Η παγίδα των απόψεών μας

 .



Οι άνθρωποι, έχουμε απόψεις που τις ονομάζουμε και «θέσεις» ζωής.
Όποια κι αν είναι η γνωστική αφετηρία της αναζήτησης της προσωπικής μας αλήθειας, για να μας πάει πιο πέρα είναι αναγκαίο να διαθέτουμε αγάπη για το ωραίο με απλότητα και σαφώς ο στοχασμός μας να υφίσταται χωρίς βολεμένη νωθρότητα που χαϊδεύει τις απόψεις μας...
Αυτό το έμαθα (αν το κατάλαβα καλά) από τις γραφές που άφησε ο Θουκυδίδης, αναφερόμενος στον περίφημο επιτάφιο λόγο του Περικλέους, και έλεγε:
"Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας"
Μπορεί να είναι σωστό ή και λάθος... αυτό που είπε ο Περικλής ως οδηγία τρόπου ζωής. Εμείς απλώς διαλέγουμε την προσωπική πορεία μας ως προς τις γραφές που κληρονομήσαμε. Συνήθως τις ερμηνεύουμε ως παπαγάλοι, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία που ενδημεί γύρω και ενίοτε μέσα μας.
Ευτυχώς όμως πέρα από την παθογένεια της ανοησίας, στη ζωή υπάρχουν πολλές εκδοχές για ερμηνεία της.
Η ομορφιά δεν είναι πάντα υποχρεωτικό να μας μοιάζει, ώστε βάσει αυτής της πεποίθησης να κατακεραυνώνουμε ότι δεν συμπλέει με την αντίληψη που έχουμε για το «ωραίον» του εαυτού μας.
Μα και η θαρραλέα αντίθεση, οφείλουμε να είναι στηριγμένη πάνω σε σημεία απόψεων και να μην είναι μια γενικευμένη θεωρία… Οι θεωρίες που δεν επιτρέπουν την αποδόμηση των βεβαιοτήτων τους, παράγουν ιστορικά τον φασισμό.
Που είναι η αλήθεια και που το ψέμα σε ότι μας κάνουν ετοιμοπόλεμους έναντι των άλλων οι απόψεις μας, είναι μεγάλη υπόθεση να το πλησιάσουμε αναλύοντάς το. Το βασικό είναι να ανακαλύψουμε την αιτία έκφρασης των πεποιθήσεών μας. Αν οι απόψεις μας θέλουν να ισχυροποιήσουν την θέση μας πάνω σε ότι κρίνουμε ότι θέλουμε να είμαστε, δίνοντας άλλοθι στα πεπραγμένα μας, είναι διαφορετικό από το να διερευνήσουμε και άλλες ενδεχόμενες πτυχές αντίθετες των απόψεών μας, συνθέτοντας με αυτό τον τρόπο ένα κοινό λόγο έξω από τις στείρες αντιπαραθέσεις που φτιάχνουν "κάστρα" που δεν συν-κοινωνούν.
Οι απόψεις είναι ρούχα που αλλάζουν!
Για να αλλάξουν πρέπει κάποιος να μας δείξει την εικόνα τους!
Ο διάλογος είναι ένας καθρέφτης που κοιτάμε μέσα από αυτόν τον εαυτό μας και όχι αντικείμενο που το πετάμε για να κόψουμε το κεφάλι του άλλου!
Οι άνθρωποι συνήθως απειλούνται με τη σκέψη που ζητά να αλλάξουν τις απόψεις τους, γιατί αγνοούν ότι είναι σημαντικότεροι από αυτές.
Ο πολιτισμός μας είναι στηριγμένος στο φόβο της αλλαγής της εικόνας μας, γιατί νομίζουμε ότι η άγνοια είναι ελάττωμα και η γνώση προτέρημα.
Όποιος ακούσει εύκολα την φράση "δεν ξέρω", θα είναι τυχερός γιατί θα έχει συναντήσει έναν υπέροχο άνθρωπο.
Η αρχαία φιλοσοφία μας έμαθε ότι η γνώση του "εγώ" οδηγεί μαθηματικά στην ύβρη και ενίοτε στον αφιονισμό μέσω της άτης.
Μάθαμε να «λέμε» και όχι να ρωτάμε... γιατί η ερώτηση είναι η ουσία του λόγου που επικοινωνεί. Φοβόμαστε την επικοινωνία, μια και κρατάμε την ασφάλεια της μοναξιάς, ή τον συνωστισμό των αδυνάτων, που ως οπαδοί στηρίζουν τις απόψεις μας.
Το "τυρί" το βλέπουμε από την χαρά επιβεβαίωσης του "εγώ" μας στην καθημερινότητα, όμως την "φάκα" που μας περιμένει μέσω της Νέμεσης απέναντι σε μια ζωή που παραμένει μόνη και πληγωμένη, συνήθως την αγνοούμε.
Μπορούμε να ζητήσουμε λοιπόν βοήθεια να ανατρέψουμε ή να ισχυροποιήσουμε τις απόψεις μας; Αυτό έκαναν και τα πετυχημένα συμπόσια των αρχαίων Ελλήνων.
Να μια πρόταση για ηλεκτρονικά ή ζωντανά συμπόσια σε ταβερνάκια, που έρχεται από το παρελθόν και αφορά τη ζωή στο σήμερα (και γιατί όχι στο μέλλον) , η οποία βρίσκεται σε αντίθεση με όλη την πολιτική και προσωπική μας σκέψη που αναπαράγει τούτη η εποχή.
Το ήθος (έθος=συνήθεια) του τρόπου σκέψης μας, ίσως να μην έχει μοντέρνες και παλιές εκδοχές…

Κ.Ζ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου