτό το κομμάτι που διαθέτουμε εκτός απότον απλό προσδιορισμό της ανοησίας διεκδικεί και ένα τίτλο που άπτεται τηςκοινωνικής διαστρωμάτωσης με τον ορισμό «μαλάκας άνθρωπος», θα το δεχόμαστε με ευκολία;

Θα σας γράψω με σιγουριά ένα μεγάλο ΟΧΙ μια και δίκαιο είναινα υπερασπίζεται ο καθένας ωφελιμιστικά τις ελλείψεις του.

Δεν υπάρχει άνθρωπος γύρω μας που δεν έχει έτοιμη την λύσημιας υγιούς διακυβέρνησης της χώρας και σαφώς τεράστιες γνώσεις για την ορμήνιατων παγκόσμιων ηγετών κατά που πρέπει να τραβήξει ο πολιτισμός με στόχο τηνειρήνη και ευημερία των ανθρώπων παγκοσμίως.

Ας πούμε ότι αυτή η «τσίχλα» της πνευματικής βλάβης είναισαν την γνωστή παρομοίωση που ξεκινούσαν όλα τα παιδάκια με την πλύση εγκεφάλουαπό τους προβληματικούς δασκάλους, όταν έγραφαν έκθεση για την Άνοιξη. Θα θυμούνται όλοι που είναι σήμερα μεσήλικες πως η άνοιξηερχόταν επάνω σε ένα ανθοστόλιστο άρμα, ώσπου για κάποιους άρχισε μετά τηνΧούντα να έρχεται με τις γροθιές της πάλης ενάντια στο κεφάλαιο.

Ακούω πολλές φορές ότι ο τάδε μεγάλωσε και τα βάσανα τηςζωής τον έκαναν σοφό και έτσι κάπως αυθαίρετα τεκμαίρεται ότι οι μεγάλες γενιέςταυτίζονται με τον σεβασμό. Βέβαια τούτο μου φέρνει στο μυαλό ένα ηλίθιο πουπεριμένει να γεράσει και τότε είναι σίγουρος πως θα απολαμβάνει τον κοινωνικό σεβασμόγια το κατόρθωμα του αυτό.

Η κοινωνία μας είναι πλασμένη πάνω σε βεβαιότητες καιηλίθιες σκέψεις που σαφώς όλες τούτες οδηγούν στην κατάσταση που έχουμε σήμεραως κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Αν ανέφερα την λέξη «Βασιλεύς» θα ήταν ένα άλλο μεγάλοκεφάλαιο με ετερόκλητες ερμηνείες που θα αντλούσαν την ανάπτυξη τους από τοσυναισθηματικό, γνωστικό και σαφώς πολιτικό κριτήριο κάθε ανθρώπου. Κανένας δενθα ήθελε να δει την λέξη τούτη με μια διαφορετική προσέγγιση μια και είναισίγουρος ότι την γνωρίζει.
Οι πιστοί σήμερα στην έννοια Βασιλιάς, δηλαδή οι χαρτοπαίκτες και οι Άγγλοι υπήκοοι,θεωρούν οι πρώτοι ότι κανένα άλλο σύμβολο δεν αντικαθιστά την φιγούρα του πάθουςτους , ενώ οι δεύτεροι πιστεύουν στην κληρονομική αναπαραγωγή του Βασιλικού είδους.

Για τους χαρτοπαίκτες δεν θα ασχοληθούμε μια και τουςαγαπάμε λόγω του ότι κάθε πάθος χρειάζεται και την κατανόηση του, αλλά γιαόσους θεωρούν ότι η Βασιλεία είναι κληρονομικό χάρισμα ανήκουν στην κατηγορίατου πνευματικού αυνάνα.

Όταν εξ ορισμού αναγορεύεις ανθρώπους σε σημαντικότερους από εσένα χωρίςκριτήρια στη ζωή και αποδέχεσαι ότι είσαι υπήκοος τότε όποιο σχήμα και να σουπροσφέρουν (από τα πολλά που έχει το καλαθάκι της η εξουσία) θα είσαι πάντα ομαλάκας της υπόθεσης και μάλιστα με την άδεια σου.

Φυσικά δεν γνωρίζεις πως ο Βασιλεύς κάποιων άλλων εποχώνείχε την αποδοχή ως άριστος μια και ήταν πρώτος μεταξύ των πρώτων σεταλαιπωρίες και σαφώς στις μάχες.

Σήμερα το σλόγκαν είναι «Πολεμήστε γενναίοι μου ναδοξαστούμε» αλλά δεν μπορεί ένα μυαλό να το κατανοήσει μια και είναι καλάπρογραμματισμένο σαν παιχνίδι του υπολογιστή.

Θα ήταν υποκριτής όποιος έλεγε στον εαυτό του πως μόλις τονπλησιάσει ένα υψηλό πρόσωπο της πολιτικής σκηνής δεν νιώθει το κάτι τις του.Δεν μιλώ για τις πολιτικές συμπάθειες αλλά και για όποιον την προηγούμενη μέρατον σταύρωνε με τις βεβαιότητες της άγνοιας του. Όποιον και να του φέρει η τύχηκοντά και ειδικά να του μιλήσει θα έχει μέσα το νου του μια φωτογραφία για νατην κρατήσει ως ενθύμιο της συνάντησης. Φαντάζομαι ότι έχετε δει σε αρκετάφαγάδικα τις φωτογραφίες που ενισχύουν το προφίλ της εγκυρότητας τωνκαταστημάτων τούτων από τις επίσημες επισκέψεις. Κανένας δεν θα κάνει την ερώτηση «τιελάττωμα έχω στο μυαλό μου;» βλέποντας την συμπεριφορά του αυτή.
Βέβαια τις περισσότερες φορές λόγω της ισχύουσας κληρονομικότητας στηναναρρίχηση της εξουσίας, ένα βλάκας φωτογραφίζεται με ένα άλλο επώνυμο βλάκααλλά αυτό δεν έχει σημασία μια και οι υπόλοιποι βλάκες καμαρώνουν το γεγονός.

Ίσως θα προσέξατε ότι το θέμα που αναλύεται δεν έχει μιααγωνιστική φόρτιση σύμφωνη με το πνεύματων ημερών που διαπιστώνουμε ότι αποσαρθρώνεται ο κοινωνικός ιστός αυτής τηςμικρής Μπανανίας που λέγεται και Ελλάδα.

Αντί να ενισχύει το φρόνημα των πολιτών να περάσουν πίσω απόμια συλλογική διεκδίκηση οργανωμένα, κάθεται ο ανεκδιήγητος ορθογράφος και ούτελίγο ούτε πολύ μας λέει πως είμαστε ανόητοι μέσα από κάθε σκέψη μας.

Για μια αριστερή σκέψη που κυνηγά την πρόκριση μέσα από τηνδράση του «Πόσα πανό κρέμασες», εύλογο ερώτημα θα ήταν μήπως ο γράφων είναι ένα ακόμη λαμόγιο της αστικήςθολούρας που μπερδεύει τους ανθρώπους.

Από την άλλη μεριά ησκέψη που έχει βεβαιότητες για μια νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη της κοινωνίας θεωρείαυτές τις προσεγγίσεις αστείες, μια και έχει τις απαντήσεις για το κοινωνικόπρόβλημα.

Για να το κάνουμε περισσότερο κατανοητό ο κρατικόςσυνδικαλισμός των απρόθυμων προς εργασία αριστερών σκέψεων βρίσκεταιαντιμέτωπος με την μήνη εναντίον της κοινωνικής οργάνωσης μιας νεοφιλελεύθερηςτζάμπα ευζωίας.

Αν θα απαντούσε στο πρόβλημα τούτο ένας πραγματικόςπρολετάριος με κουλτούρα ρεμπέτη θα έλεγε «Γάμησε τα Πολυχρόνη που δεν γίναμεευζώνοι»

Πόσο μακριά από μας όμως είναι αυτές οι δύο αντίθετεςσκέψεις που ζητούν τα περισσότερα με τον λιγότερο κόπο;

Πόσοι από εμάς δεν θα θέλαμε ένα μέλος της οικογένειας στοράθυμο Δημόσιο με ένα κερδοφόρο μαγαζάκι στην ελεύθερη αγορά;

Γιατί θα πρέπει να είναι διαφορετική από τη δική μας η σκέψηόλων αυτών που υλοποιούν τις επιταγές μιας κακώς εννοούμενης απληστίας τουπαγκόσμιου κεφαλαίου; Η μόνη διαφορά στησκέψη ενός κατακτητή και ενός υποδουλωμένου βρίσκεται στην εξουσία των όπλωνμια και οι υποταγμένοι είναι εν δυνάμει εξουσιαστές.

Βέβαια αν φτάσουμε στο σημείο να διαπιστώσουμε ότι σπέρματαόλων των απόψεων φέρουμε στην ατομική μας συμπεριφορά μέσα από αφηρημένεςέννοιες που τους δίνουμε περιεχόμενο βάσει των βεβαιοτήτων μας, τα πράγματα θααλλάξουν αλλά τούτο ακόμη δεν έχει φανεί στον ορίζοντα.

Είτε αριστερός, είτε δεξιός , είτε εκπρόσωπος του κάθεγκρουπούσκουλου που θέλει να νομιμοποιήσει με πολιτική τάση την ατομική τουάποψη έχει κάπου βαθιά ως πεποίθηση την κοινή έκφραση «Στον αγώνα μαζί και στημάσα χώρια»

Φυσικά βρίσκεται κάτω από την κοινή ερμηνεία της λέξης«συμφέρον» και ουδέποτε αμφισβήτησε αυτήν κάνοντας μια μικρή ανάλυση των δύοσυνθετικών. Θα ήταν παράδοξο να σκεφτεί κάποιος «συν» και «φέρουμε» μια και τονίδιο τον σταυρό του Θρησκευτικού μαρτυρίου τον έδωσε να τον κουβαλά κάποιος άλλοςστη σκέψη του για να λυτρώσει τον ίδιο χωρίς κόπο.

Το αστείο είναι ότι όλοι ετούτοι κατοικούν μέσα στο δικό μαςσυναίσθημα και απαρτίζουν την στενότερη αλλά και ευρύτερη οικογένεια μας, ακόμηγια ορισμένους και τα ερωτικά τους ποθούμενα.

Θα έλεγα κλείνοντας (χωρίς να νομιμοποιώ την πολιτική φαιδρότητα)ότι χρειαζόμαστε να αγαπήσουμε τον Πάγκαλο μέσα μας και σαφώς να κατανοήσουμεπως εμείς επιτρέπουμε στον κάθε μέτριο να θεωρεί τον εαυτό του ηγέτη.
Πως θα γίνει βρε παιδί μου αυτό;

Θα ρωτήσει καλοπροαίρετα μια γιαγιά που μέσα από την άγνοιαδιαπιστώνει την επανάληψη των καταστάσεων μια ολόκληρη ζωή…

Η μία λύση είναι να χωθούμε όλοι στις εκκλησίες και ναπροσευχηθούμε μήπως η θεία φώτιση κάνει τη χάρη της, όμως έχουμε ένα μικρόκίνδυνο να απολέσουμε ότι τιμαλφή έχουμε ως καβάντζα, μια και υπάρχει ένααόρατο εξουσιοδοτημένο χέρι που για λογαριασμό του Θεού ξεκουράζει τουςανθρώπους από τον μάταιο πλούτο.

Ίσως μια δυσκολότερη ατραπός θα ήταν να ξεκινήσουμε να στήνουμετην παιδεία μας μέσα από ερωτήματα και όχι πάνω σε ψεύδη. Όταν λέω στήνουμε την παιδεία μας δεν εννοώ το Υπουργείο αποχαύνωσης με τους πολιτικούς εκφραστές του, αλλά πρωτοβουλίες πολιτών σε άτυπη παράλληλη επαναστατική δράση γιατί η παιδεία αν δεν το έχουμε καταλάβει είναι ανατροπή. Όμως τούτο αν ξεκινούσε σήμερα θα χρειαζότανχρόνια για να φέρει καρπούς και σίγουρα δεν θα προλάβει ο σημερινός μεσήλικας ούτε τα παιδιά του ναχαρούν την γιορτή μιας διαφορετικής γνώσης.

Θα πρότεινα ο καθένας να φυτέψει ένα δέντρο σκεπτόμενοςότι κάποια στιγμή θα μεγαλώσει και θα είναι σαν να βρίσκεται ο ίδιος σε μιαάλλη εποχή ενώ στην πραγματικότητα θα "βλέπει" τα ραδίκια ανάποδα.

Η ζωή είναι όμορφη , αλλά μας την δίδαξαν με κέντρο τον άνθρωποκαι την ωφελιμιστική του ματαιοδοξία, οπότε αυτό μας δυσκολεύει στην εφαρμογή της.

Άρα σε αυτό το μικρό (και τζαζ) άρθρο μπορέσαμε να δούμε μεπερισσότερη ή λιγότερη δυσκολία πως όλες οι σκέψεις που υπάρχουν γύρω μας είναιριζωμένες μέσα στις δικές μας πεποιθήσεις και η μεγάλη αλλαγή οφείλουμε πέρα απότις μούντζες σε πλατείες να ξεκινήσει από μικρά ερωτήματα προς τον εαυτό μας.

Μια καλή πολιτική πράξη (και ας μην το πιστεύουν κάποιοι) είναιγια όσους διαθέτουν σύντροφο να πάνε και να του ζητήσουν συγνώμη.

Μα θα μου πείτε σε τι να ζητήσουν συγνώμη.

Η απάντηση είναι: Ζήταρε ανόητε μια και δεν υπάρχει περίπτωση μέσα από τις πεποιθήσεις σου να μην έχειςκάνει κάτι που πλήγωσε τον άλλο.

Όταν αρχίσουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, θα αγαπήσουμε καιτον βλάκα δίπλα μας. Τότε θα μπορούμε να αντιμαχόμαστε τους τρόπους σκέψης ,αλλά ποτέ τον ίδιο τον άνθρωπο.

Αν υπάρχει κάτι που αποτελεί το «όνειρο» ενός μέλλοντος είναιη δυνατότητα της εξέλιξης στη σκέψη και σαφώς των πεποιθήσεων που κάποτε πίστευανπως η γη είναι επίπεδη και κέντρο του ουρανού. Η ιερά εξέταση ήθελε να πιστεύουναιώνια οι άνθρωποι τούτο γιατί βόλευε την εξουσία τους. Σήμερα κάποιοι άλλοι θέλουντις αντίστοιχες πεποιθήσεις να τις κουβαλάμε αιώνια, αλλά τούτο αντίκειται στονόμο της εξέλιξης και ως εκ τούτου ήδη είναι χαμένοι οι φοβικοί σχεδιαστέςεπικυριαρχίας του κόσμου.

Δύσκολο παιχνίδι μια και για κάθε ασυμφωνία είναι σίγουρα ο άλλοςμαλάκας… ή μήπως εμείς;

Λες για μια φορά αν πιστέψουμε ότι κουβαλάμε το μαλάκα μέσα μας,να μας βγει σε καλό;

Υ.Γ
Το σκίτσο το ανέσυρα από ένα αρχείο παιδικής δημιουργίας μου, σχεδιάζοντας καρτούν.
Είναι παλιά η ενασχόληση με το ερώτημα μήπως είμεθα μαλάκες εν αγνοία μας, κάτω από τη συνειδητή χρήση του πρώτου πληθυντικού.

Τα κατά συνθήκη και τα κατ’ ουσία ψεύδη

2011-10-07T13:20:00.000-07:00

Ο ΣωτήρηςΓλυκοφρύδης διαθέτει μια ιδιαίτερη «ματιά», του οποίου οι αναλύσεις του έχουντο ένα σκέλος στην φιλοσοφία της χαμένης γνώσης ενώ το άλλο εδράζει στην ήρεμηπαρατήρηση του παρόντος χωρίς να κρατά τις σκέψεις του δέσμιες των πολιτικών σκοπιμοτήτωνπου παρατηρούμε συνήθως από την στρατευμένη αρθρογραφία. Δύσκολη ακροβασία ηοποία όμως εμπλουτίζει την πολυμέρεια της γνώσης που οφείλουμε να έχουμε γιατην πολιτική που συμβαίνει τώρα.

Φιλοξενώ ένα άρθρο του, που εστιάζεται στην παρούσα πολιτική κατάσταση της χώρας και έχει διασυνδεδεμένα στην ανάπτυξητου αρκετά links παλαιότερης αρθρογραφίας του, τα οποία συνδέονται με το θέμα.

Κάθε "ματιά" που πλουτίζει την κατανόηση από διαφορετική οπτική του αβέβαιου παρόντος μας είναι ευπρόσδεκτη.

Τα κατά συνθήκη και τα κατ’ ουσία ψεύδη

(δύστυχοι Έλληνες, δύστυχη Ελλάς)

του ΣωτήρηΓλυκοφρύδη

Έχουμε ήδη γράψει ότι ο Γ. Α. Παπανδρέου είναι έναςΟιδίποδας ηγέτης. Σκότωσε τον πατέρα του, παντρεύτηκε τη μητέρα του, στον τόποέπεσε λιμός και είχε 4 παιδιά. Την Αντιγόνη που σημαίνει την αίρεση του γόνου,την αφανή Ισμήνη που σημαίνει ότι βρίσκεται απόκρυφα σε μήνη, τον Ετεοκλή πουσημαίνει το έτεον – αληθές κλέος και τον Πολυνείκη (το νείκος με ει) πουσημαίνει τη μεγάλη στον τόπο φιλονικία.

Τώραπροστίθεται και η αποκάλυψη των Επικαίρων ως ο μάντης που ανήκει στα ανάκτορα καιφέρνει στον τόπο τα δυσάρεστα αποκαλυπτικά μαντάτα. Ο λοιμός είναι εκδίκησηθεών. Ο Οιδίποδας – ΓΑΠ πλέον διερωτάται αν είναι μιαρός, ο κύριος υπεύθυνος.Στη ζωή του αρχίζουν να αποκαλύπτονται τα ψέματα.

Οιαποκαλύψεις των Επικαίρων σχετικά με την προγενέστερη κατάσταση που είχεδημιουργηθεί όπως περιγράφεται από τα τηλεγραφήματα των πρεσβευτών μας από τηνΟυάσιγκτον προς την Αθήνα, δείχνουν πως όντως οι ΗΠΑ από τη στάση του Καραμανλή«έπνεαν τα μένεα», μέχρι που τους προέκυψε ως θείο δώρο ο ΟιδιπόδειοςΠαπανδρέου.

Οι αγορές,σαν λαγωνικά βαρόμετρα της υπάρχουσας οικονομικής κατάστασης, οσμιζόντουσαν ότιστην Ελλάδα κάτι θα συμβεί, όπως το οσμίστηκαν στη Μαλαισία όταν η κυβέρνησήτης μετά από ένα ξέφρενο πλουτισμό της χώρας επένδυσε σε ουρανοξύστες αντί στηνυποδομή. Όσο οι ουρανοξύστες της Κουάλα Λουμπούρ ανέβαιναν προς τον ουρανό τόσοτο επενδυτικό κοπάδι έφευγε. Το επενδυτικό κοπάδι – αυτό που λέμε «οι αγορές»είναι ο πιο ευαίσθητος δείκτης για την κατάσταση της σοβαρότητας μιας χώρας.Και επιπρόσθετα ούτε μπορείς να παρακαλείς τα κοπάδια των λαγωνικών πουφεύγουνε να έλθουνε ούτε να βγάζεις όπλο στο τραπέζι για τα κοράκια που έρχονταικατόπιν.

Από ταευρήματα των WikiLeaks, όπως παρουσιάζονται στο δεύτερομέρος των αποκαλύψεων των Επικαίρων και πηγάζουν από τα τηλεγραφήματα τωνπρεσβευτών των ΗΠΑ από την Αθήνα προς την Ουάσιγκτον, αρχίζει να προκύπτει έναμέρος της αλήθειας, τα ψεύδη ζωής του Γ.Α.Π καθώς και ο σκοπός αυτών τωνψεμάτων τα οποία είπε στον Ελληνικό λαό. Τα ψεύδη αυτά διαχωρίζονται σε «κατάσυνθήκη» και «κατ’ ουσία» ψεύδη.

Τα κατάσυνθήκη δεν αποκλείεται να πηγάζουν και από ενδεχόμενο πατριωτικό καθήκον του Γ.Α.Π.,αυτό δεν μπορεί κάποιος με ελαφριά καρδιά να το απορρίψει. Διότι η προδοσία καμιά φοράείναι και ιδεολογική τοποθέτηση. Τα ψέματα όμως της ουσίας έγκειται στο προσδοκώμενοπροσωπικό συμφέρον. Η μεταξύ τους διαφορά είναι δύσκολο εκ πρώτης όψεως ναδιαχωριστεί. Οι πολιτικοί λένε συχνά ψέματα και για πολλούς λόγους. Η πολιτική είναιένα ένδυμα νεράιδας σε κάποιον που δεν του φαίνεται το μούσι. Επίσης πρέπει να έχεικαι γλυκεία ήπια φωνή εκτός από το να είναι τουλάχιστον ξυρισμένος.

Έχουμε επίσης γράψει σε παλαιότερα άρθραμας (βλ. Ητραγωδία επιστρέφει στον κόσμο που γεννήθηκε και ΗΑΟΖ και το Θηρίο με τα 7 κεφάλια) ότι στον τόπο αυτό τηςτραγωδίας αναμετρώνται τώρα δυο συγγενείς δυνάμεις. Η Νέα Αγία Γερμανορωμαικήαυτοκρατορία του Καρλομάγνου και η Νέα Ρώμη της Αμερικανικής αυτοκρατορίας πουβρίσκεται επί της εποχής ενός νέου Ηλιογάβαλου. Αναμετρώνται δηλαδή δυο όντα -συνασπισμοί της ίδιας ράτσας που βρήκανε τροφή. Και η τροφή εδώ είναι τοπετρέλαιο με το φυσικό αέριο. Επίσης, στο τελευταίο άρθρο μας για το Λεβιάθανείχαμε γράψει πως το κοίτασμα αυτό ήταν γνωστό στους Ισραηλινούς τουλάχιστοναπό το 1996, από τότε που παρήγγειλαν τα εξειδικευμένα και για υποθαλάσσιεςεπιχειρήσεις νέα τους υποβρύχια όπου το ένα εξ αυτών το είπαν Λεβιάθαν και τοάλλο Αναβίωση όταν τα παρέλαβαν το 2000. Άρα, το παιχνίδι επί των πετρελαίων έχει από παλιά στηθεί.

Κρίνοντας την κυβέρνηση Καραμανλή, και των προαυτής κυβερνήσεων της αριστεροδεξιάς που συντάχτηκαν με τον Μιλόσεβιτςπηγαίνοντας κόντρα στην κατάβαση της Γερμανίας στη Μεσόγειο και την εδραίωσητων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, το Vetoτης Ελλάδας για το θέμα των Σκοπίων ήταν μια σταγόνα που έκαμε το ποτήρι της Δυτικήςοργής να ξεχειλίσει. Διότι, αντί να προκύπτει η δεξιά κυβέρνησή μας Δυτική, κατεβάζαμετη Ρώσικη αρκούδα με τον Αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη στη Μεσόγειο. Με κάθεαγωγό πάει πακέτο και η στρατιωτική εμφάνιση του παροχέα στην περιοχή, όπου οΡωσικός στόλος θα την διαμόρφωνε σε δεύτερη φάση (βλ. αγωγό NordStream – Securityand military aspects‎). Μπούκα εξόδου αγωγούσημαίνει και στρατιωτική παρουσία του παροχέα. Eξέδρα άντλησης σημαίνει και εκτεταμένηστρατιωτική του βάση. Μια τέτοια βάση οι Ρώσοι θεωρητικά για τη Μεσόγειο τηνέχουν στη Συρία, και λέω «θεωρητικά» γιατί η Συρία παραπαίει. Στα πετρέλαια τηςΚύπρου δεν είναι δυνατόν να μείνουν αμέτοχοι, είτε θα μετάσχουν σε κονσόρτσιουμείτε μονομερώς. Σε περίπτωση της μονομερούς τους δράσης σε 1-2 Κυπριακάοικόπεδα, θα αναζητήσουν μια δεύτερη στρατιωτική βάση, εκεί κοντά. Πρώτοστρατηγικό σημείο προκύπτει η Ελλάδα. Η νήσος Ρόδος και μετά η Κάρπαθος είναιμια λύση. Μια δεύτερη επιλογή, εφόσον αρνηθεί ως μονόφθαλμα δεμένη στο άρμα τηςΑμερικής η Ελλάδα, προκύπτουν πλέον τα παράλια της Τουρκίας κοντά στην Ατάλλεια.Τότε, αν αυτό συμβεί, θα ανάψει το φυτίλι. Στη συμπεριφορά μας προς την Ρωσία πρέπεινα είμαστε πολύ προσεκτικοί. Δεν πρέπει να βγει ενισχυμένη η Τουρκία.

Το επενδυτικό κοπάδι άρχισε να φεύγειαπό την Κύπρο, οσμιζόμενο ίσως ότι κάτι δυσάρεστο θα συμβεί. Τις οικονομικές απώλειεςτης Κύπρου είτε προερχόντουσαν από τον Ισραηλινό παράγοντα στον οποίο μερικάοικονομικά λαγωνικά είναι ενταγμένα και κάποια άλλα όχι, το επενδυτικό λόμπυπου δεν έχει πατρίδα διέβλεψε από νωρίς τον κίνδυνο πάλι, και η οικονομικήαξιοπιστία της Κύπρου άρχισε να κλονίζεται. Σύντομα το νησί φρόντισε να τηνανατάξει κλείνοντας με την φιλική της Ρωσία μια συμφωνία που της απέφερε 2,5 δις,κατεβάζοντας την στη Μεσόγειο. Η Κύπρος είναι δυνατός παίχτης αλλά καιεπικίνδυνος. Έχουμε ήδη γράψει σε ένα άρθρο μας, πριν, ότι Ηέκρηξη στην Κύπρο σχετίζεται με το Λεβιάθαν διότι η Κύπρος «σήκωσε κεφάλι». Κατ’ αρχάς διότιέδωσε με τόπο μη αποδεκτό για το Ισραήλ το τέρμιναλ γκαζιού του Λεβιάθαν σεΚυπριακή εταιρία. Δεν μας αρέσει να είμαστε συνωμοσιολόγοι, αλλά, υπό συνθήκεςαγαστής συνεργασίας μεταξύ Κύπρου - Ισραήλ, μετά τη μεγάλη έκρηξη στο Βασιλικό θαέπρεπε κανονικά να έχει πλακώσει εκεί η μισή Μοσάντ. Και όμως, αυτό μάλλον δενσυνέβη και η αντίδραση του Ισραήλ περιορίστηκε σε μια ανταποδοτική προσφορά ανάλογη της βοήθειας που δέχτηκε από την Κύπροστην πυρκαγιά του δάσους της Καραμέλας. Αντίδραση κυριολεκτικά της καραμέλας. Παίζονται μεγάλα γεωπολιτικάπαιχνίδια, όπου κατά συνθήκη ψεύδη είναι τα λιγότερα που μπορούν να λεχθούν στολαό. Ο οποίος, λαός, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος πρέπει να εξουθενωθεί,να βρεθεί κυριολεκτικά στο καναβάτσο, ώστε να συρθεί μετά ξυπόλυτος στοσυμβολαιογραφείο. Ήδη, από Έναεδάφιο από το εκτεταμένο άρθρο: "Η ΑΟΖ και το Θηρίο με τα 7 ...Νιγηρία, ένα παράδειγμα που μοιάζει της Ελλάδος, είχαμε γράψει πως σερνόμαστε σε ένα «κούρεμα», τοπρώτο ίσως, κατά τρόπο ανάλογο της Νιγηρίας, όπου οι εκδοχές είναι ότι θαακολουθήσει και ένα δεύτερο, ώστε η Ελλάδα να συνέλθει τουλάχιστον μετά από μια10 ετία. Σε αυτό το χρονικό διάστημα η Γερμανο-Γαλλία, η Αμερική και η Ρωσία,θα αλωνίζουν στη Μεσόγειο και θα κάνουν «πάρτυ».Κι εμείς, θα μιλάμε εδώ για προδότες και διεφθαρμένους μη εντοπίζοντας όμως προδοσίακαι διαφθορείς.

Καμιά φορά είναι προτιμότερο ταπράγματα να μην εξετάζονται βαθιά. διότι χάνεται η μαγεία και εντείνεται ητραγωδία. Αν η πολιτική του Καραμανλή συνεχιζόταν, ίσως να είχαμε χάσει το μισόΑιγαίο, τουλάχιστον, για να μην πω και τη μισή Θράκη. Τώρα, στα θαλάσσια και στεριανάσύνορα κυματίζει η Ελληνική σημαία έστω με άφραγκους εμάς, κι αυτό είναι κάτιεν μέσω ανέχειας και της Οιδιπόδειας τραγωδίας που ευχόμαστε να μηνπραγματοποιηθεί. Η ιστορία έδειξε ότι όταν η Ελλάδα έκανε του κεφαλιού της υπέστηκαταστροφή, όπως τη μικρασιατική, και στάλθηκαν στο Γουδί ως προδότες αυτοί πουήταν πατριώτες αλλά χωρίς μυαλό. Και η ιστορία τους αποκατάστησε στηνπραγματική τους βάση μετά από 88 χρόνια. Άλλο πράγμα η προδοσία και άλλο ηανικανότητα.

Τα κατά συνθήκη ψεύδη του Παπανδρέου,«λεφτά έχουμε» κ.λπ. ο οποίος οδηγείται προς τον δύσμοιρο προσδιορισμό του, πουπάλι γράφουμε πως ευχόμαστε να διαψευστεί, είναι δύσκολο να προσδιοριστούν ωςπροδοτικά αλλά θα καθοριστούν εκ του αποτελέσματος. Σίγουρα, όμως, είναιπροσχεδιασμένα ψεύδη που μπορούν να εκληφθούν ως τέτοια, προδοτικά, από μιαμερίδα λαού που δεν έχει μάθει να ζυγίζει το απώτερο του ψέματος αλλά το αντίκτυποτης άμεσης ωφελιμότητάς του. Ενός λαού που επίσης δεν θεωρεί πλέον την Ελλάδαως πρώτο μέλημά του, όπως προκύπτει από τις διαδηλώσεις για την οικονομικήπολιτική και την παιδεία, όπου κυριαρχεί κατά πρώτον το ατομικό συμφέρον.

Κανείς από τους εξεγερμένους και τους διαμαρτυρόμενουςδεν έβαλε στα πανό του ως πρώτο σύνθημα το συμφέρον της Ελλάδας. Βάσει ενόςτέτοιου λαού όπου ο κομματισμός παίρνει τη θέση της δημοκρατίας και το ψέμα τηςκυβέρνησης, πώς είναι δυνατόν κάποιος που θα σκεφτεί ευρύτερα να εκφράσει μιαστέρια δομημένη θέση; Θα καταντήσει να κοιτάει από το παράθυρο μια μάνα πουλέει ψέματα και κάνει την αγία, να δέρνει κατά τρόπο βάναυσο τα δύστυχα παιδιάτης. Δύστυχη μάνα, δύστυχα παιδιά, στην Ελλάδα και τους Έλληνες ορίζεται μιατραγωδία.

ΤΙ, ΠΩΣ, ΓΙΑΤΙ και η Τράπεζα απο την Ανατολή

2011-10-06T06:30:00.000-07:00

Γράφω μια έκφραση

«Το οξύμωρο της συντεταγμένης της Σουπεραλγείας είναι τοΤοματοσύρω»

Είμαι σίγουρος ότι δεν καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι σημαίνεικαι τούτο για την λογική έχει δύοεκδοχές. Η πρώτη είναι πως αποτελεί μια ανόητη έκφραση, ενώ κατά τη δεύτερη εκδοχήο αποδέκτης της φράσης είναι ανίκανος να την κατανοήσει. Υπάρχει όμως και μιατρίτη εκδοχή η οποία χαρακτηρίζει την ίδια τη ζωή μας που θέλει να μη σημαίνειτίποτε η πρόταση και ο αποδέκτης να την κατανοεί και να την υποστηρίζει μάλισταένθερμα.

Τι, πως , γιατί

Πίσω από κάθε πρόταση, υπάρχει μια τριάδα λέξεων πουκαθορίζουν το βάθος της σκέψης και φυσικά το βαθμό ατομικής εξέλιξης ενόςεκάστου. Αυτές είναι το «τι» , «πως» και«γιατί».

Τι είναι η υπερχρέωση της Ελλάδας θα ρωτήσει ο καλός άνθρωποςγια να συνεχίσει την ερώτηση με το «πως» θα την αντιμετωπίσουμε, ενώ η τρίτηλέξη που αφορά το «γιατί» δεν περνά από το μυαλό του ότι υπάρχει. Συνήθως τα «γιατί» έχουν μια απάντησηκονσέρβα που καθοδηγούν την δράση του «πως» και αφορούν τις ιδεολογικέςπροσεγγίσεις της ζωής που βιώνουν οι άνθρωποι.

Προφανή «γιατί» ανάλογα με την αναγκαιότητα προσδιορισμούενός εχθρού, μπορεί να είναι ως παράδειγμα:

- Έχουμε υπερχρέωση γιατί ευθύνεται ο παγκόσμιοςκαπιταλισμός (και μετά τελεία).

- Έχουμε υπερχρέωση γιατί είναι οι Έλληνες λαός τεμπέληςκαι με λάθος νοοτροπία (και μετά τελεία).

- Είναι σχέδιο που εξυφαίνεται πολλά χρόνια από διεθνήκέντρα να καταστρέψουν αυτή τη χώρα (και μετά τελεία).

Φυσικά το «πώς» θα ξεπεραστεί αυτή η υπερχρέωση και «τι»ακριβώς πρέπει να γίνει μέσα από κοινωνικές διεργασίες είναι στηριγμένο στο«γιατί» (με τελείες) που θέτει ο κάθε υποτιθέμενα σκεπτόμενος άνθρωπος.

Υποτιθέμενα σκεπτόμενοι βέβαια βρίσκονται και στις τάξειςτων πολιτικών, πανεπιστημιακών καιγενικώς προβεβλημένων μέσω του κύρους τους ανθρώπων.

Ο βαθμός μειωμένης αντίληψης κάθε ανθρώπου, βρίσκεται σεαντιστοιχία με τις βεβαιότητες που έχει στην ερμηνεία του κόσμου γύρω του.

Αυτό όπως καταλαβαίνετε οδηγεί σε τραγέλαφο μια και υπάρχουνηγέτες που η μειωμένη αντίληψη τους όπως την δίνει ο ανωτέρω ορισμός είναιτραγική για την συγκρότηση της σκέψης τους.

Οι βεβαιότητες

Μια σκέψη που λέει πως επιτέλους θα πρέπει τα πάντα ναπεράσουν στην ελεύθερη αγορά και στον «υγιή» ανταγωνισμό καταργώντας τιςνοσηρές παρεμβάσεις της ανάλγητης κρατικής μηχανής που λειτουργεί μέσα απόσυντεχνίες, είναι πραγματική.

Μια διαφορετική σκέψη που θέλει να υποστηρίζει πως τοκεφάλαιο που έχει ως μόνο κίνητρο το κέρδος δεν μπορεί να λειτουργήσει μεαρχές, οδηγώντας τις κοινωνίες σε αδιέξοδα που στόχο έχουν την ισχυροποίηση τηςκυριαρχίας του και τούτο είναι πραγματικό.

Τι από τα δύο συμβαίνει όμως;

Κάθε βεβαιότητα από τις δύο ενδεικτικές που ανέφερα (αν καιυπάρχουν κι άλλες) απαντά στο «τι» και το «πως» το «γιατί» όμως κλείνεται σεβεβαιότητες ιδεολογικού προγραμματισμού που είναι ταιριαστό με την αρχικήπρόταση του άρθρου.

Απέναντι στο «γιατί» που χρειάζεται πολυμέρεια σκέψηςμπορούν να ακολουθήσουν ορισμένες ενδεικτικά διαπιστώσεις που χρήζουνδιαφορετικών απαντήσεων :

- Οι αμυντικές δαπάνες της χώρας μας είχαν πάντα μιαεξάρτηση με την αυξανόμενη πρόοδο του δανεισμού από το εξωτερικό σεδιαφορετικές χρονικές περιόδους.

- Διαθέτουμε το χαμηλότερο ποσοστό επί του ΑΕΠ στηνπαιδεία μόλις λίγο περισσότερο από 3%

- Η πρωτογενής και δευτερογενής παραγωγή στην Ελλάδα έχεισυστηματικά αποθαρρυνθεί από το κράτος μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο απόόλες τις κυβερνήσεις.

Φυσικά η ευκολία των βεβαιοτήτων ενός τσιτάτου που εξηγεί το«γιατί» είναι η πραγματικότητα της κοινωνίας μας μέσα από την διαφορετικήιδεολογική ύπνωση των ομάδων της.

Περίπτωση να οργανωθεί ένας κοινωνικός τομέας που θαχαρακτηρίζεται με στοιχεία της ζωντάνιας της δημιουργικής σκέψης ούτε που περνάαπό το μυαλό κανενός, μια και θεωρούνται τα δεδομένα απαραβίαστα.

Η κατάργηση των συντεχνιών του συνδικαλισμού μέσα από τηναρρωστημένη δημόσια διοίκηση σίγουρα βρίσκει ενάντια τα κόμματα που τρέφονταιαπό τον έλεγχο τους, αλλά τούτο δεν σημαίνει πως αν πονά το νύχι κόβουμε τοπόδι.

Επίσης η κρατική αυθαιρεσία που υποκριτικά στηρίζεται στηναντιπροσωπευτική εκλογή της δεν σημαίνει πως νομιμοποιεί την εξουσία της.

Όμως όλα τούτα χρειάζονται πίσω τους ένα «γιατί» που δενστηρίζεται στις ατομικές ανάγκες χωρίς φιλοσοφικό υπόβαθρο των ανθρώπων, αλλάσε μια διαφορετική ηγετική προσέγγιση του Άρχειν.

Βέβαια με συγκεκριμένη τηλεόραση (ως αποτύπωση τηςκουλτούρας) και τέτοιο λαό στη σκέψη τα πράγματα μοιάζουν να κυλούν φυσιολογικάτις μέρες τούτες, μια και δεν αλλάζουν τα πρόβατα επειδή περνούν οι εποχές απότο ένα Πάσχα στο επόμενο.

Στο δια ταύτα της επικαιρότητας

Υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος στον κόσμο που πιστεύει πωςαν δια μαγείας (πάντα υπάρχουν οι μαγείες) μας χάριζαν όλο το εξωτερικό χρέοςκαι σαφώς το εσωτερικό των πολιτών προς τις τράπεζες, αυτή η χώρα θα μπορούσενα αποκτήσει ανάπτυξη; Δεν ρωτώ «τι»ανάπτυξη γιατί τούτο θέλει πολύ περισσότερη φαιά ουσία από το πρώτο ερώτημα.

Υπάρχει περίπτωση αυτή η υφιστάμενη κομματική λογική σε όλοτο φάσμα των πολιτικών απόψεων να παράγει σύνθεση και απόρριψη των θέσεων πουφέρει;
- Άλλο ανέκδοτο με τον Τοτό ξέρουμε;

Υπάρχει περίπτωση η αντίληψη του τραπεζικού κατεστημένου ναπεράσει στα χέρια του κράτους που θα την λειτουργήσει με επενδυτικό πνεύμα καισαφώς δεν θα περιλαμβάνει μέσα της τα στεγανά των συντεχνιών που ως παράσιτακαταστρέφουν για την μικρή δική τους ωφέλεια;

Η προφανής απάντηση και σε τούτο παρά του ότι είναι συγγενής με τα ανέκδοτα τουΤοτού, θα μπορούσε να έχει και διαφορετικές εκδοχές.

Πως θα σκεφτόμαστε αν μας διαβεβαίωναν πως χρήματα υπάρχουν ώστε ναξοφλήσουμε τους εξωτερικούς δανειστές και επιπρόσθετα κάθε χρέος ατομικό προς τις τράπεζες; Πως θα μας φαινόταν ανείχε απόλυτο δίκιο λέγοντας ο σημερινός πρωθυπουργός «λεφτά υπάρχουν» έστω καιαν δεν έχει την πνευματική συγκρότηση αρμονίας λόγου και έργων στη ζωή του;

Αυτό μοιάζει με ανέκδοτο που αφορά τον Τοτό, όμως επειδή καιη υπερχρέωση της χώρας υπόκειται σε μια αντίστοιχη αλητεία ανεκδότου από τηνλογιστική και πολιτικά διαπλεκόμενη μέσω αγορών διόγκωση μιας οικονομικής ομηρίας, τα πράγματα αρχίζουν να έχουνενδιαφέρον.

Το «πώς» και το «τι» μπορεί κάποιοι να το έχετε πληροφορηθείκαι να το έχετε κατατάξει ανάλογα με την αποδελτίωση των πληροφοριών στη σκέψησας. Το «γιατί» όμως είναι όλα τα λεφτάκαι έχει πολύ γέλιο η ίδια η ζωή.

Μιλώ βέβαια για τις μετοχές της Τράπεζας Ανατολής πουσυγχωνεύτηκε το 1932 με την σημερινή Εθνική και ουδέποτε κατά την διεκδίκησητων μετόχων έγινε εκκαθάριση μετοχικού κεφαλαίου. Θα μπορούσε να είναι μια φαιδρή υπόθεση όπωςτο νερό του Καματερού κατά την περίοδο της Χούντας, όμως τα πράγματα έχουνμερικές απορίες μια και η ίδια η Εθνική για μηδενική αξία μετοχών πρόσφερε 1,5δις€ στον επιχειρηματία Αρτέμη Σώρρα μέσω ενόρκως πιστοποιημένηςσυνάντησης σε συμβολαιογραφείο με ονόματα υψηλόβαθμων τραπεζικών υπαλλήλων.

Αυτός ο περίεργος επιχειρηματίας κάτοχος μετοχών, δώρισετέσσερις από αυτές σε μια μη κερδοσκοπική επιχείρηση επειδή δεν έχει (δικαίως)εμπιστοσύνη στο Κράτος. Παρακάμπτοντας έτσι τις κατ’ επίφαση δημοκρατικές δοτέςεξουσίες από ξένα συμφέροντα, διεκδικεί για λογαριασμό της Ελλάδας το εξωφρενικό ποσό των 2,7 τρις, ώστε νααποπληρώσει το εξωτερικό χρέος της και τις υποχρεώσεις των ατομικών δανείων πολιτώνπρος τις τράπεζες,.

Τα άτομα που πλαισιώνουν την μη κερδοσκοπική επιχείρηση καιτο όλο εγχείρημα δεν είναι ο Στάθης από τα Πετράλωνα ή η Μαριώ από την Νίκαια,αλλά έγκριτοι επιστήμονες παγκόσμιας ακτινοβολίας που παίζουν ενδεχομένως τηναξιοπιστία τους για ότι συνεπικουρούν.

Εδώ έχουμε μια πρώτη εμπλοκή της πλάγιας σκέψης που θέλειόλη την αλητεία εκμετάλλευσης τουτραπεζικού κατεστημένου και φυσικά των τοπικών ηγεσιών υπαλλήλων τους, ναβρίσκονται απέναντι από τα ίδια μέτρα και σταθμά του νομικού τους λαβυρίνθου.

Η αμειβόμενη δημοσιογραφία από την εξουσία συνεχίζει νασιωπά, ενώ οι πολίτες αδυνατούν να φανταστούν πως η δύναμη του συστήματος έχειπίσω της πλαδαρούς και όχι τόσο ευφυής ανθρώπους.

Το ζήτημα λοιπόν έχει ενδιαφέρον και αρκετό γέλιο μια και ηκβαντική κάνει πάλι την εμφάνιση της με τους αστάθμητους παράγοντες, που φέρνουνστους σχεδιασμούς των εξουσιαστών το ανακάτεμα στην τράπουλα χωρίς να παίρνουνχαμπάρι οι κλώνοι εξυπνάδας τους που είναι οι εξουσιαζόμενοι.

Ένα μόνο στοιχείο για να ψάξουν όσοι δεν περιμένουν την λύσημέσα από τον ύπνο τους είναι αυτό http://www.ellasneverdie.org/forum

Το ερώτημα όμως στο «γιατί» συμβαίνουν όλα τούτα και σαφώςένα «πως» μέσα από γνώση παραμένει να υποδείξει το «τι» ως πρακτική εξέλιξηςμιας κοινωνίας.

Απλές μεταρρυθμίσεις που διαθέτουν σοφία σε μια κοινωνίαμπορούν να την κάνουν να πυροδοτήσει την εξέλιξη της και σαφώς να επιβιώσειάξια.
Η νομοθέτηση ενός οράματος εξέλιξης μιας κοινωνίας δεν μπορεί ποτέ να είναι προϊόνσυναλλαγής ομάδων και συντεχνιών, μια που ο λεγόμενος δημοκρατικός διάλογος είναιπάντα τροχοπέδη για κάθε ουσιαστική μεταρρύθμιση.
Άλλωστε στο όνομα της Δημοκρατίας έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά τηνδιαχείριση της… δεν υπάρχουν θέσφατα, αλλά ικανά συστήματα που εξυπηρετούν τηνδιανοητική και κοινωνική αντίληψη των αναγκών στις κοινωνίες.

Τέτοιες μικρές μεταρρυθμίσεις υπάρχουν πολλές που δεν έχει νόημαη αναφορά τους αναλυτικά πριν αποφασίσει το σύστημα πως δεν πάει πιο κάτω καιφυσικά αποβάλει τις λογικές που το έχουν φέρει σε τούτη την κατάσταση.

Το σημαντικότερο που δεν γνωρίζει η σκέψη του εργάτη ή τουεπιχειρηματία που καλύπτει μόνο την ανάγκη του, είναι πως οι μεγάλες αλλαγές γίνονταιόταν δεν έχει κρίση το μοντέλο που επιβιώνει. Οι μεταρρυθμίσεις σε περίοδο κρίσης δεν μπορείνα είναι οραματικές αλλά αποτυχημέναφοβικές.

Η σειρά λοιπόν των τριών λέξεων έχει αρχή το «γιατί» που δενπεριμένει τους φαιδρούς καθοδηγητές της πολιτικής αλητείας να του δώσουνπεριεχόμενο, αλλά την ίδια την παιδεία που θα ξέρει να βάζει ερωτήματα απέναντιστις βεβαιότητες της πνευματικής ομηρίας.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις εκφράσεις όπως «Νόμος είναι το δίκιοτου εργάτη» και σαφώς την αδιέξοδη σε παγκόσμια κλίμακα αντίληψη της άκριτης νεοφιλελεύθερηςανάπτυξης.
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι και τούτο είναι δύσκολο για πρόβατα που έμαθαν στα ίδιαμονοπάτια που οδηγούν σε συγκεντρωτικές υπηρεσίες σφραγίδες που κλείνουν κάθε όνειρολέγοντας πως η Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.

Το εφικτό ή το ανέφικτο το καθορίζει η πνευματική συγκρότησηαυτού που το σκέφτεται… και δυστυχώς για τους ανίκανους της εξουσίας ή των υπηκόων της, υπάρχουνκαι ικανοί στη σκέψη… λίγη υπομονή και έρχονται.

Υ.Γ
Η φράση της αρχής του άρθρου ανασύρθηκε από την μνήμη τριάντα και πλέον χρόνωνπου κάποτε ένας Γιώργος φίλος στο στρατό, την εφηύρε. Έβλεπε την συμπεριφορά των υπολοίπων και τηναδυναμία να ρωτήσουν ότι δεν καταλάβαιναν σαν την ανέπτυσσε με σοβαρότηταμεταξύ άλλων, διασκεδάζοντας έτσι την μειωμένη αντίληψη των φαντάρων γύρω τουπου καμάρωναν με ένα όπλο και μια στολή.
Τους δικούς μας δηλαδή ανθρώπους σήμερα που είναι γύρω στα πενήντα για να μηξεχνιόμαστε… και έχουν και απόψεις για την πορεία της χώρας.

Προσθετική σκέψη στις 8/10/11
Απέναντι στην άποψη του άρθρου που αναφέρει ως πρόβλημα την αναντιστοιχία λόγου και έργων της εξουσίας μέσα από την έκφραση εκλογικής παραπλάνησης "λεφτά έχουμε", βρίσκεται μια διαφορετική θέαση που αναπτύσσεται στο άρθρο του Σωτήρη Γλυκόφρύδη με κατοπινή δημοσίευση με τίτλο "Τα κατά συνθήκη και τα κατ' ουσία ψεύδη" (http://dragasia.blogspot.com/2011/10/blog-post_07.htm)
Ποτέ δεν πρέπει να είμαστε σίγουροι για τις βεβαιότητες του μυαλού μια και η προσωπική μας γνώση στην διεθνή σκακιέρα οφείλουμε να είναι πάντα έτοιμη να επαναπροσδιορίζεται καθώς ότι μεταβάλλεται, εξελικτικά πάντα επιβιώνει. Αντίθετα σε τούτο έχουμε τις γνωστές απόψεις ανθρώπων και πολιτικών σχηματισμών που οι εμμονές στις ίδιες θέσεις εκτός από γραφικότητα κρατούν μέσα τους και τον εξελικτικό θάνατο της σκέψης.

Η άγνωστη Νατάσσα και τα απόνερα της

2011-10-02T13:36:00.000-07:00

Έπεσα πάνω σε ένα βίντεο που το έχει κατασκευάσει μια άγνωστηκαι συμπαθέστατη από την αισθητική της Νατάσσα, ανεβασμένο στο You tube πουτιτλοφορείται «Οι δέκα θεμελιώδεις αρχές του Μαχάτμα Γκάντι».
Με γοήτευσε η γνωστή μουσική επένδυση της Καναδής αρπίστριας και πιανίστα Loreena Mckennitt, που φέρνει στα κύτταρατης μνήμης της κουλτούρα από την Σκοτία και την Ιρλανδία.

Μου άρεσε αυτό το πάντρεμα στο βίντεο της Lorena με τον Γκάντιμια και οι δύο τους κρύβουν κάτι που δεν αναγνωρίζεται εύκολα από την ερμηνείατων αναγκών της εποχής μας.

Βέβαια για μένα το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι έχει αναφοράσε προσωπικές μνήμες και το ξεχωρίζω ως μια βουκέντρα συναισθηματικών αφυπνίσεωντης ζωής μου. Όμως η αξία του δεν μειώνεταικαθόλου σε κάθε πρώτο άκουσμα των ανθρώπων που έχουν την δυνατότητα να συνθέτουνεικόνες πέρα από αυτές που γνωρίζουν να κάνουν ως συνήθεια.

Για τα λόγια του Γκάντι δεν έχω να πω τίποτε μια και αν ταπροσέξουμε με διάθεση διαφορετική από το «ξέρω» που με ευκολία χρησιμοποιούμεως κατακλείδα σε μια πρόταση σφραγίζοντας την ανοησία μας, ίσως έχουν να μας πουνκάτι στο παρόν μας.

Αν δεν έχουν να μας πουν κάτι ας ακούσουμε την μουσική.

Αν και η μουσική δεν έχει να μας πει κάτι, τότε ας πατήσουμεγρήγορα την έξοδο από την ανάρτηση μια και οι υπέροχοι δρόμοι της ζωής μας οφείλουννα βρουν την ευκολία που μας ταιριάζει.

Δεν θα μπορούσα να κάνω συσχετισμούς των απόψεων του Μαχάτμαμε τις ανάγκες του παρόντος μας, γιατί είναι άχρηστα και εγωπαθή όλα τα λόγια απότον καναπέ της εύκολης άποψης που φλυαρούν με απόψεις για μεγάλους ανθρώπουςπου έδρασαν με συνέπεια. Τέτοιοι σοφομαλάκεςέχουμε υπάρξει όλοι στη ζωή, αλλά κάποιοι συνεχίζουν τούτη την ιδιότητα μέχριβαθιά γεράματα.

Ας είμαστε σιωπηλοί σε ότι δεν φτάνει το μπόι μας και ας λειτουργήσουμετη σιωπή σε ότι νομίζουμε πως καταλαβαίνουμε. Αν είναι να κάνουμε κάτι ας αφοράτο δικό μας παρόν και μην αγωνιούμε για το συλλογικό ως άπραγοι επόπτες.

Μου είπε πρόσφατα ένας αγαπημένος μου άνθρωπος πως η ζωή μαςμε τη δράση της φτιάχνει ομόκεντρους κύκλους σαν την μικρή πέτρα που πέφτει στονερό. Το δυσάρεστο είναι ότι έχουμε αδυναμία να δούμε το άπλωμα των κύκλων, μιακαι είμαστε εμείς το μικρό πετραδάκι και φυσικά δεν έχουμε την εποπτεία στο άνοιγματων κύκλων της δράσης μας. Το ουσιαστικό είναι να μπορούμε να «πέφτουμε στο νερό»με την αλήθεια μας και την βαρύτητα που έχουμε κάθε στιγμή και το τι θα γίνει κανέναςδεν το ξέρει.

Στην εποχή μας το μάρκετινγκ είναι η λογική παγίδα τουπολιτισμού, που νομίζει ότι μπορεί να ελέγξει τις χαοτικές εξισώσεις της ζωής …μέσα από την δημιουργία αναγκών και φόβου. Φυσικά το μάρκετινγκ αξιοποιείται από την ίδια την πολιτικήπρακτική που βιώνουμε.
Ίσως ο χαρακτηρισμός σοφομαλάκες να αφορά και όσους κορδώνονται εκφραζόμενοιπολιτικά ως επόπτες μιας κοινωνίας, αξιοποιώντας κάποιες φορές τη βία για το καλό μας…
Η ταυτότητα των εννοιών «Ηγέτης» και «αποδοχή» είναι άγνωστη στους σοφομαλάκεςγιατί ο φόβος της ατέλειας τους δεν είναι ικανός να λειτουργήσει αυτή την εξίσωση.

Ας είναι καλά η άγνωστη Νατάσσα μια και κάθε δημιουργόςφτιάχνει αθέατα γι’ αυτόν απόνερα με τη δράση του.

http://www.youtube.com/watch?v=umzeyxqUYKU&feature=player_embedded

Πετρέλαιο: από τους μύθους και την ιστορία στην ύστερη πραγματικότητα

2011-09-17T03:47:00.000-07:00

Κατ΄ εξαίρεση της διακοπείσας αρθρογραφίας μέχρι νεωτέρας σετούτο το ιστολόγιο αναρτώ μια ενημέρωση σχετικά με μια μελέτη του φίλου καιερευνητή Σωτήρη Γλυκοφρύδη που στο σύνολο των άρθρων του αποτελεί μια τεκμηριωμένηπροσέγγιση στο πετρέλαιο από το παρελθόν μέχρι σήμερα.

Λόγω της μεγάλης έκτασης της εργασίας θα αναρτηθούν ταπεριεχόμενα με την σκέψη πως όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να έχει μια εμπλουτισμένηπροσέγγιση στο ζήτημα έχει την δυνατότητα να ζητήσει την αποστολή του αρχείουμε e-mail.

Ο λόγος και τα νοήματα που διαπραγματεύεται ο αγαπητός Σωτήρηςδεν αφορούν σε λογικές εύπεπτης κατανάλωσης της πληροφορίας. Αυτό σημαίνει πωςδεν έχουν κανένα πρακτικό νόημα σε ανθρώπους που διαβάζουν στο διαδίκτυο ως ναφυλλομετρούν περιοδικά επικαιρότητας χωρίς την επίγνωση χρησιμότητας της πληροφορίας.

Ένας λόγος που γίνονται διεργασίες προαγωγής της αρθρογραφίαςμε παράλληλη σιωπή σε αυτό τον ηλεκτρονικό χώρο είναι και η επαναδιαπραγμάτευσητης αντίληψης του λανθασμένου Δημοκρατικού μοιράσματος των πληροφοριών σε μιακοινωνία που δεν διαθέτει ερωτήματα. Ότανπροσφέρονται πληροφορίες σε άτομα που δεν τις ζητούν είναι άχρηστες και μάλισταεπιφέρουν μεγαλύτερο κακό γιατί νομίζουνοι καταναλωτές της πληροφόρησης ότι "γνωρίζουν" ενώ βρίσκονται σε βαθιά μεσάνυχταως δυνατότητα επεξεργασίας των δεδομένων.

Το «ζητώ» μέσα από την ατομική φερώνυμη ευθύνη κάθε ανθρώπουείναι το πρώτο σκαλοπάτι εξέλιξης μιας απρόσωπης και φοβικής κοινωνίας που τααποτελέσματα της τα βιώνουμε καθημερινά.

Όποιος ή όποια επιθυμεί την μετεξέλιξη του «Κανένα» που φέρει ως αθέατος παρατηρητής τουδιαδικτύου σε «Οδυσσέα γιο του Λαέρτη» μέσα από τη δράση της σκέψης του μπορείνα στείλει μήνυμα αίτησης για την αποστολή της μελέτης στο nativita@otenet.gr ή προς τον ίδιο τον συγγραφέα στο sotglyk@otenet.gr

Κώστας Ζωγραφόπουλος

Η ΑΟΖ και το Θηρίο με τα 7 κεφάλια

Πετρέλαιο: από τους μύθους και την ιστορία

στην ύστερη πραγματικότητα

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΜΕΡΟΣ Α΄ - ΠΡΟΟΙΜΙΟ

1. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ: Στην ιχνηλασία… / Μεσόγειος και Μεσοποταμία… / Ο μυθικός κατακλυσμός…/ Η Μεσόγειος ήταν η Μέση γη; / Είμαστεακόμη δεισιδαίμονες; / Οι Βαβυλώνιοι σάροι.

2. ΑΝΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ: / Μια διαφορετική προσέγγιση… / Αιγαίο -πρώιμη εποχή / Το έλαιο της πέτρας / Τα Φυσικά ΧΥΤΑ / Η επιβίωση στο φιλοσοφικό τραπέζι / Ηφιλοσοφία στο μητρικό κρεβάτι

3. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ: Αντλούμεδύναμη από τα πεπτικά παράγωγα της γης… / Η Νέα Ρώμη της εποχής του Ηλιογάβαλου/ Πλάτων και Αριστοτέλης, τα αξεπέραστα σύμβολα στο σκάκι της ζωής.

ΜΕΡΟΣ Β΄ - ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΧΥΤΑ

1. Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ: Μεντελέγιεφ, ο απόστολος τηςχημείας / Τελικά είχε δίκιο για τη γη οΘαλής / Τρόπος άντλησης / Οι 7 αδελφές / Οι 7 αδελφές γεράσανε, ήρθαν σόγια καιξαδέλφες.

2. Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ: Έναρξη / Οι εναλλακτικές πηγές / Οι μεγαλύτερεςεταιρίες πετρελαίου / ΗΠΑ, αφανής leader… / Νέα εποχή… /Κίνδυνοι… / Αυξημένη η επικινδυνότητα… /Κίνδυνοι απο εχθρικές ενέργειες / Το πετρέλαιο δεν είναι πράσινη ενέργεια ούτεκαθαρή.

3. ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗΣ:Κανιβαλίζουμε επικίνδυνα τη μάνα μας /Τα δίκτυα σημαίνουν παγκοσμιοποίηση… / Η διδαχή των Ομηρικών επών / Πολιτικήτου διαίρει και βασίλευε... / Ο Σίσυφοςχρειάζεται ένα διάλειμμα, ένα time out.

ΜΕΡΟΣ Γ΄ - ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΟΖ

1. ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ: LOS / ΕΕΖ / UNCLOS Ι-ΙΙ /Απαγόρευση κατά της Αμερικής / UNCLOS ΙΙΙ / Εφαρμογή ΑΟΖ/ ΑΟΖ – παροράματα / Έννοιες βάσης /Γιατί είναι δύσκολη η εφαρμογή της ΑΟΖ στο Αιγαίο / Η στάση του καρντάσηγείτονα / Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης / Ο Τουρκικός γκριζωνισμός / Χάγη,στα δύσκολα -… / Ο από μηχανής Θεός

2. ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ : Oδεύτερος κήπος της Εδέμ / Ο β΄ κήπος της Εδέμ προκύπτει για τους κολασμένους /Το κοίτασμα «Λεβιάθαν / Τα κεφάλια τουθηρίου / Ο «άρχων της καβάλας».

3. ΑΙΓΑΙΟ: Casus Beli / Η Τουρκία νοιώθει σε κορσέ… / Καστελόριζο / Κύπρος, χώρα που αρπάζει ευκαιρίες / Η Ελληνο-Ισραηλινή συνεργασία / Νιγηρία, έναπαράδειγμα που μοιάζει της Ελλάδας / Διαφθορείς και διεφθαρμένοι / Η Ελλάδα θασυρθεί ξυπόλητη στο συμβολαιογραφείο.

ΜΕΡΟΣ Δ΄ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΡΙΣΗ

1. Η ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝΑΓΩΓΩΝ: Διείσδυση μέσω των δικτύων/ Ο Οθωμανός πετρο-Αττίλας / Ο καβαλιέρεχαρεμάρχης / Το Ισραήλ στο γεωπολιτικό ενεργειακό παιχνίδι / Προς αποδιοργάνωσητης Μεσόγειας λεκάνης.

2. ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕΛΕΒΙΑΘΑΝ: Δηλώσεις του Ισραήλ... / Οι πυρηνικοί φύλακες/ Υπάρχει τελικά πετρέλαιο στη Μεσόγειο και πόσο; / Πώς θα συμπεριφερθούν οιΤούρκοι;

3. ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ: Περί των προφητειών / Οιεσχατολογικες … / Ο ύπνος και τα όνειρα / Το κλειδί… / Η Ινδουιστικήεσχατολογία / Ζαραθούστρα / Ιουδαική εσχατολογία / Χριστιανική… / Μωάμεθανική …/ Νέα Ευρώπη - Νοστράδαμος /Επιστημονική εκδοχή - Χάντιγκτον / Γωγκαι Μαγώγ / Το Θηρίο / Η Πόρνη της Βαβυλώνας / Το υποτιθέμενο σενάριο.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ - Τι κινεί τανήματα; / Ρέκβιεμ.

Η ΕΡΩΤΗΣΗ «ΚΑΤΑΛΑΒΑ;» ΩΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

2011-09-12T06:57:00.000-07:00

Φτάσαμε σε ένα επίλογο που θα τον όριζα σαν αλλαγή φάσης τηςαρθρογραφίας που περιλαμβάνει τούτος ο ηλεκτρονικός χώρος. Τα πάντα στη ζωή υπόκεινται στον νόμο τουκύκλου της ζωής που διαθέτει επιθυμία, υλοποίηση και μετουσίωση της δράσης. Θατο πω όμως με ένα διαφορετικό τρόπο που είναι ευκολότερα αναγνωρίσιμος καιαφορά την γένεση, ενηλικίωση και θάνατο σε ότι υπάρχει γύρω μας στοντρισδιάστατο χώρο.

Παραδόξως αυτός ο κύκλος είναι νοητικά αποδεκτός από όλουςμας, αλλά απέχει πολύ από την προσωπική μας συνειδητοποίηση, γεγονός που μαςδίνει δράσεις που είναι επιεικώς ανόητες ως αντίληψη που έχουμε για την ίδια τηζωή και την αγκίστρωση μας σε επαναλήψεις σκέψεων που κρύβουν πίσω τους έναξόρκισμα του θανάτου δηλαδή μια αντίσταση στην ίδια μας την εξέλιξη.

Πρόσφατα συζητούσα με ένα υπερήλικα παππού που το μέλημα τουσε συνέπεια με την δράση των νιάτων του ήταν να μεγαλώσει και να διασφαλίσειτην περιουσία του νομίζοντας ότι τούτο αποτελεί ζωή. Σε μεγαλύτερο ή μικρότεροβαθμό τα ίδια κάνει η σκέψη σχεδόν όλων μας που κρατιέται από αντιλήψεις πουθέλουν την ασφάλεια της συνήθειας μιας ζωής νομίζοντας υποσυνείδητα ότι είναι σταθερή και σίγουρη.

Θα έλεγα ότι δεν γνωρίζω την μορφή της επόμενης φάσηςεξέλιξης του ηλεκτρονικού χώρου, αλλά ξέρω την τάση ως μεταβολή που έχει να κάνει περισσότερο μετην σιωπή και την παρατήρηση έξω από το «ψεύτικο μοίρασμα» πληροφοριών. Στη ζωή μας νομίζουμε ότι οι πληροφορίεςαποτελούν γνώση. Τούτο είναι μια βαθιά πλάνη μια και μας διαφεύγει το ενδιάμεσοπου είναι και το σημαντικότερο κομμάτι επεξεργασίας του Νου. Ενδιάμεσα τηςπληροφορίας με τη γνώση, υπάρχει μια παρεξηγημένη λέξη που ονομάζεται «πληροφόρηση»και νομίζουμε ότι γίνεται αυτόματα ως χρονική αλληλουχία υποδοχής τωνπληροφοριών. Στην ουσία όμως η πληροφόρηση είναι μια προσωπική διαδικασία πουμέσα από την μνήμη (δηλαδή την λειτουργία της μη λήθης- αλήθεια) επεξεργάζεταιτις πληροφορίες για να τις μετουσιώσει σε γνώση. Αυτό σπανίζει στη σκέψη των ανθρώπων και τααποτελέσματα είναι εμφανή στο ονομαζόμενο πολιτιστικό μοντέλο που βιώνουμε μετην επανάληψη των βιωμάτων του Σίσυφου. Το κοινωνικό Αλτσχάιμερ εντοπίζεται και στην βραχύβια μνήμη των προσωπικών αλλά και πολιτικώνεπιλογών που έχουμε οι άνθρωποι. Θα έλεγα ότι το ανέκδοτο με το χρυσόψαρο πουπεριγράφει την βραχύβια μνήμη του καθώς σκέφτεται κάθε λίγα δευτερόλεπτα γιατον εγκλεισμό του μέσα από την ίδια ατάκα μένοντας ευτυχισμένο που είναι «Α!ένα ενυδρείο», δεν είναι και τόσο διασκεδαστικό αν το προεκτείνουμε ως επίγνωσηγια τις προσωπικές αλλά και πολιτικές συμπεριφορές μας. Βέβαια πάντα γελάμε ειςβάρος του τρίτου για κάθε ίδιο κουσούρι που έχουμε στη σκέψη μας.

Οι άνθρωποι αναγνωρίζουμε από τις πληροφορίες που δεχόμαστεμόνο όσες εξ αυτών διαθέτουμε ως απόκτημα γνώσης και ερμηνείας της ζωήςμας. Όλες οι υπόλοιπες μας είναι ανύπαρκτεςκαι αδιάφορες. Η διαχρονική ασθένεια τηςεποχής μας είναι ο Εγωμονισμός που τηνέχουν υπόψη τους κάποιοι ως ακραία μορφή του γνωσιολογικού ιδεαλισμού και τηνονομάζουν Σολιψισμό. Οι περισσότεροι βέβαια αν και τον λειτουργούν αγνοούν τονορισμό. Η άγνοια δεν είναι κακό όσο η προσπέραση των πληροφοριών που μαςπροκύπτουν. Όλοι μας έχουμε γεννηθεί με την ιδιότητα του ηλιθίου και σε μιαδιαδικασία δια βίου μάθησης μειώνουμε το χάος αυτής της ιδιότητας που έχειάπειρη μάζα. Ως μάζα ορίζω την αντίστασημιας ενέργειας στην μεταβολή της δυναμικής της και αυτό αφορά ένα ορισμό τηςφυσικής. Τα πάντα γύρω μας είναιμαθηματικά και φυσική και εμείς πίθηκοι που δεν βλέπουμε την προέλευση τωνπληροφοριών απλά καταναλώνουμε ότι μπορούν να πιάσουν οι αισθήσεις μας με μόνοστόχο την επιβίωση των λειτουργιών μιας συνήθειας στο χώρο πουαντιλαμβανόμαστε. Μιλώ για την άρνηση εξέλιξης της οντότητας μας.

Συνεπώς σε αυτή τη ζωή θα μιλά πάντα ένας ηλίθιος σε έναάλλο και η μόνη διαφοροποίηση μεταξύ των ανθρώπων βρίσκεται στο ότι κάποιοι (λιγότεροι)γνωρίζουν το ελάττωμα τους απέναντι σε άλλους που ως βλάκες πιστεύουν ότι είναιέξυπνοι και γνώστες.

Στα λίγα χρόνια που βιώνει τον κύκλο του αυτός οηλεκτρονικός χώρος, έχω ακούσει κάποιες φορές από αγαπημένους ανθρώπους ότιυπάρχει μια εγγενής δυσκολία στην παρακολούθηση των θεμάτων μέσα από τον τρόπογραφής τους. Με απασχόλησε τούτο και κατέληξα (ίσως λανθασμένα) ότι υπάρχει μιαδιαφορά μεταξύ απλοϊκής και απλής γραφής. Η διαφορά βρίσκεται στην επιλογή τωννοημάτων – δηλαδή των προβλημάτων- που επεξεργάζεται ο λόγος. Κάθε γραφή αν δενθέλουμε να ανήκει στην ηλίθια καταγραφή των βεβαιοτήτων μας, οφείλει να είναιένα παράθυρο έκθεσης του ατομικού αγώνα κατανόησης των προβλημάτων του κάθεσυγγραφέα. Αυτή η συν- κοινωνία στοχεύειπρος την Ανθρωπότητα και δεν αφορά στην περιοριστική εξυπηρέτηση συνεκτικώνσχέσεων ιδεοληψιών προς ομάδες. Η ανικανότητα αντίληψης καθώς και οι ηλίθιεςβεβαιότητες σαφώς έχουν υπάρξει και σε αυτό το χώρο, στην προσπάθεια κατανόησηςθέσεων που ξεπερνούν το υπάρχον γνωστικό επίπεδο του εκάστοτε προβληματισμού.Εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να δώσουμε στη ζωήμας είναι να εντοπίζουμε τα ακατανόητα πεδία των πληροφοριών γύρω μας (δηλαδήτην ηλίθια σκέψη) και μέσα από αυτά να γεννώνται τα Νέα προσωπικά μαςερωτήματα. Η αντίληψη ότι δεν μας αφοράκάτι δηλώνοντας απόρριψη της οντότητας μιας σκέψης είναι ακόμη μια στροφή τουκλειδιού της φυλακής που μας απομονώνει.

Ένα μεγάλο ζήτημα που με απασχόλησε (όπως πολλά άλλα) ήταν αθέατο στην πρώτη (απλοϊκή)ανάγνωση των άρθρων αυτού του χώρου και αφορούσε το παρόν μας και η ερμηνείαπου δίνουμε σε αυτό. Το ζήτημα δεν είναι φιλολογικό όπως θα νομίσουν όσοιδιαβάζουν πληροφορίες μόνο μέσα από τις καταναλωτικές ανάγκες της συγκρότησηςτους. Είναι εντελώς πρακτικό και εξηγεί τις προσωπικές, κοινωνικές και κατεπέκταση πολιτικές μας δράσεις που στερούνται επεξεργασμένης μνήμης δηλαδήγνώσης της αλήθειας.

Ο Σολιψισμός που προανέφερα για όσους ανατρέξουν να τοναποδελτιώσουν μέσα από την παρατήρηση της πρακτικής λειτουργίας της σκέψηςτους, είναι το ιδεολόγημα που τους παρέχει ως διαβατήριο ταξίδια σε χώρουςβιωμάτων που πληρούν τις προδιαγραφές αυτής της ομηρίας. Η κοινωνική πρακτική εμφάνισης τουπεριλαμβάνει αναζητήσεις πληροφοριών και ωφελειών πάντα μέσα από ασφάλεια ενώπαράλληλα αναπτύσσει μια τάση να κρυβόμαστε την επόμενη στιγμή από την ευθύνηκαι την αλλαγή της ζωής μας. Είναι οι δύο φάσεις που προσδιόρισε για τονΔικαιόπολη ο μεγάλος Αριστοφάνης στους Αχαρνής επιλέγοντας να τον ντύσει ζητιάνο που εκλιπαρεί για ασφάλεια το χορό,ενώ στην ουσία επιλέγει την βία της Ειρήνης για να ικανοποιήσει τηνΕγωμονιστική του ύπαρξη.

Αυτή είναι η νόρμα που καθορίζει την ανθρώπινη συμπεριφοράπου εικάζει πως βρίσκεται σε κοινωνία Ανθρωπότητας, αλλά στην πραγματικότηταείμαστε απομονωμένοι ως αρπακτικές φοβικές σμέρνες στην βραχώδη στέρηση τηςγνώσης που χρησιμοποιούμε κατά το αμείλικτο χρονικά προσδόκιμο της ζωής μας.
Ποιο είναι λοιπόν το παρόν μας αν δεν έχουμε αξιολογική πρόσβαση μέσα από τηγνώση στο παρελθόν και σαφώς δημιουργικό οραματισμό για το μέλλον μας ωςανθρωπότητα;
Η απάντηση είναι τραγικά δυσάρεστη και η ομηρία της βρίσκεται σε κάθεατεκμηρίωτη πίστη που λειτουργεί κανονιστικά τη ζωή μας.
Για τα αδιαμόρφωτα άτομα θα έλεγα την ίσως αδόκιμη έκφραση πως είναιπερισσότερο υγιή ως εν δυνάμει εξελίξιμα από την υποτιθέμενη επιστημονικήσυγκρότηση των βεβαιοτήτων ανθρώπων που η πλάνη τους στηρίζεται στην κατάτμησητης Ολιστικής προσέγγισης του Κόσμου.
Αν γεννιόμαστε ως ηλίθιοι η εκπαιδευτική λειτουργία των πεποιθήσεων στηνδιάρκεια της ζωής μας προσθέτει δυνάμεις στην πρωταρχική μας ιδιότητααυξάνοντας γεωμετρικά την δύναμη της αντίστασης μας στη γνώση.

Όλα τούτα λοιπόν οδηγούν στο ερώτημα αν υπάρχει λόγος ναανταλλάσσονται πληροφορίες που απέχουν από συν-κοινωνία ερωτημάτων μεταξύ τωνανθρώπων.

Ποια η σημασία ύπαρξης μιας πληροφορίας αν δεν ενεργοποιείτην ίδια στιγμή ανάδραση άρα και εμπλουτισμό της επικοινωνίας;

Αυτά είναι ερωτήματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις καισίγουρα άπτονται ιδεών που επικεντρώνονται σε Αξίες.
Ο κόσμος αλλάζει από την δική μας ερμηνεία που πραγματώνεται από την επιλογήτης δράσης μας. Κάποτε είχα διαβάσει ότι οι ξένοι σε εμάς αρχαίοι Έλληνες δενυπήρξαν σημαντικοί για αυτά που είπαν, αλλά για τον τρόπο που έζησαν και τούτοείναι μια δύσκολη εξίσωση να την λύσει η σκέψη μας.

Το παρόν άρθρο δεν έχει απολογιστικό χαρακτήρα για τηνεπιλογή του επιλόγου σε αυτόν τον κύκλο γραφής. Αντίθετα έχει την αξία τηςσυνέπειας του αποχαιρετισμού από ένα πλοίο που έκανε το υπέροχα ωφέλιμο ταξίδιτου, αλλά τώρα πλέον αλλάζουν οι δυσκολίες επιθυμίας του προορισμού του. Κάποιοι θα ακολουθήσουν και ορισμένοι άλλοι θαπαραμείνουν σε άλλα υπέροχα ταξίδια της ρέμβης τοπίων που δεν κατανοούμε. Στη ζωή μας υπάρχει μια νομοτέλεια στηνεξέλιξη της κατανόησης των πληροφοριών που μας θέλει λιγότερο ομιλητικούς όσοανακαλύπτουμε την άγνοια μας σε αντίθεση με τα πρώτα μας στάδια που διαλαλούμετο ψεύδος των βεβαιοτήτων μας.

Κλείνοντας θα ήθελα να σημειώσω ότι διάλεξα να εικονογραφήσωαυτή την ανάρτηση με τη γνωστή εξίσωση του Αλβέρτου Αϊνστάιν που βέβαια έχειπίσω της τεράστιες μαθηματικές σκέψεις που συνεργάστηκαν όπως αυτή του ΚωνσταντίνουΚαραθεοδωρή, έστω και αν θεωρούμε λανθασμένα ότι η γνώση έχει ατομικέςπατρότητες. Το δεύτερο ακόμη χειρότεροπου κρύβει η εικόνα είναι η βεβαιότητα των ανθρώπων που απαντούν ότι ξέρουνπερί τίνος πρόκειται. Αυτή η πρακτικήενσωμάτωσης της πληροφορίας ως ψευδή γνώση που μας κάνει να αισθανόμαστεσπουδαίοι όντας ηλίθιοι είναι η παθογένεια της μικρής ζωής μας που βέβαιαυπάρχει ακόμη και στην κατανόηση των αναγκών του παιδιού μας, του συντρόφου,του φίλου ή ακόμη και της κοινωνίας που ανήκουμε.

Ας μειώσουμε την φλυαρία στη ζωή μας και ας αυξήσουμε τις προσλαμβάνουσες πληροφορίες μέσα απότην επεξεργασία τους.
Όταν βέβαια είμαστε ικανοί να λειτουργήσουμε την συν-κοινωνία ας ανταλλάξουμε επιλεγμένατις πληροφορίες μας με αγάπη φερώνυμα απέναντι στην κοινή μας άγνοια μήπως καιδούμε να ξημερώνει το σκοτάδι της σκέψης μας.
Το διαδίκτυο είναι ένα μέσον και μια αφορμή που όμως αν δεν γνωρίζουμε τηνοικονομία της χρήσης του συνήθως γίνεται από φάρμακο φαρμάκι που εφησυχάζει τηνδιάθεση αλλαγής της ηλίθιας σκέψης μας.
θα έλεγα ότι η πρώτη λέξη που αξίζει να βάζουμε κάτω από κάθε πληροφορία πουλαμβάνουμε είναι η κομψή μονολεκτική έκφραση «Κατάλαβα;» που μας οδηγεί σεαπαντήσεις μαθηματικής έκφρασης της γλώσσας με σαφή ερωτήματα… δηλαδή στηνΦιλοσοφία.

Καλή μας Νέα αντάμωση… όποτε, όπως και αν ενδεχομένως θα προκύψει.

Η ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ , ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΕΡΑΣ

2011-09-09T10:22:00.000-07:00

Ο τρόπος ερμηνείας των συναισθηματικών μας εμπειριώνκαθορίζει και την θέση μας για τις διάφορες απόψεις στη ζωή. Μέσα από μιαπροσέγγιση των καταστάσεων που δημιουργούν τις σκέψεις μας, το άρθρο θέλει νακαταλήξει σε δύο αντιθετικές πληροφορίες που υπάρχουν σε βίντεο και έχουν νακάνουν με την δομή και την εξέλιξη του Συμπαντικού κόσμου γύρω μας.

Για τις υποκειμενικές μας πεποιθήσεις υπάρχουν σωστές απόψεις επειδή έτσι νιώθουμε και σαφώς λάθος θεωρίες ακόμη και αν έχουνπειραματικά αποδειχθεί, μια που το συναίσθημα του μοντέλου ζωής που επιλέγουμεείναι ισχυρότερο κάθε Λογικής και σαφώς κάθε αποδεικτικής διαδικασίας.

Μπορεί να χρησιμοποιεί τις αναζητήσεις στο διαδίκτυο ο Άραβας ήο Χριστιανός φανατικά πιστός, αλλά οι απόψεις του για τις εφαρμογές τηςκβαντικής που του προσφέρουν μια καθημερινότητα είναι απορριπτικές μια καιέχουν άλλη συναισθηματική αφετηρία πίστης.

Ας ξεκινήσουμε όμως να πλησιάζουμε τη σκέψη.

Αν παρακολουθήσουμε ένα ζώο που διαπιστώνει ότι ο σύντροφοςτου ή ακόμη και το παιδί του βρίσκεται πεθαμένο, θα παρατηρήσουμε μιαδιερευνητική εμμονή του να παραμένει γύρω από το κουφάρι με διάθεση να τοβοηθήσει. Όταν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι φέρνοντας την αντίδρασηστο άλλο ζώο, τότε απομακρύνεται και συνεχίζει την ζωή του επαναλαμβάνοντας τιςσυνήθειες που έχει και εξυπηρετούν τη ζωή του.

Ακριβώς την ίδια συμπεριφορά έχουν και οι άνθρωποι πέραν τωνπροσωπικών τους βιωμάτων, έστω και αν κόπτονται για την «μνήμη» που διαθέτουνως κοινωνίες και άτομα μέσα από τη γνώση παλαιότερων ιστορικών εμπειριών.

Ποτέ δεν έμαθε ο «Άνθρωπος» από τα βιώματα της ιστορίας μιακαι θα είχαμε τελείως διαφορετική αντίληψη για την βία αν είχαν παιδευτικόχαρακτήρα οι πληροφορίες της ιστορίας στο παρόν μας.

Αν είχαμε την δυνατότητα ώστε να μεταδώσουμε -μεταξύ μας-συναισθήματα αυτούσια χωρίς την αναγκαστική βιωματική πρακτική με τις συνέπειεςπου έχει για κάθε μάθηση μας, θα μιλούσαμε για ένα εξελιγμένο είδος που αυτή τηστιγμή σαφώς δεν είμαστε.

Έτσι η εμπειρία φρίκης του Β Παγκοσμίου πολέμου είναι κάτι το απροσδιόριστοσαν δεν το βιώσαμε προσωπικά και σαφώς οι γνώσεις για όλες τις βεβαιότητες πουέχουμε στο μυαλό μας έχουν αφετηρία μη αποδεδειγμένους συνειρμούς που τουςαποδεχόμαστε ως αληθείς στη ζωή μας.

Σε πρακτικό προσωπικό επίπεδο κρίνουμε τους ανθρώπουςσύμφωνα με τις δικές μας αντιλήψεις για την ζωή, σε βαθμό που θεωρούμε ότιδιαφορετικό δεν μας ταιριάζει πως είναι ανάξιο να υπάρχει.

Ο σημερινός άνθρωπος νομίζει ότι η «σωστή» εκδοχή της ζωήςείναι αυτή που βρίσκεται μέσα στη σκέψη του και έτσι οργανώνει τις συμπλεύσειςή τις αντιπαλότητες του σε ένα αγώνα βίας.

Αυτή η βία μπορεί να είναι μέσα στις ερωτικές του σχέσεις,στις φιλικές, στις επαγγελματικές και σαφώς στις πολιτικές εκτιμήσεις του γιατο φαντασιακό Άριστον της Πολιτείας που τον εξυπηρετεί.

Η έννοια της επικυριαρχίας που αλλιώς λέγεται και επιβίωσηδηλαδή να κυριαρχήσω επί του άλλου ή να ζήσω επάνω στον θάνατο του άλλου, είναιμια πραγματικότητα που συγκαλυμμένη βρίσκεται πίσω από τις υποκριτικέςΟυμανιστικές αντιλήψεις θεωριών που ασπαζόμαστε.

Η πρακτική λειτουργία των Θρησκειών είναι μια απόδειξη τηςαπαξίας που προωθείται για κάθε διαφορετικό που ανατρέπει τις βεβαιότητες πουδιατηρούν σε ένα άνθρωπο ή μια κοινωνία την ισορροπία της συνήθειας.

Ο μεγάλος κλαυσίγελος υπάρχει στις πολιτικές και οικονομικέςθεωρήσεις των βεβαιοτήτων των ανθρώπων. Έτσι ο χρόνος που έχει επενδύσει έναςαριστερός να αποδελτιώνει τον κόσμο γύρω του είναι ακριβώς ίδιος ποιοτικά με τηνπαιδεία μιας σκέψης που βρίσκεται σε μια νεοφιλελεύθερη βεβαιότητα. Με αυτό τον τρόπο οι απόλυτες σκέψεις καθιστούν το άτομοανίκανο να πλησιάσει διαδρομές του Νου διαφορετικές από αυτές που η συνήθειατων βεβαιοτήτων του επιτάσσει. Κάθεδιαφορετικό το θεωρεί ως απειλή για τον εαυτό του και έτσι η συγκαλυμμένη βίατων φραστικών επιθέσεων που την ονομάζει ψευδώς διαλεκτική ή «Θέσεις» παίζειτον ρόλο του φύλακα στις διαδρομές των πεποιθήσεων που θέλουν να επιβιώσουνέναντι του κάθε νέου επηρεασμού.

Πολλούς ανθρώπους δεν τους έχουν απασχολήσει καν οιεπαναστατικές ιδέες που η σύγχρονη επιστήμη εξελίσσει την δράση της και σαφώς έχει προσφέρει εφαρμογές που τις αξιοποιούμε χωρίς να γνωρίζουμε την φιλοσοφική καιαποδεικτική διαδικασία που έχει ακολουθηθεί.

Αν πάει κάποιος στην Λαϊκή αγορά σταθεί σαν αρχαίος ρήτοραςκαι φωνάξει πως δεν έχουμε ορισμό σαφή για την ύλη και πως ο χρόνος δενυπάρχει, το λιγότερο που θα του συμβεί είναι να μην τον ακούσουν, γιατί τοπερισσότερο δεν θα ήθελα να το φανταστώ. Το γιούχα και τα ζαρζαβατικά που θαπαραλάβει ο λόγος του θα είναι η απόδειξη (για τους πολλούς) πως είναι ηλίθιοςκαι σαφώς αντίστοιχα το σύνολο των επιτιθεμένων αυτοκαλείται σοφό και παραδοσιακά κυρίαρχοσε δομημένες και αιώνια αποδεκτές απόψεις.

Από μια πλευρά όμως θα έχουν δίκιο αυτές οι δυνάμεις τηςκοινωνίας, μια και κανένας δεν μπορεί να τους αλλάξει τις βεβαιότητες με τέτοιαπαρέμβαση. Ο νόμος της εξέλιξης θέλει πάντα να πεθαίνουν οι γενιές και μεαργό ρυθμό να εξελίσσονται τα ερωτήματα που βάζουν τα άτομα προς τον εαυτό τουςδημιουργώντας νέες ομάδες αμφισβήτησης των προγόνων τους.

Η μεγαλύτερη γνώση βρίσκεται στο ερώτημα που μπορεί βάζει έναςάνθρωπος προς τον εαυτό του για ότι νόμιζε ότι κατείχε ως βεβαιότητα μέχρι αυτή τη στιγμή.

Αν ρωτήσουμε ένα νεοφιλελεύθερο ή ένα κομμουνιστή για τηνέννοια της ύλης αυτά που θα απαντήσουν με την απαραίτητη αναφορά τους στηνυπεραξία είναι βεβαιότητες που δεν πρέπει να τις διασαλεύουμε μέχρι ο θάνατος μέσωτου προσδόκιμου της ζωής τους να τις πάρει στην λήθη. Αν τώρα κάποιοι κατορθώσουν να δημιουργήσουν μια άλληδιαδρομή στις πληροφορίες του εγκεφάλου τους αναθεωρώντας τις βιωματικές τουςαλήθειες αυτό είναι μια ατομική νίκη ενός εκάστου που σε μεγάλες κοινωνικέςκλίμακες φαίνεται αμελητέα λόγω της μικρής εφαρμογής της.

Η «συντήρηση» των συνηθειών μας είναι μια πρακτική που τηνέχουμε σε προσωπικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο. Οι περισσότεροι δεν χωρίζουν τον σύντροφο τους αν και δεν αισθάνονταιτίποτε για να μη διαταράξουν το status της ζωής τους και σαφώς επιλέγουν πολιτικά συστήματα καισυμπεριφορές χωρίς να διανοηθούν να κάνουν ερωτήσεις που θα αμφισβητήσουν τηνσυνήθεια αυτή.

Κατά τα άλλα ομολογούν ότι η ζωή είναι μικρή και αξίζει νατην ζήσουμε, κοιμίζοντας υποκριτικά την λογική τους σαν τους μανιακούςκαπνιστές που δηλώνουν ότι είναι κακό το τσιγάρο την ώρα που φέρνουν ένακαινούργιο στο στόμα να το ανάψουν.

Στην ανάπτυξη αυτών των σκέψεων εντελώς συνειδητά δεν έχωθέσεις και προτάσεις που ως έτοιμη τροφή θα ενεργοποιούσαν την υποτιθέμενηδιάθεση αλλαγής που έχουμε προς τον εαυτό μας.

Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων δεν θα ανακαλύψει ποτέ την γραφή ετούτη, έναςμικρότερος δεν θα σταθεί γιατί θα του είναι ακατανόητη και κουραστική για ταενδιαφέροντα του και ένας μικρότερος αριθμός θα την παρακολουθήσειτακτοποιώντας την λίγο μετά στη λήθη της συνήθειας που έχει επιλέξει ως ζωή.

Οι ελάχιστοι όμως που θα κατορθώσουν να βάλουν τα δικά τουςερωτήματα ενδεχομένως πολύ σπουδαιότερα από αυτή την γραφή είναι το κέρδος εξέλιξης ενός πολιτισμού που φαίνεταινα πορεύεται αργά αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε πως ο χρόνος είναι κάτιυποκειμενικό και άρα μη μετρήσιμο για τις αναμενόμενες εκρήξεις των διεργασιώνπου δεν ορίζουμε.

Στάθηκα λοιπόν με μια αμηχανία για την ύπαρξη διαμετρικώναντιλήψεων στον κόσμο παρακολουθώντας δύο βίντεο που αφορούσαν στην ερμηνείαδημιουργίας του κόσμου. Χωρίς να έχωδιάθεση να πάρω επικριτική θέση, θα ήθελα να τα παραθέσω για όποιους έχουνχρόνο να επεξεργαστούν τις πληροφορίες αντίδρασης της σκέψης τους.

Το πρώτο βίντεο αφορά μια ομιλία σε κάποιο Αμερικάνικο κλαμπονομαζόμενο prophecy με θέμα την ερμηνεία της δημιουργίας του κόσμου μέσα από τηναλήθεια της Βίβλου. Θα πρέπει ναγνωρίζουμε πως οι θρησκευτικές δογματικές πεποιθήσεις είναι σε έξαρση στηνΑμερική μια και είναι φυσική αντίδραση ενός διογκωμένου συστήματος εξουσίας πουθέλει να κρατήσει την συνοχή του.

Το δεύτερο βίντεο αφορά δύο επιστήμονες από την μικρή καιγια κάποιους ανίκανη Ελλάδα που μέσα από την διάθεση τους να εκλαϊκεύσουν τηγνώση τους έκαναν τις γνωστές εκπομπές με τίτλο «Το σύμπαν που αγάπησα» καιτους έχω σε εκτίμηση για το έργο τους.

Δεν υπάρχει αλήθεια και ψεύδος, δεν υπάρχει σωστό και λάθοςστις δύο προτάσεις που σας παραθέτω με διάθεση να γυμνάσετε τα συναισθήματα που ορίζουνκαι τις βεβαιότητες του Νου.

Σκόπιμα ανέφερα την λέξη συναισθήματα μια και όποιος νομίζειότι σκέφτεται χωρίς να επεξεργασθεί συναισθηματικά και άρα να πάρει θέση απότις εμπειρίες του κάθε νέα πληροφορία … απλώς λανθάνει.

Μα και η ίδια η ομηρία ενός λαού από ηγέτες αμφιβόλουποιότητας ως προς την ευμάρεια του εξαρτάται από τις ασυνείδητες επιλογές τουσυναισθήματος που κουβαλά ο ψηφοφόρος στις υποτιθέμενες αμιγώς ορθολογιστικέςπολιτικές του κρίσεις.

Πιο κοινά θα λέγαμε ότι αν έκανε πράξη ο κόσμος ότιομολογούσε μετά την κάθε συναισθηματική ψηφοφορία θα ήταν η πλειοψηφία του κοψοχέρηδες.

Ας παρακολουθήσουμε όμως τις εκδοχές της σκέψης και σαφώς αςπαρατηρήσουμε την δική μας αντίληψη για κάθε θετική ή αρνητική συμπεριφορά τουσυναισθήματος μας. Ο «εχθρός» δεν είναιέξω … αλλά μέσα από την Κερκόπορτα όπως και στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία(πολύ αργότερα ονομασμένη ως Βυζάντιο) που την εκπόρθησαν οι Τούρκοι το 1453.

Τα βίντεο που επέλεξα έχουν μια αναφορά στην θρησκευτικότητατου ανθρώπου με εντελώς όμως διαφορετικές προσεγγίσεις, αναδεικνύοντας το δικόμας Τέρας που είναι η σκέψη που φέρουμε. Τέρας που μπορεί να είναι ο Πήγασος ήκαι ο Κέρβερος ανάλογα από την εκπαίδευση που του προσφέρουμε.

Ομιλητής Lawrence Tisdall (κατά δήλωση στο βίντεο) κάτοχος μάστερ βιοτεχνολογίας στοπανεπιστήμιο του Μιγκέλ.

1. http://www.youtube.com/watch?v=ZCOdcZFr7O0

2. http://www.youtube.com/watch?v=g0oRYs_A-dQ

3. http://www.youtube.com/watch?v=ZEIfu9Nwtr0

Είχε και υπόλοιπα μέρη που δεν μου χρειάστηκαν εμένα για τηνγυμναστική της Λογικής μου. Η εγκυρότητα του λόγου αφορά στην δική μας δομημένησκέψη.

Ομιλητές ΜάνοςΔανέζης και Στράτος Θεοδοσίου (κατά γνώση μας λόγω του ότι ζουν στην Ελλάδα)Αστροφυσικοί του Πανεπιστημίου Αθηνών.

1. http://www.youtube.com/watch?v=Utg24a80Ek8&feature=related

2. http://www.youtube.com/watch?v=q-X-iTbFnzk&feature=related

3. http://www.youtube.com/watch?v=3p1dO35XXsE&feature=related

Διάλεξα ένα θέμα που η επιστήμη μιλά ολιστικά μέσα από τηνΤέχνη και συγκεκριμένα αναλύοντας τον μεγάλο καλλιτέχνη Salvador Dali καιτις αντιλήψεις που ανέπτυξε πριν ακόμη πειραματικά αποδειχθούν από τουςεπιστήμονες.

Η εγκυρότητα του λόγου των επιστημόνων αφορά στην δική μαςδομημένη σκέψη.

Η ΚΟΙΝΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

2011-09-05T18:30:00.000-07:00

Στο χωριό μας την Δραγασιά υπάρχουν όπως και σε όλα τα όμορφα χωριά της Ελλάδας μικρές καιμεγαλύτερες εκκλησιές. Θα έλεγα όμως ότι και σε όλο τον κόσμο υπάρχουναντίστοιχες εκκλησιές που οι άνθρωποι μοιράζονται το «μαζί» της Πίστης που τουςενώνει σε κοινότητες.

Το δικό μας χωριό λοιπόν έχει μια όμορφη εκκλησιά τον ΆγιοΣπυρίδωνα που με μεράκι όλοι οι χωριανοί έχουν βαλθεί να την κάνουν ένα κόσμημαγια τα δεδομένα ενός μικρού τόπου. Η «δική μου» όμως εκκλησιά είναι μια άλλη- ο Αι Δημήτρης- που στέκει σε ένα πρανές έξω από το χωριό κάτω από τα αιώνια θαλασσοδαρμέναβράχια των παλαιοντολογικών Οντρίων που βρίσκονται σε ένα υψόμετρο γύρω στα 900μέτρα.

Οι πέτρες και τα ξύλα που την θεμελίωσαν μετράνε πολλέςεκατοντάδες χρόνια που χάνονται στο παρελθόν και ανταμώνουν με τις ρίζες τωνδέντρων της γύρω φύσης που κρατούν χυμούς χαμένης μνήμης από τους ανθρώπους πουμπήκαν για πάντα πλάι στα πετρόκτιστα θεμέλια της.

Ο λόγος που την επισκέπτονται για πολλά χρόνια οι άνθρωποιείναι ο πιο συνειδητοποιημένος της ζωής τους μια και οι ευωδιές από τοκατευόδιο της Περσεφόνης αφήνουν μια αίσθηση ύμνου της ζωής που πάντα περιμένειτην Άνοιξη.

Από την μικρή πέτρινη καμάρα της πόρτας θα αναγκασθείς νασκύψεις και να ακουμπήσεις το παμπάλαιο ξύλο της πόρτας με το μεταλλικό μάνταλογια να περάσεις στο χώρο της μυσταγωγίας. Η σημαντικότερη λειτουργία σε αυτή τη ζωή είναι να μπορέσει κάποτε οάνθρωπος να «σκύψει» συνειδητά με μέτρο και κλιτότητα απέναντι στην ίδια του τη ζωή, όπως μας είπε ο Δημήτρης ο Λιαντίνης. Αυτή η λειτουργία είναι η πιο δύσκολη πουπολύ λίγοι άνθρωποι την προσεγγίζουν χωρίς να ελπίζουν ωφελιμιστικά σε μιααντίληψη του επέκεινα της ζωής τους.

Σαν περάσεις την θύρα στο βάθος του σκιερού διαδρόμου που σεοδηγεί σε αυτή, μια δροσιά έρχεται να γίνει ένα με την ηρεμία και το ημίφωςαφήνοντας την ανάσα σου να στοχαστεί ότι μπορεί να έχει το μυαλό σου σαναντίληψη για τούτο τον κόσμο.

Τα πάντα γύρω είναι φτιαγμένα με μια οικονομία τουτελετουργικού δίνοντας σου μια διάθεση να καθίσεις σιωπηλός στα λιγοστάστασίδια και να αφήσεις το χρόνο να περάσει από μέσα σου.

Έχει όμως μια πρωτοτυπία που με γοητεύει και με κάνει να τηνθεωρώ «δική μου».

Συνήθως οι Ναοί έχουν στο τέμπλο τους ξυλόγλυπτεςαναπαραστάσεις και μια σειρά από εικόνες που καταλαμβάνουν συνολικά το χώρο του.Η αυστηρότητα των τέμπλων σύμφωνα με το τελετουργικό που υπηρετούν είναιεμφανής μια και χωρίζουν το χώρο των Πιστών από το μέρος που τελούνται οιαπόκρυφες μυσταγωγίες πίσω από την Ωραία Πύλη. Ο Ιερέας από την εποχή τωνΕλευσίνιων μυστηρίων μέχρι σήμερα, ζητά να σφραγιστούν οι πόρτες καιεπικαλείται τη Σοφία για να μετουσιώσει σε βίωμα των αισθήσεων την ομολογία τηςΠίστης του σήμερα που κάποτε ήταν συνδεδεμένη με μια διαφορετική γνώση.

Αυτό το τέμπλο λοιπόν δεν μοιάζει με τα αυστηρά τηςΧριστιανικής παράδοσης. Είναι ανάγλυφο με επιθέματα ξύλων που σε γεωμετρικέςαναπαραστάσεις αναπαριστά λουλούδια ναϊφ ζωγραφικής. Μέσα στο σκοτάδι σουδημιουργούν μια αίσθηση χαράς με τα ζωηρά χρώματα που σαν ανάψεις ένα προβολέαπαραξενεύεσαι για την υπέρβαση του χρώματος που έδωσε ο καλλιτέχνης για νακρατήσει την αίσθηση αυτή της αρμονίας στο σκοτάδι που κυριαρχεί.

Κάποια πληροφορία είχε συνδεδεμένη στα κύτταρα του σχετικάμε την κατάβαση της Περσεφόνης στον Άδη και φυσικά την υπόσχεση του Πλούτωνα γιατην επάνοδο της. Έτσι ο καλλιτέχνης ήθελε κάπου μέσα στο αυστηρό τυπικό νααφήσει την πληροφορία της χαράς που είναι και ο κύκλος της ζωής μας.

Αυτό το τέμπλο πάντα το θεωρούσα ως προορισμό επίσκεψηςμύησης για την χαρά της ζωής στα παιδιά μου, μια και του οφείλουν επιπρόσθετατο όνομα που υπογράφουν τη ζωή τους, που είναι χαρισμένο από τον χαμένο στηνιστορία πρόγονο τους. Ο χαμένος παππούς τους μετέφερε από μακριά φυτικές χρωστικές καιέφτιαξε τα ανεξίτηλα χρώματα θέλοντας να συνεχίσει να υπάρχει ακόμα και σήμερα στηζωή μας με τον εικαστικό λόγο του.

Σαν αφήσεις την εκκλησιά πίσω από το βλέμμα σου καιαγναντέψεις το τοπίο μπροστά της, μπορεί να σου έρθουν στο μυαλό σκέψεις πουαπαντάς στο διάβα σου μέσα στην αγορά των σκέψεων των ανθρώπων.

Οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι με τις βεβαιότητες που έχουν στομυαλό τους για ότι μαθαίνουν και είναι σίγουροι πως με αυτό ερμηνεύουν τονκόσμο και την ιστορία του. Όσοι στα λίγαχρόνια του προσδόκιμου της ζωής τους εισέρχονται στον πλούτο της Ελληνικήςγραμματείας, σαν δεν προσέξουν το νόμο που λέει πως ότι γεννιέται πεθαίνει,αισθάνονται ένα θυμό για τις τεράστιες καταστροφές που έφερε στη γνώση ηπολιτική εξουσία της Χριστιανικής θρησκείας. Θα μπορούσαν όμως να δουν αυτή τηνεπικυριαρχία του μεσαίωνα της σκέψης ως ένα αναγκαστικό χωνευτήρι σε έναπολιτισμό που είχε ήδη πεθάνει. Θα μπορούσαν ακόμα να διακρίνουν μια χιλιόχρονηκαι πλέον κύηση με πόνους και δυσκολίες που μέσα από την Αναγέννηση έφερε τηνεπιστήμη και πάλι στο προσκήνιο ώστε σήμερα να βρισκόμαστε μπροστά στο θαύματης νέας γέννησης που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Η αξία του Παρθενώνα δεν βρίσκεται στηνκοστολογική προσέγγιση των γλυπτών που έκλεψε ο Έλγιν και κατέστρεψαν οικληρικοί στους αιώνες, αλλά στην ικανότητα να μας μεταφέρει πληροφορίες για τηνσκέψη που τον δημιούργησε επιλέγοντας να την εφαρμόσουμε στη δική μας ζωήπαράγοντας αντίστοιχα έργα.

Ο πολιτισμός μας στέκεται στην αποτίμηση της αξίας τωνκαλλιτεχνικών δημιουργημάτων μια και είναι κτητορικός και φοβάται να πλησιάσει τιςπληροφορίες από τις ιδέες που τα δημιούργησαν γιατί τροφοδοτείται από τηναντίληψη ότι υπάρχουν «σημαντικοί» που πάντα ελεούν τους υπόλοιπους αδύνατουςστη σκέψη.
Αυτό είναι ένα κατάλοιπο του επηρεασμού των κοινωνιών από τις θρησκείες καιειδικότερα από τους επικυρίαρχους που τις αξιοποιούν επ΄ ωφελεία τουςπαγκοσμίως.

Προς όλους αυτούς τους Πιστούς που χάρισαν τη ζωή τους στην σκυταλοδρομία των πληροφοριών τηςπίστης τους ανά τους αιώνες, οφείλουμε ένα σεβασμό μια και το καλό και το κακόως επίθετα κρίσης τα έχουν μόνο οι ανώριμοι σαν εξετάζουν την ιστορία. Η ζωήτου παρελθόντος έχει μόνο γεγονότα και ποτέ ύστερη κρίση για το λεγόμενο «Αν»μιας υποθετικής διαφορετικής διαδρομής της.

Θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε τα πολλά «Αν» πουχρησιμοποιούμε στη ζωή μας κρίνοντας και μεμψιμοιρώντας για τα πάντα με τοενεργητικό «Ας» που καθορίζει την διάκριση των επιλογών του παρόντος μας. Αςδούμε λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε εμείς σήμερα για την ζωή που κρατάμε σανσκυτάλη στα χέρια μας αναλογιζόμενοιπόσο υπεύθυνοι είμαστε απέναντι στηνανοησία της κρίσης χωρίς νόημα για το παρελθόν μας.

Οι αλλαγές των εποχών του πολιτισμού δεν έχουν καμία χρονικήσχέση με το προσδόκιμο της ζωής ενόςεκάστου από εμάς. Οι άνθρωποι βιάζονται να δηλώσουν ότι ζουν σε μια εποχή που ταπάντα αλλάζουν με εκπληκτική ταχύτητα, αλλά δεν έχουν την Σοφία να αποδεχθούντην ύπαρξη τους ως μια αναλώσιμη αξία σε ένα μεγαλύτερο αιώνιο χωνευτήρι τηςίδιας της εξέλιξης της ζωής. Το πρόβλημαπου κατοικεί μέσα στο μυαλό μας είναι ότι ερμηνεύουμε τον κόσμο μέσα από τουςχρόνους και τα θέλω της δικής μας σκέψης φοβούμενοι το πλησίασμα της φιλοσοφίαςαυτής ως το Θάνατο.

Σπεύδουν μερικοί που παρακολουθούν τις εξελίξεις διεμβόλισηςτου μεταφυσικού από την Φυσική να καταργήσουν τις παραδοχές του Θεού και να λοιδορήσουντους Πιστούς γύρω τους. Πόσο αλαζονικόείναι τούτο όμως που απαξιούν τα ίδια τα κύτταρα της ιστορίας των προγόνων τουςπου τα φέρουν στο παρόν τους ;

Η γνώση ποτέ δεν κραυγάζει και ουδέποτε επιτίθεται. Αντίθεταο φανατισμός της ανάγκης έκφρασης ενός ημιμαθούς Εγώ, πάντα διαλέγει το δρόμοτης σύγκρουσης για να μετρήσει την αδρεναλίνη της αφιλοσόφητης ζωής του.

Στο τελευταίο του έργο την Γκέμμα ο Δάσκαλος Λιαντίνηςπροσεγγίζει το λόγο του Γκαίτε παραθέτοντας από την τραγωδία Φάουστ την ερώτησητης Μαργαρίτας.

Για τους παθιασμένους της αίσθησης κατοχής μιας γνώσης πουως νέοι πραιτοριανοί της Παπικής εκκλησίας θέλουν να καταστρέψουν ότι βρίσκεταισε άλλο χρώμα από αυτό της γνώσης τους, θα ήθελα να παραθέσω αυτό το υπέροχοκείμενο.

Σ' εκείνο λοιπόν τονπερίπατο στον κήπο, η Μαργαρίτα
σταματά ξαφνικά, κοιτάζει το Φάουστ στα μάτια, και τον
ρωτάει:
Πιστεύεις στο θεό;
Glaubst du an
Gott?
Αυτή είναι η ξακουστή Ερώτηση της Μαργαρίτας.
………………
………………
Ποιος τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό;
Ποιος τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;
Έτσι αποκρίθηκε ο Φάουστ στην ερώτηση της Μαργαρίτας.
………………
………………
Όποιος πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό θεό.
Όποιος δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο.
Όποιος πιστεύει αλλά και δεν πιστεύει στο θεό, έχει μέσα
του ζωντανό το νόμο της φύσης. Απλά, καταληπτά, και στα
μέτρα του ανθρώπου ζει το θαύμα του κόσμου.

Μπορεί να φτάσουμε μέσα σε διακόσια χρόνια να ερμηνεύσουμεμε πειραματικές αποδείξεις τους βαθύτερους νόμους του Σύμπαντος, ενδέχεται να ανακαλύψουμε διαφορετικέςδιαστάσεις και να προσεγγίσουμε την κατάργηση του χρόνου ως αντίληψη αίσθησηςτης τρισδιάστατης λογικής μας. Όμως ηερώτηση της Μαργαρίτας θα μένει πάντα μέσα από μια διαφορετική ποιότητα τοζητούμενο της Τάξης και της Κλιτότητας που οφείλουμε να βλέπουμε το μέγεθος τηςάγνοιας μας απέναντι στην σπουδαία γνώση που θα έχουμε.

Έτσι πάντα θα δικαιούμαστε να έχουμε ανά τους αιώνες την «δικήμας» εκκλησία που τα ποιοτικάχαρακτηριστικά του κάθε προσωπικού κτητικού προσδιορισμού σαφώς δεν μπορούν νατα καταλάβουν εύκολα τα υπέροχα μυαλά των άλλων ανθρώπων γύρω μας.

Αν μπορούμε όμως μέσα από την εξέλιξη μας να απλώνουμε ταχέρια και να αγκαλιάζουμε ανθρώπους μέσα σε χώρους κοινής μνήμης, τότε οΠολιτισμός μας βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Η ευρύτητα της έννοιας «κοινή μνήμη» αποτελεί και το κριτήριοτης σπουδαιότητας ή απαξίας ατόμων, ομάδων, κοινωνιών και τέλος των ανθρώπωνόλης της γης.

Μήπως πρέπει να ψάξουμε για την κοινή μνήμη της Περσεφόνηςμε όσα ονόματα παγκόσμια και αν διαθέτει;